Źródło: https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/vi-sa-wa-842-18-wyrok-wsa-w-warszawie-z-2018-11-14--vi-sa-wa-842-18

[Wróć do: Orzeczenia NSA](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa)

Sygnatura

# VI SA/Wa 842/18

Wyrok WSA w Warszawie z 14 listopada 2018 r., VI SA/Wa 842/18 – ochrona osób i mienia

Wynik

Oddalono skargę

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie

Data orzeczenia

14 listopada 2018

Prawomocne

tak

## Treść rozstrzygnięcia

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Kozik Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś – Rosińska (spr.) Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Protokolant st. spec. Patrycja Kumicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 listopada 2018 r. sprawy ze skargi J. C. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia \[...\] marca 2018 r. nr \[...\] w przedmiocie cofnięcia koncesji oddala skargę

Analiza z kontekstem sprawy

## Co to orzeczenie oznacza dla Twojej sprawy?

Zapytaj o skutki rozstrzygnięcia, podstawę prawną albo argumenty do wykorzystania. AnyLawyer rozpocznie od tej konkretnej sprawy.

[Zapytaj AnyLawyer o to orzeczenie](https://anylawyer.com/sign-up?redirect%5Furl=%2Fapp%2Fprojects%2Fnew%3Fq%3DSprawa%253A%2BVI%2BSA%252FWa%2B842%252F18.%2BOrgan%253A%2BWojew%25C3%25B3dzki%2BS%25C4%2585d%2BAdministracyjny%2Bw%2BWarszawie.%2BData%253A%2B14%2Blistopada%2B2018.%2BRozstrzygni%25C4%2599cie%253A%2BOddalono%2Bskarg%25C4%2599.%2BWyja%25C5%259Bnij%2Bjej%2Bznaczenie%2Bpraktyczne%252C%2Bkluczowe%2Bprzepisy%2Bi%2Bargumenty%252C%2Bkt%25C3%25B3re%2Bmog%25C4%2585%2Bmie%25C4%2587%2Bznaczenie%2Bw%2Bpodobnej%2Bsprawie.%26name%3DAnaliza%2BVI%2BSA%252FWa%2B842%252F18)

## Uzasadnienie

W dniu \[...\] sierpnia 2015 r, Minister Spraw Wewnętrznych udzielił J. C., koncesji Nr \[...\] na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia realizowanych w formie bezpośredniej ochrony fizycznej. Funkcjonariusze Komendy Wojewódzkiej Policji w \[...\] w dniach 6-10 marca 2017 r. przeprowadzili kontrolą wykonywania przez J. C. koncesjonowanej działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia realizowanych w formie bezpośredniej ochrony fizycznej. Ustalenia kontroli zostały przedstawione w protokole kontroli podpisanym w dniu \[...\] kwietnia 2017 r. Analiza przekazanego przez Policję materiału kontrolnego wykazała, że przedsiębiorca zawarł umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej obowiązującą w okresie: 1 stycznia 2017 r. - 31 grudnia 2017 r, podczas gdy działalność gospodarcza objęta zakresem koncesji została podjęta w dniu 1 stycznia 2016 r. Przesłana - w następstwie wezwania i dnia 6 czerwca 2017 r. - do organu koncesyjnego, przy piśmie z dnia 12 czerwca 2017 r. kopia polisy ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej - za okres: 1 stycznia 2016 r. - 31 grudnia 2016 r. - stanowi potwierdzenie zawarcia umowy ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej dla klienta indywidualnego oraz małego i średniego przedsiębiorcy, do której w dniu 9 marca 2016 r, został zawarty aneks. W związku z wątpliwościami dotyczącymi tego czy przedstawiona przez kontrolowanego przedsiębiorcę ww. umowa ubezpieczenia, może zostać uznana za umowę, o której mowa w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 9 grudnia 2013 r. w sprawie obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej przedsiębiorcy wykonującego działalność gospodarczą w zakresie usług ochrony osób i mienia (Dz.U. poz. 1550) pismem z dnia 20 lipca 2017 r. wystąpiono do \[...\] S.A. W odpowiedzi, pismem z dnia 22 sierpnia 2017 r. M. M., Kierownik Zespołu Biura Produktów Masowych \[...\] SA. wskazała, że polisa Seria \[...\] ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej dla klienta indywidualnego oraz małego i średniego przedsiębiorcy (Z0) jest wyłącznie umową dobrowolnego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej przedsiębiorcy. Umowa została zawarta w oparciu o Ogólne warunki ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej dla klienta indywidualnego oraz małego i średniego przedsiębiorcy ustalone uchwałą nr \[...\] z dnia \[...\] maja 2009 r. Zarządu \[...\] Spółki akcyjnej, ze zmianami ustalonymi uchwałą nr \[...\] z dnia \[...\] listopada 2010 r. oraz uchwalą nr \[...\] r. z dnia 27 lutego 2012 r. W przypadku umów obowiązkowych ubezpieczeń OC, w tym obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej przedsiębiorcy wykonującego w zakresie usług ochrony osób i mienia (wystawianych w imieniu PZU SA przez osoby uprawnione) w dokumencie polisy powoływane jest właściwe rozporządzenie Ministra Finansów tub Ministra Rozwoju i Finansów oraz wskazana jest suma gwarancyjna w euro zgodnie z rozporządzeniem. W odniesieniu do obowiązkowego ubezpieczenia przedsiębiorcy wykonującego działalność gospodarczą w zakresie usług ochrony osób i mienia no prawidłowo zawartej polisie potwierdzającej zawarcie obowiązkowego ubezpieczenia, wskazane jest jako podstawo rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 9 grudnia 2013 r. w sprawie obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej przedsiębiorcy wykonującego działalność gospodarczą tv zakresie ochrony osób i mienia (Dz. U. z 2013 r. poz. 1550). W związku z powyższym, pismem z dnia 13 września 2017 r, organ koncesyjny zawiadomił J. C. o wszczęciu postępowania administracyjnego, wskazując jego przyczyny oraz pouczając o prawach przysługujących Stronie. Pismem z dnia 1 października 2017 r. J. C. złożył wyjaśnienia w sprawie wskazując, że w momencie zawarcia umowy ubezpieczenia firmy na 2016r. nie miał takiej wiedzy, że polisa ubezpieczeniowo nie jest właściwa. Gdyby posiadał wiedzę odnośnie tego, że faktycznie polisa ta jest niezgodne z ustawą bez wątpienia nie zawarłby tej umowy. Wyjaśnił, że od wielu lat korzysta z firmy ubezpieczeniowej \[...\] S.A. i nie spodziewał się że profesjonalnie działająca firma sprzedaje niewłaściwą polisę. Biorąc powyższe pod uwagę zwrócił się z prośbą aby organ koncesyjny przed wydaniem rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie wziął pod uwagę fakt, że firma w ogóle wykupiła ubezpieczenie OC oraz rozważył wszystkie inne okoliczności, w tym także dostępność produktów oferowanych na rynku, jak również i to, że osoba pośrednicząca w zawieraniu umów nie wskazała na to, że faktycznie wykupiona polisa nie odpowiada tym wynikającym z ustawy, czy przepisów wykonawczych, o co więcej wskazywał, iż faktycznie wykupiona poliso w całości odpowiada wszelkim wymogom koniecznym do prowadzenia działalności koncesyjnej. J. C. wniósł również o przeprowadzenie przez organ postępowania dowodowego i przesłuchanie J. L., przedstawiciela \[...\] który sprzedał polisę ubezpieczeniową o której mowa. W załączeniu do złożonych w sprawie wyjaśnień strona przedłożyła pismo z dnia 30 września 2017 r. J. L., skierowane do J. C., w którym wskazano zakres ubezpieczenia bez wątpienia spełnia wymogi stawiane w ustawie o ochronie osób i mienia jak też przede wszystkich przepisach wykonawczych, oprócz wskazania, że polisa jest obowiązkową i wymaganą przepisami ustawy. W związku z wnioskiem strony organ koncesyjny wystąpił do \[...\] S.A. o przedstawienie stanowiska w przedmiocie zakresu ochrony objętego polisą \[...\], a mianowicie czy swym zakresem odpowiada ona w całości wymogom określonym w przepisie art. 21 a ust. 1 ustawy o ochronie osób i mienia oraz rozporządzeniu w sprawie obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej przedsiębiorcy wykonującego działalność gospodarczą w zakresie usług ochrony osób i mienia, jak również o odniesienie się do kwestii dostępności produktu ubezpieczeniowego po wprowadzeniu obowiązku posiadania ubezpieczenia OC za szkody wyrządzone w związku z ochroną osób i mienia przez przedsiębiorców wykonujących działalność gospodarczą w tym zakresie, tj. od 1 stycznia 2014 r. Pismem z dnia 3 listopada 2017 r. M. M., Kierownik Zespołu Biura Produktów Masowych \[...\] S A. wskazała, że podtrzymuje wcześniejsze stanowisko w niniejszej sprawie. Umowa ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej dla klienta indywidualnego oraz małego i średniego przedsiębiorcy, potwierdzona polisą \[...\], zawarta w dniu 2 grudnia 2015 r. z J. C. jest umową dobrowolnego ubezpieczenia odpowiedzialności przedsiębiorcy, do której zastosowanie mają ogólne warunki ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej dla klienta indywidualnego oraz małego ¡średniego przedsiębiorcy ustalone uchwałą nr \[...\] z dnia \[...\] maja 2009 r. Zarządu \[...\] Spółki Akcyjnej, ze zmianami ustalonymi uchwalą nr \[...\] z dnia \[...\] listopada 2010 r. oraz uchwałą nr \[...\] r. z dnia \[...\] lutego 2012 r. W § 3 ust, 1 powołanych wyżej ogólnych warunków ubezpieczenia, nie obejmują ochroną ubezpieczeniową odpowiedzialności cywilnej będącej przedmiotem ubezpieczeń obowiązkowych, o których mowa w ustawie z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych. Ponadto wyjaśniono, że wbrew twierdzeniom J. L., multiagenta współpracującego z \[...\] S.A. na podstawie umowy agencyjnej, uprzejmie wyjaśniamy, że \[...\] S.A. od dnia 1 stycznia 2014 r. tj. od dnia wejścia w życie obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej przedsiębiorcy wykonującego działalność gospodarczą w zakresie usług ochrony osób i mienia (Dz.U. z 2013 r. poz. 1550), posiada w swojej ofercie ubezpieczeniowej przedmiotowe obowiązkowe ubezpieczenie. Rok 2015, w którym J. C. zawarł z \[...\] powołaną na wstępie umowę ubezpieczenia potwierdzoną polisa nr \[...\], był drugim rokiem, w którym to ubezpieczenie było oferowane przez \[...\] SA. Następnie, postanowieniem z dnia \[...\] stycznia 2018 r, organ koncesyjny odmówił uwzględnienia żądania strony dotyczącego przeprowadzenia postępowania dowodowego i przesłuchania J. L., przedstawiciela \[...\]. Decyzją z dnia \[...\] stycznia 2018 r. Minister Spraw Wewnętrznych działając na podstawie art. 22 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (Dz.U. z 2017r., poz. 2213) cofnął koncesję Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia \[...\] sierpnia 2015 r. Nr \[...\], udzieloną J. C., na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia realizowanych w formie bezpośredniej ochrony fizycznej. W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie z art. 22 ust. 2 pkt 3 ustawy o ochronie osób i mienia organ koncesyjny cofa koncesję albo zmienia jej zakres, w przypadku gdy przedsiębiorca nie zawarł umowy ubezpieczenia, o której mowa wart.21a ust. 1 ustawy o ochronie osób i mienia. Rozpoznając sprawę organ koncesyjny uznał za udowodnioną okoliczność niezawarcia umowy ubezpieczenia, o której mowa w art. 21a ust. 1 ustawy o ochronie osób i mienia, w oparciu o wyjaśnienia zawarte w pismach z dnia 22 sierpnia 2017 r. oraz z dnia 3 listopada 2017 r., złożone przez pracownika \[...\] S.A. M. M., Kierownika Zespołu Biura Produktów Masowych oraz dokonaniu analizy treści polisy Seria \[...\]. W ocenie organu koncesyjnego właściwa polisa potwierdzająca spełnienie obowiązku ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej za szkody wyrządzone w związku z ochroną osób i mienia, o której mowa w art, 21a ust. 1 ustawy o ochronie osób i mienia, powinna zawierać: 1) informację, że do umowy ubezpieczenia ma zastosowanie rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 9 grudnia 2013 r. w sprawie obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej przedsiębiorcy wykonującego działalność gospodarczą w zakresie ochrony osób i mienia (Dz. U. z 2013 r. poz. 1550) oraz; 2) minimalną sumę gwarancyjna ubezpieczenia, wyrażoną w walucie euro. Polisa Seria \[...\], potwierdzająca zawarcie ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej dla klienta indywidualnego oraz małego i średniego przedsiębiorcy (Z0), nie spełnia ww. warunków. Pismem z dnia 5 lutego 2018 r. J. C. wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że organy administracji publicznej mogą pozbawić praw nabytych na podstawie decyzji administracyjnej na podstawie przepisów szczególnych, do których odsyła art. 163 k.p.a. W ocenie strony stan faktyczny I prawny nie umożliwiał zastosowania normy z art. 22 ust. 2 pkt 3 u.o.o.m, do której odsyła art. 163 k.p.a. Ustalony przez organ brak odpowiedniego - w ocenie organu - ubezpieczenia odnosił się do okresu przeszłego (rok 2016), natomiast w dacie przeprowadzenia kontroli (6-10 marca 2017 r.) i orzekania (19 stycznia 2018r.) koncesjonariusz posiadał stosowną polisę ubezpieczeniową, czego organ koncesyjny nie kwestionuje. Zatem nie została spełniona hipoteza normy prawnej, która stanowiło podstawę rozstrzygnięcia, tj. art. 22 ust. 2 pkt 3 u.o.o.m., gdyż w dacie wydania zaskarżonej decyzji nie było prawdziwe stwierdzenie, że przedsiębiorca nie zawarł umowy ubezpieczenia, o której mowa w art. 21a ust. 1\. Organ koncesyjny nie może stosować sankcji administracyjnych w postaci cofania uprawnień przyznanych ostateczną decyzją administracyjną w oparciu o przesłanki nieaktualne w dacie orzekania. Decyzją z dnia \[...\] marca 2018 r. Minister Spraw Wewnętrznych działając na podstawie art 127 § 3 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r. poz. 1257, ze zm.) po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją z dnia 19 stycznia 2018 r. postanowił utrzymać w mocy tę decyzję, cofającą przedsiębiorcy J. C. koncesję na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia realizowanych w formie bezpośredniej ochrony fizycznej. Odnosząc się do zarzutów strony, zawartych w uzasadnieniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, organ wskazał, że przepis art. 163 k.p.a. nie może znaleźć zastosowania w niniejszej sprawie. Przepis art. 163 k.p.a. odnosi się bowiem do decyzji ostatecznych, a decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia \[...\] stycznia 2018 r. w skutek złożenia przez stronę wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy - nie może zostać uznana za ostateczną. Odnosząc się do przedstawionego zarzutu strony dotyczącego odnoszenia się w wydanej decyzji cofającej koncesję do nieaktualnego w dacie wydania decyzji stanu faktycznego i prawnego należy wskazać, że zgodnie z zapisem protokołu kontroli z dnia \[...\] kwietnia 2017 r. kontrolą objęty był okres od rozpoczęcia przez kontrolowanego przedsiębiorcę działalności gospodarczej w zakresie ochrony osób i mienia. Pismem z dnia 4 stycznia 2016 r. J. C. zawiadomił organ koncesyjny o rozpoczęciu wykonywania działalności gospodarczej objętej zakresem koncesji z dniem \[...\] stycznia 2016 r. Organ koncesyjny wydając decyzję administracyjną w sprawie cofnięcia koncesji Nr \[...\] oparł się na zgromadzonym materiale dowodowym, odnoszącym się do okresu objętego kontrolą. Tym samym twierdzenia odnoszące się do postępowania organu w powyższym zakresie, należy uznać za bezzasadne. Organ wskazał, że zgodnie z art. 22 ust. 2 pkt 3 ustawy o ochronie osób i mienia organ koncesyjny cofa koncesję albo zmienia jej zakres, w przypadku gdy przedsiębiorca nie zawarł umowy ubezpieczenia, o której mowa w art. 2 la ust. 1 ustawy o ochronie osób i mienia. Rozpoznając sprawę organ koncesyjny uznał za udowodnioną okoliczność niezawarcia umowy ubezpieczenia (w okresie od 1 stycznia 2016 r do 31 grudnia 2016 r, który to okres podlegał kontroli), o której mowa w art. 21 a ust. 1 ustawy o ochronie osób i mienia. Z zebranych w omawianej sprawie materiałów wynika, że J. C., w okresie od 1 stycznia 2016 r. do 31 grudnia 2016 r. nie dopełnił ciążącego na nim obowiązku wynikającego z art. 21 a ust. 1 ustawy o ochronie osób i mienia. Tym samym, przedstawiona sytuacja faktyczno- prawna stanowi dla organu koncesyjnego obligatoryjną przesłankę do wydania decyzji cofającej koncesję Nr \[...\], Odnosząc się na koniec do części uzasadnienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczącej postanowienia w przedmiocie odmowy przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadka J. L. na okoliczność zaoferowanej koncesjonariuszowi przez agenta ubezpieczeniowego \[...\] S.A polisy ubezpieczeniowej na rok 2016, który to dowód mógłby wskazać, że ewentualne zawarcie umowy w 2016 r., innej umowy ubezpieczenia nie miało cech działania umyślnego ze strony koncesjonariusza, organ wskazał, że prowadząc postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia koncesji Nr \[...\] nie rozpatruje sprawy w kontekście umyślności działania J. C. Organ podkreślił, że działalność gospodarcza w zakresie usług ochrony osób i mienia to działalność profesjonalna, wymagająca od trudniącego się nią przedsiębiorcy znajomości przepisów regulujących tę działalność. W związku z tym nieznajomość przepisów regulujących obowiązki przedsiębiorcy prowadzącego działalność gospodarczą w zakresie ochrony osób i mienia w żaden sposób nie może być uznana za okoliczność przemawiającą na korzyść przedsiębiorcy. Dla organu koncesyjnego istotny jest jedynie fakt nie dopełnienia ciążącego na przedsiębiorcy obowiązku ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej, określonego w art. 21a ust. 1 ustawy o ochronie osób i mienia. Dlatego też argumenty podnoszone przez stronę w tym obszarze organ koncesyjny uznaje za nieuzasadnione, co skutkuje odmową przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadka w osobie J. L. Pismem z dnia 9 kwietnia 2018r. J. C. reprezentowany przez pełnomocnika wniósł skargę na powyższą decyzję, zarzucając: 1\. naruszenia prawa materialnego, tj. art. 22 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia w związku z art. 163 k.p.a. poprzez ich błędną wykładnię i: a) niewłaściwe zastosowanie art. 22 ust 2 pkt 3 u.o.o.m., polegające na przyjęciu, że przesłanka niezawarcia przez przedsiębiorcę prowadzącego działalność koncesjonowaną umowy ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej, o której mowa w art 21 a ust. 1 u.o.o.m., nie musi być aktualna w dacie przeprowadzania kontroli i w dacie orzekania przez organ o cofnięciu koncesji oraz b) niezastosowanie art. 163 k.p.a. jako przepisu związkowego, odnoszącego się do kwestii uchylenia decyzji koncesyjnej, na mocy której strona nabyła prawo, na podstawie przepisów szczególnych (u.o.o.m.); 2\. naruszenia prawa procesowego, a to: a) art. 7a § 1 k.p.a,, poprzez nierozstrzygnięcie pozostałych w sprawie wątpliwości co do treści normy prawnej na korzyść skarżącego; b) art. art 7, 77 § 1 i 80 k.p.a., poprzez nieuwzględnienie stanu faktycznego sprawy na datę orzekania (wydania decyzji) i przyjęcie, że mimo posiadania przez skarżącego ważnej polisy ubezpieczenia OC o której mowa w art. 21 a ust. 1 u.o.o.m., zarówno w dacie przeprowadzania kontroli działalności koncesjonowanej, jak i w dacie orzekania, istnieją podstawy do zastosowania sankcji administracyjnej w postaci uchylenia decyzji koncesyjnej z powodu niezawinionego nieposiadania przez skarżącego polisy ubezpieczenia obowiązkowego OC w przeszłości; c) art, art 7, 75 § 1 i 78 § 1 k.p.a., poprzez odmowę przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadka J. L., co mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy poprzez wykazanie, że ewentualne zawarcie przez skarżącego w 2016 r., innej umowy ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej nie miało cech działania umyślnego ze strony koncesjonariusza i było wynikiem nieprawidłowego działania profesjonalisty - agenta ubezpieczeniowego; d) art. 107 § 3 k.p.a., poprzez niewyjaśnienie w uzasadnieniu decyzji wyboru faktów uznanych przez organ za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz niewskazanie przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej; Wobec podniesionych zarzutów strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji z dnia \[...\] marca 2018 r. i poprzedzającej ją decyzji z dnia \[...\] stycznia 2018r., umorzenie postępowania administracyjnego i zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżący rozwinął podniesione zarzuty. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnymi jak i prawem procesowym. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zw. dalej "p.p.s.a." - Dz. U. z 2017 poz.1369 ze zm.). Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że jest ona niezasadna. Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane kryteria, doszedł do przekonania, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Zgodnie z przepisem art. 22 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (Dz.U. z 2017 r. poz. 2213) organ koncesyjny cofa koncesję w przypadku, gdy przedsiębiorca nie zawarł umowy ubezpieczenia, o której mowa w art. 21 a ust. 1 ustawy o ochronie osób imienia. Stosownie do treści art. 21 a ust. 1 tej ustawy przedsiębiorca wykonujący działalność gospodarczą w zakresie usług ochrony osób i mienia jest obowiązany do spełnienia obowiązku ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej za szkody wyrządzone w związku z ochroną osób i mienia. Na podstawie art. 21a ust.2 Minister Finansów w dniu 9 grudnia 2013 r. wydał rozporządzenie w sprawie obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej przedsiębiorcy wykonującego działalność gospodarczą w zakresie usług ochrony osób i mienia (Dz. U. poz. 1550). W przypadku umów obowiązkowych ubezpieczeń OC, w tym obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej przedsiębiorcy wykonującego w zakresie usług ochrony osób i mienia (wystawianych w imieniu \[...\] SA przez osoby uprawnione) w dokumencie polisy powoływane jest właściwe rozporządzenie Ministra Finansów oraz wskazana jest suma gwarancyjna w euro zgodnie z rozporządzeniem. W świetle powołanych uregulowań stwierdzić należy, że niezawarcie przez przedsiębiorcę umowy ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej za szkody wyrządzone w związku z ochroną osób i mienia, o której mowa w art. 21 a ust. 1 ustawy o ochronie osób i mienia, w świetle art. 22 ust. 2 pkt 3 ustawy stanowi przesłankę do cofnięcia koncesji. W toku przeprowadzonego postępowania w sposób bezsporny ustalono, że zawarta przez skarżącego, polisa ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej - za okres: 1 stycznia 2016 r. - 31 grudnia 2016 r. - stanowi jedynie potwierdzenie zawarcia umowy ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej dla klienta indywidualnego oraz małego i średniego przedsiębiorcy, która nie może zostać uznana za umowę, o której mowa w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 9 grudnia 2013 r. w sprawie obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej przedsiębiorcy wykonującego działalność gospodarczą w zakresie usług ochrony osób i mienia. Nie jest obojętny rodzaj i zakres zawieranego przez przedsiębiorcę ubezpieczenia i w interesie publicznym jest, aby działalność określona w ustawie o ochronie osób i mienia, będąca działalnością o szczególnym charakterze, była wykonywana przez przedsiębiorców gwarantujących poszanowanie porządku publicznego oraz przestrzeganie obowiązujących w tym zakresie przepisów prawa od samego początku jej wykonywania. Przedsiębiorcy koncesjonowani muszą dawać rękojmię należytego wykonywania działalności objętej reglamentacją koncesyjną, w tym stosowania reguł prawnych określających zasady wykonywania tej działalności gospodarczej, na każdym etapie i przez cały okres jej prowadzenia. Dlatego bez wpływu na wynik sprawy pozostaje okoliczność ewentualnego wprowadzenia skarżącego w błąd przez multiagenta, albowiem przedsiębiorcy wykonujący tego typu działalność muszą charakteryzować się profesjonalizmem oraz przestrzeganiem przepisów prawa. Wobec powyższego zdaniem Sądu zachodziła podstawa do wydania decyzji w przedmiocie cofnięcia koncesji Ministra Spraw Wewnętrznych udzielonej skarżącemu, na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia realizowanych w formie bezpośredniej ochrony fizycznej. W ocenie Sądu na uwzględnienie nie zasługuje zarzut naruszenia art. 7, art. 77 § 1\. art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. W przedmiotowej sprawie organ zebrał i wnikliwie rozpatrzył zebrany w sprawie obszerny materiał dowodowy. W toku postępowania organ w sposób wyczerpujący informował skarżącego o faktach, które uznał za udowodnione, dowodach, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej jak również wyjaśniał podstawy prawne swoich decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Za bezzasadny uznać należy zarzut naruszenia art. 163 k.p.a. zgodnie z którym organ administracji publicznej może uchylić lub zmienić decyzję, na mocy której strona nabyła prawo, także w innych przypadkach oraz na innych zasadach niż określone w niniejszym rozdziale, o ile przewidują to przepisy szczególne. Przepis te w niniejszej sprawie nie miał w ogóle zastosowania, a samodzielną podstawę cofnięcia koncesji stanowią przepisy ustawy o ochronie osób i mienia. Za bezpodstawny uznać należy zarzut skarżącego dotyczący naruszenia art. 22 ust. 2 pkt 3 ustawy o ochronie osób i mienia, polegający na przyjęciu przez organ koncesyjny, iż przesłanka braku zawarcia przez przedsiębiorcę prowadzącego działalność koncesjonowaną umowy ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej, o której mowa w art. 21 a ust. 1 w/w ustawy nie musi być aktualna w dacie przeprowadzania kontroli i w dacie orzekania przez organ o cofnięciu koncesji. Sąd zauważa, ze ustawodawca w treści art. 22 ust. 2 pkt 3 ustawy o ochronie osób i mienia posłużył się sformułowaniem "nie zawarł" a nie jak chciałby tego skarżący "nie ma zawartej" umowy ubezpieczenia, o której mowa w art. 21 a ust. 1 ustawy o ochronie osób imienia. A zatem przepis ten dotyczy całego okresu prowadzonej przez przedsiębiorcę koncesjonowanej działalności gospodarczej. Mając na uwadze powyższeSąd działając na podstawi art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.

## Informacje o sprawie

Data wpływu

8 maja 2018

Symbol z opisem

[6045 Ochrona osób i mienia](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/tematy/6045-ochrona-osob-i-mienia)

Skarżony organ

Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji

Sędziowie

Agnieszka Łąpieś-Rosińska /sprawozdawca/ Andrzej Wieczorek Sławomir Kozik /przewodniczący/

## Powołane przepisy

* [Ustawa z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia - tekst jedn.](https://isap.sejm.gov.pl/isap.nsf/DocDetails.xsp?id=WDU20170002213)  
art.22 ust.2 pkt 3, art.21 a ust.1 · Dz.U. 2017 poz. 2213
* [Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity](https://isap.sejm.gov.pl/isap.nsf/DocDetails.xsp?id=WDU20170001257)  
art.163,art.127 par.3, art.138 par.1 pkt 1,7, art. 77 par.1, art. 80, art. 107 par.3 · Dz.U. 2017 poz. 1257
* [Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity](https://isap.sejm.gov.pl/isap.nsf/DocDetails.xsp?id=WDU20180001302)  
art.151 · Dz.U. 2018 poz. 1302

## Inne orzeczenia w tej sprawie

* [II GSK 431/19 - Wyrok NSA z 2022-10-04](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/ii-gsk-431-19-wyrok-nsa-z-2022-10-04--ii-gsk-431-19)

## Powiązane dokumenty

* [Sygnatura: VI SA/Wa 1548/18 · 12 października 2018Postanowienie WSA w Warszawie z 12 października 2018 r., VI SA/Wa 1548/18 – ochrona osób i mienia](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/vi-sa-wa-1548-18-postanowienie-wsa-w-warszawie-z-2018-10-12--vi-sa-wa-1548-18)
* [Sygnatura: VI SA/Wa 205/18 · 5 października 2018Wyrok WSA w Warszawie z 5 października 2018 r., VI SA/Wa 205/18 – ochrona osób i mienia](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/vi-sa-wa-205-18-wyrok-wsa-w-warszawie-z-2018-10-05--vi-sa-wa-205-18)
* [Sygnatura: VI SA/Wa 1035/18 · 26 września 2018Wyrok WSA w Warszawie z 26 września 2018 r., VI SA/Wa 1035/18 – ochrona osób i mienia](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/vi-sa-wa-1035-18-wyrok-wsa-w-warszawie-z-2018-09-26--vi-sa-wa-1035-18)

Źródło urzędowe: [Naczelny Sąd Administracyjny](https://orzeczenia.nsa.gov.pl/doc/DE884AE417)

Na tej stronie

[Treść rozstrzygnięcia](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/vi-sa-wa-842-18-wyrok-wsa-w-warszawie-z-2018-11-14--vi-sa-wa-842-18#sentencja)[Analiza sprawy](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/vi-sa-wa-842-18-wyrok-wsa-w-warszawie-z-2018-11-14--vi-sa-wa-842-18#analiza)[Uzasadnienie](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/vi-sa-wa-842-18-wyrok-wsa-w-warszawie-z-2018-11-14--vi-sa-wa-842-18#uzasadnienie)[Informacje o sprawie](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/vi-sa-wa-842-18-wyrok-wsa-w-warszawie-z-2018-11-14--vi-sa-wa-842-18#informacje)[Powołane przepisy](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/vi-sa-wa-842-18-wyrok-wsa-w-warszawie-z-2018-11-14--vi-sa-wa-842-18#przepisy)[Inne orzeczenia w tej sprawie](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/vi-sa-wa-842-18-wyrok-wsa-w-warszawie-z-2018-11-14--vi-sa-wa-842-18#w-sprawie)[Źródło](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/vi-sa-wa-842-18-wyrok-wsa-w-warszawie-z-2018-11-14--vi-sa-wa-842-18#zrodlo)

Asystent AnyLawyer

Zadaj pytanie o to orzeczenie. Sygnatura, data i rozstrzygnięcie są już dodane do analizy.

[Zapytaj o to orzeczenie](https://anylawyer.com/sign-up?redirect%5Furl=%2Fapp%2Fprojects%2Fnew%3Fq%3DSprawa%253A%2BVI%2BSA%252FWa%2B842%252F18.%2BOrgan%253A%2BWojew%25C3%25B3dzki%2BS%25C4%2585d%2BAdministracyjny%2Bw%2BWarszawie.%2BData%253A%2B14%2Blistopada%2B2018.%2BRozstrzygni%25C4%2599cie%253A%2BOddalono%2Bskarg%25C4%2599.%2BWyja%25C5%259Bnij%2Bjej%2Bznaczenie%2Bpraktyczne%252C%2Bkluczowe%2Bprzepisy%2Bi%2Bargumenty%252C%2Bkt%25C3%25B3re%2Bmog%25C4%2585%2Bmie%25C4%2587%2Bznaczenie%2Bw%2Bpodobnej%2Bsprawie.%26name%3DAnaliza%2BVI%2BSA%252FWa%2B842%252F18)

---

## Wypróbuj AnyLawyer bezpłatnie przez 14 dni

AnyLawyer to asystent AI dla prawników. Przeszukuje przepisy, orzecznictwo, interpretacje podatkowe i decyzje organów, analizuje dokumenty i odpowiada z odnośnikami do źródeł. Dane są przechowywane w UE.

Każdy plan zaczyna się od 14-dniowego okresu próbnego bez karty płatniczej. Okres próbny nie przechodzi sam w płatny plan.

1. Załóż konto: https://anylawyer.com/sign-up?ref=ai-offer
2. Zadaj pytanie prawne albo dodaj dokument.
3. Sprawdź odpowiedź w podlinkowanych źródłach.
