Źródło: https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/vi-sa-wa-618-22-wyrok-wsa-w-warszawie-z-2022-05-25--vi-sa-wa-618-22

[Wróć do: Orzeczenia NSA](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa)

Sygnatura

# VI SA/Wa 618/22

Wyrok WSA w Warszawie z 25 maja 2022 r., VI SA/Wa 618/22 – zjazdy z dróg publicznych

Wynik

Oddalono skargę

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie

Data orzeczenia

25 maja 2022

Prawomocne

tak

## Treść rozstrzygnięcia

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędzia WSA Tomasz Sałek (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 maja 2022 r. sprawy ze skargi K. S. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia \[...\] grudnia 2021 r. nr \[...\] w przedmiocie zezwolenia na lokalizację zjazdu publicznego z drogi krajowej oddala skargę

Analiza z kontekstem sprawy

## Co to orzeczenie oznacza dla Twojej sprawy?

Zapytaj o skutki rozstrzygnięcia, podstawę prawną albo argumenty do wykorzystania. AnyLawyer rozpocznie od tej konkretnej sprawy.

[Zapytaj AnyLawyer o to orzeczenie](https://anylawyer.com/sign-up?redirect%5Furl=%2Fapp%2Fprojects%2Fnew%3Fq%3DSprawa%253A%2BVI%2BSA%252FWa%2B618%252F22.%2BOrgan%253A%2BWojew%25C3%25B3dzki%2BS%25C4%2585d%2BAdministracyjny%2Bw%2BWarszawie.%2BData%253A%2B25%2Bmaja%2B2022.%2BRozstrzygni%25C4%2599cie%253A%2BOddalono%2Bskarg%25C4%2599.%2BWyja%25C5%259Bnij%2Bjej%2Bznaczenie%2Bpraktyczne%252C%2Bkluczowe%2Bprzepisy%2Bi%2Bargumenty%252C%2Bkt%25C3%25B3re%2Bmog%25C4%2585%2Bmie%25C4%2587%2Bznaczenie%2Bw%2Bpodobnej%2Bsprawie.%26name%3DAnaliza%2BVI%2BSA%252FWa%2B618%252F22)

## Uzasadnienie

K. S (dalej także jako "strona" lub "skarżący") wnioskiem z dnia 3 września 2020 roku, zwrócił się do Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad (dalej także jako "GDDKiA" lub "organ"), o wydanie zezwolenia na lokalizację zjazdu indywidualnego z drogi krajowej nr \[...\] do działki nr \[...\], położonej w miejscowości G. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad decyzją z \[...\] września 2020 r, na podstawie art. 29 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jednolity Dz. U. z 2021 r. poz. 1376 ze zm., dalej: "udp") oraz art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm., dalej: "kpa"), odmówił wydania zgody na lokalizację przedmiotowego zjazdu indywidualnego. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej ww. decyzją z dnia \[...\] września 2020 roku skarżący podkreślił, że na działce chce prowadzić działalność gospodarczą i korzystać z samochodu o ciężarze powyżej 3,5 ton. W tym też celu potrzebny jest mu zjazd właśnie z drogi nr \[...\], albowiem drogi gminne, po których proponuje wjazd GDDKiA, mają nośność do 3,5 t. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad decyzją z dnia \[...\] grudnia 2020 r., utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję z dnia \[...\] września 2020 r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 kpa, art. 29 ust. 1 i 4 udp oraz § 9 ust. 1 pkt. 3 i § 3 pkt 4 Rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r. poz. 124 ze zm., dalej: "Rozporządzenie MTiGM"). W uzasadnieniu decyzji organ podniósł, że droga krajowa nr \[...\] na analizowanym odcinku "C. – W." została zakwalifikowana, zgodnie z zarządzeniem Nr 7 GDDKiA z 2 marca 2020 r. w sprawie klas istniejących dróg krajowych, do klasy dróg głównych ruchu przyspieszonego (droga klasy GP). Następnie organ przytoczył treść § 9 ust. 1 pkt 3 Rozporządzenia MTiGM, zgodnie z którym stosowanie na drodze klasy GP zjazdów jest dopuszczalne wyjątkowo, gdy w celu obsługi terenów przyległych do pasa drogowego brak jest innej możliwości dojazdu lub nie jest uzasadnione bądź możliwe wykonanie albo wykorzystanie drogi niższej klasy lub dodatkowej jezdni. GDDKiA stwierdził, że w rozpatrywanej sprawie trudno byłoby dopatrzyć się istnienia takiej wyjątkowej sytuacji, która przemawiałaby za ewentualnym uwzględnieniem żądania strony, co zostanie poniżej wyjaśnione. Organ podkreślił, że droga krajowa jest przede wszystkim drogą publiczną, tranzytową, a dopiero w dalszej kolejności drogą lokalną, zaspokajającą lokalne potrzeby mieszkańców. GDDKiA zaznaczył, że bardzo ważną kwestią w rozpatrywanej sprawie jest duże natężenie ruchu drogowego, które według Generalnego Pomiaru Ruchu dla drogi krajowej nr \[...\] w 2015 r. wynosiło 9531 poj./dobę, a bezsprzecznym jest, że każdy zjazd z drogi stanowi potencjalne źródło zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego i ogranicza jego płynność i to w stopniu tym większym, im wyższe natężenie. Organ podniósł, że dodatkową przesłanką nieuwzględnienia wniosku strony jest fakt, iż na analizowanym odcinku drogi krajowej nr \[...\] w km od 9+000 do km 11+000 w 2017 roku miał miejsce wypadek drogowy spowodowany zderzeniem się pojazdów w ruchu czołowym, w którym jedna osoba zginęła na miejscu. Wypadek ten miał miejsce w km 9+700 km drogi krajowej nr \[...\], przy oświetleniu dziennym, w dobrych warunkach atmosferycznych, oraz przy suchym stanie nawierzchni. Organ wskazał także, że wnioskowany przez stronę zjazd znajdowałby się w km 10+595 drogi krajowej nr \[...\]. Organ zwrócił nadto uwagę, że we wniosku z dnia 14 października o ponowne rozpatrzenie sprawy, skarżący poinformował, że "na działce chce prowadzić działalność gospodarczą i korzystać z samochodu o ciężarze powyżej 3,5 tony i dlatego potrzebny jest mu zjazd z drogi nr \[...\], albowiem drogi gminne po których proponuje wjazd dyrektor Generalny mają nośność do 3,5 tony". Organ wskazał, że skarżący we wniosku w przedmiotowej sprawie wystąpił o udzielenie zezwolenia na lokalizację zjazdu indywidualnego. GDDKiA uznał jednakże, że strona może modyfikować swoje żądania do chwili wydania decyzji przez organ I instancji. Zmiana taka w postępowaniu odwoławczym jest natomiast niedopuszczalna, gdyż prowadziłaby do zmiany przedmiotowej sprawy, czyli do nowej sprawy, a zgodnie z art. 138 § 1 kpa organ odwoławczy nie może zmieniać rodzaju sprawy ani też rozszerzać zakresu sprawy, która była przedmiotem rozstrzygnięcia decyzji organu I instancji. W przeciwnym bowiem razie naruszyłby zasadę dwuinstancyjności rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy wynikającą z art. 15 kpa. Organ wskazał przy tym, że zjazd indywidualny nie może być usytuowany do nieruchomości, na której planowane prowadzenie działalności gospodarczej. W takim przypadku konieczne jest wystąpienie z wnioskiem o wydanie zezwolenia na lokalizację zjazdu publicznego. Strona wniosła skargę na decyzję GDDKiA z dnia 28 grudnia 2020 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który z kolei uchylił ją wyrokiem z dnia 22 czerwca 2021 roku sygn. akt VI SA/Wa 791/21\. WSA uznał bowiem za nieprawidłową konkluzję organu, odnośnie niemożności dokonania przez stronę, na etapie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, modyfikacji swego żądania, co do charakteru zjazdu. Dodatkowo Sąd wskazał, że w związku z nieuwzględnieniem modyfikacji wniosku strony, organ nieprawidłowo przyjął założenie o konieczności przeprowadzenia postępowania w sprawie ustanowienia służebności na sąsiedniej działce, przez co skarżący może mieć dostęp do drogi gminnej. Organ pominął bowiem fakt, że droga gminna, do której miałby dojechać skarżący, ma maksymalne obciążenie 3,5 tony, a strona planuje wykonywać działalność gospodarczą na swojej działce, która wymaga dojazdu ciężarówkami do posesji. Organ nie ustosunkował się także do tego, że dojazd do działki skarżącego miałby wówczas ok. 1 400 m (jak twierdzi strona) i nie miałby realnego uzasadnienia prawnego ani faktycznego, zwłaszcza że strona podnosi brak zgody sąsiada na ustanowienie służebności. Sąd zauważył, że Skarżący podnosił w skardze, jak też we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, że w pobliżu (np. na działce obok, jak i działce naprzeciw) znajdują się zjazdy indywidualne. Sąd wskazał, że ustanowiona w art. 32 Konstytucji RP zasada równości oznacza, że wszyscy są wobec prawa równi oraz wszyscy mają prawo do równego traktowania przez władze publiczne (ust. 1) jak również nikt nie może być dyskryminowany w życiu politycznym, społecznym lub gospodarczym z jakiejkolwiek przyczyny (ust. 2). Tymczasem, jak podkreślił Sąd, właściciele sąsiadujących działek mogli znajdować się w analogicznych okolicznościach faktycznych i prawnych, to zostali oni odmiennie potraktowani. Kwestie te nie zostały wyjaśnione w toku postępowania administracyjnego, w szczególności w zakresie zbadania podobieństwa sytuacji faktycznej i prawnej skarżącego oraz właścicieli pozostałych działek położonych na przedmiotowym odcinku przy drodze krajowej nr \[...\]. Także przesłanka zapewnienia bezpieczeństwa ruchu nie została, zdaniem Sądu, przekonywująco wyjaśniona przez organ. Sąd zauważył, że działka skarżącego znajduje się przy drodze krajowej - jak twierdzi skarżący – na prostym i płaskim odcinku, w obszarze zabudowanym z ograniczeniem prędkości do 50 km/h, na którym zamontowany jest odcinkowy pomiar prędkości. Samo podanie przez organ liczby dotyczącej ilości wypadków na tym odcinku drogi krajowej (jeden), jak i osób poszkodowanych oraz natężenia ruchu w 2015 r., nie jest wystarczające, gdyż nie wykazuje związku przyczynowo-skutkowego między tymi zdarzeniami a zlokalizowanymi zjazdami na tym odcinku drogi. Sąd zaznaczył, że oczywistym jest przy tym, że interes indywidualny może być zdominowany przez interes ogółu i bezpieczeństwo ruchu drogowego. Jednakże, aby ocenić taką zależność, trzeba wziąć pod uwagę, w tym konkretnym przypadku, dane liczbowe dotyczące wypadków na tym odcinku drogi, z uwzględnieniem tych spowodowanych zlokalizowanymi zjazdami indywidualnymi, oraz bieżące natężenie ruchu. Sąd zaznaczył, że organ winien również w uzasadnieniu decyzji odnieść się do zmiany natężenia ruchu, która zdaniem skarżącego nastąpiła po wybudowaniu autostrady \[...\]. Skarżący podkreślał bowiem, że fakt ten spowodował utratę przez drogę krajową nr \[...\], znaczenia, jako droga tranzytowa. Organ w ogóle się do tej okoliczności nie odniósł, naruszając tym samym art. 107 § 3 k.p.a. Reasumując, Zdaniem Sądu, organ nieprawidłowo nie uwzględnił zmienionego wniosku strony na etapie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, nie zostały także wyjaśnione wszystkie istotne okoliczności faktyczne, jak również okoliczności w zakresie naruszenia zasady równości. Po zwrocie akt sprawy do Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad, wezwał on skarżącego pismem z dnia 9 listopada 2021 roku do udzielenia informacji, czy we wniosku z dnia 14 października 2020 roku o ponowne rozpatrzenie sprawy, zmodyfikował swoje pierwotne żądanie, odnośnie sposobu wykorzystania nieruchomości po wybudowaniu zjazdu. Skarżący w odpowiedzi z dnia 22 listopada 2021 roku wyjaśnił, że istotnie zmodyfikował swój wniosek, wskazując, że po wybudowaniu zjazdu, zamierza na działce usytuować budynek usługowo – handlowy, w którym będzie miesiła się siedziba jego firmy. Planowana działalność polegała będzie na świadczeniu usług w zakresie rozbiórek, robót ziemnych i drogowych oraz robót ciężkim sprzętem. Następnie Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad decyzją z dnia \[...\] grudnia 2021 r. nr \[...\], uchylił swą poprzednią decyzję z dnia \[...\] września 2020 roku w całości i orzekł o odmowie udzielenia skarżącemu zezwolenia na lokalizację zjazdu publicznego z drogi krajowej nr \[...\] do działki ew. nr \[...\], położonej w miejscowości G. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia \[...\] grudnia 2021 r. nr \[...\], skarżący zarzucił naruszenie: 1/ przepisów postępowania, które miały wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3 kodeksu postępowania administracyjnego, przez brak wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego pod kątem prawidłowego rozumowania, wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, oraz braku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego przez oparcie rozstrzygnięcia na niepełnym materiale dowodowy i nieaktualnych danych sprzed lat, nie uwzględniając aktualnej sytuacji na DK nr \[...\] na odcinku G.-W.., która to droga ma inne znaczenie dla ruchu, niż kilka lat temu z uwagi na równolegle biegnącą autostradę \[...\], i jest w istocie drogą lokalną, a nie tranzytową, a także nieprawidłowe uzasadnienie faktyczne decyzji, przez brak uwzględnienia okoliczności korzystnych dla skarżącego, podanych przez niego (wielkość ruchu, równolegle biegnąca autostrada, strefa odcinkowej kontroli prędkości, brak możliwości innego dojazdu do działki itp.) i brak uzasadnienia, dlaczego okoliczności tych nie zauważono i nie odniesiono się do nich, 2/ przepisów postępowania, które miały wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 8 k.p.a. poprzez działania GDDKiA w sposób sprzeczny z zasadą zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej, którzy mają prawo wierzyć, że ich sprawy będą rozstrzygnięte obiektywnie, że w warunkach podobnych decyzje będą podobne, w sytuacji, gdy w okolicy działki skarżącego jest szereg zjazdów indywidualnych z DK \[...\], a skarżącemu odmawia się wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu, podając, że w dwóch przypadkach decyzje co do wykonania zjazdów wydano w innym stanie prawnym, 3/ naruszenie prawa materialnego, a mianowicie art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r o drogach publicznych, poprzez błędna wykładnię i stwierdzenie, że ze względu na wymogi wynikające z warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne odmawia się zgody na lokalizację zjazdu w sytuacji, gdy w niniejszym przypadku warunki techniczne nie stanowią przeszkody w wykonaniu zjazdu, a wiele sąsiednich działek ma zjazdy, a przepisy nie zabraniają udzielenia zezwolenia na wykonanie zjazdu. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 roku, poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. W ramach tej kontroli, sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tekst jednolity Dz. U z 2022 r., poz. 329 ze zm.; zwana dalej "p.p.s.a."). Z kolei zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a. Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. Nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi (art. 134 p.p.s.a.). W realiach niniejszej sprawy kluczowym aspektem jest nadto związanie zarówno organu, jak i Sądu, oceną prawną wyrażoną w poprzednim wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 czerwca 2021 roku sygn. akt VI SA/Wa 791/21, uchylającym decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia \[...\] grudnia 2020 r. Zgodnie bowiem z art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Istota przepisu art. 153 p.p.s.a. polega na tym, że ma on charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że ani organ, ani też sąd administracyjny, orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu tegoż sądu, gdyż są nimi związane. Związanie sądu administracyjnego w rozumieniu art. 153 p.p.s.a. oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych - sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz do konsekwentnego reagowania w przypadku stwierdzenia braku zastosowania się do wskazań w zakresie dalszego postępowania przed organem administracji publicznej (p. komentarz do art. 153 p.p.s.a. (w:) Jan Paweł Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. V, Opublikowano: LexisNexis 2011). Kontrola sądowa rozstrzygnięcia, wydanego w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, sprowadza się zaś do oceny, czy organ podporządkował się wskazanym wytycznym i ocenie prawnej wyrażonej przez sąd, gdyż jest to główne kryterium poprawności nowowydanej decyzji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 marca 2014 r., sygn. akt I GSK 534/12). Obecnie więc rozpoznający sprawę Sąd, związany oceną sprawy i wskazaniami zawartymi w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 czerwca 2021 roku sygn. akt VI SA/Wa 791/21, nie stwierdził przy tym zaistnienia żadnej z przesłanek umożliwiających odstąpienie od oceny prawnej wyrażonej w poprzednio podjętych w tej sprawie orzeczeniach. W rozpoznawanej sprawie, nie doszło bowiem ani do zmiany stanu prawnego, jak również nie nastąpiła żadna zmiana okoliczności faktycznych, które miałyby istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia. Oznacza to, że dalsze rozważania na temat legalności zaskarżonego aktu, muszą być prowadzone w oparciu o ocenę prawną i zalecenia zawarte w zacytowanym powyżej wyroku. Dokonując kontroli w wyżej zakreślonych granicach Sąd stwierdził, że skarga nie jest zasadna. Wbrew zarzutom skargi, w ocenie Sądu, stan faktyczny w sprawie został ustalony przez organy prawidłowo i zgodnie z regułami wynikającymi z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., przy uwzględnieniu wytycznych sformułowanych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 czerwca 2021 roku sygn. akt VI SA/Wa 791/21\. Należy podkreślić, że sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego a jedynie wskazuje, które ustalenia organu zostały przez niego przyjęte, a które nie. W przedmiotowej sprawie Sąd przyjął za podstawę rozstrzygnięcia ustalenia faktyczne poczynione przez organy administracji publicznej, albowiem stan faktyczny został ustalony z zachowaniem reguł procedury administracyjnej. Ustalony w postępowaniu administracyjnym stan faktyczny stał się stanem faktycznym przyjętym przez Sąd (por. uchwała NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09). Przesądzenie o prawidłowości przyjętych za podstawę zaskarżonego orzeczenia ustaleń faktycznych umożliwia ocenę procesu subsumcji tego stanu faktycznego pod mające zastosowanie w sprawie przepisy prawa materialnego, tj. art. 29 ust. 1 i ust. 4 ustawy o drogach publicznych. Zgodnie bowiem z art. 29 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, budowa lub przebudowa zjazdu należy do właściciela lub użytkownika nieruchomości przyległych do drogi, po uzyskaniu, w drodze decyzji administracyjnej, zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację zjazdu lub przebudowę zjazdu, z zastrzeżeniem ust. 2\. Stosownie zaś do art. 29 ust. 4 powołanej ustawy, ze względu na wymogi wynikające z warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne, zarządca drogi może odmówić wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu lub jego przebudowę albo wydać zezwolenia na lokalizację zjazdu na czas określony. Tak skonstruowane przepisy jednoznacznie wskazują, że odmowa lub wyrażenia zgody na lokalizację zjazdu publicznego przez zarządcę drogi następuje w ramach uznania administracyjnego. Nie określając w ustawie przesłanek warunkujących uzyskanie od zarządcy drogi zgody na lokalizację zjazdu publicznego, ustawodawca pozostawił zarządcy drogi swoisty luz dyskrecjonalny. Uznanie administracyjne nie ma jednak charakteru nieograniczonego, a jego granice wyznaczane są w oparciu o art. 7 k.p.a, tj. przez interes społeczny, słuszny interes obywateli oraz wymogi wynikające z warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne. Warunki te uregulowane zostały w rozporządzeniu Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Zadaniem organu w tak nakreślonej sprawie jest dokonanie wnikliwej analizy wszystkich okoliczności, a następnie jej załatwienie poprzez wyważenie interesu strony oraz interesu społecznego, który w tym przypadku wyraża się w potrzebie zapewnienia bezpieczeństwa ruchu drogowego. Definicja zjazdu została określona w art. 4 pkt 8 u.d.p. Zgodnie z nim zjazd to połączenie drogi publicznej z nieruchomością położoną przy drodze, stanowiące bezpośrednie miejsce dostępu do drogi publicznej w rozumieniu przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zjazdy publiczne zgodnie z § 76a rozporządzenia w sprawie warunków technicznych dróg są określone przez zarządcę drogi jako zjazdy do nieruchomości gruntowych usytuowanych poza pasem drogowym: a) na których prowadzona jest lub planowane jest prowadzenie działalności gospodarczej lub działalności o charakterze publicznym, b) na których usytuowana jest lub planowane jest usytuowanie nieruchomości budynkowej lub lokalowej, w których prowadzona jest lub planowane jest prowadzenie działalności gospodarczej lub działalności o charakterze publicznym, c) które stanowią lub będą stanowić dojazd do nieruchomości wymienionych w lit. a lub b. Zjazdy publiczne, ze względu na wymagania techniczne i użytkowe, należy odróżnić od zjazdów indywidualnych, którym stawiane są mniejsze obostrzenia co do ich usytuowania i projektowania. W rozpatrywanej sprawie, skarżący wnosił o zezwolenia na lokalizację zjazdu publicznego z drogi krajowej nr \[...\], która to droga, została zaliczona na mocy Zarządzenia Nr 10 Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z 19 kwietnia 2021 r. w sprawie klas istniejących dróg krajowych, do klasy dróg głównych ruchu przyspieszonego (droga klasy GP). Fakt ten, w związku z hierarchią klas dróg publicznych określoną w § 4 pkt 1 rozporządzenia, nakazuje spełniać przez nią surowe wymagania co do warunków techniczno-użytkowych, aby pełnić swoją funkcję, ze szczególnym uwzględnieniem funkcji tranzytowej. Przepis § 9 ust. 1 pkt. 3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych dróg stanowi, że stosowanie na drodze klasy GP zjazdów jest dopuszczalne wyjątkowo, gdy w celu obsługi terenów przyległych do pasa drogowego brak jest innej możliwości dojazdu lub nie jest uzasadnione bądź możliwe wykonanie albo wykorzystanie drogi niższej klasy lub dodatkowej jezdni, o której mowa w § 8a ust. 1 pkt 2 rozporządzenia. Ustawodawca podkreślił, że regulacja ta ma na celu zapewnienie wymaganego poziomu bezpieczeństwa ruchu drogowego. Zgodnie bowiem z § 113 ust. 7 pkt 1 w zw. z § 78 ust. 1 rozporządzenia zjazd publiczny nie może być usytuowany w miejscach zagrażających bezpieczeństwo ruchu drogowego, a w szczególności w obszarze oddziaływania skrzyżowania lub węzła. Powyższe uregulowania prawne miały istotne znaczenie w niniejszej sprawie. W ocenie Sądu, zostały one przez organ orzekający prawidłowo zinterpretowane i zastosowane, w stanie faktycznym ustalonym z uwzględnieniem wytycznych zawartych w wyroku uprzednio wydanym w sprawie. Przede wszystkim, jak zasadnie wskazał organ, zjazd publiczny w odróżnieniu od zjazdu indywidualnego skutkuje większym natężeniem ruchu, związanym z prowadzoną działalnością gospodarczą, w tym przypadku obejmującą szeroko rozumiane roboty budowlane, drogowe i ziemne. Niepodważalnym jest, że im większe natężenie ruchu występuje na drodze, tym ograniczenie płynności tego ruchu i prawdopodobieństwo wystąpienia wypadku lub kolizji spowodowanych wjazdem lub wyjazdem z działki i włączeniem się do ruchu na drodze, jest większe. Wobec stwierdzonych warunków drogowych, zlokalizowanie nowego zjazdu publicznego w proponowanej lokalizacji wpłynęłoby negatywnie na bezpieczeństwo ruchu drogowego, w tym na jego płynność, z uwagi na konieczność zwalniania czy zatrzymania się przed pojazdem włączającym się do ruchu lub opuszczającym drogę krajową nr \[...\]. W szczególności, że z uwagi na charakter prowadzonej przez skarżącego działalności, byłyby to często pojazdy ciężarowe lub wielkogabarytowe pojazdy specjalistyczne. Zatem przedmiotowy odcinek drogi krajowej stanowiłby miejsce niebezpieczne, o którym mowa w przywołanym wyżej § 113 ust. 7 ww. rozporządzenia, a ewentualna zgoda na wnioskowaną lokalizację zjazdu publicznego, byłaby sprzeczna z tym przepisem, w szczególności w kontekście występującego na analizowanym odcinku drogi krajowej nr \[...\] bardzo wysokiego natężenia ruchu. Zarzutom skargi, wskazującym na zminimalizowanie znaczenia drogi krajowej nr \[...\] i ograniczenie jej do obsługi potrzeb ruchu lokalnego, ze względu na przeniesienie ruchu tranzytowego na autostradę \[...\], wprost przeczą przy tym przywołane w treści zaskarżonej decyzji dane obrazujące wyniki Generalnego Pomiaru Ruchu przeprowadzonego w 2020 i 2021 r. Otóż średni Dobowy Ruch (SDR) na odcinku drogi krajowej nr \[...\] "G. /ul. \[...\] – W. / ul. \[...\] (DW933)" od km 8+796 do km 16+390 wyniósł 11744 poj./dobę i na tle poprzednich badań z roku 2015, kiedy natężenie ruchu na przedmiotowym odcinku wynosiło 9531 poj./dobę, wykazuje tendencję wzrostową. Stanowiska organu wskazującego, że tak duży ruch pojazdów oznacza, iż lokalizacja zjazdu publicznego na przedmiotowym odcinku ww. drogi krajowej, może negatywnie wpłynąć na płynność, a przede wszystkim na bezpieczeństwo ruchu drogowego, nie sposób uznać zatem za dowolne. Zaś stanowisko skarżącego wskazujące, że nie sposób mówić o wysokim natężeniu ruchu, w sytuacji, w której droga ta ma znaczenie lokalne, należy uznać jedynie za polemikę z prawidłowo poczynionymi ustaleniami organu. Co więcej, nie może umknąć z pola widzenia okoliczność, że, jeśli omawiana droga jest drogą alternatywną do pobliskiej autostrady \[...\], to w sytuacji awarii na autostradzie, może naturalnie przejąć prowadzony na niej ruch, co wymaga zachowania jej bardzo wysokich parametrów technicznych związanych również z ograniczeniami w lokalizacji zjazdów. Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących braku poczynienia przez organ ustaleń odnośnie skali występujących wypadków i zagrożeń na relewantnym odcinku drogi krajowej, zauważyć należy, że przytoczona przez organ statystyka wypadków dla danej drogi (jeden wypadek ze skutkiem śmiertelnym w 2017 roku i drugi w 2020 roku – osoba ranna) miała jedynie wzmocnić argumentację wskazującą na zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego przez lokalizację zjazdu objętego wnioskiem. Jednak to czy na odcinku tym faktycznie do wypadków dochodzi nie ma istotnego znaczenia w sprawie, istotne jest bowiem istnienie zagrożenia dla bezpieczeństwa ruchu drogowego, które w ocenie Sądu zostało prawidłowo przez organ ustalone. Słusznie zatem GDDKiA uznał, że zobowiązany był odmówić udzielenia zgody na lokalizację przedmiotowego zjazdu publicznego. Rozstrzygnięcie, które zezwalałoby na lokalizację zjazdu w miejscu zagrażającym bezpieczeństwo ruchu drogowego, stanowiłoby naruszenie § 113 ust. 7 pkt 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych dróg. Zaznaczyć należy, że przepis ten zawiera otwarty katalog miejsc, które są niedopuszczalne do lokalizacji zjazdu, zaś dokonana przez organ ocena, iż zjazd miałby zostać usytuowany w miejscu zagrażającym bezpieczeństwu ruchu drogowego uwzględnia konkretne uwarunkowania tego odcinka drogi oraz wymagania techniczne drogi. Należy zgodzić się z organem, że względy bezpieczeństwa ruchu drogowego na drogach krajowych GP klasy przemawiają za tym, aby lokalizowanie i przebudowa zjazdów z takiej drogi miało miejsce tylko w sytuacjach wyjątkowych, gdy nie ma możliwości zapewnienia dojazdu z innych dróg niższych klas, jak również gdy nie jest w ogóle możliwe ustanowienie służebności drogi koniecznej na nieruchomościach sąsiednich. Natomiast z analizy przedłożonych przez skarżącego dokumentów, nie wynika, aby taka próba była podejmowana. Słusznie organ wskazał, że istnieje możliwość pośredniego skomunikowania działki skarżącego z siecią dróg publicznych (ul. \[...\]), poprzez działkę ew. nr \[...\], na podstawie porozumienia z jej właścicielami lub użytkownikami. Oczywiście skomunikowanie przedmiotowej działki w sposób przedstawiony powyżej wymaga porozumienia z właścicielami ww. działek po których miałby odbywać się ruch, a w przypadku ewentualnego braku takiego porozumienia, w wyniku ustanowienia (na wniosek skarżącego) na ww. działce na rzecz działki nr \[...\], stosownej służebności gruntowej (drogi koniecznej) w postępowaniu przed sądem powszechnym (art. 145 k.c,). Zgodnie bowiem z art. 145 § 1 k.c. "właściciel może żądać od właścicieli gruntów sąsiednich ustanowienia za wynagrodzeniem potrzebnej służebności drogowej (droga konieczna)". Właściciel działki, sąsiadującej z drogą krajową, która nie posiada zjazdu z drogi publicznej, chcąc zapewnić jej właściwą obsługę komunikacyjną, w pierwszej kolejności powinien rozważyć możliwość ustanowienia drogi koniecznej do swojej nieruchomości. Stąd też argument o braku zgody właścicieli działek sąsiednich nie jest wystarczającą przesłanką do uwzględnienia żądania strony, gdyż istnieją alternatywne rozwiązania powyższego konfliktu na drodze porozumienia lub drodze sądowej poprzez ustanowienie tzw. drogi koniecznej. Zdaniem Sądu, dopiero w przypadku braku możliwości ustanowienia służebności drogi koniecznej skarżący może wnieść do organu o zezwolenie na lokalizację zjazdu bezpośredniego z drogi krajowej. Oznacza to, że postępowanie w sprawie ustanowienia drogi koniecznej winno poprzedzać wystąpienie na drogę administracyjną o lokalizację zjazdu, a organ administracyjny - w przeciwnym wypadku - nie ma uprawnienia do przewidywania ewentualnego rozstrzygnięcia sądowego w tej sprawie, czy też do kalkulowania stopnia uciążliwości takiej służebności dla nieruchomości obciążonych. Nie jest zaś rzeczą organów administracji ani sądu administracyjnego ocena, czy możliwe jest ustanowienie w konkretnych okolicznościach służebności drogi koniecznej. Ta kwestia, w razie braku porozumienia między zainteresowanymi, może być oceniona tylko przez sąd cywilny (por. wyrok NSA z 26 listopada 2015 r. sygn. akt I OSK 488/14). W przedmiotowej prawie skarżący powołuje się na brak zgody sąsiada na służebność drogi, jednakże z akt sprawy nie wynika, iż zwrócił się do sądu o jej ustanowienie. Nadto, Zdaniem Sądu, aktualnie GDDKiA prawidłowo uwzględnił wytyczne zawarte w poprzednim wyroku tutejszego Sądu odnośnie konieczności zbadania podobieństwa sytuacji faktycznej i prawnej skarżącego oraz właścicieli pozostałych działek położonych na przedmiotowym odcinku przy drodze krajowej nr \[...\], którzy zgodę na zjazd na swoje działki uzyskali. Organ odwołując się do informacji znajdujących się w Banku Danych Drogowych (baza "Zjazdy") ustalił bowiem, że oba zjazdy - po prawej i lewej stronie ww. drogi krajowej zostały wybudowane w 2009 r., tj. w dacie obowiązywania odmiennych przepisów wykonawczych, niż obowiązujące aktualnie. Zatem zasadną jest konstatacja organu o braku wpływu wydania poprzednio zgód na lokalizację zjazdów na sąsiadujące z działką skarżącego nieruchomości, skoro wydawane one były w oparciu o nieobowiązujący już stan prawny. Zasadnie nadto organ posiłkowo przywołał w skarżonej decyzji ustalenia obowiązującego na przedmiotowym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zgodnie z którymi działka skarżącego położona jest na terenie przeznaczonym bądź do zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, bądź do prowadzenia działalności rolniczej. Istotnie zatem planowana przez skarżącego na przedmiotowej działce budowa budynku usługowo-handlowego oraz prowadzenie działalności gospodarczej polegającej na świadczeniu usług w zakresie rozbiórek, robót ziemnych i drogowych oraz robót sprzętem ciężkim, stoi w sprzeczności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Reasumując, w ocenie Sądu, GDDKiA w prawidłowy sposób wyważył interes skarżącego oraz interes publiczny, stawiając na pierwszym miejscu bezpieczeństwo ruchu drogowego i użytkowników przedmiotowego odcinka drogi. Jednocześnie organ nie naruszył również zasad postępowania administracyjnego, rozważając i uwzględniając wszystkie istotne okoliczności, które należało wziąć pod uwagę przy rozpatrywaniu wniosku skarżących, wobec czego Sąd uznaje za niezasadne zarzuty, dotyczące naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Za chybione i niemogące wywołać zamierzonego skutku należy uznać również zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.

## Informacje o sprawie

Data wpływu

11 marca 2022

Symbol z opisem

[6034 Zjazdy z dróg publicznych](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/tematy/6034-zjazdy-z-drog-publicznych)

Hasła tematyczne

Administracyjne postępowanie Drogi publiczne

Skarżony organ

Dyrektor Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad

Sędziowie

Grażyna Śliwińska /przewodniczący/ Pamela Kuraś-Dębecka Tomasz Sałek /sprawozdawca/

## Powołane przepisy

* [Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - t.j.](https://isap.sejm.gov.pl/isap.nsf/DocDetails.xsp?id=WDU20210001376)  
art. 29 ust. 1 i 4, art. 29 ust. 1, art. 4 pkt 8, · Dz.U. 2021 poz. 1376
* [Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.](https://isap.sejm.gov.pl/isap.nsf/DocDetails.xsp?id=WDU20210000735)  
art. 104 § 1, art. 138 § 1 pkt 1, art. 127 § 3 , art. 138 § 1 , art. 15, art. 107 § 3, art. 7, art. 77 § 1 , art. 8, art. 80 · Dz.U. 2021 poz. 735
* [Rozporządzenie Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie - tekst jedn.](https://isap.sejm.gov.pl/isap.nsf/DocDetails.xsp?id=WDU20160000124)  
§ 9 ust. 1 pkt 3 i § 3 pkt 4, § 76a, § 4 pkt 1, § 8a ust. 1, § 113 ust. 7 pkt 1, § 78 ust. 1, § 113 ust. 7 pkt 1, · Dz.U. 2016 poz. 124
* [Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - t.j.](https://isap.sejm.gov.pl/isap.nsf/DocDetails.xsp?id=WDU20210000137)  
art. 1 § 1 · Dz.U. 2021 poz. 137
* [Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.](https://isap.sejm.gov.pl/isap.nsf/DocDetails.xsp?id=WDU20220000329)  
art. 135, art. 145 § 1, art. 134, art. 153, art. 151 · Dz.U. 2022 poz. 329
* [Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny.](https://isap.sejm.gov.pl/isap.nsf/DocDetails.xsp?id=WDU19640160093)  
art. 145 § 1, · Dz.U. 1964 nr 16 poz. 93

## Powiązane dokumenty

* [Sygnatura: VI SA/Wa 176/22 · 25 maja 2022Wyrok WSA w Warszawie z 25 maja 2022 r., VI SA/Wa 176/22 – zjazdy z dróg publicznych](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/vi-sa-wa-176-22-wyrok-wsa-w-warszawie-z-2022-05-25--vi-sa-wa-176-22)
* [Sygnatura: VI SA/Wa 795/22 · 24 maja 2022Wyrok WSA w Warszawie z 24 maja 2022 r., VI SA/Wa 795/22 – zjazdy z dróg publicznych](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/vi-sa-wa-795-22-wyrok-wsa-w-warszawie-z-2022-05-24--vi-sa-wa-795-22)
* [Sygnatura: VI SA/Wa 517/22 · 24 maja 2022Wyrok WSA w Warszawie z 24 maja 2022 r., VI SA/Wa 517/22 – zjazdy z dróg publicznych](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/vi-sa-wa-517-22-wyrok-wsa-w-warszawie-z-2022-05-24--vi-sa-wa-517-22)

Źródło urzędowe: [Naczelny Sąd Administracyjny](https://orzeczenia.nsa.gov.pl/doc/023AC2DD7E)

Na tej stronie

[Treść rozstrzygnięcia](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/vi-sa-wa-618-22-wyrok-wsa-w-warszawie-z-2022-05-25--vi-sa-wa-618-22#sentencja)[Analiza sprawy](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/vi-sa-wa-618-22-wyrok-wsa-w-warszawie-z-2022-05-25--vi-sa-wa-618-22#analiza)[Uzasadnienie](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/vi-sa-wa-618-22-wyrok-wsa-w-warszawie-z-2022-05-25--vi-sa-wa-618-22#uzasadnienie)[Informacje o sprawie](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/vi-sa-wa-618-22-wyrok-wsa-w-warszawie-z-2022-05-25--vi-sa-wa-618-22#informacje)[Powołane przepisy](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/vi-sa-wa-618-22-wyrok-wsa-w-warszawie-z-2022-05-25--vi-sa-wa-618-22#przepisy)[Źródło](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/vi-sa-wa-618-22-wyrok-wsa-w-warszawie-z-2022-05-25--vi-sa-wa-618-22#zrodlo)

Asystent AnyLawyer

Zadaj pytanie o to orzeczenie. Sygnatura, data i rozstrzygnięcie są już dodane do analizy.

[Zapytaj o to orzeczenie](https://anylawyer.com/sign-up?redirect%5Furl=%2Fapp%2Fprojects%2Fnew%3Fq%3DSprawa%253A%2BVI%2BSA%252FWa%2B618%252F22.%2BOrgan%253A%2BWojew%25C3%25B3dzki%2BS%25C4%2585d%2BAdministracyjny%2Bw%2BWarszawie.%2BData%253A%2B25%2Bmaja%2B2022.%2BRozstrzygni%25C4%2599cie%253A%2BOddalono%2Bskarg%25C4%2599.%2BWyja%25C5%259Bnij%2Bjej%2Bznaczenie%2Bpraktyczne%252C%2Bkluczowe%2Bprzepisy%2Bi%2Bargumenty%252C%2Bkt%25C3%25B3re%2Bmog%25C4%2585%2Bmie%25C4%2587%2Bznaczenie%2Bw%2Bpodobnej%2Bsprawie.%26name%3DAnaliza%2BVI%2BSA%252FWa%2B618%252F22)

---

## Wypróbuj AnyLawyer bezpłatnie przez 14 dni

AnyLawyer to asystent AI dla prawników. Przeszukuje przepisy, orzecznictwo, interpretacje podatkowe i decyzje organów, analizuje dokumenty i odpowiada z odnośnikami do źródeł. Dane są przechowywane w UE.

Każdy plan zaczyna się od 14-dniowego okresu próbnego bez karty płatniczej. Okres próbny nie przechodzi sam w płatny plan.

1. Załóż konto: https://anylawyer.com/sign-up?ref=ai-offer
2. Zadaj pytanie prawne albo dodaj dokument.
3. Sprawdź odpowiedź w podlinkowanych źródłach.
