Źródło: https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/vi-sa-wa-1343-25-wyrok-wsa-w-warszawie-z-2025-12-10--vi-sa-wa-1343-25

[Wróć do: Orzeczenia NSA](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa)

Sygnatura

# VI SA/Wa 1343/25

Wyrok WSA w Warszawie z 10 grudnia 2025 r., VI SA/Wa 1343/25 – cofnięcie zezwolenia na broń

Wynik

Oddalono skargę

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie

Data orzeczenia

10 grudnia 2025

Prawomocne

tak

## Treść rozstrzygnięcia

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Magdalena Maliszewska, Sędziowie sędzia WSA Sławomir Kozik (spr.), sędzia WSA Urszula Wilk, Protokolant st. ref. Bartłomiej Grzybowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi J. M. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia 26 lutego 2025 r. nr \[...\] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną do celu łowieckiego oddala skargę

Analiza z kontekstem sprawy

## Co to orzeczenie oznacza dla Twojej sprawy?

Zapytaj o skutki rozstrzygnięcia, podstawę prawną albo argumenty do wykorzystania. AnyLawyer rozpocznie od tej konkretnej sprawy.

[Zapytaj AnyLawyer o to orzeczenie](https://anylawyer.com/sign-up?redirect%5Furl=%2Fapp%2Fprojects%2Fnew%3Fq%3DSprawa%253A%2BVI%2BSA%252FWa%2B1343%252F25.%2BOrgan%253A%2BWojew%25C3%25B3dzki%2BS%25C4%2585d%2BAdministracyjny%2Bw%2BWarszawie.%2BData%253A%2B10%2Bgrudnia%2B2025.%2BRozstrzygni%25C4%2599cie%253A%2BOddalono%2Bskarg%25C4%2599.%2BWyja%25C5%259Bnij%2Bjej%2Bznaczenie%2Bpraktyczne%252C%2Bkluczowe%2Bprzepisy%2Bi%2Bargumenty%252C%2Bkt%25C3%25B3re%2Bmog%25C4%2585%2Bmie%25C4%2587%2Bznaczenie%2Bw%2Bpodobnej%2Bsprawie.%26name%3DAnaliza%2BVI%2BSA%252FWa%2B1343%252F25)

## Uzasadnienie

Komendant Główny Policji (dalej: "organ II instancji", "KGP") decyzją z 26 lutego 2025 r. nr \[...\], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572, dalej: "K.p.a.") oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2024 r. poz. 485, dalej: "u.b.a."), po rozpatrzeniu odwołania J. M. (dalej: "Strona", "Skarżący"), utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w O. (dalej: "organ I instancji", "KWP") z 30 grudnia 2024 r. nr \[...\]orzekającą o cofnięciu Stronie pozwolenia na broń palną do celu łowieckiego. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ II instancji wyjaśnił, że KWP decyzją z 30 grudnia 2024 r. nr \[...\], na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a u.b.a., orzekł o cofnięciu Stronie pozwolenia na broń palną do celu łowieckiego. Powodem takiego rozstrzygnięcia było uzyskanie informacji z Krajowego Rejestru Karnego Ministerstwa Sprawiedliwości, iż Strona na dzień 5 grudnia 2024 r. figuruje jako osoba skazana prawomocnym od \[...\] kwietnia 2024 r. wyrokiem Sądu \[...\]w Niemczech, sygn. akt \[...\]z \[...\] października 2023 r., za popełnienie czynu wg systemu ECRIS: oszustwo, w tym wyłudzenie - nazwa przestępstwa "Betrug", zastosowane przepisy "StGB § 263 Abs. 1, § 13". Za powyższe, Stronie wymierzono karę według systemu ECRIS: grzywna w stawkach dziennych 30 stawek po 15 EUR. Rozpoznając odwołanie od decyzji I instancji, KGP po przytoczeniu przepisów prawa mających zastosowanie w niniejszej sprawie stwierdził, że mając na uwadze zapisy z przesłanej informacji z Krajowego Rejestru Karnego wywieść należy, iż Strona został skazana przez sąd niemiecki za przestępstwo "oszustwo, w tym wyłudzenie", któremu zgodnie z ww. rozporządzeniem przepisany jest kod 1603 00 i mieści się on w kategorii "Przestępstwa przeciwko mieniu lub niszczenie mienia". Za powyższy czyn Strona została ukarana karą grzywny w wysokości 30 stawek po 15 EURO. Z tego powodu w chwili obecnej Strona figuruje w Krajowym Rejestrze Karnym, jako osoba skazana za przestępstwo umyślne. Zgodnie bowiem z art. 7 Kodeksu karnego, występkiem jest czyn zabroniony zagrożony grzywną powyżej 30 stawek dziennych albo powyżej 5000 złotych, karą ograniczenia wolności przekraczającą miesiąc albo karą pozbawienia wolności przekraczającą miesiąc. Art. 8 kk stanowi natomiast, że występek można popełnić także nieumyślnie, jeżeli ustawa tak stanowi. Zauważyć zaś należy, że zgodnie z prawem polskim czyn oszustwa (art. 286 kk) można popełnić tylko umyślnie. W związku z powyższym, zdaniem KGP, nie budzi wątpliwości, że Strona dopuściła się przestępstwa umyślnego, a skazanie za jego popełnienie nie uległo jeszcze z mocy prawa polskiego, zatarciu. W świetle powyższego, w sytuacji gdy Strona w obecnej chwili jest osobą figurującą w Krajowym Rejestrze Karnym za popełnienie przestępstwa umyślnego, fakt ten przesądza o wyniku rozstrzygnięcia niniejszej sprawy administracyjnej, niezależnie od podniesionych w odwołaniu argumentów. Organ II instancji stwierdził, że powyższe ustalenie wypełniło przesłankę cofnięcia pozwolenia na broń, określoną w normie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a u.b.a. KGP podkreślił, że organy Policji nie są w żaden sposób uprawnione do kwestionowania informacji ujawnionych w Krajowym Rejestrze Karnym. Nie mają one zresztą żadnych instrumentów do podważania prawidłowości takiej informacji, zwłaszcza w ramach postępowania o wydanie/cofnięcie pozwolenia na broń, ani nie są kompetentne do oceny prawno-porównawczej instytucji prawa karnego państw członkowskich UE. Organy Policji są związane treścią informacji z Krajowego Rejestru Karnego (np. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25.03.2019 r., sygn. akt II SA/Wa 2266/18, Legalis nr 2295586). KGP dodał, że prawidłowość wydania wyroku przez Sąd w Niemczech może być przez Stronę kwestionowana, ale w postępowaniu przed tym Sądem. Niemniej, organ administracji publicznej w postępowaniu administracyjnym w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń, nie ma obowiązku wstrzymania się z wydaniem rozstrzygnięcia w sprawie ze względu na wynik podejmowanych przez Stronę działań w tym zakresie. KGP zauważył, że w toku postępowania Strona nie przedstawiła żadnego dowodu, który podważałby wiarygodność informacji zawartych w dokumentach urzędowych, jak również nie złożyła żadnego racjonalnie uzasadnionego wniosku dowodowego, który uprawdopodabniałby, że dane zawarte w tych dokumentach są niewiarygodne. Dowodem takim nie jest wskazana przez Stronę informacja, że z Biura Informacyjnego KRK MS Punkt Informacyjny w O. otrzymała odpowiedź, że w Europejskim Systemie Przekazywania Informacji z Rejestrów Karnych ECRIS brak jest wyroków skazujących. Strona nie przedstawiła dowodu w tym zakresie, tymczasem, w aktach znajduje się informacja o jej osobie z KRK, iż na dzień 5 grudnia 2024 r. figuruje w Kartotece Karnej tego rejestru jako osoba skazana. Dlatego też KGP nie uznał za konieczne, by ponownie występować o taką informację. KGP, że poczynione przez organ I instancji ustalenia wynikają z zebranego w sprawie materiału dowodowego, zaś dokonana ocena tego materiału w kontekście zastosowanych przepisów ustawy nie budzi zastrzeżeń. Tym samym bezzasadne są także zarzuty Strony odnoszące się do braku zawieszenia postępowania w jej sprawie. Wystąpienie przez Stronę do Ministra Sprawiedliwości o wyjaśnienie "procedury wpisu kary orzeczenia niemieckiego organu nałożonej na niemieckiego obywatela - Stronę nr identyfikacyjny \[...\]do polskiego rejestru karnego" nie stanowi zagadnienia wstępnego; o którym mowa w art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a., a procedury wpisu w tym zakresie są ustalone w przepisach prawa polskiego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący, zaskarżając decyzją KGP z 26 lutego 2025 r., wniósł o jej uchylenie w całości oraz przekazanie skargi Prokuratorowi Krajowemu a także o zasądzenie kosztów procesu. W uzasadnieniu skargi Skarżący podniósł, że od samego początku wszczęcia z urzędu postępowania w celu cofnięcia Skarżącemu pozwolenia na broń palną do celów łowieckich, miał podejrzenia iż postępowanie wszczęto na fałszywych, spreparowanych dowodach przez nieznanych prześladowców. Ich działanie w prawie określone "zorganizowanej grupy przestępczej" mające swe zalążki w Ministerstwie Sprawiedliwości w Warszawie -Biuro Informacyjne Krajowego Rejestru Karnego. Skarżący dodał, że potrzebował czasu żeby to udowodnić. 15 stycznia 2025 r Skarżący zwrócił się z pismem do \[...\]z prośbą o przesłanie kopi wniosku ECRIS do polskiego Krajowego Rejestru Karnego z ukarania Skarżącego grzywną 450 Euro w sprawie \[...\]. Skarżący wskazał, że odpowiedź otrzymał pod koniec marca 2025 r, którą przetłumaczył na język polski u tłumacza biegłego – dowód : kopia pisma z \[...\]z dnia \[...\] Februar 2025 zał. N -1 tłumaczenie z języka niemieckiego powyższego pisma z dnia 31 marca 2025 r nr \[...\] zał. N-2\. Zdaniem Skarżącego, z powyższego wynika iż procedura wpisania wyroku skazującego Skarżącego do Rejestru Karnego Skarżącego nie dotyczyła, \[...\]nigdy wniosku w systemie ECRIS w sprawie Skarżącego nie wypełniła - a tym samym nigdy taki wniosek nie mógł być w obrocie prawnym. Dlatego, zdaniem Skarżącego, powstaje pytanie a mianowicie: kto i dlaczego naruszył prawa materialne i niematerialne Skarżącego. Skarżący uważa, iż organem który ma obowiązek zbadać gruntownie jak doszło do tych naruszeń i motywu działania grupy osób jest Prokuratora Krajowa w W., dlatego Skarżący dołączył trzeci odpis skargi. Skarżący dołączam również zapytanie o osobie z KRK z 23 stycznia 2025 r., zał. N-3, informację z rejestru karnego -ECRIS z 27 stycznia 2025 zał. N-4\. Skarżący stwierdził, że dla niego jest to niezrozumiałe, jak w państwie na najwyższych szczeblach władzy istnieją dwa systemy Krajowego Rejestru Karnego, w którym raz Skarżący ma wpisany wyrok skazujący, a innym razem brak wyroków skazujących – dowód : kopia z Europejski System Przekazywania Informacji z Rejestrów Karnych ECRIS zał. N-5\. Skarżący doda, że dopuszcza możliwość skierowania sprawy przez Sąd najpierw do Prokuratora Krajowego celem zbadania o możliwości popełnienia przestępstwa przez nieznaną Skarżącemu grupę prześladowców, a dopiero w następnym kroku orzeczenie o oddaleniu skargi, lub jej zasadności. W odpowiedzi na skargę KGP wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sąd stwierdza, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie ponieważ zaskarżona decyzja oraz decyzja I instancji nie naruszają przepisów prawa w stopniu dającym podstawy do ich uchylenia. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowi art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a u.b.a. Zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 u.b.a., właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do grona osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 tej ustawy. Jak wynika natomiast z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a u.b.a., pozwolenia na broń nie wydaje się osobom stanowiącym zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe. Z powyższych przepisów (art. 18 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a u.b.a.) wynika, że ustawodawca nakazuje cofnąć pozwolenie na broń osobie, której je wydano, jeżeli osoba ta stanowi zagrożenie dla siebie, porządku publicznego lub bezpieczeństwa publicznego, za osobę taką ustawodawca uznał natomiast m.in. osobę skazaną prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe. W art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. b u.b.a., ustawodawca uznał również za osobę stanowiącą zagrożenie dla siebie, porządku publicznego lub bezpieczeństwa publicznego również osobę skazaną prawomocnym orzeczeniem sądu za nieumyślne przestępstwo: przeciwko życiu i zdrowiu, a także przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji popełnione w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo gdy sprawca zbiegł z miejsca zdarzenia, przepis ten jednak ze względu na okoliczności faktyczne niniejszej sprawy, nie znajduje zastosowania w kontrolowanej sprawie. Fakt zatem skazania prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe, jest samoistną przesłanką do cofnięcia pozwolenia na broń. Popełnienie bowiem wskazanych czynów świadczy, że dana osoba nie daje rękojmi zachowania postawy, jakiej powinien - w ocenie ustawodawcy - dochować posiadacz broni. Opiera się to na założeniu, że posiadacz broni winien być osobą dającą rękojmię, iż swoim postępowaniem nie zagrozi bezpieczeństwu lub porządkowi publicznemu. Osoba, natomiast która wchodzi w konflikt z prawem takiej rękojmi nie zapewnia. Pogląd ten został ugruntowany w orzecznictwie NSA (por. wyrok NSA z 22 czerwca 2020 r., sygn. akt II OSK 47/20). W konsekwencji skazanie prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe wyłącza potrzebę dokonywania przez organ, a następnie sąd administracyjny, oceny charakteru popełnionego przestępstwa pod kątem ustalenia, czy sam fakt skazania uzasadniać może, niejako kaskadowo, realizację stanu "zagrożenia dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego" (por. wyrok NSA z 13 marca 2019 r., sygn. akt II OSK 976/17). W wyroku z 16 lutego 2023 r., sygn. akt II OSK 427/20 Naczelny Sąd Administracyjny odnosząc się do art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. b u.b.a. stwierdził, że: (...) przepis nie wymaga wykazania przez organ realnego związku pomiędzy popełnionym czynem, a zagrożeniem dla porządku i bezpieczeństwa publicznego, bowiem związek ten wynika bezpośrednio z przepisu prawa (por. wyroki NSA z dnia 8 marca 2016 r. II OSK 1659/14, 31 marca 2016 r. II OSK 1878/14, 16 października 2018 r. II OSK 2475/16). Zgodnie z przyjętą przez sądy administracyjne linią orzeczniczą, przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a) u.b.a. w sposób jednoznaczny wskazuje, że zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego stwarza osoba skazana prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe (por. m.in. wyrok NSA z 8 marca 2016 r., II OSK 1659/14)." I dalej: "(...) od osoby posiadającej pozwolenie na broń wymaga się kwalifikowanych cech charakteru oraz zachowania niebudzącego wątpliwości z punktu widzenia ochrony porządku prawnego. Posiadacz broni powinien być osobą dającą rękojmię, iż swoim postępowaniem nie zagrozi bezpieczeństwu lub porządkowi publicznemu, a osoba, która wchodzi w konflikt z prawem takiej rękojmi nie zapewnia, jest ona niewiarygodna, co do posiadania, używania broni, zgodnie z celami porządku i bezpieczeństwa publicznego, wzbudza obawę, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji (por. wyrok NSA z 7 lutego 2023 r. II GSK 1057/22)." W przedmiotowej sprawie Skarżący został skazana prawomocnym od \[...\] kwietnia 2024 r. wyrokiem Sądu \[...\]w Niemczech, sygn. akt \[...\]z \[...\] października 2023 r., za popełnienie czynu – wg europejskiego systemu przekazywania informacji z rejestrów karnych ECRIS ustanowionego decyzją Rady 2009/316/WSiSW z dnia 6 kwietnia 2009 r. w sprawie ustanowienia europejskiego systemu przekazywania informacji z rejestrów karnych (ECRIS) (Dz.U.UE.L.2009.93.33), zastąpioną Dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/884 z dnia 17 kwietnia 2019 r. zmieniającą decyzję ramową Rady 2009/315/WSiSW w odniesieniu do wymiany informacji dotyczących obywateli państw trzecich oraz w odniesieniu do europejskiego systemu przekazywania informacji z rejestrów karnych (ECRIS) i zastępującą decyzję Rady 2009/316/WSiSW (Dz.Urz.UE.L Nr 151, str.143) – oszustwo, w tym wyłudzenie - nazwa przestępstwa "Betrug", zastosowane przepisy "StGB § 263 Abs. 1, § 13". Za powyższe, Stronie wymierzono karę według systemu ECRIS: grzywna w stawkach dziennych 30 stawek po 15 EUR. Z tego powodu na dzień wydania zaskarżonej decyzji Strona figurowała w Krajowym Rejestrze Karnym, jako osoba skazana za przestępstwo umyślne. Wyjaśnienia wymaga, że zgodnie z art. 114a § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (Dz. U. z 2024 r. poz. 17, dalej: "K.k."), wyrokiem skazującym jest również prawomocne orzeczenie skazujące za popełnienie przestępstwa wydane przez sąd właściwy w sprawach karnych w państwie członkowskim Unii Europejskiej, chyba że według ustawy karnej polskiej czyn nie stanowi przestępstwa, sprawca nie podlega karze albo orzeczono karę nieznaną ustawie. Zgodnie natomiast z art. 7 § 1 - 3 K.k., przestępstwo jest zbrodnią albo występkiem (§ 1). Zbrodnią jest czyn zabroniony zagrożony karą pozbawienia wolności na czas nie krótszy od lat 3 albo karą surowszą (§ 2). Występkiem jest czyn zabroniony zagrożony grzywną powyżej 30 stawek dziennych albo powyżej 5000 złotych, karą ograniczenia wolności przekraczającą miesiąc albo karą pozbawienia wolności przekraczającą miesiąc (§ 3). Według art. 286 K.k. normującego przestępstwo oszustwa czyn ten jest zagrożony karą pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8 (§ 1). W wypadku mniejszej wagi, sprawca podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2 (§ 3). Dodać należy, że według niemieckich przepisów - § 263 StGB przestępstwo oszustwa jest zagrożone karą pozbawienia wolności do lat 5 lub karze grzywny. W świetle powyższych przepisów czyn zabroniony – oszustwo penalizowany w art. 286 K.k. stanowi przestępstwo umyślne. Za wyrok skazujący uznaje się również w świetle art. 114a § 1 K.k. prawomocne orzeczenie skazujące za popełnienie przestępstwa wydane przez sąd właściwy w sprawach karnych w państwie członkowskim Unii Europejskiej, a więc także przez sąd niemiecki. Podkreślenia wymaga, że o zaliczeniu danego czynu zabronionego do przestępstw decyduje wysokość i rodzaj grożącej kary za popełnienie tego czynu zabronionego, nie wysokość wymierzonej kary. Okoliczność zatem, że Skarżącemu została wymierzona kara grzywny w wysokości 30 stawek dziennych w wysokości 15 euro nie może stanowić podstawy do stwierdzenia, że popełniony przez Skarżącego czyn zabroniony za który został skazany prawomocnym wyrokiem sądu niemieckiego nie jest przestępstwem umyślnym, skoro oszustwo według art. 286 § 1 i § 3 K.k., jest zagrożone m.in. karą pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8, w wypadku mniejszej wagi do lat 2, zgodnie z § 263 StGB – karą pozbawienia wolności do lat 5, a w świetle art. 7 § 3 K.k., przestępstwem będącym występkiem jest czyn zabroniony zagrożony m.in. karą pozbawienia wolności przekraczającą miesiąc. Z tych względów argumentacja podniesiona przez Skarżącego na rozprawie i wyrażona w załączniku do protokołu złożonym na rozprawie nie może stanowić podstawy uwzględnienia skargi. Przytoczona bowiem powyżej regulacja prawna oraz okoliczności faktyczne sprawy prowadzą do wniosku, że Skarżący został skazany prawomocnym wyrokiem za przestępstwo umyślne, pomimo, że wyrok skazujący wydał sąd niemiecki. Wyjaśnienia przy tym wymaga, że w trakcie wydawania decyzji obu instancji nie doszło do zatarcia skazania orzeczonego wyrokiem sądu \[...\] w Niemczech. Zgodnie bowiem z art. 107 § 4a K.k., w razie skazania na grzywnę zatarcie skazania następuje z mocy prawa z upływem roku od wykonania lub darowania kary albo od przedawnienia jej wykonania. Powyższy wyrok jest prawomocny od \[..\]kwietnia 2024 r., decyzja I instancji została natomiast wydana 30 grudnia 2024 r., a II instancji – 26 lutego 2025 r. Decyzje obu instancji zostały zatem wydane przed upływem roku od uprawomocnienia się wyroku, gdyby zatem Skarżący wykonał karę zasądzoną przedmiotowym wyrokiem w dniu jego uprawomocnienia, nie doszło by do zatarcia skazania w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Sąd stwierdza, że organy obu instancji dokonały prawidłowej wykładni zastosowanego w sprawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a u.b.a. Organy obu instancji nie naruszyły również w niniejszej sprawie przepisów postępowania. Organy w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 K.p.a.). W aktach administracyjnych sprawy znajduje się informacja z Ministerstwa Sprawiedliwości Biuro Informacyjne Krajowego Rejestru Karnego przy Sądzie Okręgowym w O., że Skarżący figuruje w Kartotece Karnej, a także wydruk z Europejskiego Systemu Przekazywania Informacji z Rejestrów Karnych (ECRIS) potwierdzający przedmiotowe skazanie Skarżącego. Na podstawie tej informacji organ prawidłowo, w ramach swobodnej oceny dowodów (art. 80 K.p.a.) doszedł do wniosku, iż wobec Skarżącego zaistniała przesłanka cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej z art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a u.b.a. Organy podjęły wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes Skarżącego. Organy w uzasadnieniach decyzji obu instancji przytoczyły i wyjaśniły mające zastosowanie w sprawie przepisy prawa oraz wyjaśniły motywy podjętego rozstrzygnięcia spełniając wymogi art. 107 § 3 K.p.a. Organy zatem podjęły wszelkie możliwe i niezbędne zarazem czynności celem pełnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w oparciu o zebrany w sposób wyczerpujący materiał dowodowy. Wbrew zarzutom skargi, w ocenie Sądu, stan faktyczny w sprawie został ustalony przez KGP prawidłowo i zgodnie z regułami wynikającymi z K.p.a. Sąd nie dopatrzył się w związku a tym nieprawidłowości zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Sąd oddalił wnioski dowodowe zawarte w skardze oraz w załączniku do protokołu. Należy podkreślić, że na podstawie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej: "P.p.s.a."), sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Na podstawie tego przepisu Sąd nie prowadzi postępowania dowodowego zastępując organ. Sąd badając legalność zaskarżonej decyzji kontroluje zgodność z prawem działania i rozstrzygnięcia organu. Art. 106 § 3 P.p.s.a., zwłaszcza nie daje podstawy do przeprowadzenia przez Sąd dowodów, które Strona mogła przedłożyć organom w postępowaniu administracyjnym, a tego nie zrobiła. Dotyczy to załączonej do skargi informacji z rejestru karnego ECRIS z 27 stycznia 2025 r., o której Skarżący poinformował KGP w postępowaniu administracyjnym, a której nie przedłożył organowi, co uniemożliwiło dokonanie oceny przez organ II instancji tego dowodu, a w konsekwencji wykluczyło to możliwość skontrolowania legalności tej oceny przez Sąd. Przewidzianą w art. 106 § 3 P.p.s.a. możliwość przeprowadzenia przez sąd dowodu uzupełniającego z dokumentu należy rozumieć wyłącznie jako odnoszącą się do sytuacji wystąpienia istotnych wątpliwości związanych z oceną, czy zaskarżony akt jest zgodny z prawem. Dowody załączone do skargi i do załącznika do protokołu nie stanowią takich dokumentów. Sąd wyjaśnia również, że nie wyręcza stron postępowania sądowoadministracyjnego w zawiadomieniu organów ścigania, jeżeli posiadają one informacje o możliwości popełnienia przestępstwa. W świetle powyższego Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.

## Informacje o sprawie

Data wpływu

29 kwietnia 2025

Symbol z opisem

[6313 Cofnięcie zezwolenia na broń](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/tematy/6313-cofniecie-zezwolenia-na-bron)

Skarżony organ

Komendant Policji

Sędziowie

Magdalena Maliszewska /przewodniczący/ Sławomir Kozik /sprawozdawca/ Urszula Wilk

## Powołane przepisy

* [Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)](https://isap.sejm.gov.pl/isap.nsf/DocDetails.xsp?id=WDU20240000935)  
art. 151 · Dz.U. 2024 poz. 935

## Powiązane dokumenty

* [Sygnatura: VI SA/Wa 286/25 · 10 grudnia 2025Wyrok WSA w Warszawie z 10 grudnia 2025 r., VI SA/Wa 286/25 – cofnięcie zezwolenia na broń](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/vi-sa-wa-286-25-wyrok-wsa-w-warszawie-z-2025-12-10--vi-sa-wa-286-25)
* [Sygnatura: VI SA/Wa 287/25 · 10 grudnia 2025Wyrok WSA w Warszawie z 10 grudnia 2025 r., VI SA/Wa 287/25 – cofnięcie zezwolenia na broń](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/vi-sa-wa-287-25-wyrok-wsa-w-warszawie-z-2025-12-10--vi-sa-wa-287-25)
* [Sygnatura: VI SA/Wa 2526/25 · 10 grudnia 2025Wyrok WSA w Warszawie z 10 grudnia 2025 r., VI SA/Wa 2526/25 – cofnięcie zezwolenia na broń](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/vi-sa-wa-2526-25-wyrok-wsa-w-warszawie-z-2025-12-10--vi-sa-wa-2526-25)

Źródło urzędowe: [Naczelny Sąd Administracyjny](https://orzeczenia.nsa.gov.pl/doc/8DED2C4A1F)

Na tej stronie

[Treść rozstrzygnięcia](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/vi-sa-wa-1343-25-wyrok-wsa-w-warszawie-z-2025-12-10--vi-sa-wa-1343-25#sentencja)[Analiza sprawy](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/vi-sa-wa-1343-25-wyrok-wsa-w-warszawie-z-2025-12-10--vi-sa-wa-1343-25#analiza)[Uzasadnienie](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/vi-sa-wa-1343-25-wyrok-wsa-w-warszawie-z-2025-12-10--vi-sa-wa-1343-25#uzasadnienie)[Informacje o sprawie](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/vi-sa-wa-1343-25-wyrok-wsa-w-warszawie-z-2025-12-10--vi-sa-wa-1343-25#informacje)[Powołane przepisy](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/vi-sa-wa-1343-25-wyrok-wsa-w-warszawie-z-2025-12-10--vi-sa-wa-1343-25#przepisy)[Źródło](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/vi-sa-wa-1343-25-wyrok-wsa-w-warszawie-z-2025-12-10--vi-sa-wa-1343-25#zrodlo)

Asystent AnyLawyer

Zadaj pytanie o to orzeczenie. Sygnatura, data i rozstrzygnięcie są już dodane do analizy.

[Zapytaj o to orzeczenie](https://anylawyer.com/sign-up?redirect%5Furl=%2Fapp%2Fprojects%2Fnew%3Fq%3DSprawa%253A%2BVI%2BSA%252FWa%2B1343%252F25.%2BOrgan%253A%2BWojew%25C3%25B3dzki%2BS%25C4%2585d%2BAdministracyjny%2Bw%2BWarszawie.%2BData%253A%2B10%2Bgrudnia%2B2025.%2BRozstrzygni%25C4%2599cie%253A%2BOddalono%2Bskarg%25C4%2599.%2BWyja%25C5%259Bnij%2Bjej%2Bznaczenie%2Bpraktyczne%252C%2Bkluczowe%2Bprzepisy%2Bi%2Bargumenty%252C%2Bkt%25C3%25B3re%2Bmog%25C4%2585%2Bmie%25C4%2587%2Bznaczenie%2Bw%2Bpodobnej%2Bsprawie.%26name%3DAnaliza%2BVI%2BSA%252FWa%2B1343%252F25)

---

## Wypróbuj AnyLawyer bezpłatnie przez 14 dni

AnyLawyer to asystent AI dla prawników. Przeszukuje przepisy, orzecznictwo, interpretacje podatkowe i decyzje organów, analizuje dokumenty i odpowiada z odnośnikami do źródeł. Dane są przechowywane w UE.

Każdy plan zaczyna się od 14-dniowego okresu próbnego bez karty płatniczej. Okres próbny nie przechodzi sam w płatny plan.

1. Załóż konto: https://anylawyer.com/sign-up?ref=ai-offer
2. Zadaj pytanie prawne albo dodaj dokument.
3. Sprawdź odpowiedź w podlinkowanych źródłach.
