Źródło: https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/vi-sa-wa-1258-25-wyrok-wsa-w-warszawie-z-2025-10-30--vi-sa-wa-1258-25

[Wróć do: Orzeczenia NSA](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa)

Sygnatura

# VI SA/Wa 1258/25

Wyrok WSA w Warszawie z 30 października 2025 r., VI SA/Wa 1258/25 – opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym

Wynik

Oddalono skargę

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie

Data orzeczenia

30 października 2025

Prawomocne

tak

## Treść rozstrzygnięcia

Dnia 30 października 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Honorata Łopianowska Sędziowie: Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Asesor WSA Justyna Żurawska (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 30 października 2025 r. sprawy ze skargi M. \[...\] sp. z o.o. z siedzibą w O. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia \[...\] marca 2025 r. nr \[...\]. w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę

Analiza z kontekstem sprawy

## Co to orzeczenie oznacza dla Twojej sprawy?

Zapytaj o skutki rozstrzygnięcia, podstawę prawną albo argumenty do wykorzystania. AnyLawyer rozpocznie od tej konkretnej sprawy.

[Zapytaj AnyLawyer o to orzeczenie](https://anylawyer.com/sign-up?redirect%5Furl=%2Fapp%2Fprojects%2Fnew%3Fq%3DSprawa%253A%2BVI%2BSA%252FWa%2B1258%252F25.%2BOrgan%253A%2BWojew%25C3%25B3dzki%2BS%25C4%2585d%2BAdministracyjny%2Bw%2BWarszawie.%2BData%253A%2B30%2Bpa%25C5%25BAdziernika%2B2025.%2BRozstrzygni%25C4%2599cie%253A%2BOddalono%2Bskarg%25C4%2599.%2BWyja%25C5%259Bnij%2Bjej%2Bznaczenie%2Bpraktyczne%252C%2Bkluczowe%2Bprzepisy%2Bi%2Bargumenty%252C%2Bkt%25C3%25B3re%2Bmog%25C4%2585%2Bmie%25C4%2587%2Bznaczenie%2Bw%2Bpodobnej%2Bsprawie.%26name%3DAnaliza%2BVI%2BSA%252FWa%2B1258%252F25)

## Uzasadnienie

Pismem z dnia 4 kwietnia 2025 r. M. z siedzibą w O. (dalej: "Strona", "Skarżąca", "Przewoźnik") wniosła skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego nr \[...\] z dnia \[...\] marca 2025 r. wydaną w przedmiocie kary pieniężnej. Decyzja ta została wydana w następującym stanie sprawy: W dniu \[...\] czerwca 2024 r. około godz. 9:08 na punkcie kontrolnym usytuowanym przy drodze krajowej nr \[...\] w miejscowości S. (zarządzana przez GDDKiA) poddano kontroli zespół pojazdów składający się z ciągnika siodłowego marki \[...\] o numerach rejestracyjnych \[...\] wraz z naczepą marki \[...\] o numerach rejestracyjnych \[...\], którym kierował J. S. (dalej: "Kierowca"). Podczas kontroli stwierdzono wykonywanie przewozu drogowego ładunku w postaci makulatury z Niemiec do Polski zgodnie z okazanym dokumentem CMR. Przewóz wykonywany był na rzecz Skarżącej. W trakcie kontroli ustalono nienormatywność zespołu pojazdów w zakresie osi pojedynczej napędowej. Pomierzony nacisk pojedynczej osi napędowej ciągnika siodłowego wyniósł 13,4 t, podczas gdy dopuszczalny nacisk to 11,5 t. Pismem z dnia 11 czerwca 2024 r. \[...\] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego (dalej: "Wojewódzki Inspektor", "organ I instancji") zawiadomił Stronę o wszczęciu z urzędu postępowania związanego z przedmiotowym naruszeniem. Decyzją z dnia \[...\] lipca 2024 r. nr \[...\] Wojewódzki Inspektor nałożył na Stronę karę pieniężną w wysokości 10 000 (dziesięć tysięcy) zł, na podstawie art. 64 oraz art. 140aa ust. 1-3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz.U. z 2023 poz. 1047, ze zm.). Odwołanie od powyższej decyzji, w ustawowym terminie, wniosła Strona zaskarżając ją w całości. Decyzji organu I instancji Skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, a to art. 7, 77 § 1 oraz art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 572), dalej: "k.p.a.", a nadto art. 8 i art. 107 k.p.a. oraz art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, art. 140aa p.r.d. i art. 140aa ust. 4 pkt 1 p.r.d. W ocenie Skarżącej decyzja została wydana, mimo że stan faktyczny sprawy budził wątpliwości i nie został przez organ należycie ustalony oraz nie wszystkie okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy zostały wyjaśnione. Powyższe doprowadziło do błędnego przyjęcia, iż okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewóz miał wpływ na uchybienie, a naruszenie powstało wskutek zdarzeń, które mógł przewidzieć. Zdaniem Strony nie zostały zbadane przesłanki wyłączenia odpowiedzialności administracyjnej przedsiębiorcy. Skarżący podniósł, że po przeładowaniu towaru komputer wskazywał prawidłową wagę jeśli chodzi o naciski osi. W tej sytuacji, mając na uwadze, że dopuszczalna masa całkowita nie została przekroczona, Przewoźnik pozostawał w przekonaniu, że przewożony towar odpowiada warunkom uregulowanym w przepisach prawa. Skarżący wniósł także o przeprowadzenie dowodu z zeznań świadków S. K. i J. S. na okoliczność przebiegu załadunku, wykonywania przez Kierowcę pomiarów ładunku przed przestąpieniem do przewozu. Decyzją z dnia \[...\] marca 2025 r., zaskarżoną w sprawie, Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: "organ odwoławczy", "Główny Inspektor") utrzymał w mocy zakwestionowaną decyzję organu I instancji. Jako podstawę prawną decyzji organ odwoławczy wskazał: - art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. - art. 64 ust. 1, 2, art. 64d, art. 140aa ust. 1, ust. 3 pkt 1, art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. b) p.r.d. (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 1251), - art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 320), - § 5 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 502). W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło wykonywanie przejazdu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym jak bez zezwolenia kategorii V, gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości o więcej niż 10% i nie więcej niż 20%. Naruszenie stwierdzono na pojedynczej osi napędowej. W dniu kontroli ww. pojazdem członowym Strona wykonywała przejazd drogowy z ładunkiem makulatury (ładunek podzielny). Rodzaj przewożonego ładunku - ładunek podzielny, został ustalony w toku kontroli. Pomiaru rzeczywistej masy całkowitej, nacisków osi dokonano za pomocą stacjonarnej wagi samochodowej do ważenia pojazdów w ruchu, \[...\] o nr fabrycznym \[...\] legitymującej się świadectwem legalizacji ponownej z dnia 6 września 2023 r., wydanym przez Dyrektora Okręgowego Urzędu Miar w P. z datą ważności do dnia 6 października 2025 r. Miejsce kontroli legitymowało się protokołem z pomiarów stanowiska do ważenia pojazdów z dnia 17 lutego 2024 r. Pomierzony nacisk na pojedynczej osi napędowej ciągnika samochodowego 13,04 t (bez odjęcia 2% zaokrąglonych do 0,1 t w górę) - przekroczenie o 1,54 t (przekroczenie dopuszczalnej wartości o 13,39% od wartości normatywnej) względem dopuszczalnej normy 11,5 t - podmiot wykonujący przejazd nie posiadał zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym. Dalej organ odwoławczy wyjaśnił, że w rozpatrywanej sprawie kara pieniężna została nałożona na podstawie art. 140aa ust. 1 w zw. z art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. b) p.r.d. Wskazał także, że w sprawie nie zaszły okoliczności o których mowa w art. 140aa ust. 4 p.r.d. Zdaniem Głównego Inspektora Strona nie powinna dopuścić do powstania naruszenia upewniając się przed rozpoczęciem wykonywania zadania przewozowego, że pojazd odpowiada określonym w przepisach normom. W przypadku trudności w poczynieniu takich ustaleń winna była rozważyć możliwość zmniejszenia ilości przewożonego towaru lub innego jego rozmieszczenia. W związku z powyższym, zdaniem organu odwoławczego, Strona nie zweryfikowała skutecznie czy dopuszczalne parametry pojazdu nie są przekroczone. Okoliczność ta świadczy, że Strona nie dochowała należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem oraz miała wpływ na powstanie naruszenia ujawnionego podczas kontroli. Główny Inspektor wyjaśnił także, że podmiot wykonując przejazd odpowiada za przejazd i tylko w związku z tą czynnością związana jest jego odpowiedzialność określona w art. 140aa ust. 1 p.r.d., który stanowi, iż za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, lub niezgodnie z warunkami określonymi dla tego zezwolenia nakłada się karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej. Podmiot wykonujący przejazd ponosi zatem odpowiedzialność za przejazd, a nie za załadunek. Odpowiedzialność podmiotu wykonującego przejazd jest szersza, bowiem odpowiada on za przejazd już załadowanego pojazdu, a nie czynności związane z procesem ładowania towaru na pojazd. W skardze na powyższą decyzję z dnia \[...\] marca 2025 r. Strona zarzuciła organowi odwoławczemu naruszenie: 1) przepisów postępowania administracyjnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. polegające na: - zaniechaniu wszechstronnego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, - dokonaniu dowolnej, jednostronnej oceny zebranych dowodów, - pominięciu dowodów zgłoszonych przez przedsiębiorcę, - wydaniu decyzji podczas gdy stan faktyczny niniejszej sprawy budził wątpliwości i nie został przez organ należycie ustalony oraz nie wszystkie okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy zostały wyjaśnione; b) art. 7 oraz art. 8 k.p.a. poprzez niepodjęcie przez organ odwoławczy działań niezbędnych do dokładnego i wnikliwego wyjaśnienia stanu faktycznego; 2) prawa materialnego, tj.: a) art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 2201, ze zm.), poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na nałożeniu kary pieniężnej, pomimo istnienia oczywistych przesłanek do umorzenia postępowania - w niniejszej sprawie okoliczności i dowody wskazują, że Skarżący nie miał wpływu na ewentualne powstanie naruszeń, a ewentualne naruszenia nastąpiły wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć; b) art. 140aa p.r.d., poprzez pozorne przeprowadzenie postępowania dotyczącego wystąpienia okoliczności wyłączających odpowiedzialność przedsiębiorcy, nie zwracając uwagi na materiał dowodowy świadczący o tym, że okoliczności sprawy nie zostały wyjaśnione, a co wpływa na wyłączenie odpowiedzialności przewoźnika; c) art. 140aa ust. 4 pkt 1 p.r.d., poprzez nieuwzględnienie po stronie Skarżącej podstaw do okoliczności i dowodów wskazujących na dochowanie przez Skarżącą należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem oraz że Skarżąca nie miała wpływu na powstanie naruszenia, co powinno w efekcie skutkować niewszczynaniem względem Skarżącej postępowania w sprawie nałożenia kary bądź umorzeniem postępowania już wszczętego. Mając na uwadze powyższe Strona, zaskarżając przedmiotową decyzję w całości, wniosła o uchylenie decyzji organu odwoławczego oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania w sprawie oraz zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania sądowego. Ponadto Przewoźnik wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z zeznań świadków S. K. i J. S. na okoliczność przebiegu załadunku towaru, wykonania przez kierowcę pomiarów ładunku przed przystąpieniem do wykonywania przewozu towaru, prawidłowej i dopuszczalnej wagi towaru. W ocenie Przewoźnika organy postępowania administracyjnego zaniechały przeprowadzenia dowodów, które mogłyby przekreślić z góry przyjętą linię postępowania i doprowadzić do innego rozstrzygnięcia w sprawie. W niniejszej sprawie zasadne i konieczne wydawało się przeprowadzenie dowodu z zeznań wnioskowanych świadków – S. K. i J. S. Obowiązkiem organu było ustalenie, czy Przewoźnik spełnia wymogi z art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym w powiązaniu z analizą okoliczności opisanych w art. 92b ust. 1 i 2 tej ustawy. Działania organów administracyjnych ograniczyły się natomiast wyłącznie do stwierdzenia nieprawidłowości, a wcale nie dążyły do ustalenia przyczyn takiego stanu rzeczy. Zdaniem Strony, prawidłowo przeprowadzone postępowanie dowodowe powinno doprowadzić organ orzekający w sprawie do wniosku, że Przewoźnik nic więcej nie mógł w spornej sytuacji zrobić. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor wniósł o jej oddalenie. Jednocześnie wniósł o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. Sprawa została skierowana do rozpoznania w trybie uproszczonym, w oparciu o art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 935, ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", albowiem organ złożył stosowny wniosek, a Spółka powiadomiona o złożeniu wniosku nie zażądała w ustawowym terminie przeprowadzenia rozprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W ocenie Sądu, skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli w sprawie jest decyzja Głównego Inspektora z dnia \[...\] marca 2025 r. utrzymująca w mocy decyzje organu I instancji z dnia \[...\] lipca 2024 r. nakładającą na Stronę karę pieniężną w wysokości 10 000 zł. Podstawę prawną decyzji stanowił art. 64 ust. 1, 2, art. 64d, art. 140aa ust. 1, ust. 3 pkt 1, art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. b) p.r.d. (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 1251). Zaś podstawę faktyczną wykonanie przejazdu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym jak bez zezwolenia kat. V, albowiem nacisk pojedynczej osi napędowej przekroczył wartość dopuszczalną o więcej niż 10% i nie więcej niż 20%. Zgodnie z art. 2 pkt 35a p.r.d. pojazd nienormatywny to pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku, wymiary lub rzeczywista masa całkowita wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych przewidzianych w przepisach niniejszej ustawy. Stosownie do art. 64 ust. 1 pkt 1 p.r.d. ruch pojazdu nienormatywnego jest dozwolony pod warunkiem uzyskania zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego odpowiedniej kategorii, wydawanego, w drodze decyzji administracyjnej, przez właściwy organ. Wymiary, masa, naciski osi pojazdów nienormatywnych uprawnionych do poruszania się na podstawie zezwoleń kategorii I-V oraz drogi, po których pojazdy te mogą się poruszać, są określone w tabeli stanowiącej załącznik nr 1 do ustawy (art. 64 ust. 3 p.r.d.). Zgodnie z treścią tego załącznika w przypadku pojazdu nienormatywnego o naciskach osi przekraczających wielkości dopuszczalne, wymagane jest zezwolenie kategorii V. Kierujący pojazdem nienormatywnym jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać uprawnionym osobom zezwolenie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 (art. 64 ust. 4 p.r.d.). Jednocześnie, zgodnie z ust. 2 powołanego artykułu, zabrania się przewozu pojazdem nienormatywnym ładunków innych niż ładunek niepodzielny, z wyłączeniem pojazdów nienormatywnych uprawnionych do poruszania się na podstawie zezwoleń kategorii I. Stosownie do treści art. 140aa ust. 1 p.r.d. "Za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, lub niezgodnie z warunkami określonymi dla tego zezwolenia nakłada się karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej.". Karę pieniężną, o której mowa w ust. 1, nakłada się m.in. na podmiot wykonujący przejazd (art. 140aa ust. 3 pkt 1 p.r.d.). W sytuacjach określonych w pkt 2 i 3 ust. 3 art. 140aa p.r.d. kara pieniężna może być także nałożona na podmiot wykonujący czynności ładunkowe lub podmiot wykonujący inne niż wymienione w pkt 2 czynności związane z przejazdem pojazdu nienormatywnego, w szczególności na organizatora transportu, nadawcę, odbiorcę lub spedytora. Wymaga przy tym podkreślenia, że w świetle treści art. 140aa ust. 1 i 3 p.r.d. kara pieniężna może być nakładana zarówno na podmiot wykonujący przejazd, jak również na podmioty wymienione w pkt 2 i 3 ust. 3 art. 140aa p.r.d. Odpowiedzialność podmiotu wykonującego przejazd jest niezależna od odpowiedzialności ostatnio wymienionych podmiotów (por. wyrok NSA z 24.02.2021r. II GSK 993/19). W myśl art. 140ab ust. 2 p.r.d. w przypadku naruszeń zakazu, o którym mowa w art. 64 ust. 2, za przejazd pojazdem nienormatywnym nakłada się karę jak za przejazd bez zezwolenia. Dopuszczalne naciski osi określone są przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 502), wydanego na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 66 ust. 5 p.r.d. Stosownie do § 5 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych w przypadku pojedynczej osi napędowej pojazdów, o których mowa w § 3 ust. 1 pkt 2-14, dopuszczalny nacisk osi nie może przekraczać 11,5 tony. Przepis § 3 ust. 1 pkt 2 powołanego rozporządzenia dotyczy zespołu pojazdów złożonego z pojazdów mających łącznie co najmniej 5 osi, w którym pojazdem ciągnącym jest pojazd samochodowy. W przypadku pojazdu uczestniczącego w ruchu drogowym podstawą sprawdzenia wymagań, o których mowa w ust. 1-3 oraz ust. 5, są wartości rzeczywiste nacisków osi (§ 5 ust. 4 ww. rozporządzenia). Nadto, stosownie do art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn. DZ.U. z 2024 r. poz. 320) "Po drogach publicznych dopuszcza się ruch pojazdów o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t, z uwzględnieniem art. 41a ust. 1 oraz z wyjątkiem określonym w art. 41b ust. 1.". Stosownie do treści art. 7 k.p.a. "W toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli". Z treści zasady prawdy obiektywnej wynika obowiązek organu administracji wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych ze sprawą, aby w ten sposób stworzyć jej rzeczywisty obraz i uzyskać podstawę do prawidłowego zastosowania przepisu prawa. Z art. 7 i art. 77 k.p.a. wynika, że postępowanie dowodowe oparte jest na zasadzie oficjalności. Stosownie do treści art. 77 § 1 k.p.a. "Organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy.". Wedle art. 77 § 1 k.p.a. organ jest zobowiązany: podjąć ciąg czynności procesowych mających na celu zebranie całego materiału dowodowego oraz rozpatrzyć ten materiał. Przez materiał dowodowy należy rozumieć ogół dowodów, których zebranie jest konieczne dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Przy czym przedmiotem dowodu winny być fakty mające znaczenie dla sprawy, tj. dotyczące danej sprawy i mające znaczenie prawne. Przepis art. 80 k.p.a. zobowiązuje zaś organ do oceny, na podstawie całokształtu zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Swobodna ocena dowodów, aby nie przekształciła się w dowolną, musi zostać dokonana zgodnie z normami prawa procesowego oraz z zachowaniem określonych reguł. Organ winien opierać się na materiale dowodowym przez siebie zebranym oraz powinien dokonać oceny znaczenia i wartości tych dowodów dla toczącej się sprawy. Nadto ocena o której mowa w art. 80 k.p.a. winna być oparta na wszechstronnej ocenie całokształtu materiału dowodowego. W ocenie Sądu, w sprawie prawidłowo ustalono, że w dniu \[...\] czerwca 2024 r. miał miejsce przejazd po drodze krajowej nr \[...\] pojazdu nienormatywnego składającego się z dwuosiowego ciągnika o nr rej. \[...\] oraz trzyosiowej naczepy nr rej. \[...\]. W wyniku kontroli ww. pojazdu członowego stwierdzono przekroczenie dopuszczalnego nacisku pojedynczej osi napędowej ciągnika samochodowego. W wyniku pomiaru uzyskano wynik nacisku na ww. osi w wysokości 13,04 t, co oznacza przekroczenie dopuszczalnego nacisku wynoszącego 11,5 t o 1,54 t, a więc o 13,39%. Powyższe czynności zostały udokumentowane w protokole kontroli, które Kierowca podpisał. W protokole brak uwag. W aktach sprawy znajduje się także dokument w postaci wyników pomiaru nacisków osi, masy całkowitej oraz wymiarów zewnętrznych, protokół z zeznań świadka, dokumentacja zdjęciowa. W ocenie Sądu, z akt sprawy nie wynika, by proces ważenia odbywał się w warunkach, które mogłyby zakłócać proces ważenia. Ważenie dokonane zostało na wadze spełniającej wymogi normatywne. W aktach sprawy znajdują się dokumenty dotyczące miejsca ważenia, tj. operat niwelacji stanowisk do ważenia, protokół z pomiaru pochylenia terenu, szkic niwelacji stanowisk do ważenia pojazdów sporządzony i pomiar pochylenia terenu na stanowisku ważenia pojazdów, a także świadectwo legalizacji ponownej dotyczące przyrządu pomiarowego w postaci wagi samochodowej o znaku fabrycznym \[...\], T. Ważne świadectwo legalizacji oznacza, że waga spełniała formalne kryteria dopuszczające ją do użytku. Stosownie do treści art. 140aa ust. 1 p.r.d. "Za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, lub niezgodnie z warunkami określonymi dla tego zezwolenia nakłada się karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej.". Karę pieniężną, o której mowa w ust. 1, nakłada się na: podmiot wykonujący przejazd (art. 140aa ust. 3 pkt 1 p.r.d.). Karę pieniężną, o której mowa w art. 140aa ust. 1, ustala się w wysokości: za brak zezwolenia kategorii V: 10 000 zł - gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości o więcej niż 10% i nie więcej niż 20% (art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. b p.r.d.). W sprawie niniejszej Przewoźnik przewoził ładunek podzielny – makulaturę, pogrupowaną w paczkach. Jest to ładunek podzielny. Co do zasady ustawa zabrania przewozu pojazdem nienormatywnym ładunków innych niż ładunek niepodzielny, z wyłączeniem pojazdów nienormatywnych uprawnionych do poruszania się na podstawie zezwolenia kategorii I (art. 64 ust. 2 p.r.d.). Zezwolenie kategorii I jest wydawane na przejazd nienormatywnego pojazdu wolnobieżnego, ciągnika rolniczego albo zespołu pojazdów składającego się z pojazdu wolnobieżnego lub ciągnika rolniczego i przyczepy specjalnej (ust. 1 art. 64b p.r.d.). W sprawie niniejszej kontrolowany przejazd ze względu na przekroczenie dopuszczalnej wielkości nacisków osi wypełniał co do zasady warunki do uzyskania zezwolenia kategorii V. Zezwolenie kategorii V na przejazd pojazdu nienormatywnego jest wydawane na jednokrotny lub wielokrotny przejazd po drogach publicznych w wyznaczonym czasie, na trasie wyznaczonej w zezwoleniu. Zezwolenie wydaje się dla pojazdu, którego ruch, ze względu na jego wymiary, masę lub naciski osi, nie jest możliwy na podstawie zezwoleń kategorii I-IV (art. 64d ust. 1 p.r.d.). Z treści załącznika nr 1 do p.r.d. "Kategorie zezwoleń na przejazd pojazdu nienormatywnego" wynika, że w sytuacji gdy naciski osi przekraczają wartości dopuszczalne to wymagane jest zezwolenie kategorii V. Kategorie II-IV nie przewidują nacisków osi przekraczających wartości dopuszczalne. Mając na uwadze pomierzoną wartość nacisku osi pojedynczej napędowej oraz dopuszczalną wartość przewidzianą przepisami, stwierdzić należy, że rację ma organ odwoławczy, iż w sprawie mamy do czynienia z przekroczeniem wartości dopuszczalnej na poziomie 13,39%. Zasadnie zatem organ odwoławczy uznał, że w sprawie zaszła podstawa do nałożenia na Stronę karę w wysokości 10 000 zł, stosownie do art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. b w zw. z art. 140ab ust. 2 p.r.d. Zdaniem Sądu, w sprawie trafnie również stwierdzono, że w toku postępowania Spółka nie wykazała okoliczności, które uzasadniałyby umorzenie postępowania administracyjnego na podstawie 140aa ust. 4 p.r.d. Zgodnie z powołanym przepisem: "Nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1 i ust. 1a pkt 1, wobec podmiotu wykonującego przejazd, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: 1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że ten podmiot: a) dochował należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem, b) nie miał wpływu na powstanie naruszenia, lub 2) rzeczywista masa całkowita pojazdu nienormatywnego nie przekracza dopuszczalnej wielkości lub wielkości określonej w zezwoleniu, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, a przekroczenie dotyczy wyłącznie nacisku osi pojazdu w przypadku przewozu ładunków sypkich oraz drewna. W sprawie nie mamy do czynienia z sytuacją wskazaną w pkt 2 ust. 4 art. 140aa p.r.d. Przewóz obejmował makulaturę pogrupowaną w paczkach. Nie jest to zatem ładunek sypki. Przepis art. 140aa ust. 4 p.r.d. stanowi wyjątek od generalnej zasady odpowiedzialności podmiotu wykonującego przewóz i musi być interpretowany ściśle. Dochowanie należytej staranności oznacza, że podmiot wykonujący przejazd uczynił wszystko, czego można od niego rozsądnie wymagać przy organizacji przewozu, a jedynie wskutek niezależnych od niego okoliczności lub nadzwyczajnych zdarzeń, na które nie miał wpływu, doszło do naruszenia prawa. Podejmując się przewozu określonego ładunku, podmiot wykonujący przejazd powinien przedsięwziąć kroki zapobiegające przekroczeniu dopuszczalnych parametrów pojazdu (por. wyrok WSA w Lublinie z 22.03.2022 r. III SA/Lu 803/21). Na gruncie wskazanego przepisu przyjmuje się, że przewoźnik będący przedsiębiorcą zajmującym się profesjonalnie przewozem ładunków po drogach publicznych, powinien znać przepisy normujące ruch pojazdów nienormatywnych i zasady przewozu ładunków. W treści skargi Strona podniosła, że organ nie ustalił okoliczności faktycznych w sposób prawidłowy, albowiem nie uwzględnił, że Strona jako przewoźnik dochowała należytej staranności w realizacji czynności związanych z przewozem, co powinno skutkować umorzeniem postępowania. Wbrew stanowisku Strony w sprawie nie zaistniały także warunki o których mowa ust. 4 pkt 1 art. 140aa p.r.d. Z akt sprawy nie wynika by Przewoźnik dochował należytej staranności i nie miał wpływu na powstanie naruszenia. Strona wskazywała w toku postępowania, że Przewoźnik pozostawał w przekonaniu, iż przewożony towar odpowiada warunkom uregulowanym w ustawie. Na potwierdzenie powyższego Strona przedłożyła dokumentacje fotograficzną wykonaną przez Kierowcę w dniu załadunku. Wskazała, że początkowo po załadowaniu towaru parametry pojazdu były ponadnormatywne, ale pojazd został przeładowany, a komputer wskazywał już prawidłowy tonaż. W ocenie Sądu powyższe nie zwalnia Strony z odpowiedzialności. Zaufanie Strony co do pomiarów dokonywanych przez urządzenie zainstalowane w pojeździe nie znajduje usprawiedliwiania, skoro z zeznań świadka (Kierowcy) wprost wynika, że urządzenie to może nie być sprawne. Świadek wskazał: "W pojeździe znajdują się urządzenia wskazujące naciski na oś, rzeczywistą masę. Jednakże urządzenie nie chciało wczoraj pokazywać wagi, dopiero dziś po załadunku nacisk na oś mieścił się w normie (...)". Sąd dostrzega, że organ odwoławczy nie ustosunkował się do wniosku Strony o przeprowadzenie dowodu z zeznań świadków na okoliczność przebiegu załadunku towaru oraz wykonania przez Kierowcę pomiarów ładunku przed przystąpieniem do wykonywania przewozu towarów. Jest to niewątpliwie naruszenie przepisów postępowania, jednakże w realiach tej konkretnej sprawy naruszenie to nie miało wpływu na jej wynik. Zauważyć bowiem należy, że J. S. został przesłuchany w charakterze świadka (zob. protokół z przesłuchania świadka). Świadek wypowiedział się zarówno co do załadunku towaru jak i dokonanego pomiaru ładunku przed przystąpieniem do wykonywania przewozu towarów. Do odwołania Strona załączyła także materiał mający dowodzić prawdziwości jej twierdzeń co do pomierzenia nacisków osi przed rozpoczęciem przewozu. Okoliczności tych co do zasady organ odwoławczy nie kwestionował. Wskazał jednakże, że wartości pomierzonych przez urządzenie zainstalowane w pojeździe Strony nie można uznać za wiarygodne z uwagi na wysoce możliwe nieprawidłowe działanie tego urządzenia. W dniu poprzedzającym przewóz urządzenie to nie działało (nie pokazywało żadnych wartości). Strona w toku postępowania nie przedłożyła żadnego dokumentu wskazującego na sprawdzenie prawidłowości działania urządzenia pokładowego przez uprawniony serwis. Powyższe stanowisko Głównego Inspektora znajduje potwierdzenie w aktach sprawy. W ocenie Sądu, z odpowiedzialności nie zwalnia Strony także okoliczność, że załadunku dokonywał inny podmiot. Zauważyć należy, że przyczyną nienormatywności pojazdu było nieprawidłowe rozmieszczenie towaru w pojeździe. Z protokołu kontroli wynika, że w toku kontroli kierowca doprowadził pojazd do warunków normatywnych. Podsumowując, ocenie Sądu, w sprawie Strona nie wykazała, że dochowała należytej staranności w realizacji czynności związanych z przewozem i nie miała wpływu na powstanie naruszenia. Rozważania w tym zakresie szeroko w treści decyzji przedstawił organ odwoławczy. Zatem Sąd uznał, że stanowisko organu nie narusza prawa. Mając na uwadze powyższe w ocenie Sądu zarzuty skargi, a to zarzuty naruszenia art. 7, art., 8, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. a także art. 140aa ust. 4 pkt 1 p.r.d. uznać należało za nieusprawiedliwione. W sprawie nie znalazły także zastosowania przepis art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym, gdyż dotyczy on wyłączenia odpowiedzialności przewoźnika w sprawie dotyczącej nałożenia kary pieniężnej o której mowa w art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Sąd oddalił wniosek Strony o dopuszczenie dowodu z zeznań świadków, albowiem przepis art. 106 § 3 p.p.s.a. nie przewiduje możliwości przeprowadzenia dowodów z zeznań świadków. Przed sądami administracyjnymi, na gruncie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, możliwe jest jedynie przeprowadzenie dowodów uzupełniających z dokumentów. Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa w sposób, który mógłby skutkować uwzględnieniem skargi w oparciu o art. 145 § 1 p.p.s.a. Dlatego w oparciu o art. 151 p.p.s.a. Sąd skargę oddalił.

## Informacje o sprawie

Data wpływu

18 kwietnia 2025

Symbol z opisem

[6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/tematy/6035-oplaty-i-kary-za-przejazd-pojazdem-nienormatywnym)

Hasła tematyczne

Kara administracyjna Opłaty administracyjne Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym

Skarżony organ

Inspektor Transportu Drogowego

Sędziowie

Honorata Łopianowska /przewodniczący/ Justyna Żurawska. /sprawozdawca/ Magdalena Maliszewska

## Powołane przepisy

* [Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)](https://isap.sejm.gov.pl/isap.nsf/DocDetails.xsp?id=WDU20240000935)  
Dz.U. 2024 poz. 935
* [Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t.j.)](https://isap.sejm.gov.pl/isap.nsf/DocDetails.xsp?id=WDU20240001251)  
Dz.U. 2024 poz. 1251

## Powiązane dokumenty

* [Sygnatura: II GSK 2222/25 · 30 października 2025Postanowienie NSA z 30 października 2025 r., II GSK 2222/25 – opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/ii-gsk-2222-25-postanowienie-nsa-z-2025-10-30--ii-gsk-2222-25)
* [Sygnatura: III SA/Lu 437/25 · 30 października 2025Wyrok WSA w Lublinie z 30 października 2025 r., III SA/Lu 437/25 – opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/iii-sa-lu-437-25-wyrok-wsa-w-lublinie-z-2025-10-30--iii-sa-lu-437-25)
* [Sygnatura: VI SA/Wa 280/25 · 30 października 2025Wyrok WSA w Warszawie z 30 października 2025 r., VI SA/Wa 280/25 – opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/vi-sa-wa-280-25-wyrok-wsa-w-warszawie-z-2025-10-30--vi-sa-wa-280-25)

Źródło urzędowe: [Naczelny Sąd Administracyjny](https://orzeczenia.nsa.gov.pl/doc/BB147E3375)

Na tej stronie

[Treść rozstrzygnięcia](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/vi-sa-wa-1258-25-wyrok-wsa-w-warszawie-z-2025-10-30--vi-sa-wa-1258-25#sentencja)[Analiza sprawy](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/vi-sa-wa-1258-25-wyrok-wsa-w-warszawie-z-2025-10-30--vi-sa-wa-1258-25#analiza)[Uzasadnienie](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/vi-sa-wa-1258-25-wyrok-wsa-w-warszawie-z-2025-10-30--vi-sa-wa-1258-25#uzasadnienie)[Informacje o sprawie](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/vi-sa-wa-1258-25-wyrok-wsa-w-warszawie-z-2025-10-30--vi-sa-wa-1258-25#informacje)[Powołane przepisy](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/vi-sa-wa-1258-25-wyrok-wsa-w-warszawie-z-2025-10-30--vi-sa-wa-1258-25#przepisy)[Źródło](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/vi-sa-wa-1258-25-wyrok-wsa-w-warszawie-z-2025-10-30--vi-sa-wa-1258-25#zrodlo)

Asystent AnyLawyer

Zadaj pytanie o to orzeczenie. Sygnatura, data i rozstrzygnięcie są już dodane do analizy.

[Zapytaj o to orzeczenie](https://anylawyer.com/sign-up?redirect%5Furl=%2Fapp%2Fprojects%2Fnew%3Fq%3DSprawa%253A%2BVI%2BSA%252FWa%2B1258%252F25.%2BOrgan%253A%2BWojew%25C3%25B3dzki%2BS%25C4%2585d%2BAdministracyjny%2Bw%2BWarszawie.%2BData%253A%2B30%2Bpa%25C5%25BAdziernika%2B2025.%2BRozstrzygni%25C4%2599cie%253A%2BOddalono%2Bskarg%25C4%2599.%2BWyja%25C5%259Bnij%2Bjej%2Bznaczenie%2Bpraktyczne%252C%2Bkluczowe%2Bprzepisy%2Bi%2Bargumenty%252C%2Bkt%25C3%25B3re%2Bmog%25C4%2585%2Bmie%25C4%2587%2Bznaczenie%2Bw%2Bpodobnej%2Bsprawie.%26name%3DAnaliza%2BVI%2BSA%252FWa%2B1258%252F25)

---

## Wypróbuj AnyLawyer bezpłatnie przez 14 dni

AnyLawyer to asystent AI dla prawników. Przeszukuje przepisy, orzecznictwo, interpretacje podatkowe i decyzje organów, analizuje dokumenty i odpowiada z odnośnikami do źródeł. Dane są przechowywane w UE.

Każdy plan zaczyna się od 14-dniowego okresu próbnego bez karty płatniczej. Okres próbny nie przechodzi sam w płatny plan.

1. Załóż konto: https://anylawyer.com/sign-up?ref=ai-offer
2. Zadaj pytanie prawne albo dodaj dokument.
3. Sprawdź odpowiedź w podlinkowanych źródłach.
