Źródło: https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/iii-sab-ld-109-26-wyrok-wsa-w-lodzi-z-2026-10-22--iii-sab-ld-109-26

[Wróć do: Orzeczenia NSA](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa)

Sygnatura

# III SAB/Łd 109/26

Wyrok WSA w Łodzi z 22 października 2026 r., III SAB/Łd 109/26 – wizy

Wynik

Stwierdzono przewlekłość postępowania

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi

Data orzeczenia

22 października 2026

Prawomocne

nie

## Treść rozstrzygnięcia

Dnia 22 października 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Teresa Rutkowska Sędziowie: Sędzia WSA Katarzyna Ceglarska-Piłat Sędzia WSA Agnieszka Krawczyk (spr.) po rozpoznaniu w dniu 22 października 2026 roku na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi K. C. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Łódzkiego w przedmiocie rozpoznania wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę 1/ stwierdza, że Wojewoda Łódzki dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania w sprawie wniosku skarżącego o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę; 2/ stwierdza, że przewlekłe prowadzenie postępowania nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3/ oddala skargę w pozostałym zakresie; 4/ zasądza od Wojewody Łódzkiego na rzecz K. C. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem 00/100) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. \[pic\]

Analiza z kontekstem sprawy

## Co to orzeczenie oznacza dla Twojej sprawy?

Zapytaj o skutki rozstrzygnięcia, podstawę prawną albo argumenty do wykorzystania. AnyLawyer rozpocznie od tej konkretnej sprawy.

[Zapytaj AnyLawyer o to orzeczenie](https://anylawyer.com/sign-up?redirect%5Furl=%2Fapp%2Fprojects%2Fnew%3Fq%3DSprawa%253A%2BIII%2BSAB%252F%25C5%2581d%2B109%252F26.%2BOrgan%253A%2BWojew%25C3%25B3dzki%2BS%25C4%2585d%2BAdministracyjny%2Bw%2B%25C5%2581odzi.%2BData%253A%2B22%2Bpa%25C5%25BAdziernika%2B2026.%2BRozstrzygni%25C4%2599cie%253A%2BStwierdzono%2Bprzewlek%25C5%2582o%25C5%259B%25C4%2587%2Bpost%25C4%2599powania.%2BWyja%25C5%259Bnij%2Bjej%2Bznaczenie%2Bpraktyczne%252C%2Bkluczowe%2Bprzepisy%2Bi%2Bargumenty%252C%2Bkt%25C3%25B3re%2Bmog%25C4%2585%2Bmie%25C4%2587%2Bznaczenie%2Bw%2Bpodobnej%2Bsprawie.%26name%3DAnaliza%2BIII%2BSAB%252F%25C5%2581d%2B109%252F26)

## Uzasadnienie

K. L. (dalej: skarżący), obywatel Kolumbii, reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł za pośrednictwem Wojewody Łódzkiego (dalej: organ, Wojewoda) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawie z jego wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. Skarżący zarzucił organowi naruszenie art. 8, art. 12, art. 35 § 1 i art. 36 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2025 r. poz. 1691 ze zm.; dalej: k.p.a.) przez rażące przekroczenie terminów załatwienia sprawy. Wniósł o zobowiązanie organu do wydania aktu w terminie czternastu dni od daty doręczenia akt, o przyznanie od organu na podstawie art. 149 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r. poz. 143; dalej: p.p.s.a.) sumy pieniężnej w wysokości 6000 zł, o doręczanie pism za pomocą środków komunikacji elektronicznej oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego w podwójnej wysokości, wpisu i opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. W uzasadnieniu skargi wskazano, że skarżący złożył wniosek w dniu 1 grudnia 2025 r., a w dniu 16 lipca 2026 r. wniósł ponaglenie do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców za pośrednictwem organu, który do dnia wniesienia skargi nie rozpoznał wniosku. Skarżący powołał się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 26 lutego 2025 r., sygn. SK 100/22, na sześćdziesięciodniowy termin z art. 112a ustawy o cudzoziemcach oraz na niedopełnienie przez organ obowiązku z art. 36 k.p.a. Podniósł, że art. 100c i art. 100d ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa nie mają zastosowania do cudzoziemców niebędących obywatelami Ukrainy, a w każdym razie nie mogą być stosowane z naruszeniem art. 45 ust. 1 i art. 77 Konstytucji RP, powołując się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, w którym odmówiono zastosowania przepisu wydłużającego okres stosowania ograniczeń przewidzianych w art. 100d po dniu 30 czerwca 2024 r., oraz na opinię Rzecznika Generalnego w sprawie C-254/25\. Zdaniem skarżącego bezczynność i przewlekłość miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, a żądana suma pieniężna jest uzasadniona trudnościami, jakie wywołuje brak rozstrzygnięcia: ograniczeniem możliwości zmiany zatrudnienia, niemożnością swobodnego wyjazdu do kraju pochodzenia oraz stanem niepewności co do tytułu pobytowego. W odpowiedzi na skargę z dnia 12 sierpnia 2026 r. Wojewoda wniósł o odrzucenie skargi, ewentualnie o jej oddalenie. Organ wskazał, że wniosek skarżącego wpłynął w dniu 5 grudnia 2025 r., z dołączoną kserokopią paszportu. Pismem z dnia 24 kwietnia 2026 r., które wpłynęło do organu w dniu 30 kwietnia 2026 r., pełnomocnik skarżącego zawiadomił o ustanowieniu pełnomocnika, podał dane do doręczeń i wniósł o przekazanie sprawy organowi właściwemu ze względu na zmianę adresu pobytu skarżącego na miejscowość N.; przedłożył też potwierdzoną za zgodność z oryginałem kserokopię paszportu, pełnomocnictwo i dowód uiszczenia opłaty skarbowej. Pismem z dnia 16 lipca 2026 r. pełnomocnik wniósł ponaglenie, a – jak wskazano w odpowiedzi na skargę – pismem z dnia 22 lipca 2026 r. Wojewoda zawiadomił o pozostawieniu ponaglenia bez rozpoznania. W dniu 23 lipca 2026 r. Wojewoda przekazał akta sprawy według właściwości Wojewodzie Mazowieckiemu, informując o tym pełnomocnika. Skarga została wniesiona w dniu 24 lipca 2026 r. Organ podniósł, że wnioski rozpatruje według kolejności wpływu, a czas załatwienia sprawy wynika z liczby prowadzonych postępowań, a nie ze złej woli organu. Powołał się na art. 5 ust. 2 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/98/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. oraz na orzecznictwo sądów administracyjnych dotyczące pojęcia rażącego naruszenia prawa. W ocenie organu zastosowanie w sprawie ma art. 100d ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy, przy czym okres stosowania przewidzianych w nim ograniczeń wydłużono do dnia 4 marca 2027 r., co czyni skargę niedopuszczalną (organ powołał postanowienie WSA w Łodzi z dnia 17 stycznia 2024 r., sygn. III SAB/Łd 257/23), a przepis ten dotyczy wszystkich cudzoziemców (organ powołał wyrok NSA z dnia 5 czerwca 2023 r., sygn. II OSK 2059/22). Żądanie sumy pieniężnej organ uznał za bezzasadne i niewykazane, wskazując także na art. 100d ust. 3 pkt 2 tej ustawy. Pismem z dnia 19 października 2026 r., w odpowiedzi na wezwanie Sądu z tego samego dnia, organ przedłożył potwierdzenie wysłania i potwierdzenie otrzymania zawiadomienia o przekazaniu sprawy. Z dokumentów tych wynika, że zawiadomienie zostało wysłane w dniu 23 lipca 2026 r. o godz. 14:57:14 i wpłynęło na adres do doręczeń elektronicznych pełnomocnika skarżącego tego samego dnia o godz. 14:57:17\. Pełnomocnik odebrał korespondencję w dniu 30 lipca 2026 r. o godz. 16:03:08\. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje. Skarga zasługiwała na uwzględnienie w części. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1–4 tego przepisu. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 i art. 120 p.p.s.a. Po pierwsze, Sąd stwierdza, że skarga jest dopuszczalna. Skarżący przed jej wniesieniem złożył ponaglenie (art. 53 § 2b p.p.s.a.). Okoliczność, że ponaglenie pozostawiono bez rozpoznania, pozostaje bez znaczenia, skoro przepis ten wymaga jedynie uprzedniego wniesienia ponaglenia. Wymagało natomiast rozważenia, czy dopuszczalności skargi nie wyłącza to, że dzień przed jej wniesieniem organ przekazał sprawę Wojewodzie Mazowieckiemu na podstawie art. 65 § 1 k.p.a. Rozważając skutki zakończenia czynności przez organ przed wniesieniem skargi, należy uwzględnić uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 czerwca 2020 r., sygn. II OPS 5/19, oraz z dnia 7 marca 2022 r., sygn. II OPS 1/21 (CBOSA), dotyczące dopuszczalności skarg na bezczynność i przewlekłość po zakończeniu postępowania administracyjnego. W orzecznictwie tutejszego Sądu odniesiono tę argumentację również do przekazania podania organowi właściwemu na podstawie art. 65 § 1 k.p.a. (postanowienie WSA w Łodzi z dnia 24 czerwca 2026 r., sygn. II SAB/Łd 106/26, CBOSA). Nie oznacza to jednak, że sama data pisma przekazującego wcześniejsza od daty wniesienia skargi przesądza o niedopuszczalności kontroli sądowej. Zdaniem Sądu przy ocenie dopuszczalności skargi nie można pominąć daty skutecznego zawiadomienia strony o przekazaniu sprawy. Przepis art. 65 § 1 k.p.a. nakazuje przekazać podanie organowi właściwemu, zawiadamiając jednocześnie o tym wnoszącego podanie i uzasadniając zawiadomienie. Jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi, stosownie do art. 40 § 2 k.p.a. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 15 września 2026 r., sygn. II OSK 1848/26 (CBOSA), podkreślił znaczenie uzewnętrznienia rozstrzygnięcia przez doręczenie go stronie. Orzeczenie to dotyczy zakończenia sprawy rozstrzygnięciem, a nie przekazania podania innemu organowi. Wyrażony w nim standard ochrony prawa do sądu przemawia jednak, zdaniem Sądu, za odpowiednim uwzględnieniem doręczenia także w rozpoznawanej sprawie. Strona nie może zostać pozbawiona możliwości zaskarżenia dotychczasowego sposobu prowadzenia postępowania tylko dlatego, że organ wysłał akta innemu organowi, zanim skutecznie powiadomił o tym stronę. W niniejszej sprawie zawiadomienie wysłano na adres do doręczeń elektronicznych pełnomocnika skarżącego w dniu 23 lipca 2026 r. Zgodnie z art. 39 § 1 k.p.a. organ doręcza pisma na adres do doręczeń elektronicznych. Stosownie do art. 42 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych (Dz.U. z 2026 r. poz. 3), stosowanych odpowiednio także w przypadku kwalifikowanej usługi rejestrowanego doręczenia elektronicznego na podstawie art. 44 tej ustawy, doręczenie korespondencji podmiotowi niepublicznemu następuje we wskazanej w dowodzie otrzymania chwili jej odebrania. Nie jest nią samo wpłynięcie korespondencji na adres do doręczeń elektronicznych. Pełnomocnik odebrał zawiadomienie w dniu 30 lipca 2026 r., a zatem po wniesieniu skargi w dniu 24 lipca 2026 r. Nie zachodziła więc podstawa do odrzucenia skargi z powodu wcześniejszego przekazania sprawy. Po drugie, Sąd stwierdza, że w toku postępowania zmieniła się właściwość miejscowa organu. Zgodnie z art. 104 ust. 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz.U. z 2025 r. poz. 1079 ze zm.) zezwolenia na pobyt czasowy udziela lub odmawia jego udzielenia wojewoda właściwy ze względu na miejsce pobytu cudzoziemca. Przestrzeganie właściwości z urzędu jest obowiązkiem organu wynikającym z art. 19 k.p.a. Zmiana miejsca pobytu cudzoziemca w toku postępowania wymaga zatem uwzględnienia jej przy ustalaniu organu uprawnionego do rozstrzygnięcia sprawy. Najpóźniej od dnia 30 kwietnia 2026 r., kiedy wpłynęło pismo pełnomocnika informujące o zmianie miejsca pobytu skarżącego i żądające przekazania sprawy, Wojewoda Łódzki dysponował informacją uzasadniającą przekazanie jej Wojewodzie Mazowieckiemu. Ciążącym na nim obowiązkiem było wówczas niezwłoczne dokonanie tej czynności, zgodnie z art. 65 § 1 k.p.a. Po trzecie, rozpoznanie sprawy wymagało oceny art. 100d ustawy z dnia 12 marca 2022 r. o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa (Dz. U. z 2026 r. poz. 1293). Przepis art. 100d ust. 1 pkt 1 lit. a tej ustawy przewiduje nierozpoczynanie się, a w przypadku terminów rozpoczętych – zawieszenie biegu terminów na załatwienie spraw dotyczących udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy w postępowaniach prowadzonych przez wojewodę. Ustęp 3 wyłącza stosowanie przepisów o bezczynności i obowiązku powiadomienia o niezałatwieniu sprawy w terminie oraz wymierzanie grzywien i zasądzanie sum pieniężnych, a ust. 4 stanowi, że zaprzestanie czynności lub dokonywanie ich z opóźnieniem nie może być podstawą wywodzenia środków prawnych dotyczących bezczynności, przewlekłości lub naruszenia prawa do rozpoznania sprawy bez zbędnej zwłoki. Okres obowiązywania tych ograniczeń został przedłużony do dnia 4 marca 2026 r. przez art. 10 pkt 1 ustawy z dnia 12 września 2025 r. o zmianie niektórych ustaw w celu weryfikacji prawa do świadczeń na rzecz rodziny dla cudzoziemców oraz o warunkach pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa (Dz. U. poz. 1301), a następnie do dnia 4 marca 2027 r. przez art. 17 pkt 50 ustawy z dnia 23 stycznia 2026 r. o wygaszeniu rozwiązań wynikających z ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 203). Sąd nie podziela stanowiska skarżącego, że art. 100d nie obejmuje cudzoziemców niebędących obywatelami Ukrainy. Zakres podmiotowy tego przepisu został określony przez odwołanie się do cudzoziemców, a nie wyłącznie do osób objętych ochroną w związku z wojną w Ukrainie. Taką wykładnię przyjął również Naczelny Sąd Administracyjny, m.in. w powołanym przez organ wyroku z dnia 5 czerwca 2023 r., sygn. II OSK 2059/22 (CBOSA). Odrębnym zagadnieniem jest jednak dopuszczalność dalszego stosowania ograniczeń ochrony sądowej, których okres stosowania był wielokrotnie wydłużany. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 19 maja 2025 r., sygn. II OSK 2921/24 (CBOSA), dokonując rozproszonej kontroli konstytucyjności, odmówił zastosowania regulacji przedłużającej ograniczenia wynikające z art. 100d po dniu 30 czerwca 2024 r. Wskazał, że ponad dwuletni okres od dnia 15 kwietnia 2022 r. do dnia 30 czerwca 2024 r. powinien umożliwić dostosowanie organizacji administracji do obsługi wniosków pobytowych. Dalsze trudności organizacyjne nie uzasadniają same przez się dalszego wydłużania okresu stosowania regulacji ograniczającej prawo do sądu. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela ten kierunek wykładni. Odnosząc tę ocenę do okresu objętego skargą, Sąd miał na uwadze, że samo utrzymywanie się konfliktu zbrojnego oraz potrzeba ochrony osób nim dotkniętych nie uzasadniają wieloletniego wyłączenia skutecznych środków przeciwko opieszałości organów w sprawach wszystkich cudzoziemców. Ograniczenie prawa do sądu musi pozostawać konieczne i proporcjonalne, zgodnie z art. 45 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. Kolejne nowelizacje wydłużające okres stosowania ograniczeń przewidzianych w art. 100d nie różnicują ochrony stosownie do stopnia skomplikowania sprawy ani rodzaju czynności, której organ zaniechał. Prowadziłyby w rozpoznawanej sprawie do pozbawienia ochrony również przed nieuzasadnionym, blisko trzymiesięcznym oczekiwaniem na samo przekazanie akt właściwemu wojewodzie. Ogólne powołanie się na liczbę wniosków i kolejność ich rozpatrywania nie wykazuje konieczności tak daleko idącego ograniczenia. Sprawność administracji należy zapewniać środkami organizacyjnymi, z zachowaniem możliwości sądowej oceny konkretnych przyczyn zwłoki. Z tych względów, stosując bezpośrednio Konstytucję RP na podstawie jej art. 8 ust. 2 w związku z art. 178 ust. 1, Sąd odmówił w niniejszej sprawie zastosowania regulacji wydłużających okres stosowania ograniczeń wynikających z art. 100d ust. 1, 3 i 4 na czas objęty skargą, w tym wynikających z art. 10 pkt 1 ustawy z dnia 12 września 2025 r. oraz art. 17 pkt 50 ustawy z dnia 23 stycznia 2026 r. Ocena ta dotyczy rozpoznawanej sprawy i nie oznacza usunięcia tych przepisów z systemu prawa. W konsekwencji art. 100d nie stanowi podstawy odrzucenia ani oddalenia skargi, jak również nie wyłącza rozważenia żądania sumy pieniężnej. Powołane przez organ postanowienie WSA w Łodzi z dnia 17 stycznia 2024 r., sygn. III SAB/Łd 257/23, dotyczyło wcześniejszego okresu i zapadło przed zmianą stanowiska wyrażoną w przywołanym orzecznictwie NSA. Po czwarte, należy rozróżnić ocenę dotychczasowego sposobu prowadzenia postępowania od oceny zasadności żądania zobowiązania organu do wydania decyzji. Art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. stanowi podstawę stwierdzenia, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, natomiast art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. pozwala zobowiązać organ do wydania aktu albo dokonania czynności w określonym terminie. W pierwszym przypadku ocenie podlega wcześniejszy sposób wykonywania obowiązków przez organ. W drugim konieczne jest, aby w chwili orzekania na organie nadal ciążył obowiązek wydania aktu lub dokonania czynności. Brak podstaw do zastosowania tego ostatniego środka nie wyłącza zatem stwierdzenia przewlekłości, jeżeli skarga jest dopuszczalna, a ustalony przebieg postępowania uzasadnia taką ocenę. W rozpoznawanej sprawie Wojewoda Łódzki, wobec zmiany miejsca pobytu skarżącego, utracił właściwość miejscową do rozstrzygnięcia wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. Sąd nie mógł zatem traktować niewydania przez ten organ decyzji jako trwającego w dniu orzekania zaniechania wykonania ciążącego na nim obowiązku ani nakazać mu merytorycznego załatwienia sprawy. Utrata właściwości do wydania decyzji nie zwalniała jednak Wojewody Łódzkiego z obowiązku niezwłocznego przekazania sprawy organowi właściwemu. Obowiązek ten wynikał z art. 65 § 1 k.p.a. i obciążał właśnie organ, który dysponował wnioskiem oraz aktami. Podstawą stwierdzenia przewlekłości jest w niniejszej sprawie nieuzasadniona zwłoka w wykonaniu tego obowiązku. Nie oznacza to, że po zmianie właściwości Wojewoda Łódzki nadal powinien był wydać decyzję pobytową. Ocena sprawności przekazania akt mieści się w granicach sprawy objętej skargą. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną. Przedmiotem kontroli jest tu sposób prowadzenia przez Wojewodę Łódzkiego postępowania zainicjowanego wnioskiem skarżącego. Przekazanie sprawy po zmianie właściwości stanowiło czynność procesową dotyczącą tego samego wniosku. Okoliczność, że skarżący akcentował niewydanie decyzji i żądał zobowiązania organu do jej wydania, nie wyłącza więc oceny, czy organ bez uzasadnienia odwlekał przekazanie sprawy. Nie jest to rozpoznanie odrębnej sprawy ani ocena działania Wojewody Mazowieckiego. Sąd ocenia wyłącznie obowiązki, które w kontrolowanym okresie należały do Wojewody Łódzkiego, i stwierdza przewlekłość jego postępowania w zakresie opisanym poniżej. Po piąte, zasadny okazał się zarzut przewlekłego prowadzenia postępowania. Od dnia 30 kwietnia 2026 r., kiedy do organu wpłynęło pismo pełnomocnika informujące o zmianie miejsca pobytu skarżącego i zawierające żądanie przekazania sprawy, do dnia 23 lipca 2026 r., kiedy organ przekazał akta, upłynęły 84 dni. Przekazanie nastąpiło dopiero po wniesieniu ponaglenia w dniu 16 lipca 2026 r. Organ nie wskazał żadnej konkretnej czynności wyjaśniającej, której przeprowadzenie było w tym czasie konieczne do ustalenia właściwego wojewody, ani przeszkody uniemożliwiającej przesłanie akt. Nie chodziło już o merytoryczną ocenę przesłanek udzielenia zezwolenia, lecz o wykonanie nieskomplikowanej czynności procesowej. Sam ten okres stanowi wystarczającą podstawę stwierdzenia, że postępowanie prowadzono dłużej, niż było to niezbędne. Zwłoki tej nie usprawiedliwia podniesiona w odpowiedzi na skargę liczba prowadzonych spraw ani rozpoznawanie wniosków według kolejności wpływu. Organizacja pracy organu powinna zapewniać odrębne, niezwłoczne wykonywanie czynności, które nie wymagają merytorycznego rozpoznania wniosku. Oczekiwanie na miejsce w kolejce do takiego rozpoznania nie uzasadnia zatrzymywania akt sprawy należącej do właściwości innego wojewody. Powołany przez organ art. 5 ust. 2 dyrektywy 2011/98/UE określał termin rozstrzygnięcia w sprawie kompletnego wniosku; nie ustanawiał terminu, przez który organ niewłaściwy mógł powstrzymywać się od przekazania sprawy. Przepis ten nie usprawiedliwia zatem opisanej zwłoki. Zachowanie Wojewody naruszało art. 12 § 1 i art. 35 § 1 w związku z art. 65 § 1 k.p.a. i wyczerpywało przesłankę przewlekłości określoną w art. 37 § 1 pkt 2 k.p.a. W konsekwencji Sąd stwierdził przewlekłe prowadzenie postępowania na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Po szóste, stwierdzona przewlekłość nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 149 § 1a p.p.s.a. Ocena ta wymaga uwzględnienia zarówno czasu opóźnienia, jak i rodzaju czynności, przyczyn zwłoki oraz całego przebiegu postępowania. Samo stwierdzenie naruszenia obowiązku sprawnego działania nie przesądza jeszcze jego kwalifikowanego charakteru. Z drugiej strony wykazanie złej woli organu nie jest warunkiem stwierdzenia rażącego naruszenia prawa. Oczekiwanie przez 84 dni na przekazanie sprawy było nieuzasadnione, zwłaszcza wobec nieskomplikowanego charakteru tej czynności. Sąd uwzględnił jednak, że organ dokonał przekazania w ciągu tygodnia od wniesienia ponaglenia i przed wniesieniem skargi. Wniosek pobytowy wpłynął w grudniu 2025 r., a zatem występujące w skardze odwołania do wieloletniej opieszałości administracji nie opisują czasu trwania tego konkretnego postępowania. Znaczenie ma również szczególna sytuacja prawna wynikająca z pozostawania w mocy art. 100d ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy oraz kolejnych nowelizacji wydłużających okres stosowania przewidzianych w nim ograniczeń oraz zmiany kierunku orzecznictwa co do jego stosowania. Okoliczność ta nie legalizuje zwłoki, lecz podlega uwzględnieniu przy ocenie stopnia naruszenia. Łączna ocena wskazanych okoliczności uzasadnia przypisanie organowi przewlekłości bez kwalifikowania jej jako rażącego naruszenia prawa. Po siódme, skarga podlegała oddaleniu w pozostałym zakresie. Sąd nie mógł zobowiązać Wojewody Łódzkiego do wydania decyzji, gdyż wobec zmiany miejsca pobytu skarżącego rozstrzygnięcie sprawy należało już do właściwości Wojewody Mazowieckiego. Obowiązek przestrzegania właściwości z urzędu wyklucza nakazanie organowi wydania decyzji w sprawie, do której rozpoznania nie jest uprawniony. Żądanie zastosowania wobec Wojewody Łódzkiego środka określonego w art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. było więc niezasadne, co uzasadniało oddalenie skargi w tej części na podstawie art. 151 p.p.s.a. Nie zachodziła przy tym podstawa do umorzenia postępowania sądowego w tym zakresie na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Utrata właściwości i przekazanie sprawy nastąpiły przed wniesieniem skargi, zatem brak podstaw do zobowiązania Wojewody Łódzkiego nie powstał dopiero w toku postępowania sądowego. Późniejsze doręczenie zawiadomienia ma znaczenie dla dopuszczalności skargi i możliwości oceny dotychczasowego sposobu procedowania, lecz nie przywraca organowi właściwości do wydania decyzji pobytowej. Oddalenie skargi w zakresie żądania zobowiązania do wydania decyzji nie podważa stwierdzenia wcześniejszej przewlekłości związanej z opóźnionym przekazaniem sprawy. Są to rozstrzygnięcia dotyczące odmiennych obowiązków organu. Sąd nie znalazł także podstaw do przyznania skarżącemu sumy pieniężnej na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. Rozstrzygnięcie w tym zakresie ma charakter fakultatywny i wymaga odrębnej oceny okoliczności sprawy. Suma pieniężna nie jest uzależniona od stwierdzenia rażącego naruszenia prawa ani od wykazania szkody majątkowej według zasad właściwych dla postępowania odszkodowawczego. Nie przysługuje jednak w każdym przypadku stwierdzenia przewlekłości. Sąd uwzględnił podnoszone przez skarżącego trudności związane ze zmianą zatrudnienia, odwiedzinami rodziny oraz niepewnością co do tytułu pobytowego. Opóźnienie przekazania akt mogło przedłużać ten stan, dlatego nie można z góry wykluczyć jego związku ze wskazanymi dolegliwościami. Skarga opisuje je jednak ogólnie, bez wskazania konkretnych zdarzeń pozwalających ocenić ich szczególne nasilenie w czasie zwłoki przypisanej Wojewodzie Łódzkiemu. Biorąc pod uwagę długość ustalonego opóźnienia, dokonanie przekazania w ciągu tygodnia od ponaglenia oraz całokształt okoliczności wpływających na ocenę stopnia naruszenia, Sąd uznał, że stwierdzenie przewlekłości jest wystarczającą w tej sprawie reakcją na naruszenie prawa. Okoliczności te nie uzasadniają przyznania ani żądanych 6000 zł, ani sumy w niższej wysokości. Odmowa nie wynika z zastosowania art. 100d ust. 3 pkt 2 ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy, lecz z indywidualnej oceny żądania na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a p.p.s.a. orzekł jak w punktach 1 i 2 wyroku, a na podstawie art. 151 p.p.s.a. – jak w punkcie 3\. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. Na zasądzoną kwotę składają się: wpis od skargi w wysokości 100 zł, wynagrodzenie pełnomocnika będącego radcą prawnym w wysokości 480 zł, ustalone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2026 r. poz. 118), oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł. Sąd nie uwzględnił wniosku o zasądzenie wynagrodzenia pełnomocnika w podwójnej wysokości, ponieważ ani niezbędny nakład pracy pełnomocnika, ani charakter sprawy, rozpoznanej w trybie uproszczonym, nie uzasadniały ustalenia opłaty w wysokości przewyższającej stawkę minimalną (§ 15 ust. 3 rozporządzenia). Częściowe oddalenie skargi nie uzasadniało odstąpienia od zasądzenia zwrotu kosztów na podstawie art. 206 p.p.s.a. a.kr

## Informacje o sprawie

Data wpływu

12 sierpnia 2026

Symbol z opisem

[6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej 658](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/tematy/6272-wizy-zezwolenie-na-zamieszkanie-na-czas-oznaczony-na-osiedlenie-sie-wydalenie-z-terytorium-rzeczypospolitej-polskiej)

Hasła tematyczne

Administracyjne postępowanie

Skarżony organ

Wojewoda

Sędziowie

Agnieszka Krawczyk /sprawozdawca/ Katarzyna Ceglarska-Piłat Teresa Rutkowska /przewodniczący/

## Powołane przepisy

* [Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.](https://isap.sejm.gov.pl/isap.nsf/DocDetails.xsp?id=WDU20220002000)  
art. 12 § 1, art. 19, art. 35 § 1, art. 37 § 1 pkt 2, art. 65 § 1 · Dz.U. 2022 poz. 2000
* [Ustawa z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (t. j.)](https://isap.sejm.gov.pl/isap.nsf/DocDetails.xsp?id=WDU20250001079)  
art. 104 ust. 1 · Dz.U. 2025 poz. 1079
* [Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi](https://isap.sejm.gov.pl/isap.nsf/DocDetails.xsp?id=WDU20260000143)  
art. 134 § 1, art. 149 § 1, 1a, 2 i 3, art. 151, art. 200, art. 205 § 2 · Dz.U. 2026 poz. 143

## Powiązane dokumenty

* [Sygnatura: III SAB/Gd 540/26 · 22 października 2026Wyrok WSA w Gdańsku z 22 października 2026 r., III SAB/Gd 540/26 – wizy](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/iii-sab-gd-540-26-wyrok-wsa-w-gdansku-z-2026-10-22--iii-sab-gd-540-26)
* [Sygnatura: III SAB/Gd 563/26 · 22 października 2026Wyrok WSA w Gdańsku z 22 października 2026 r., III SAB/Gd 563/26 – wizy](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/iii-sab-gd-563-26-wyrok-wsa-w-gdansku-z-2026-10-22--iii-sab-gd-563-26)
* [Sygnatura: I SAB/Wr 623/26 · 22 października 2026Postanowienie WSA we Wrocławiu z 22 października 2026 r., I SAB/Wr 623/26 – wizy](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/i-sab-wr-623-26-postanowienie-wsa-we-wroclawiu-z-2026-10-22--i-sab-wr-623-26)

Źródło urzędowe: [Naczelny Sąd Administracyjny](https://orzeczenia.nsa.gov.pl/doc/2C18118124)

Na tej stronie

[Treść rozstrzygnięcia](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/iii-sab-ld-109-26-wyrok-wsa-w-lodzi-z-2026-10-22--iii-sab-ld-109-26#sentencja)[Analiza sprawy](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/iii-sab-ld-109-26-wyrok-wsa-w-lodzi-z-2026-10-22--iii-sab-ld-109-26#analiza)[Uzasadnienie](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/iii-sab-ld-109-26-wyrok-wsa-w-lodzi-z-2026-10-22--iii-sab-ld-109-26#uzasadnienie)[Informacje o sprawie](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/iii-sab-ld-109-26-wyrok-wsa-w-lodzi-z-2026-10-22--iii-sab-ld-109-26#informacje)[Powołane przepisy](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/iii-sab-ld-109-26-wyrok-wsa-w-lodzi-z-2026-10-22--iii-sab-ld-109-26#przepisy)[Źródło](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/iii-sab-ld-109-26-wyrok-wsa-w-lodzi-z-2026-10-22--iii-sab-ld-109-26#zrodlo)

Asystent AnyLawyer

Zadaj pytanie o to orzeczenie. Sygnatura, data i rozstrzygnięcie są już dodane do analizy.

[Zapytaj o to orzeczenie](https://anylawyer.com/sign-up?redirect%5Furl=%2Fapp%2Fprojects%2Fnew%3Fq%3DSprawa%253A%2BIII%2BSAB%252F%25C5%2581d%2B109%252F26.%2BOrgan%253A%2BWojew%25C3%25B3dzki%2BS%25C4%2585d%2BAdministracyjny%2Bw%2B%25C5%2581odzi.%2BData%253A%2B22%2Bpa%25C5%25BAdziernika%2B2026.%2BRozstrzygni%25C4%2599cie%253A%2BStwierdzono%2Bprzewlek%25C5%2582o%25C5%259B%25C4%2587%2Bpost%25C4%2599powania.%2BWyja%25C5%259Bnij%2Bjej%2Bznaczenie%2Bpraktyczne%252C%2Bkluczowe%2Bprzepisy%2Bi%2Bargumenty%252C%2Bkt%25C3%25B3re%2Bmog%25C4%2585%2Bmie%25C4%2587%2Bznaczenie%2Bw%2Bpodobnej%2Bsprawie.%26name%3DAnaliza%2BIII%2BSAB%252F%25C5%2581d%2B109%252F26)

---

## Wypróbuj AnyLawyer bezpłatnie przez 14 dni

AnyLawyer to asystent AI dla prawników. Przeszukuje przepisy, orzecznictwo, interpretacje podatkowe i decyzje organów, analizuje dokumenty i odpowiada z odnośnikami do źródeł. Dane są przechowywane w UE.

Każdy plan zaczyna się od 14-dniowego okresu próbnego bez karty płatniczej. Okres próbny nie przechodzi sam w płatny plan.

1. Załóż konto: https://anylawyer.com/sign-up?ref=ai-offer
2. Zadaj pytanie prawne albo dodaj dokument.
3. Sprawdź odpowiedź w podlinkowanych źródłach.
