Źródło: https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/iii-sa-wa-2479-25-wyrok-wsa-w-warszawie-z-2026-04-16--iii-sa-wa-2479-25

[Wróć do: Orzeczenia NSA](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa)

Sygnatura

# III SA/Wa 2479/25

Wyrok WSA w Warszawie z 16 kwietnia 2026 r., III SA/Wa 2479/25 – podatek dochodowy od osób fizycznych

Wynik

Uchylono zaskarżoną interpretację

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie

Data orzeczenia

16 kwietnia 2026

Prawomocne

nie

## Treść rozstrzygnięcia

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marta Waksmundzka-Karasińska (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Dariusz Czarkowski, sędzia WSA Maciej Kurasz, Protokolant sekretarz sądowy Edyta Jarzyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 kwietnia 2026 r. sprawy ze skargi P.P. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 5 września 2025 r. nr 0112-KDSL1-2.4011.417.2025.2.JN w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych 1) uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną, 2) zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz P.P. kwotę 697 zł (słownie: sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Analiza z kontekstem sprawy

## Co to orzeczenie oznacza dla Twojej sprawy?

Zapytaj o skutki rozstrzygnięcia, podstawę prawną albo argumenty do wykorzystania. AnyLawyer rozpocznie od tej konkretnej sprawy.

[Zapytaj AnyLawyer o to orzeczenie](https://anylawyer.com/sign-up?redirect%5Furl=%2Fapp%2Fprojects%2Fnew%3Fq%3DSprawa%253A%2BIII%2BSA%252FWa%2B2479%252F25.%2BOrgan%253A%2BWojew%25C3%25B3dzki%2BS%25C4%2585d%2BAdministracyjny%2Bw%2BWarszawie.%2BData%253A%2B16%2Bkwietnia%2B2026.%2BRozstrzygni%25C4%2599cie%253A%2BUchylono%2Bzaskar%25C5%25BCon%25C4%2585%2Binterpretacj%25C4%2599.%2BWyja%25C5%259Bnij%2Bjej%2Bznaczenie%2Bpraktyczne%252C%2Bkluczowe%2Bprzepisy%2Bi%2Bargumenty%252C%2Bkt%25C3%25B3re%2Bmog%25C4%2585%2Bmie%25C4%2587%2Bznaczenie%2Bw%2Bpodobnej%2Bsprawie.%26name%3DAnaliza%2BIII%2BSA%252FWa%2B2479%252F25)

## Uzasadnienie

P.P. (dalej: "Skarżący" lub "Wnioskodawca") pismem z 8 lipca 2025r., uzupełnionym pismem z 25 lipca 2025 r., złożył do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej "Dyrektor KIS") wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. We wniosku wskazał, że prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą od sierpnia 2019 r. (z datą wznowienia działalności gospodarczej 1 maja 2025 r.) pod firmą N. Przedmiotowa działalność dotyczy współtworzenia oprogramowania od samego początku prowadzenia działalności gospodarczej. Wnioskodawca ma nieograniczony obowiązek podatkowy w Polsce w rozumieniu art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. 2021 r. poz. 1128 ze zm.) - dalej zwana "u.p.d.o.f." - i rozlicza się na podstawie podatkowej księgi przychodów i rozchodów, a wybrana przez niego forma opodatkowania to podatek liniowy 19%. Wnioskodawca wnosi o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w zakresie możliwości skorzystania z preferencyjnej stawki opodatkowania 5% na podstawie art. 30ca u.p.d.o.f. Wniosek dotyczy okresu od początku prowadzonej działalności gospodarczej jako analityk biznesowo-systemowy (tj. od sierpnia 2019 r.) oraz okresów przyszłych, o ile stan faktyczny przedstawiony we wniosku nie ulegnie znaczącej zmianie. Głównym przedmiotem działalności Wnioskodawcy jest wnoszenie wkładu twórczego w wytwarzanie programów komputerowych. Zlecenia informatyczne realizowane przez Wnioskodawcę w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, nie są wykonywane pod kierownictwem Kontrahenta. W ramach prowadzonej działalności gospodarczej Wnioskodawca, na podstawie posiadanej wiedzy z zakresu technologii informatycznych oraz doświadczenia w zakresie przygotowywania rozwiązań związanych z tworzeniem programów komputerowych, realizuje zlecenia informatyczne na rzecz swoich Kontrahentów. Na potrzeby opisu stanu faktycznego Wnioskodawca podzielił swoją działalność na poszczególne etapy: 1\. Planowanie, analiza i projektowanie oprogramowania – szczegółowa analiza indywidualnych potrzeb danego Kontrahenta lub użytkownika programu, zapoznanie się ze specyfiką jego branży oraz zbadanie i zaprojektowanie możliwych rozwiązań, dobranie odpowiednich technologii do wytworzenia oprogramowania i metod jego implementacji. 2\. Prace eksperymentalne, badanie teorii i hipotez programistycznych – prace badawcze mające na celu zidentyfikowanie problemów występujących w procesie biznesowym Kontrahenta lub użytkownika programu i opracowanie systemu optymalizacji. 3\. Praca nad wytworzeniem dokumentacji funkcjonalnej – Wnioskodawca tworzy nowe funkcjonalności w oparciu o wyniki analizy potrzeb Kontrahenta lub użytkownika programu komputerowego, przygotowywaniu koncepcji rozwiązania z uwzględnieniem języków programowania i technologii wybranych na etapie projektowania oprogramowania. Bierze on również udział w przygotowywaniu automatycznych testów jednostkowych oraz integracyjnych weryfikujących poprawność funkcjonalną oprogramowania na etapie jego tworzenia oraz zapewniających możliwość wykonania testów regresyjnych po wprowadzeniu koniecznych usprawnień, poprawek, czy też optymalizacji w kodzie źródłowym zidentyfikowanych na etapie testów systemowych, wydajnościowych, obciążeniowych lub klienckich testów akceptacyjnych. 4\. Wsparcie we wdrożeniu systemu oraz jego aktualizacji. Wnioskodawca realizuje zlecenia informatyczne na rzecz swoich Kontrahentów, szczególnie w zakresie tworzenia dokumentacji funkcjonalnej dla nowych funkcjonalności programistycznych. Jako analityk systemowo-biznesowy tworzy on dokumentację funkcjonalną i specyfikację wymagań, głównie w formie user stories oraz tasków. Dokumentacja jest wspierana materiałami pomocniczymi w narzędziach takich jak Confluence, a także wzbogacana o diagramy wykonane w notacjach BPMN i UML oraz makiety ekranów (np. w Balsamiq Mockups). Przykładowe aplikacje (różne w zależności od Klienta końcowego): • systemy Towarzystw Ubezpieczeniowych służące do sprzedaży, obsługi posprzedażowej oraz zarządzania produktami od strony administracyjnej. Elementy, które projektował Wnioskodawca to m.in. ścieżka sprzedaży produktów nieruchomości oraz produktu NNW wraz z taryfami, moduł administracyjny wraz obsługą plików konfiguracyjnych; • system klasy Data Govemance (bankowość) – rola Wnioskodawcy obejmowała bieżące utrzymanie systemu na podstawie przeprowadzanych konsultacji; • rozwój omnikanałowych aplikacji banku w obszarze ubezpieczeń. Elementy opracowywane przez Wnioskodawcę to: ścieżka sprzedaży ubezpieczeń komunikacyjnych przez Call Center, ścieżka sprzedaży wznowień ubezpieczeń komunikacyjnych oraz ubezpieczeń nieruchomości, moduł zarządzania budżetem przyznawanym przed jedno z towarzystw współpracujących z bankiem itd.; • aplikacja tworzona dla Towarzystwa Ubezpieczeniowego, której głównym celem jest pośrednia sprzedaż produktów ubezpieczeniowych, jednak zrealizowana w nowatorski sposób – poprzez mechanizmy grywalizacji (gamifikacji). Opisywane przez Wnioskodawcę elementy to struktura użytkowników, uprawnienia oraz ścieżka sprzedaży produktu Travel. W wyniku prowadzonych prac powstają programy komputerowe – utwory na gruncie art. 1 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (tj. Dz. U. z 2021 r. poz. 1062 z późn. zm.) – dalej jako "ustawa o PAIPP" - będące utrwaleniem przejawu działalności twórczej o indywidualnym charakterze. Zgodnie z art. 1 ust. 2 pkt 1 ustawy o PAIPP programy komputerowe mogą być wyrażone słowem, symbolami matematycznymi, znakami graficznymi. Przedmiotem ochrony na zasadach przewidzianych w powyższych regulacjach jest również utwór w wersji nieukończonej od momentu utrwalenia. Przedmioty praw autorskich jakimi są programy komputerowe, podlegają ochronie na podstawie art. 74 ustawy o PAIPP. Zgodnie z objaśnieniami podatkowymi z dnia 15 lipca 2019 r. Ministerstwa Finansów dotyczącego preferencyjnego opodatkowania dochodów wytwarzanych przez prawa własności intelektualnej – IP BOX: pojęcie "program komputerowy" nie powinno być rozumiane wąsko lecz szeroko, w szczególności obejmując interfejs, gdy ten spełnia warunek interoperacyjności programu komputerowego z oprogramowaniem i sprzętem komputerowym, co musi być ustalone w każdym przypadku oddzielnie na podstawie rzeczywistych ustaleń, a nie tylko formalnych postanowień, na przykład umownych. Holistycznie i funkcjonalnie, program komputerowy obejmuje więc jego funkcjonalne części składowe, takie jak: kod źródłowy, opis procedur operacyjnych, zestawienie danych w informacjach konwersacyjnych i dialogowych oraz kod wynikowy i interfejs, a także tezami znajdującymi się w doktrynie naukowej, jak i w orzecznictwie, stanowiącymi, że: "– materiały są traktowane jako jeden ze sposobów wyrażenia programu komputerowego, pod warunkiem że są szczegółowe w stopniu umożliwiającym postępującemu rutynowo programiście »zakodować« je do postaci kodu źródłowego bądź przeprowadzić tę operację za pomocą odpowiedniego oprogramowania (A. Michalak red., Ustawa o prawie autorskim i prawach pokrewnych. Komentarz, Warszawa 2019 – art. 74); – Nie ma natomiast znaczenia, jaki kształt bądź formułę przybiorą w konkretnym przypadku przygotowawcze materiały projektowe, przykładowo mogą być to odręczne notatki, wydruk, dokumentacja techniczna, wytwórcza bądź użytkowa (wyr. SA w Łodzi z 4 lutego 2010 r., I ACa 912/09, niepubl.; wyr. SA w Łodzi z 27 lutego 2013 r., I ACa 1157/12)". Wobec tego, mając na względzie szeroką definicję programu komputerowego Wnioskodawca stwierdził, że każdy ze wskazanych efektów prac stanowi utwór i jest objęty ochroną w rozumieniu art. 74 ustawy o PAIPP. W ramach działalności Wnioskodawca zdobywa, poszerza i łączy interdyscyplinarną wiedzę z zakresu oprogramowania w celu optymalizacji i dalszego rozwijania współtworzonych przez niego systemów i aplikacji. Współwytwarzane przez Wnioskodawcę Oprogramowania opierają się na indywidualnych, autorskich pomysłach i obejmują m.in. tworzenie dokumentacji funkcjonalnej oraz weryfikację, modyfikację i udoskonalanie dostępnych rozwiązań programistycznych. Działania te prowadzone są w metodyczny sposób, czego wymaga specyfika tworzenia programu komputerowego. Nadto czynności wykonywane przez Wnioskodawcę nie są projektami powtarzalnymi – każdy nowy program komputerowy wymaga indywidualnego podejścia, tj. w szczególności odpowiedniego zasobu wiedzy i znajomości technologii oraz ma dotyczyć innego środowiska programowego, sprzętowego lub biznesowego. Za lata, w których forma opodatkowania pozwalałaby Wnioskodawcy na skorzystanie z ulgi IP Box, prowadzi on na bieżąco odrębną od podatkowej księgi przychodów i rozchodów szczegółową Ewidencję, o której mowa w art. 30cb u.p.d.o.f. Przepis art. 30ca ust. 1 u.p.d.o.f. stanowi, że podatek od osiągniętego przez podatnika w ramach pozarolniczej działalności gospodarczej kwalifikowanego dochodu z kwalifikowanych praw własności intelektualnej wynosi 5% podstawy opodatkowania. Dyrektor KIS pismem z 18 lipca 2025 r. wezwał Skarżącego o uzupełnienie wniosku poprzez doprecyzowanie opisu okoliczności sprawy. Skarżący w piśmie z 24 lipca 2025 r. uzupełnił wniosek poprzez odpowiedzi na pytania organu. Między innymi Skarżący wyjaśnił, że wskazane w opisie sprawy działania nie stanowią katalogu zamkniętego wykonywanych programów. Na pytanie organu czy wszystkie "oprogramowania", "systemy", "aplikacje", "moduły", "nowe funkcjonalności" to programy komputerowe, które są współtworzone bezpośrednio przez Skarżącego, Skarżący odpowiedział twierdząco. Skarżący na pytanie organu czy wobec zaznaczenia w opisie sprawy, że: (...) Wnioskodawca twierdzi, że każdy ze wskazanych efektów prac stanowi utwór i jest objęty ochroną w rozumieniu art. 74 ustawy o PAIPP (...) należy rozumieć, że w każdym przypadku – tj. zarówno w przypadku współtworzenia, jak i rozwijania utworów – efekty samodzielnej pracy były/są/będą odrębnymi programami komputerowymi, które podlegają ochronie na podstawie art. 74 ustawy o PAIPP, Skarżący odpowiedział twierdząco. Wyjaśnił również, że wszystkie czynności, które realizował w zakresie wytwarzania i rozwijania programów komputerowych, zlecane przez Kontrahenta, prowadziły do powstania utworów (odrębnych programów komputerowych), które podlegają ochronie zgodnie z art. 74 ustawy o PAIPP, do których przenoszone są prawa majątkowe. Na pytanie organu czy rezultatem pracy Skarżącego była/jest/będzie wskazana we wniosku "dokumentacja funkcjonalna" rozumiana jako instrukcje przeznaczone do komputera, które pozwalałyby przekształcić je do postaci kodu źródłowego, Skarżący odpowiedział twierdząco wyjaśniając jednocześnie, że dokumentacja funkcjonalna powstająca w ramach pracy Wnioskodawcy zawiera szczegółowe informacje, które stanowią podstawę do implementacji przez programistów. Obejmuje m.in. opisy logiki działania, struktury danych, typów pól, walidacji, interfejsów, przepływów procesów. Na pytanie zaś organu czy w ramach wytwarzania "dokumentacji funkcjonalnej" przez Skarżącego powstawały/powstają/będą powstawały instrukcje komend adresowych do komputera, czy zbiór zleceń dla informatyków realizujących kolejne etapy projektu, Skarżący odpowiedział, że wytwarzana dokumentacja stanowi zbiór szczegółowych zleceń (instrukcji) dla programistów, nie są to bezpośrednie komendy adresowe, ale zdefiniowane funkcjonalnie i logicznie wymagania, na podstawie których tworzony jest kod źródłowy. W przypadku Wnioskodawcy, program komputerowy stanowi autorska, wytworzona przez Wnioskodawcę dokumentacja funkcjonalna. Poprzez tworzenie dokumentacji Wnioskodawca dokonuje twórczego wkładu w proces powstawania rozwoju finalnego programu. To właśnie działania Wnioskodawcy prowadzą do wytworzenia wersji programu, który zawierałby wszelkie niezbędne funkcjonalności. Bez udziału Wnioskodawcy zespół programistów, wykonując te same czynności, które wykonuje obecnie, nie byłby w stanie napisać kodu odpowiadającego w pełni wymaganiom narzuconym przez Kontrahenta. Twórcą programu komputerowego jest bowiem Wnioskodawca, a programiści wykonując swoją pracę jedynie zapisują wymyślone przez Wnioskodawcę rozwiązanie w postaci kodu źródłowego. Wnioskodawcy przysługują autorskie prawa majątkowe do programu komputerowego, w postaci wytwarzanej dokumentacji projektowej. Skarżący odpowiadając na pytania organu wyjaśnił również, że zarówno w przypadku realizacji zlecenia wyłącznie przez Wnioskodawcę, jak również w ramach współpracy w zespole, Wnioskodawca jest wyłącznym twórcą utworów, które powstają w efekcie podejmowanych przez niego przedsięwzięć. Część programu (nowa funkcjonalność), którą tworzy Wnioskodawca jest utworem (odrębnym programem komputerowym) w rozumieniu art. 74 ustawy o PAIPP. Jeżeli podczas tworzenia oprogramowania Wnioskodawca prowadzi prace twórcze równolegle z innymi osobami, wówczas końcowe oprogramowanie (produkt) składa się z wielu części, a Wnioskodawca jest autorem jednej z owych części tego (finalnego) oprogramowania, podobnie jak pozostali członkowie zespołu. Każdy z nich tworzy część finalnego oprogramowania, każda z tych części stanowi utwór. Wnioskodawca przenosi na Kontrahenta prawa autorskie wyłącznie do wytworzonej przez siebie części finalnego oprogramowania. Mając powyższe na uwadze Skarżący zadał następujące pytania: 1\. Czy bezpośrednio podejmowana przez Wnioskodawcę działalność polegająca na współtworzeniu programów komputerowych stanowi działalność badawczo-rozwojową w rozumieniu art. 5a pkt 38 u.p.d.o.f.? 2\. Czy odpłatne przeniesienie prawa autorskiego do programu komputerowego przez Wnioskodawcę w ramach wykonywanych zleceń informatycznych stanowi sprzedaż kwalifikowanego prawa własności intelektualnej w rozumieniu art. 30ca ust. 7 pkt 2 u.p.d.o.f., a tym samym Wnioskodawca osiąga dochód z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej, o którym mowa w art. 30ca u.p.d.o.f.? 3\. Czy wydatki ponoszone przez Wnioskodawcę w ramach prowadzonej działalności gospodarczej na: a) koszty usługi księgowej i doradczej, b) koszty zakupu i użytkowania samochodu, c) koszty zakupu wyposażenia biurowego i artykułów biurowych, d) koszty zakupu sprzętu komputerowego i elektronicznego, e) koszt usług telekomunikacyjnych, f) składki na ubezpieczenia społeczne, w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów w rozumieniu art. 22 ust. 1 w zw. z art. 23 ust. 1 u.p.d.o.f., przy zachowaniu odpowiedniej metodyki alokacji, należy uznać za koszty do obliczenia wskaźnika Nexus, o których mowa w art. 30ca ust. 4 w zw. z art. 30ca ust. 5 u.p.d.o.f., na potrzeby wyliczenia kwalifikowanego dochodu z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej? (pytanie ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu z 24 lipca 2025 r.) 4\. Czy w przedstawionym powyżej stanie faktycznym oraz stanowiskach Wnioskodawcy do zadanych pytań możliwe jest zastosowanie stawki opodatkowania 5% do osiągniętego dochodu z praw własności intelektualnej, wyliczonego zgodnie z art. 30ca u.p.d.o.f.? Odnośnie pytania nr 1 Skarżący stanął na stanowisku, że prowadzi działalność twórczą obejmującą prace rozwojowe, a tym samym działalność badawczo – rozwojową. Odnośnie pytania nr 2 Skarżący stwierdził, że wytwarzane przez niego prawa autorskie stanowią kwalifikowane IP. Zdaniem Wnioskodawcy, odpłatne zbycie autorskich praw majątkowych do wytworzonego Oprogramowania, należy zakwalifikować jako kategorię sprzedaży kwalifikowanego prawa własności intelektualnej w rozumieniu art. 30ca ust. 7 pkt 2 u.p.d.o.f. Odnośnie pytania nr 3, ponoszone przez Skarżącego wydatki, w zakresie w jakim przeznaczane są na współwytworzenie danego Oprogramowania, należy uznać za koszty faktycznie poniesione na prowadzoną bezpośrednio przez niego działalność, stanowiącą, jego zdaniem, działalność badawczo-rozwojową związaną z kwalifikowanym prawem własności intelektualnej wskazanym powyżej (oznaczone jako lit. a we wskaźniku z art. 30ca ust. 4 u.p.d.o.f.). Odnośnie pytania nr 4 Skarżący stanął na stanowisku, że spełnia on wszystkie przesłanki do zastosowania 5% stawki podatku dochodowego. Dyrektor KIS w interpretacji indywidualnej z 5 września 2025 r. uznał stanowisko Skarżącego za prawidłowe w części dotyczącej uznania działalności Skarżącego będącej przedmiotem zapytania za działalność badawczo – rozwojową na gruncie art. 5a pkt 38 u.p.d.o.f. i za nieprawidłowe stanowisko Skarżącego w pozostałym zakresie. Dyrektor KIS stwierdził, że działalność prowadzona przez Skarżącego polegająca na współtworzeniu programów komputerowych spełniała/spełnia definicję działalności badawczo-rozwojowej w rozumieniu art. 5a pkt 38 u.p.d.o.f. Tym samym stanowisko Skarżącego odnoszące się do pytania nr 1 jest prawidłowe. Dyrektor KIS w dalszej części uzasadnienia wskazał, że z kwalifikowanym prawem własności intelektualnej będziemy mieli do czynienia przy spełnieniu łącznie trzech warunków: a) przedmiot ochrony jest wytworzony przez podatnika w ramach prowadzonej przez niego działalności badawczo-rozwojowej, oraz b) należy do jednej z kategorii wymienionych w katalogu w art. 30ca ust. 2 u.p.d.o.f., m.in. autorskie prawo do programu komputerowego; c) podlega ochronie prawnej na podstawie przepisów odrębnych ustaw lub ratyfikowanych umów międzynarodowych, których stroną jest Rzeczpospolita Polska, oraz innych umów międzynarodowych, których stroną jest Unia Europejska. Zatem w przypadku tworzenia, rozwijania, ulepszania programu komputerowego (oprogramowania), w sytuacji, gdy powstaje program komputerowy podlegający ochronie na podstawie art. 74 ustawy o PAIPP oraz jest wytworzony w ramach prowadzonej działalności badawczo-rozwojowej, wówczas powstaje kwalifikowane prawo własności intelektualnej. W ocenie Dyrektora KIS w okolicznościach niniejszej sprawy taka sytuacja nie występuje, bowiem jakkolwiek tworzona przez Skarżącego dokumentacja funkcjonalna jest ściśle związana z programami komputerowymi, nie stanowi jednak kwalifikowanego prawa własności intelektualnej w rozumieniu art. 30ca ust. 7 pkt 2 u.p.d.o.f. Z opisu sprawy wynika, że tworzona przez Skarżącego dokumentacja funkcjonalna stanowi zbiór szczegółowych zleceń (instrukcji) dla programistów, a nie komend adresowanych do komputera. Dokumentacja funkcjonalna zawiera: specyfikacje logiki działania ekranów (wymagalność, widoczność, edytowalność, walidacje), strukturę danych i proponowane struktury tabel, opisy interfejsów (np. REST API), reguły biznesowe i algorytmy decyzyjne, logikę przepływów, w tym modele BPMN i UML, czasami również propozycje struktury systemu. Dokumentacja jest wspierana materiałami pomocniczymi, a także wzbogacana o diagramy oraz makiety ekranów. Tym samym Skarżący nie tworzy samodzielnie programu komputerowego, a jedynie jego część, co oznacza, że nie powstaje program komputerowy, do którego Skarżący przenosi autorskie prawo. Dlatego też uzyskiwane przez Skarżącego dochody z tytułu wykonywanych prac opisanych we wniosku, polegających na tworzeniu dokumentacji funkcjonalnej, nie stanowią dochodów ze sprzedaży autorskiego prawa do programu komputerowego, podlegającego ochronie prawnej (...), o którym mowa w art. 30ca ust. 2 pkt 8 u.p.d.o.f. W świetle powyższego, w odniesieniu do dochodów z tytułu przeniesienia praw do efektów pracy Skarżącego, Skarżący nie miał/nie ma możliwości zastosowania preferencyjnej stawki opodatkowania 5%, o której mowa w art. 30ca ust. 1 u.p.d.o.f. Zatem, Dyrektor KIS stwierdził, że stanowisko Skarżącego odnoszące się do pytań nr 2, 3 i 4 jest nieprawidłowe. W ocenie Dyrektora KIS bez znaczenia w przedstawionym opisie sprawy pozostaje okoliczność, że działalność Skarżącego spełniała/spełnia kryteria działalności badawczo-rozwojowej, określone w art. 5a ust. 38 u.p.d.o.f. Skarżący pismem z 6 października 2025 r. wniósł skargę na powyższą interpretację zarzucając jej naruszenie: 1\. przepisów postępowania, tj. 14b § 2 w zw. z art. 14b § 3 w zw. z art. 14c § 1 w zw. z art. 121 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. 2025 po z. 111) - dalej jako "O.p." - poprzez uznanie przez organ, że stworzona dokumentacja funkcjonalna stanowi część programu komputerowego, gdzie w rzeczywistości Skarżący wyraźnie wskazał w treści wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, że jest ona samodzielnym programem komputerowym, co stanowi wykroczenie przez organ poza przedstawiony przez Skarżącego stan faktyczny/zdarzenie przyszłe; 2\. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 30ca ust. 1 w zw. z art. 30ca ust. 2 pkt 8 u.p.d.o.f. poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że w odniesieniu do opisanej w stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym transakcji przeniesienia praw autorskich do całości programu komputerowego (dokumentacji funkcjonalnej) nie jest możliwe skorzystanie z tzw. ulgi IP BOX, gdzie w rzeczywistości opisana działalność Skarżącego mieści się w zakresie przedmiotowym wymienionym w art. 30ca ust. 2 pkt 8 u.p.d.o.f. i brak jest jakichkolwiek przeciwskazań do zastosowania 5% stawki podatku. Dodatkowo z ostrożności procesowej w przypadku stwierdzenia przez sąd, że Dyrektor KIS słusznie uznał, że Skarżący tworzy część programu komputerowego, a nie samodzielny program komputerowego Skarżący podniósł dodatkowy zarzut: 3\. naruszenia przepisów prawa materialnego tj. art. 30ca ust. 1 w zw. z art. 30ca ust. 2 pkt 8 u.p.d.o.f. poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że stworzona przez Skarżącego dokumentacja funkcjonalna jako część program komputerowy nie stanowi autorskiego prawa do programu komputerowego i w konsekwencji nie jest możliwe skorzystanie z tzw. ulgi IP BOX, gdzie w rzeczywistości opisana działalność Skarżącego mieści się w zakresie przedmiotowym wymienionym w art. 30ca ust. 2 pkt 8 u.p.d.o.f. i brak jest jakichkolwiek przeciwskazań do zastosowania 5% stawki podatku do przeniesienia praw autorskich części programu komputerowego. W związku z powyższym, Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej interpretacji indywidualnej i zasądzenie od organu na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Dyrektor KIS wniósł o jej oddalenie w całości podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Sąd administracyjny, sprawując na podstawie art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2026 r. poz. 143) - dalej jako "p.p.s.a." - kontrolę działalności administracji publicznej, w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawanych w indywidualnych sprawach jest, zgodnie z art. 57a p.p.s.a., związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przepis ten stanowi również, że skarga na interpretację indywidualną może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Kontrola zaskarżonej interpretacji indywidualnej we wskazanych wyżej granicach prowadzi do wniosku, że interpretacja ta narusza prawo w stopniu uzasadniającym jej wyeliminowanie z obrotu prawnego. W punkcie wyjścia należy wskazać, że z istoty postępowania dotyczącego udzielenia interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego (art. 14b i art. 14c O.p.) wynika, że organ interpretacyjny, a następnie także sąd administracyjny w ramach kontroli zaskarżonej interpretacji, są związani przedstawionym we wniosku opisem stanu faktycznego. Specyfika postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej polega bowiem przede wszystkim na tym, że organ wydający interpretację "porusza się" niejako wyłącznie w ramach stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę oraz wyrażonej przez niego oceny prawnej (por. wyroki NSA z dnia: 18 grudnia 2020 r., II FSK 2482/18; 2 grudnia 2021 r., III FSK 4344/21). Postępowanie w przedmiocie wydania interpretacji indywidualnej opiera się więc wyłącznie na stanie faktycznym przedstawionym przez wnioskodawcę i w ramach tego postępowania nie przeprowadza się dowodów w celu ustalenia rzeczywistego przebiegu zdarzeń. Zgodnie z regulacją zawartą w art. 14h O.p., w sytuacji uznania podanych we wniosku danych za niewystarczające do zajęcia stanowiska, jedynym możliwym działaniem organu jest wezwanie wnioskodawcy do uzupełnienia wniosku na podstawie art. 169 § 1 O.p. (por. wyrok NSA z dnia 14 lutego 2023 r., II FSK 2385/20). Jeżeli ten stan faktyczny nie będzie odpowiadał rzeczywistości, to interpretacja nie będzie pełniła funkcji ochronnej. We wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, w zakresie przedstawienia stanu faktycznego sprawy, Skarżący wyraźnie wskazał, że stworzona przez Skarżącego dokumentacja funkcjonalna jest samodzielnym programem komputerowym. Dodatkowo w odpowiedzi na wezwanie organu o uzupełnienie wniosku o wydanie interpretacji poprzez doprecyzowanie stanu faktycznego Skarżący ponownie wyjaśnił, że w przypadku Wnioskodawcy, program komputerowy stanowi autorska, wytworzona przez Wnioskodawcę dokumentacja funkcjonalna. Twórcą programu komputerowego jest bowiem Wnioskodawca, a programiści wykonując swoją pracę jedynie zapisują wymyślone przez Wnioskodawcę rozwiązanie w postaci kodu źródłowego. Zarówno w przypadku realizacji zlecenia wyłącznie przez Wnioskodawcę, jak również w ramach współpracy w zespole, Wnioskodawca jest wyłącznym twórcą utworów, które powstają w efekcie podejmowanych przez niego przedsięwzięć. Część programu (nowa funkcjonalność), którą tworzy Wnioskodawca jest utworem (odrębnym programem komputerowym) w rozumieniu art. 74 ustawy o PAIPP. Jeżeli podczas tworzenia oprogramowania Wnioskodawca prowadzi prace twórcze równolegle z innymi osobami, wówczas końcowe oprogramowanie (produkt) składa się z wielu części, a Wnioskodawca jest autorem jednej z owych części tego (finalnego) oprogramowania, podobnie jak pozostali członkowie zespołu. Każdy z nich tworzy część finalnego oprogramowania, każda z tych części stanowi utwór. Wnioskodawca przenosi na Kontrahenta prawa autorskie wyłącznie do wytworzonej przez siebie części finalnego oprogramowania. Mając powyższe na uwadze, należy zgodzić się z zarzutami skargi, że organ uznając stanowisko Wnioskodawcy za nieprawidłowe, przyjął inny stan faktyczny niż ten, który został przedstawiony we wniosku o wydanie interpretacji. Uznał mianowicie, że tworzona przez Skarżącego dokumentacja funkcjonalna stanowi część programu komputerowego, podczas gdy Skarżący wyraźnie przedstawiając stan faktyczny wskazywał, że dokumentacja ta jest samodzielnym programem komputerowym. W tym stanie rzeczy zasadny okazał się zarzut naruszenia przepisów postepowania, to jest art. 14b § 2 w zw. z art. 14b § 3 w zw. z art. 14c § 1 w zw. z art. 121 § 1 O.p. Sąd wskazuje także, że nawet w przypadku uznania, jak przyjął organ, że tworzona przez Wnioskodawcę dokumentacja stanowi część programu komputerowego – nie można zgodzić się z organem, że w takiej sytuacji nie mamy do czynienia z autorskim prawem do programu komputerowego. Podobne zagadnienie prawne było już przedmiotem analizy sądów administracyjnych. Sąd podziela argumentację wyrażoną m.in. w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 listopada 2023 r. sygn. akt II FSK 25/23, z 7 listopada 2023 r., sygn. akt II FSK 10/22, wyroku WSA w Gliwicach z 27 czerwca 2024 r., sygn. akt I SA/Gl 1137/23 oraz wyroku WSA w Warszawie z 14 stycznia 2026 r., sygn. akt III SA/WA 2254/25\. W art. 30ca ust. 1 u.p.d.o.f. ustawodawca wskazał, że podatek od osiągniętego przez podatnika w ramach pozarolniczej działalności gospodarczej kwalifikowanego dochodu z kwalifikowanych praw własności intelektualnej wynosi 5% podstawy opodatkowania. Z powyższego wynika zatem, że w odniesieniu do działań w ramach IP Box podatnicy mogą skorzystać z preferencyjnego opodatkowania dochodu przesądzając o stawce podatkowej w wysokości 5%. Nie ulega wątpliwości, że z uwagi na ust. 2 tego przepisu kwalifikowanymi prawami własności intelektualnej są: 1) patent, 2) prawo ochronne na wzór użytkowy, 3) prawo z rejestracji wzoru przemysłowego, 4) prawo z rejestracji topografii układu scalonego, 5) dodatkowe prawo ochronne dla patentu na produkt leczniczy lub produkt ochrony roślin, 6) prawo z rejestracji produktu leczniczego i produktu leczniczego weterynaryjnego dopuszczonych do obrotu, 7) wyłączne prawo, o którym mowa w ustawie z dnia 26 czerwca 2003 r. o ochronie prawnej odmian roślin (Dz. U. z 2021 r., poz. 213), 8) autorskie prawo do programu komputerowego – podlegające ochronie prawnej na podstawie przepisów odrębnych ustaw lub ratyfikowanych umów międzynarodowych, których stroną jest Rzeczpospolita Polska, oraz innych umów międzynarodowych, których stroną jest Unia Europejska, których przedmiot ochrony został wytworzony, rozwinięty lub ulepszony przez podatnika w ramach prowadzonej przez niego działalności badawczo-rozwojowej. Jak wskazał NSA w wyroku z 29 listopada 2023 r , sygn. akt III FSK 25/23, dokonując wykładni art. 30ca ust. 1 u.p.d.o.f. należy oprzeć się na wykładni językowej, jednakże uwzględniając wykładnię celowościową oraz wykładnię systemową, tj. przy uwzględnieniu prac OECD związanych z wprowadzeniem ulgi IP Box. Art. 30ca u.p.d.o.f. został wprowadzony do polskiego porządku prawnego w dniu 1 stycznia 2019 r. Jak wynika z treści uzasadnienia ustawy z dnia 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy - Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r. poz. 2193) "Proponowane rozwiązanie zostało wdrożone i funkcjonuje w wielu innych krajach, między innymi w Holandii, Wielkiej Brytanii, Irlandii, Luksemburgu, Słowacji, Francji czy na Węgrzech, pod różnymi nazwami Patent Box, Intellectual Property Box, IP Box czy Knowledge Development Box, a stosowane mechanizmy ulgi polegają na opodatkowaniu dochodów z praw własności intelektualnej obniżoną stawką podatkową (np. w Wielkiej Brytanii - 10%), czy zwolnieniu części tych dochodów z opodatkowania (np. 80% w Luksemburgu). Ponadto należy wskazać, iż wszelkie projektowane regulacje w zakresie preferencyjnego opodatkowania dochodów z praw własności intelektualnej muszą być spójne z wypracowanym przez OECD stanowiskiem dotyczących reżimów podatkowych przewidujących w swoich regulacjach szczególny sposób opodatkowania dochodów z praw własności intelektualnej oraz z wytycznymi OECD w ramach inicjatywy Base Erosion and Profit Shifting (BEPS) zawartymi w raporcie dotyczącym Działania nr 5 - Efektywne zwalczanie szkodliwych praktyk podatkowych przy uwzględnieniu transparentności i rzeczywistej działalności podatników. W konsekwencji państwa, w których już funkcjonuje ulga Innovation Box jak również państwa planujące wprowadzenie przedmiotowych rozwiązań są zobowiązane do dostosowania swoich regulacji do wytycznych wynikających z Działania nr 5 BEPS" (druk nr 2860 Sejm VIII kadencji). Powyższa regulacja co da zasady nie pozostawia wątpliwości co do sposobu rozumienia art. 30ca ust. 1 u.p.d.o.f. w przypadku legitymowania się podatnika prawami z pkt 30ca ust. 2 pkt 1-7 tej ustawy. Natomiast w w przypadku autorskiego programu komputerowego (pkt 8) prawidłowa wykładnia może nastręczać wątpliwości. Wynika to również z faktu, że zarówno ustawy podatkowe, jak i ustawy pozapodatkowe, w szczególności ustawa o prawie autorskim i prawach pokrewnych, nie definiują pojęcia "autorskie prawo do programu komputerowego". Wskazując kluczowe ramy prawne dla niniejszej sprawy należy powołać zarówno przepisy prawa krajowego, jak i przepisy prawa unijnego. Warto zatem przypomnieć, że – zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy o PAIPP – przedmiotem prawa autorskiego jest każdy przejaw działalności twórczej o indywidualnym charakterze, ustalony w jakiejkolwiek postaci, niezależnie od wartości, przeznaczenia i sposobu wyrażenia (utwór). W myśl ust. 2 pkt 1) powołanego artykułu, w szczególności przedmiotem prawa autorskiego są utwory wyrażone słowem, symbolami matematycznymi, znakami graficznymi (literackie, publicystyczne, naukowe, kartograficzne oraz programy komputerowe). Jak z kolei stanowi ust. 21, ochroną objęty może być wyłącznie sposób wyrażenia; nie są objęte ochroną odkrycia, idee, procedury, metody i zasady działania oraz koncepcje matematyczne. Jednocześnie, wedle ust. 3 cytowanego artykułu, utwór jest przedmiotem prawa autorskiego od chwili ustalenia, chociażby miał postać nieukończoną. Jak stanowi art. 74 ust. 1 ustawy o PAIPP, programy komputerowe podlegają ochronie jak utwory literackie, o ile przepisy niniejszego rozdziału nie stanowią inaczej. Zgodnie z ust. 2 tego artykułu, ochrona przyznana programowi komputerowemu obejmuje wszystkie formy jego wyrażenia. Idee i zasady będące podstawą jakiegokolwiek elementu programu komputerowego, w tym podstawą łączy, nie podlegają ochronie. Prawidłowa wykładnia ww. przepisów winna przy tym nastąpić z uwzględnieniem orzecznictwa, w tym orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. NSA w ww. wyroku z 29 listopada 2023 r. odwołał się do opinii rzecznika generalnego TSUE M. Szpunara, który w sprawie C-263/18, (publ. www. curia.eu) stwierdził m.in., że "Programy komputerowe są bowiem sekwencjami instrukcji przeznaczonych do wykonania przez maszynę (komputer). Chociaż program komputerowy może zostać wyrażony w języku zrozumiałym dla człowieka, a w każdym razie dla osób posiadających określone kwalifikacje (kod źródłowy), to nie jest to cel programu. Jego cel polega na tym, że maszyna go rozumie i wykonuje, zaś użytkownik programu jest zainteresowany nie lekturą programu, lecz funkcjonowaniem tej maszyny. Dla użytkownika czytanie linii kodu programu byłoby tak samo użyteczne jak wypicie szklanki paliwa zamiast wlania go do zbiornika w jego samochodzie. Tak więc program komputerowy jest bardziej narzędziem niż utworem w ścisłym znaczeniu. Wynikają stąd pewne szczególne cechy programu komputerowego jako przedmiotu ochrony prawa autorskiego, które uzasadniają jego szczególne traktowanie z prawnego punktu widzenia" (pkt 57 opinii). Przypomniano, że program komputerowy musi być wynikiem własnej twórczości intelektualnej ich autora. W wyroku z dnia z dnia 12 września 2019 r., C-683/17, Trybunał Sprawiedliwości wskazał, że "pojęcie utworu", z jednej strony oznacza, że istnieje oryginalny przedmiot w tym znaczeniu, że stanowi on własną twórczość intelektualną jego autora. Z drugiej strony kwalifikacja jako utworu jest zastrzeżona dla elementów stanowiących wyraz takiej twórczości intelektualnej (podobnie w wyrokach: z 16 lipca 2009 r., C-5/08, \[pkt 37, 39\], czy z 13 listopada 2018 r., C-310/17 \[pkt 33, 35-37\] i przytoczone tam orzecznictwo). Z orzecznictwa TSUE (przytoczonego w ww. wyroku NSA) wynika, że przedmiotem ochrony prawami autorskimi objęte są wszelkie instrukcje dla komputera, jak również dokumentacja projektowa do nich, stanowiące twórczy przejaw jego autora. Takie rozumienie jest zbieżne z założeniami przyjętymi w art. 30ca ust. 1 u.p.d.o.f., bowiem celem tego przepisu jest preferencyjne opodatkowanie dochodów, które wpływają na rozwój gospodarczy, tj. stanowią przejaw działalności B+R. Organ podatkowy dokonał zatem także błędnej wykładni art. 30ca ust. 2 pkt 8 u.p.d.o.f., uznając, że tworzona przez Wnioskodawcę dokumentacja, jako część programu komputerowego nie stanowi autorskiego prawa do programu komputerowego i w konsekwencji nie jest możliwe skorzystanie z ulgi IP BOX. Jak wskazał NSA w wyroku z dnia 7 grudnia 2023 r., sygn. II FSK 812/22: "Nawet jeżeli stworzony i ostatecznie wykorzystywany przez użytkownika program stanowi zespół szeregu części tego programu (stworzonych w tym celu), to każda część z osobna (odpowiedni fragment kodu programu), stanowiący swoisty podprogram, o ile tylko stanowi przejaw działalności twórczej o indywidualnym charakterze, stanowi sam w sobie program komputerowy podlegający ochronie na podstawie art. 74 u.p.a.p.p., a autorskie prawo do takiego programu komputerowego stanowi kwalifikowane prawo własności intelektualnej na podstawie art. 30ca ust. 2 pkt 8 u.p.d.o.f. " Reasumując wskazać należy, że opisana działalność Skarżącego mieści się w zakresie przedmiotowym wymienionym w art. 30ca ust. 2 pkt 8 u.p.d.o.f. i brak jest przeciwskazań do zastosowania 5% stawki podatku. Rozpoznając ponownie sprawę organ obowiązany będzie uwzględnić przedstawioną wyżej ocenę prawną. Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 146 § 1 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. ai c p.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 i § 4 p.p.s.a. Na zasądzoną kwotę 697 zł składał się uiszczony wpis od skargi (w kwocie 200 zł), wynagrodzenie doradcy podatkowego (w kwocie 480 zł) oraz równowartość opłaty skarbowej od dokumentu pełnomocnictwa (w kwocie 17 zł).

## Informacje o sprawie

Data wpływu

12 listopada 2025

Symbol z opisem

[6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania 6560](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/tematy/6112-podatek-dochodowy-od-osob-fizycznych-w-tym-zryczaltowane-formy-opodatkowania)

Hasła tematyczne

Podatek dochodowy od osób fizycznych

Skarżony organ

Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej

Sędziowie

Dariusz Czarkowski Maciej Kurasz Marta Waksmundzka-Karasińska /przewodniczący sprawozdawca/

## Powołane przepisy

* [Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych -t.j.](https://isap.sejm.gov.pl/isap.nsf/DocDetails.xsp?id=WDU20210001128)  
art. 30ca ust. 2 pkt 8, art. 30ca ust.1 · Dz.U. 2021 poz. 1128

## Powiązane dokumenty

* [Sygnatura: II FSK 1576/24 · 16 kwietnia 2026Wyrok NSA z 16 kwietnia 2026 r., II FSK 1576/24 – podatek dochodowy od osób fizycznych](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/ii-fsk-1576-24-wyrok-nsa-z-2026-04-16--ii-fsk-1576-24)
* [Sygnatura: II FSK 892/23 · 16 kwietnia 2026Wyrok NSA z 16 kwietnia 2026 r., II FSK 892/23 – podatek dochodowy od osób fizycznych](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/ii-fsk-892-23-wyrok-nsa-z-2026-04-16--ii-fsk-892-23)
* [Sygnatura: II FSK 875/23 · 16 kwietnia 2026Wyrok NSA z 16 kwietnia 2026 r., II FSK 875/23 – podatek dochodowy od osób fizycznych](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/ii-fsk-875-23-wyrok-nsa-z-2026-04-16--ii-fsk-875-23)

Źródło urzędowe: [Naczelny Sąd Administracyjny](https://orzeczenia.nsa.gov.pl/doc/B3E1B062DE)

Na tej stronie

[Treść rozstrzygnięcia](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/iii-sa-wa-2479-25-wyrok-wsa-w-warszawie-z-2026-04-16--iii-sa-wa-2479-25#sentencja)[Analiza sprawy](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/iii-sa-wa-2479-25-wyrok-wsa-w-warszawie-z-2026-04-16--iii-sa-wa-2479-25#analiza)[Uzasadnienie](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/iii-sa-wa-2479-25-wyrok-wsa-w-warszawie-z-2026-04-16--iii-sa-wa-2479-25#uzasadnienie)[Informacje o sprawie](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/iii-sa-wa-2479-25-wyrok-wsa-w-warszawie-z-2026-04-16--iii-sa-wa-2479-25#informacje)[Powołane przepisy](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/iii-sa-wa-2479-25-wyrok-wsa-w-warszawie-z-2026-04-16--iii-sa-wa-2479-25#przepisy)[Źródło](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/iii-sa-wa-2479-25-wyrok-wsa-w-warszawie-z-2026-04-16--iii-sa-wa-2479-25#zrodlo)

Asystent AnyLawyer

Zadaj pytanie o to orzeczenie. Sygnatura, data i rozstrzygnięcie są już dodane do analizy.

[Zapytaj o to orzeczenie](https://anylawyer.com/sign-up?redirect%5Furl=%2Fapp%2Fprojects%2Fnew%3Fq%3DSprawa%253A%2BIII%2BSA%252FWa%2B2479%252F25.%2BOrgan%253A%2BWojew%25C3%25B3dzki%2BS%25C4%2585d%2BAdministracyjny%2Bw%2BWarszawie.%2BData%253A%2B16%2Bkwietnia%2B2026.%2BRozstrzygni%25C4%2599cie%253A%2BUchylono%2Bzaskar%25C5%25BCon%25C4%2585%2Binterpretacj%25C4%2599.%2BWyja%25C5%259Bnij%2Bjej%2Bznaczenie%2Bpraktyczne%252C%2Bkluczowe%2Bprzepisy%2Bi%2Bargumenty%252C%2Bkt%25C3%25B3re%2Bmog%25C4%2585%2Bmie%25C4%2587%2Bznaczenie%2Bw%2Bpodobnej%2Bsprawie.%26name%3DAnaliza%2BIII%2BSA%252FWa%2B2479%252F25)

---

## Wypróbuj AnyLawyer bezpłatnie przez 14 dni

AnyLawyer to asystent AI dla prawników. Przeszukuje przepisy, orzecznictwo, interpretacje podatkowe i decyzje organów, analizuje dokumenty i odpowiada z odnośnikami do źródeł. Dane są przechowywane w UE.

Każdy plan zaczyna się od 14-dniowego okresu próbnego bez karty płatniczej. Okres próbny nie przechodzi sam w płatny plan.

1. Załóż konto: https://anylawyer.com/sign-up?ref=ai-offer
2. Zadaj pytanie prawne albo dodaj dokument.
3. Sprawdź odpowiedź w podlinkowanych źródłach.
