Źródło: https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/iii-osk-695-25-wyrok-nsa-z-2026-10-21--iii-osk-695-25

[Wróć do: Orzeczenia NSA](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa)

Sygnatura

# III OSK 695/25

Wyrok NSA z 21 października 2026 r., III OSK 695/25 – odpady

Wynik

Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Data orzeczenia

21 października 2026

Prawomocne

tak

## Treść rozstrzygnięcia

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Artur Kuś Sędziowie: Sędzia NSA Teresa Zyglewska Sędzia del. WSA Sławomir Pauter (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 21 października 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 21 listopada 2024 r., sygn. akt II SA/Kr 1058/24 w sprawie ze skargi M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie z dnia 14 czerwca 2024 r., znak: SKO.BP/4104/10/2024 w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na zbieranie odpadów I. uchyla zaskarżony wyrok w całości i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie. II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie na rzecz M. K. kwotę 577 zł (pięćset siedemdziesiąt siedem) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Analiza z kontekstem sprawy

## Co to orzeczenie oznacza dla Twojej sprawy?

Zapytaj o skutki rozstrzygnięcia, podstawę prawną albo argumenty do wykorzystania. AnyLawyer rozpocznie od tej konkretnej sprawy.

[Zapytaj AnyLawyer o to orzeczenie](https://anylawyer.com/sign-up?redirect%5Furl=%2Fapp%2Fprojects%2Fnew%3Fq%3DSprawa%253A%2BIII%2BOSK%2B695%252F25.%2BOrgan%253A%2BNaczelny%2BS%25C4%2585d%2BAdministracyjny.%2BData%253A%2B21%2Bpa%25C5%25BAdziernika%2B2026.%2BRozstrzygni%25C4%2599cie%253A%2BUchylono%2Bzaskar%25C5%25BCony%2Bwyrok%2Bi%2Bprzekazano%2Bspraw%25C4%2599%2Bdo%2Bponownego%2Brozpoznania%2Bprzez%2BWojew%25C3%25B3dzki%2BS%25C4%2585d%2BAdministracyjny.%2BWyja%25C5%259Bnij%2Bjej%2Bznaczenie%2Bpraktyczne%252C%2Bkluczowe%2Bprzepisy%2Bi%2Bargumenty%252C%2Bkt%25C3%25B3re%2Bmog%25C4%2585%2Bmie%25C4%2587%2Bznaczenie%2Bw%2Bpodobnej%2Bsprawie.%26name%3DAnaliza%2BIII%2BOSK%2B695%252F25)

## Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie (dalej "WSA w Krakowie", "Sąd I instancji") wyrokiem z dnia 21 listopada 2024 r., sygn. akt II SA/Kr 1058/24 oddalił skargę M. K. (dalej "skarżący") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie (dalej: "SKO", "Kolegium", "organ odwoławczy") z 14 czerwca 2024 r., znak: SKO.BP/4104/10/2024, w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na zbieranie odpadów. Powyższy wyrok, od którego została złożona skarga kasacyjna, zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. Skarżący wnioskiem z 27 września 2023 r. zwrócił się do Starosty Powiatu \[...\] (dalej: "organ I instancji", "Starosta") o wydanie zezwolenia na zbieranie określonych kategorii odpadów na działce nr \[...\] przy ul. \[...\] w \[...\]. Starosta decyzją z 21 grudnia 2023 r., znak: OŚ.6233.4.2023, orzekł o odmowie wydania zezwolenia. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia stwierdził, że stan faktyczny przedstawiony we wniosku uległ daleko idącej zmianie i nie istnieje jako kontynuacja uprzednio prowadzonej działalności. Wprawdzie wnioskodawca wystąpił o trzecie z kolei zezwolenie, lecz całkowitej zmianie uległ obiekt budowlany, na którym było i ma być dalej prowadzone zbieranie. Zgodnie bowiem z decyzją z 21 lutego 2014 r. działalność w zakresie prowadzenia odpadów ma być prowadzona na terenie nieruchomości o nr \[...\] w \[...\] na placu składowym o powierzchni 200 m² i hali magazynowej o powierzchni 240 m². Hala została już rozebrana w wyniku działania PINB. Przy czym Starosta na wniosek strony zmienił zezwolenie, eliminując możliwość zbierania odpadów magazynowanych uprzednio w hali. Jednocześnie przeprowadzone postępowanie wykazało, że skarżący zmienił użytkowany plac i użytkuje obecnie punkt zbierania o powierzchni 795 m² (bez uwzględnienia przebiegającej przez obszar działki powierzchni strefy kontrolowanej gazociągu). Plac powstał w wyniku rozebrania dotychczas istniejącej infrastruktury, głównie częściowego utwardzenia placu oraz powierzchni pod nieistniejącą już halą. Następnie wykonano nowe utwardzenie. Obecnie na terenie nowo wybudowanego, jednolitego i poszerzonego placu prowadzone jest zbieranie odpadów i jest to jedyna prowadzona tam działalność. Odpady magazynowane są tylko na części powierzchni placu, lecz pozostały teren również służy do zbierania odpadów, obejmując dwa wjazdy na teren działki, wagę samochodową oraz obszar komunikacyjny, a całość jest ogrodzona, stanowiąc powiązany funkcjonalnie ogrodzony punkt zbierania odpadów. W ocenie Starosty nie sposób zatem uznać, że działalność w zakresie zbierania odpadów prowadzona będzie na powierzchni 200 m², podczas gdy zbieranie odpadów już obecnie odbywa się na nowym placu magazynowym o powierzchni 795 m². W związku z tym konieczne jest uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W ocenie organu I instancji zbieranie odpadów to nie tylko ich magazynowanie, ale całość działań z tym związanych. Na skutek odwołania skarżącego, SKO decyzją z dnia 1 lutego 2024 r., znak SKO.BP/4104/1/2024, uchyliło decyzję Starosty w całości i przekazało mu sprawę do ponownego rozpatrzenia. Następnie w wyniku sprzeciwu Prokuratora Rejonowego w \[...\], WSA w Krakowie wyrokiem z 26 kwietnia 2024 r., sygn. II SA/Kr 372/24, uchylił ww. decyzję Kolegium. W ocenie Sądu organ I instancji zasadnie ustalił, że nie sposób uznać, iż działalność w zakresie zbierania odpadów prowadzona będzie (jak wskazano we wniosku) na powierzchni 200 m², podczas gdy zbieranie już obecnie obywa się na nowym placu magazynowym o powierzchni 795 m², stanowiącym funkcjonalną całość i wykorzystywaną wyłącznie do prowadzenia zbierania odpadów. Nawet wydzielenie z nowego powstałego placu powierzchni 200 m² nie cofnie wdrożonych już wcześniej zmian. W ocenie WSA w Krakowie Starosta zebrał i ocenił kompletny materiał dowodowy, słusznie przyjmując za niewiarygodne twierdzenia wnioskodawcy, że prowadzona przez niego działalność nie ulegnie zmianie. W ponownie prowadzonym postępowaniu Kolegium decyzją z 14 czerwca 2024 r., znak SKO.BP/4104/10/2024, utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji, stwierdzając, że przedmiotowe miejsce zbierania odpadów zostało faktycznie zmienione (tj. uległo zmianie). W konsekwencji rację ma Starosta twierdząc, że skoro plac został całkowicie rozebrany to nie jest możliwe prowadzenie dotychczasowej działalności w ramach przedsięwzięcia nieulegającego zmianie. Nawet ograniczenie powierzchni do 200m² nie spowoduje, że można uznać owe zamierzenie za przedsięwzięcie nieulegające zmianie w rozumieniu art. 72 ust. 2a ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz oceny oddziaływania na środowisko, albowiem nie jest możliwe cofnięcie wdrożonych faktycznych już zmian. Na powyższą decyzję Kolegium skarżący wniósł skargę do WSA w Krakowie, który 21 listopada 2024 r. wydał opisany na wstępie wyrok oddalający skargę. W uzasadnieniu wskazał na mające zastosowanie w sprawie przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U.2023.1094 t.j., dalej "u.ś"), w tym art. 71 ust. 1 i 2, art. 71 ust. 1 pkt 21 i ust. 3 oraz art. 72 ust. 2a. Sąd I instancji zacytował również treść § 3 ust. 1 pkt 83 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U.2019.1839) wskazując, że punkty zbierania złomu co do zasady wymagają uzyskania decyzji środowiskowej jako przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko. WSA w Krakowie podniósł, że skarżący złożył wniosek o zezwolenie na zbieranie odpadów bez dołączenia decyzji środowiskowej i mimo poinformowania przez organ, że z tego powodu nie są spełnione przesłanki do uwzględnienia wniosku, decyzji tej ostatecznie nie przedłożył. Było to związane ze stanowiskiem skarżącego w sprawie, a mianowicie, że nie doszło do zmiany zrealizowanego przedsięwzięcia. Natomiast w okolicznościach przedmiotowej sprawy WSA w Krakowie wyrokiem o sygn. akt II SA/Kr 372/24 przesądził, że w świetle art. 72 ust. 2a pkt 2 u. ś. przedsięwzięcie skarżącego, poprzez poszerzenie powierzchni, na której prowadzi działalność, uległo zmianie w stosunku do warunków wcześniejszych decyzji o zezwoleniu na zbieranie odpadów. W świetle powyższego, w niniejszej sprawie zastosowanie ma art. 153 p.p.s.a. i Sąd I instancji jest związany oceną prawną wskazaną w powołanym wyroku. Związanie sądu w rozumieniu tego przepisu oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie. Ocena prawna traci moc wiążącą tylko w przypadku zmiany prawa, zmiany istotnych okoliczności faktycznych sprawy (ale tylko zaistniałych po wydaniu wyroku, a nie w wyniku odmiennej oceny znanych i już ocenionych faktów i dowodów) oraz w wypadku wzruszenia we właściwym trybie orzeczenia, zawierającego ocenę prawną. Oznacza to, że Sąd I instancji jest związany wskazaniem i ustaleniem zawartym w wyroku o sygn. akt II SA/Kr 372/24, iż w świetle art. 72 ust. 2a pkt 2 u. ś. przedsięwzięcie skarżącego, poprzez poszerzenie powierzchni, na której prowadzi działalność, uległo zmianie w stosunku do warunków wcześniejszych decyzji o zezwoleniu na zbieranie odpadów. Tym samym, według Sądu I instancji, skoro w takiej sytuacji konieczne było przedstawienie decyzji środowiskowej, która jest przesłanką materialną rozstrzygnięcia i skoro skarżący, pomimo pouczenia o skutkach, takiej decyzji nie przedstawił, to prawidłowo organ odwoławczy, w oparciu o art. 46 ust. 1 pkt 3 ustawy o odpadach, utrzymał w mocy decyzję odmawiającą zezwolenia na zbieranie odpadów. W tym miejscu Sąd I instancji zauważył, że wobec ww. wskazań wszystkie zarzuty skargi dotyczące błędnego ustalenia, iż przedsięwzięcie uległo zmianie, tak w aspekcie stanu faktycznego, jak i zastosowanych przepisów - nie mogą być wzięte pod uwagę, jako że są powołane jako kontrargumenty do tezy, którą Sąd jest związany. Z tej przyczyny nie zachodzą naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego wskazane w skardze. Na marginesie tylko Sąd I instancji podał, że stanowisko Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska pozytywnie opiniujące wniosek dotyczy innego aspektu oceny wniosku niż decyzją środowiskowa, jeśli jest ona wymagana i nie stanowi dla niej przeciwwagi. Również na marginesie zauważył, że jakkolwiek Sąd I instancji nie opiera się na okolicznościach zaistniałych po wydaniu decyzji, to skoro skarżący twierdził we wniosku sporządzonym we wrześniu 2023 r., że będzie (na przyszłość) prowadził działalność na obszarze 200 m² na terenie działki nr \[...\] w \[...\], to przeczy temu zdjęcie przedstawione przez Prokuratora /k. 83 akt sądowych/, które obrazuje stan działki oraz działek przyległych na październik 2024 r. Na zdjęciu tym widać, że zakres powierzchniowy prowadzonej działalności jest dużo szerszy niż deklarowane 200 m². Pismem z 29 stycznia 2025 r. skargę kasacyjną od wyroku WSA w Krakowie wywiódł skarżący (dalej również "skarżący kasacyjnie"), zaskarżając w całości powyższy wyrok, któremu zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 80 k.p.a., sprowadzającego się do zaakceptowania, wynikającego z błędnej oceny dowodów dokonanej przez organy pierwszego oraz drugiego stopnia, stanowiska, według którego wykazano, iż realizowane przez skarżącego przedsięwzięcie uległo zmianie, a zatem nie ma do niego zastosowania przepis art. 72 ust. 2a pkt 2 u.ś., zwalniający z wymogu uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przed uzyskaniem zezwoleń, o których mowa w ust. 1 pkt 21, który znajduje zastosowanie w wypadku, gdy jest to drugie lub kolejne zezwolenie dla zrealizowanego przedsięwzięcia nieulegającego zmianie, podczas gdy poprawna ocena dowodów i wyprowadzona na ich podstawie konkluzja dotycząca przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia stanu faktycznego prowadzi do wniosku, że w niniejszej sprawie ma zastosowanie przepis art. 72 ust. 2a pkt 2 rzeczonej ustawy, zwalniający skarżącego z obowiązku uzyskania decyzji, o których w nim mowa. Mając na uwadze powyższe skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Oświadczył, że nie wnosi o przeprowadzenie rozprawy. Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie złożono. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026r. poz. 143 ze zm. dalej p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpatrywaniu sprawy na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania w wypadkach określonych w § 2, z których żaden w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego orzeczenia determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd ten, w odróżnieniu od wojewódzkiego sądu administracyjnego, nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów postawionych w skardze kasacyjnej. Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną zostały określone w art. 174 p.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Przez błędną wykładnię należy rozumieć niewłaściwe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, natomiast przez niewłaściwe zastosowanie, dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. - naruszenie przepisów postępowania - może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w wypadku oparcia skargi kasacyjnej na tej podstawie skarżący powinien nadto wykazać istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy. Przystępując do oceny zasadności wniesionej skargi kasacyjnej stwierdzić należy, że zasługuje ona na uwzględnienie. W zaskarżonym wyroku Sąd I instancji uzasadniając swoje stanowisko powołał się na treść art. 153 p.p.s.a., zgodnie z którym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe postępowanie było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Powyższe oznacza zdaniem Sądu I instancji, że jako sąd orzekający w niniejszej sprawie jest związany wskazaniami i ustaleniami sądu w sprawie sygn. akt II SA/Kr 372/24, w którym stwierdzono, że przedsięwzięcie skarżącego kasacyjnie, poprzez poszerzenie powierzchni, na której prowadzi działalność związaną z zbieraniem odpadów, uległo zmianie w stosunku do warunków określonych we wcześniejszych decyzjach o zezwoleniu na zbieranie odpadów. Tym samym, skoro w takiej sytuacji konieczne było przedstawienie decyzji środowiskowej, która jest przesłanką materialnego rozstrzygnięcie i skoro skarżący, pomimo pouczenia o skutkach, takiej decyzji nie przedstawił, przeto prawidłowo organ odwoławczy w oparciu o art. 46 ust. 1 pkt 3 ustawy o odpadach utrzymał w mocy decyzję organu I instancji odmawiającą zezwolenia na zbieranie odpadów. Dalej Sąd I instancji uznał, że wobec powyższych ustaleń zawartych we wspominanym orzeczeniu sygn. akt II SA/Kr 372/24, wszystkie zarzuty skargi dotyczące błędnego ustalenia, że przedsięwzięcie uległo zmianie, tak w aspekcie stanu faktycznego i prawnego, nie mogą być wzięte pod uwagę, jako że są powołane jako kontrargumenty do tezy zawartej w wyroku Sądu w sprawie sygn. akt II SA/Kr 372/24, którą Sąd orzekający w objętej skargą kasacyjną zgodnie z art. 153 p.p.s.a. jest związany. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie orzekającym w przedmiotowej sprawie z takim stanowiskiem Sądu I instancji w realiach niniejszej sprawy nie można się zgodzić. Podkreślić należy, że pierwszy wyrok jaki został wydany w niniejszej sprawie, tj. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 26 kwietnia 2026 roku sygn. akt II SA/Kr 372/24 został wydany w następstwie rozpatrzenia sprzeciwu wniesionego przez Prokuratora Rejonowego w \[...\] od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie z dnia 1 lutego 2024 roku, którą uchylono decyzję Starosty Powiatu w \[...\] z dnia 21 grudnia 2024 roku, którą z kolei odmówiono wydania M. K. - właścicielowi firmy \[...\] ponownego wydania zezwolenia na zbieranie odpadów określonej kategorii na działce nr \[...\] przy ul. \[...\] w \[...\]. Rozpoznając sprzeciw od decyzji Sąd zgodnie z art. 64e p.p.s.a. ma ocenić jedynie istnienie przesłanek do wydania przez organ odwoławczy decyzji kasacyjnej przewidzianej w art. 138 § 2 k.p.a. Wyznaczając zakres sądowej kontroli decyzji kasatoryjnych trzeba mieć na uwadze, że według założenia ustawodawcy sprzeciw nie ma być środkiem służącym kontroli materialnoprawnej podstawy decyzji, ani prawidłowości zastosowania przez organ drugiej instancji przepisów prawa procesowego niezwiązanych z podstawami kasatoryjnymi (por. uzasadnienie projektu ustawy nowelizującej, druk sejmowy nr 1186, s. 61). Zgodnie z art. 64e p.p.s.a. sprzeciw uruchamia postępowanie sądowe zawężone do formalnej kontroli legalności decyzji kasatoryjnej w świetle przesłanek z art. 138 § 2 k.p.a., a więc bez badania meritum sprawy administracyjnej. Założony przez ustawodawcę formalny charakter kontroli sądowej w ramach rozpoznawania sprzeciwu od decyzji kasatoryjnych powiązany został z wprowadzeniem rozwiązań proceduralnych mających na celu usprawnienie postępowań administracyjnych i sądowych. W tym kontekście zasadnicze znaczenie ma przepis art. 64b p.p.s.a., ograniczający krąg stron i uczestników postępowania w przedmiocie sprzeciwu. Mianowicie stronami są wyłącznie skarżący tj. podmiot wnoszący sprzeciw oraz organ, który wydał decyzję. Z uwagi na tak zmodyfikowany zakres podmiotowy spraw wywołanych sprzeciwem oraz ograniczenie kontroli sprawowanej przez sąd drugiej instancji (art. 151a § 3 p.p.s.a.) - sądy administracyjne przyjmują w orzecznictwie, że sprzeciw nie jest środkiem służącym kontroli materialnoprawnej podstawy decyzji. Konsekwentnie wyrażany jest pogląd, że z uwagi na skutki prawne wynikające z art. 170 p.p.s.a. i art. 153 p.p.s.a. należy wykładać art. 64e i art. 151a § 1 p.p.s.a. w ten sposób, że określone w tych przepisach granice rozpoznania sprawy przez sąd administracyjny na skutek sprzeciwu nie obejmują oceny decyzji kasacyjnej w takim zakresie, w jakim przesądzałoby to o prawach podmiotów, które z uwagi na art. 64b § 3 p.p.s.a. nie mogą brać udziału w postępowaniu przed sądem administracyjnym. W niniejszej sprawie takim podmiotem jest skarżący kasacyjnie. Zasadniczo przyjmuje się, że przepis art. 64e p.p.s.a. ogranicza zakres kontroli sądu do oceny "istnienia przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a." (por. wyrok WSA w Poznaniu z 2 sierpnia 2018 r., II SA/Po 343/18; wyrok NSA z 21 sierpnia 2018 r., II OSK 2182/18; wyrok NSA z 7 czerwca 2018 r., II OSK 1319/18; wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 24 października 2018 r., II SA/Go 460/18; wyrok NSA z 7 grudnia 2017 r., II OSK 3011/17; wyrok NSA z 27 sierpnia 2018 r., II OSK 2226/18; wyrok WSA w Szczecinie z 8 maja 2018 r., II SA/Sz 253/18; wyrok NSA z 18 października 2018 r., I OSK 3632/18; Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, pod red. R. Hausera, M. Wierzbowskiego, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2017, s. 430; Postępowanie sądowoadministracyjne, pod red. T. Wosia, Wolters Kluwer, Warszawa 2017, s. 340-345; J.G. Firlus, T. Woś, Sprzeciw od decyzji kasacyjnej organu odwoławczego wydanej na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. Przegląd Prawa Publicznego 2017, nr 6; M.J. Czubkowska, J. Siemieniako, Sprzeciw jako sposób zmniejszenia ilości decyzji kasatoryjnych, ZNSA 2018, nr 4, s. 50-70). Wobec powyższego należy założyć, że szersza kontrola sądowa, mająca wpływ na prawa i obowiązki stron w danej sprawie jest możliwa dopiero w postępowaniu ze skargi na decyzję ostateczną, kończącą postępowanie administracyjne, w którym zagwarantowane jest prawo do sądu wszystkim stronom sprawy administracyjnej oraz pełna dwuinstancyjność postępowania sądowego. Nadto należy mieć na uwadze, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym wywołanym wniesieniem sprzeciwu przysługuje zgodnie z treścią art. 151a § 3 p.p.s.a. środek odwoławczy tylko od wyroku oddalającego sprzeciw. Przepis art. 64e p.p.s.a., jako lex specialis w stosunku do art. 134 § 1 p.p.s.a., w sposób zasadniczy różnicuje postępowania sądowe w przedmiocie sprzeciwu bądź skargi. Zgodnie z art. 134 i art. 145 p.p.s.a. skarga otwiera postępowanie sądowoadministracyjne prowadzące do pełnej kontroli legalności decyzji administracyjnej pod kątem prawidłowego zastosowania przez organ przepisów prawa materialnego, jak i norm o charakterze proceduralnym. Natomiast art. 64e p.p.s.a. wyraźnie zawęża kontrolę sądową do oceny "jedynie" przesłanek warunkujących wydanie decyzji na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. Sprzeciw jest odrębnym środkiem zaskarżenia i zawęża przesłanki, na których może być on oparty, a tym samym zakres badania legalności decyzji nim objętej. Wniesienie sprzeciwu powoduje wszczęcie swoistego postępowania, ukierunkowanego na weryfikację decyzji administracyjnej z uwzględnieniem kryteriów formalnoprawnych. Ten środek prawny służy w istocie do weryfikacji prawidłowego ustalenia przez organ administracji przesłanek uchylenia decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Nie bez znaczenia do oceny jest także kwestia zakresu orzekania przez sąd administracyjny w przypadku rozpatrywania skargi i sprzeciwu. Sąd rozpatrujący sprzeciw może zgodnie z art. 151a § 1 p.p.s.a. uchylić w całości zaskarżoną decyzję w przypadku stwierdzenia naruszenia art. 138 § 2 k.p.a., albo zgodnie z art. 151a § 2 p.p.s.a. sprzeciw oddalić. Postępowanie będące następstwem wniesienia skargi na decyzję inną niż określoną w art. 138 § 2 kp.a. może natomiast zakończyć się w różny sposób (np. sąd może uchylić zaskarżoną decyzję w części, w ściśle określonych przypadkach sąd może także orzec merytorycznie). Nie można także pominąć, że przepis art. 151a § 3 p.p.s.a. wprowadza także ograniczenie konstytucyjnej zasady dwuinstancyjności postępowania. Nie przysługuje bowiem środek odwoławczy od wyroku uwzględniającego sprzeciw tj. uchylającego decyzję od której wniesiono sprzeciw. Uprawnione jest więc stanowisko, że w postępowaniu sądowym zainicjowanym sprzeciwem sąd administracyjny nie weryfikuje prawidłowości wykładni i zastosowania przepisów prawa materialnego, w ramach których organ odwoławczy stwierdził potrzebę wydania decyzji kasatoryjnej na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. Gdyby zakres orzekania miałby jednak dotyczyć przepisów prawa materialnego, determinujących rozstrzygnięcie kasacyjne organu odwoławczego, oznaczałoby to kontynuowanie rozwiązań prawnych istniejących w dotychczasowym stanie prawnym, który został przez ustawodawcę w sposób istotny zmieniony. Tymczasem szczególną cechą odróżniającą sprzeciw od skargi w postępowaniu sądowoadministracyjnym jest właśnie ograniczony zakres kontroli sądowej w przedmiocie decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. Mając na uwadze powyższe rozważania stwierdzić należy, że rozpatrując skargę M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie z dnia 14 czerwca 2024 roku w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na zbieranie odpadów Sąd I instancji nie był związany w rozumieniu art. 153 p.p.s.a. uprzednio wydanym w tej sprawie wyrokiem będącego następstwem rozpatrzenia sprzeciwu o decyzji wydanej w trybie art. 138 § 2 k.p.a. Tym samym Sąd I instancji oddalając skargę K. K. na decyzję SKO w \[...\] z dnia 14 czerwca 2024, którą utrzymano w mocy decyzję organu I instancji odmawiającą wydania zezwolenia na zbieranie odpadów nie mógł powołać się na treść art. 153 p.p.s.a. Nie mógł uchylić się od oceny spełnienia przez skarżącego przesłanek zawartych w art. 42 ust. 1 i art. 42 ust. 1 pkt 3 ustawy o odpadach oraz art. 72 ust. 1 pkt 21 i art. 72 ust. 2a i ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 roku o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko z uwagi na ocenę, oraz od oceny podniesionych zarzutów w skardze na tą decyzję, powołując się na treść wyroku WSA w Krakowie z dnia 26 kwietnia 2024 roku. Dotyczy to w szczególności kwestii czy objęte wnioskiem przedsięwzięcie nie uległo zmianie. W zaskarżonym wyroku Sąd I instancji nie wypowiedział się co do spełnienia przez skarżącego przesłanek dotyczących wydania zezwolenia na zbieranie odpadów istotnych w stanie faktycznym niniejszej sprawy. Zabrakło także odniesienia się do podniesionych w skardze zarzutów – ich oceny. Tym samym zarzut podniesiony w skardze kasacyjnej należy uznać za uzasadniony. Rozpatrując ponownie sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie winien uwzględnić powyższe uwagi. Dokonać oceny, czy organy prawidłowo ustaliły stan faktyczny w niniejszej sprawie, a w szczególności w zakresie spełnienia przesłanki określonej w art. 72 ust. 2a pkt 2 tzw. ustawy środowiskowej tj. czy przedsięwzięcie objęte wnioskiem nie uległo zmianie. Mając powyższe na uwadze, uznając skargę kasacyjna za usprawiedliwioną na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. uchylono zaskarżony wyrok w całości i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a. oraz art. 205 § 2 p.p.s.a.

## Informacje o sprawie

Data wpływu

14 kwietnia 2025

Symbol z opisem

[6135 Odpady](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/tematy/6135-odpady)

Hasła tematyczne

Odpady

Skarżony organ

Samorządowe Kolegium Odwoławcze

Sędziowie

Artur Kuś /przewodniczący/ Sławomir Pauter /sprawozdawca/ Teresa Zyglewska

## Powołane przepisy

* [Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udział społeczeństwa w ochronie środowiska oraz oceny oddziaływania na środowisko (t. j.)](https://isap.sejm.gov.pl/isap.nsf/DocDetails.xsp?id=WDU20230001094)  
art. 72 ust. 2a pkt 2 · Dz.U. 2023 poz. 1094
* [Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi](https://isap.sejm.gov.pl/isap.nsf/DocDetails.xsp?id=WDU20260000143)  
art. 64e, art. 185 § 1 · Dz.U. 2026 poz. 143

## Inne orzeczenia w tej sprawie

* [II SA/Kr 1058/24 - Wyrok WSA w Krakowie z 2024-11-21](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/ii-sa-kr-1058-24-wyrok-wsa-w-krakowie-z-2024-11-21--ii-sa-kr-1058-24)
* [III OZ 46/25 - Postanowienie NSA z 2025-02-18](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/iii-oz-46-25-postanowienie-nsa-z-2025-02-18--iii-oz-46-25)

## Powiązane dokumenty

* [Sygnatura: III OSK 108/25 · 21 października 2026Wyrok NSA z 21 października 2026 r., III OSK 108/25 – odpady](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/iii-osk-108-25-wyrok-nsa-z-2026-10-21--iii-osk-108-25)
* [Sygnatura: III OSK 1300/24 · 21 października 2026Wyrok NSA z 21 października 2026 r., III OSK 1300/24 – odpady](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/iii-osk-1300-24-wyrok-nsa-z-2026-10-21--iii-osk-1300-24)
* [Sygnatura: III OSK 2135/25 · 21 października 2026Wyrok NSA z 21 października 2026 r., III OSK 2135/25 – odpady](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/iii-osk-2135-25-wyrok-nsa-z-2026-10-21--iii-osk-2135-25)

Źródło urzędowe: [Naczelny Sąd Administracyjny](https://orzeczenia.nsa.gov.pl/doc/88437738CE)

Na tej stronie

[Treść rozstrzygnięcia](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/iii-osk-695-25-wyrok-nsa-z-2026-10-21--iii-osk-695-25#sentencja)[Analiza sprawy](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/iii-osk-695-25-wyrok-nsa-z-2026-10-21--iii-osk-695-25#analiza)[Uzasadnienie](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/iii-osk-695-25-wyrok-nsa-z-2026-10-21--iii-osk-695-25#uzasadnienie)[Informacje o sprawie](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/iii-osk-695-25-wyrok-nsa-z-2026-10-21--iii-osk-695-25#informacje)[Powołane przepisy](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/iii-osk-695-25-wyrok-nsa-z-2026-10-21--iii-osk-695-25#przepisy)[Inne orzeczenia w tej sprawie](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/iii-osk-695-25-wyrok-nsa-z-2026-10-21--iii-osk-695-25#w-sprawie)[Źródło](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/iii-osk-695-25-wyrok-nsa-z-2026-10-21--iii-osk-695-25#zrodlo)

Asystent AnyLawyer

Zadaj pytanie o to orzeczenie. Sygnatura, data i rozstrzygnięcie są już dodane do analizy.

[Zapytaj o to orzeczenie](https://anylawyer.com/sign-up?redirect%5Furl=%2Fapp%2Fprojects%2Fnew%3Fq%3DSprawa%253A%2BIII%2BOSK%2B695%252F25.%2BOrgan%253A%2BNaczelny%2BS%25C4%2585d%2BAdministracyjny.%2BData%253A%2B21%2Bpa%25C5%25BAdziernika%2B2026.%2BRozstrzygni%25C4%2599cie%253A%2BUchylono%2Bzaskar%25C5%25BCony%2Bwyrok%2Bi%2Bprzekazano%2Bspraw%25C4%2599%2Bdo%2Bponownego%2Brozpoznania%2Bprzez%2BWojew%25C3%25B3dzki%2BS%25C4%2585d%2BAdministracyjny.%2BWyja%25C5%259Bnij%2Bjej%2Bznaczenie%2Bpraktyczne%252C%2Bkluczowe%2Bprzepisy%2Bi%2Bargumenty%252C%2Bkt%25C3%25B3re%2Bmog%25C4%2585%2Bmie%25C4%2587%2Bznaczenie%2Bw%2Bpodobnej%2Bsprawie.%26name%3DAnaliza%2BIII%2BOSK%2B695%252F25)

---

## Wypróbuj AnyLawyer bezpłatnie przez 14 dni

AnyLawyer to asystent AI dla prawników. Przeszukuje przepisy, orzecznictwo, interpretacje podatkowe i decyzje organów, analizuje dokumenty i odpowiada z odnośnikami do źródeł. Dane są przechowywane w UE.

Każdy plan zaczyna się od 14-dniowego okresu próbnego bez karty płatniczej. Okres próbny nie przechodzi sam w płatny plan.

1. Załóż konto: https://anylawyer.com/sign-up?ref=ai-offer
2. Zadaj pytanie prawne albo dodaj dokument.
3. Sprawdź odpowiedź w podlinkowanych źródłach.
