Źródło: https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/iii-osk-642-25-wyrok-nsa-z-2026-10-14--iii-osk-642-25

[Wróć do: Orzeczenia NSA](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa)

Sygnatura

# III OSK 642/25

Wyrok NSA z 14 października 2026 r., III OSK 642/25

Wynik

Oddalono skargę kasacyjną

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Data orzeczenia

14 października 2026

Prawomocne

tak

## Treść rozstrzygnięcia

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Tamara Dziełakowska sędzia NSA Przemysław Szustakiewicz sędzia delegowany WSA Kazimierz Bandarzewski (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 14 października 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej S. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 kwietnia 2024 r. sygn. akt II SA/Wa 1045/24 w sprawie ze skargi S. S. na decyzję Prezesa Agencji Mienia Wojskowego z dnia \[...\] kwietnia 2024 r. nr \[...\] w przedmiocie odmowy wypłaty odprawy mieszkaniowej 1\. oddala skargę kasacyjną, 2\. zasądza od S. S. na rzecz Prezesa Agencji Mienia Wojskowego kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Analiza z kontekstem sprawy

## Co to orzeczenie oznacza dla Twojej sprawy?

Zapytaj o skutki rozstrzygnięcia, podstawę prawną albo argumenty do wykorzystania. AnyLawyer rozpocznie od tej konkretnej sprawy.

[Zapytaj AnyLawyer o to orzeczenie](https://anylawyer.com/sign-up?redirect%5Furl=%2Fapp%2Fprojects%2Fnew%3Fq%3DSprawa%253A%2BIII%2BOSK%2B642%252F25.%2BOrgan%253A%2BNaczelny%2BS%25C4%2585d%2BAdministracyjny.%2BData%253A%2B14%2Bpa%25C5%25BAdziernika%2B2026.%2BRozstrzygni%25C4%2599cie%253A%2BOddalono%2Bskarg%25C4%2599%2Bkasacyjn%25C4%2585.%2BWyja%25C5%259Bnij%2Bjej%2Bznaczenie%2Bpraktyczne%252C%2Bkluczowe%2Bprzepisy%2Bi%2Bargumenty%252C%2Bkt%25C3%25B3re%2Bmog%25C4%2585%2Bmie%25C4%2587%2Bznaczenie%2Bw%2Bpodobnej%2Bsprawie.%26name%3DAnaliza%2BIII%2BOSK%2B642%252F25)

## Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 16 grudnia 2024 r. sygn. akt II SA/Wa 1045/24 oddalił skargę S. S. (dalej "skarżący") na decyzję Prezesa Agencji Mienia Wojskowego (dalej "Prezes AMW" lub "organ") z dnia \[...\] kwietnia 2024 r. nr \[...\] w przedmiocie odmowy wypłaty odprawy mieszkaniowej. Zaskarżoną do sądu administracyjnego decyzją Prezes AMW, działając m.in. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775 z późn. zm.) dalej K.p.a. oraz na podstawie art. 23 ust. 9 pkt 1 w zw. z art. 21 ust. 6 pkt 3 oraz art. 47 ust. 2 w zw. z art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2022 r. poz. 1623 z późn. zm., dalej jako ustawa o zakwaterowaniu), utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Mienia Wojskowego w \[...\] (dalej jako "organ I instancji") z dnia \[...\] marca 2024 r. nr \[...\] odmawiającą skarżącemu wypłaty odprawy mieszkaniowej. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ podał, że skarżący złożył w dniu 21 sierpnia 2023 r. do organu I instancji wniosek o wypłatę odprawy mieszkaniowej. W załączonym do wniosku oświadczeniu wskazał do wyliczenia odprawy mieszkaniowej dzień 26 stycznia 2023 r., w którym posiadał następujących członków rodziny: żonę J. S., córkę N. S. (ur. \[...\] r.) oraz córkę A. S. (ur. \[...\] r.), z którymi wspólnie zamieszkiwał pod adresem: \[...\]. Oddalając skargę Sąd pierwszej instancji wskazał, że stan faktyczny rozpoznawanej sprawy w zakresie istotnych z punktu widzenia rozstrzygnięcia okoliczności nie budzi wątpliwości. Jak ustalił organ, obecna małżonka skarżącego – J. S. w dniu 4 lutego 2004 r. (wówczas nosząca nazwisko J.) nabyła wraz z ówczesnym małżonkiem O. J. od Miasta \[...\] lokal mieszkalny położony w \[...\] przy ul. \[...\] m. \[...\]. Jak wynika z wyjaśnień Prezydenta Miasta \[...\], cena sprzedaży przedmiotowego lokalu po zastosowaniu 95% bonifikaty została ustalona na kwotę 2.244,20 zł, która została w całości zapłacona przez kupujących. Co istotne, tego faktu skarżący nie kwestionuje, nie twierdzi, by nie doszło do zawarcia opisanej przez organ umowy sprzedaży nieruchomości ani że nie została zastosowana 95% bonifikata. Istota zarzutów skarżącego dotyczy natomiast właściwej kwalifikacji prawnej tego zdarzenia. Sąd wyjaśnił, że art. 23 ust. 9 ustawy o zakwaterowaniu stanowi, że odprawa mieszkaniowa nie przysługuje żołnierzowi zawodowemu oraz osobom, o których mowa w ust. 3, jeżeli żołnierz skorzystał z uprawnień w przypadkach określonych w ust. 6 i art. 21 ust. 6, tj. m.in. wówczas gdy on lub jego małżonek nabył lokal mieszkalny od Skarbu Państwa, Agencji albo jednostki samorządu terytorialnego z bonifikatą lub z uwzględnieniem pomniejszenia w cenie nabycia (art. 21 ust. 6 pkt 3 ww. ustawy). W niniejszej sprawie nie jest sporne, że doszło do nabycia od jednostki samorządu terytorialnego lokalu mieszkalnego z bonifikatą. Skarżący nie zgadza się natomiast ze stanowiskiem organu, że tego nabycia dokonała jego małżonka w rozumieniu art. 21 ust. 6 pkt 3 ustawy o zakwaterowaniu. W tym zakresie Sąd pierwszej instancji podzielił stanowisko organu, wskazując, że okoliczność nabycia lokalu mieszkalnego przez małżonkę żołnierza przed zawarciem z nim związku małżeńskiego nie ma znaczenia dla zastosowania zawartej w tym przepisie przesłanki negatywnej. Ustawodawca wyraźnie określił, że odmowa wypłaty odprawy mieszkaniowej następuje w przypadku nabycia lokalu z bonifikatą przez żołnierza lub jego małżonka. Nie wskazał jednak żadnych ram czasowych, w których takie nabycie miałoby mieć miejsce. Podobnie nie uzależnił prawa do odprawy mieszkaniowej od tego, czy nabyty z bonifikatą lokal mieszkalny nadal znajduje się w zasobach żołnierza lub jego małżonki. W konsekwencji, zdaniem Sądu pierwszej instancji, organ zasadnie przyjął, że przepis art. 21 ust. 6 pkt 3 ustawy o zakwaterowaniu nie odnosi się do kwestii czasu, w jakim miało miejsce nabycie lokalu mieszkalnego od Skarbu Państwa, Agencji albo jednostki samorządu terytorialnego z bonifikatą lub z uwzględnieniem pomniejszenia w cenie nabycia, ani czasu w jakim został zawarty związek małżeński. Sąd pierwszej instancji nie uwzględnił również zarzutów skargi dotyczących nieuwzględnienia słusznego interesu skarżącego, naruszenia zasady bezstronności i równego traktowania, a także konstytucyjnych zasad: równości, praworządności i sprawiedliwości społecznej. Sąd podkreślił, że zaskarżona decyzja nie ma charakteru uznaniowego, stąd też stwierdziwszy wystąpienie przesłanki negatywnej przyznania wnioskowanego świadczenia, organ nie mógł wydać innego rozstrzygnięcia niż zawarte w zaskarżonej decyzji. Sąd nie zgodził się ze skarżącym, że organ ograniczył przysługujące mu uprawnienie do odprawy mieszkaniowej. W związku z niespornym nabyciem przez obecną małżonkę skarżącego lokalu mieszkalnego od jednostki samorządu terytorialnego z bonifikatą skarżącemu nie przysługiwało bowiem prawo do uzyskania odprawy mieszkaniowej, co zasadnie stwierdził organ w zaskarżonej decyzji. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł skarżący, zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono I. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm., dalej "P.p.s.a."), a mianowicie: a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. poprzez odmowę uchylenia zaskarżonej decyzji i oddalenie skargi w sytuacji, gdy doszło do naruszenia art. 21 ust. 6 pkt 3 ustawy o zakwaterowaniu poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w sytuacji, gdy w czasie trwania małżeństwa skarżącego żona nie nabyła lokalu z bonifikatą od jednostki samorządu terytorialnego, wobec powyższego prawo do odprawy mieszkaniowej i obowiązek wojska w stosunku do skarżącego w zakresie zapewnienia prawa do kwatery lub wypłaty odprawy mieszkaniowej skarżącemu i jego rodzinie nie zostało zaspokojone w żadnej postaci oraz podczas gdy z ww. przepisu jednoznacznie wynika, że prawo do odprawy mieszkaniowej nie przysługuje w przypadku nabycia lokalu mieszkalnego od Skarbu Państwa, Agencji albo jednostki samorządu terytorialnego z bonifikatą lub pomniejszeniem w cenie nabycia przez małżonka żołnierza a małżonka żołnierza w chwili nabycia nie była żoną żołnierza - skarżącego kasacyjnie; b) art. 145 § 1 pkt 1c P.p.s.a. poprzez niezastosowanie przez Sąd, w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej, środka określonego w ustawie i odmowę uchylenia zaskarżonej decyzji oraz oddalenie skargi w sytuacji, gdy nastąpiło naruszenie przez organ administracyjny przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, a to polegające na niedostrzeżeniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, że zarówno organ I jak i organ II instancji naruszyły normy: ­ art. 6 K.p.a. poprzez wydanie decyzji wbrew zasadzie praworządności wynikającej z ww. przepisu i dokonanie interpretacji praw przysługujących żołnierzowi zawodowemu przy zastosowaniu niedozwolonej analogii, dywagacji i domniemań, których skutkiem jest błędna i niedopuszczalna wykładnia przepisów prawa materialnego wymienionych w zaskarżonej decyzji, prowadząca do tego, że skarżącemu kasacyjnie odmówiono prawa do świadczenia pieniężnego - odprawy mieszkaniowej - wynikającego z przepisów ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych, które to prawo winno zostać zgodnie z przepisami prawa materialnego skarżącemu przyznane, z uwagi na fakt, że zakup mieszkania z bonifikatą przez małżonkę w czasie, w którym w dniu zakupu lokalu nie była małżonką skarżącego oraz lokal ten nie wszedł do majątku wspólnego skarżącego; ­ art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i 80 K.p.a. przez zaniechanie podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a w szczególności nieprzeprowadzenie wszechstronnego i wyczerpującego rozpatrzenia zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, dokonanie jego oceny w sposób dowolny i wybiórczy, co doprowadziło do niezasadnego przyjęcia, że skarżącemu nie przysługuje uprawnienie do otrzymania świadczenia mieszkaniowego, podczas gdy wszechstronna i wyczerpująca, oparta na zasadach logicznego rozumowania, wskazaniach wiedzy i doświadczenia życiowego, analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego prowadzi do biegunowo przeciwstawnego wniosku, tj. ustalenie, że skarżącemu zgodnie z wnioskiem o wypłatę odprawy mieszkaniowej należy się odprawa mieszkaniowa z czterema normami; ­ art. 7, art. 7a § 1 i art. 81a K.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i przedkładanie interesu społecznego nad słuszny interes jednostki w sytuacji ustawowego jednoznacznego uprawnienia żołnierza do otrzymania odprawy mieszkaniowej; ­ art. 7 K.p.a. poprzez uwzględnienie jedynie interesu społecznego (publicznego) i rozszerzenie interpretacji przepisów w zakresie praw i obowiązków jednostki, które winny być i są literalnie uregulowane w ustawie, a przez to działanie z wyraźnym pokrzywdzeniem skarżącego kasacyjnie; ­ art. 8 K.p.a. poprzez brak pogłębienia zaufania obywateli do organów administracji publicznej poprzez nieprzeprowadzenie praworządnego i sprawiedliwego postępowania, które wyraża się w dokładnym zbadaniu okoliczności sprawy, ustosunkowaniu się do żądań stron oraz przede wszystkim uwzględnieniu w decyzji zarówno interesu społecznego, jak i słusznego interesu obywateli, co w niniejszym postępowaniu zostało pominięte; jak również poprzez arbitralne ograniczanie praw podmiotowych skarżącego kasacyjnie i pominięcie konieczności maksymalnego ukształtowania ekspektatywy prawa do kwatery lub innego lokalu mieszkalnego, tzn. ekspektatywy spełniającej zasadniczo wszystkie przesłanki ustawowe nabycia tegoż prawa pod rządami ustawy bez względu na stosunek do nich subiektywne odczucie organu; ­ art. 8 K.p.a. poprzez zaniechanie kierowania się przez organ zasadą bezstronności i równego traktowania oraz interpretację prawa jedynie na korzyść iluzorycznego w tym przypadku interesu społecznego; ­ art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. polegające na bezzasadnym utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji organu I instancji w sprawie odmowy wypłaty odprawy mieszkaniowej w sytuacji, gdy prawidłowe było uchylenie przedmiotowej decyzji i orzeczenie o przyznaniu skarżącemu prawa do ww. świadczenia pieniężnego. II. naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie, a mianowicie: a) naruszenie art. 21 ust. 6 pkt 3 ustawy o zakwaterowaniu przez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, w sytuacji, gdy w czasie trwania małżeństwa skarżącego żona nie nabyła lokalu z bonifikatą od jednostki samorządu terytorialnego, wobec powyższego prawo do odprawy mieszkaniowej i obowiązek wojska w stosunku do skarżącego w zakresie zapewnienia prawa do kwatery lub wypłaty odprawy mieszkaniowej skarżącemu i jego rodziny nie zostało zaspokojone w żadnej postaci; b) naruszenie art. 21 ust. 6 pkt 3 ustawy o zakwaterowaniu poprzez dowolne, pozbawione podstawy faktycznej przyjęcie, że skarżącemu nie przysługuje prawo do odprawy mieszkaniowej z uwagi na okoliczność zakupu lokalu z bonifikatą przez małżonkę skarżącego jako przez osobę, która w dniu zakupu nie była małżonką skarżącego; c) naruszenie art. 21 ust. 6 pkt 3 ustawy o zakwaterowaniu poprzez dowolne, pozbawione podstawy prawnej przyjęcie, iż w systemie prawnym obowiązuje zakaz korzystania z pomocy Skarbu Państwa w zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych więcej niż raz, a w szczególności że zasada taka obowiązuje na gruncie ustawy o zakwaterowaniu w sytuacji, w której żona skarżącego zakupiła lokal z bonifikatą 4 lutego 2004 r., będąc w innym związku małżeńskim, a zatem wbrew językowo jednoznacznemu zapisowi wskazującemu na małżonka żołnierza; d) naruszenie art. 21 ust. 6 pkt 3 ustawy o zakwaterowaniu, poprzez zastosowanie wykładni celowościowej i systemowej, wskutek czego organy obu instancji uznały, że żołnierz nie może otrzymać pomocy finansowej na zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych więcej niż raz, podczas gdy w sprawie jednoznacznie wynika, że skarżący nie otrzymał pomocy finansowej na zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych ani razu; e) naruszenie art. 21 ust. 6 pkt 3 ustawy o zakwaterowaniu, poprzez przyjęcie jego rozszerzającej wykładni oraz faktycznym oparciu negatywnego dla strony rozstrzygnięcia na nieznanej ustawie negatywnej przesłance ziszczającej się, rzekomo, gdy osoba, która nie była w tamtym czasie małżonkiem skarżącego zakupiła lokal z bonifikatą, co w ocenie skarżącego podważa istotę i charakter prawa żołnierza do zakwaterowania; f) naruszenie art. 21 ust. 6 pkt 3 ustawy o zakwaterowaniu poprzez jego błędne zastosowanie, będące skutkiem wadliwego przyjęcia, że w niniejszej sprawie przyznanie skarżącemu odprawy mieszkaniowej stanowiłoby przyznanie jednej osobie pomocy dwukrotnie; g) naruszenie art. 23 ust. 9 ustawy o zakwaterowaniu przez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, w sytuacji, gdy po rozpoczęciu zawodowej służby wojskowej skarżący ani jego małżonka nie zakupili mieszkania z bonifikatą od jednostki samorządu terytorialnego, ani też gdy prawo skarżącego do zakwaterowania nie zostało zaspokojone w żadnej innej postaci; h) naruszenie art. 21 ust. 6 pkt 3 ustawy o zakwaterowaniu poprzez przyjęcie, że potrzeby mieszkaniowe skarżącego zostały zaspokojone z uwagi na zakup mieszkania z bonifikatą od jednostki samorządu terytorialnego przez osobę, która w czasie jego zakupu nie była małżonką skarżącego oraz w sytuacji, w której nieruchomość ta weszła w skład majątku wspólnego obcych osób dla skarżącego (byłego męża małżonki skarżącego oraz ówcześnie osoby, która w późniejszym okresie została małżonką skarżącego), co do której nieruchomości skarżący nie miał żadnych praw oraz nie mogło ono zaspokoić jego potrzeb mieszkaniowych; i) naruszenie art. 2 i art. 32 Konstytucji RP poprzez uznanie, że pominięcie zasady równości i sprawiedliwości społecznej, które nie sprzeciwiają się przyznaniu wnioskowanego świadczenia pieniężnego - odprawy mieszkaniowej, skarżącemu; j) naruszenie art. 18 Konstytucji RP zapewniającego małżeństwu i rodzinie szczególną ochronę i opiekę Państwa - poprzez odmowę przyznania skarżącemu odprawy mieszkaniowej, które to świadczenie, jak uznały organy obu instancji - należałaby się gdyby nie zakup przez małżonkę skarżącego nieruchomości z bonifikatą od jednostki samorządu terytorialnego, która to okoliczność, w ocenie skarżącego, pozostaje bez znaczenia dla jego uprawnienia do otrzymania odprawy mieszkaniowej; k) naruszenie art. 2 Konstytucji RP poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, tj. nieuwzględnienie przy wydawaniu zaskarżonej decyzji zasady demokratycznego państwa prawnego, a w szczególności wynikających z niej dyrektyw zaufania obywateli do państwa i prawa w sytuacji, gdy organy władzy administracyjnej oraz sądowniczej orzekają naruszając prawa uprawnionego - skarżącego, w zakresie prawa do odprawy mieszkaniowej - poprzez odmowę przyznania, podczas gdy z obowiązujących przepisów prawa wynika jednoznacznie, że świadczenie to winno być skarżącemu przyznane i wypłacone. W oparciu o powyższe zarzuty w skardze kasacyjnej wniesiono o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Jednocześnie skarżący zrzekł się rozprawy, wnosząc tym samym o rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz o zasądzenie kosztów zastępstwa według norm obowiązujących, zrzekając się rozprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę przesłanki uzasadniające nieważność postępowania wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a. oraz przesłanki uzasadniające odrzucenie skargi bądź umorzenie postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym, stosownie do treści art. 189 P.p.s.a. Żadna z powyższych przesłanek w tej sprawie nie zaistniała. Rozpoznając sprawę Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami skargi. Związanie granicami skargi oznacza związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej oraz jej wnioskami. Naczelny Sąd Administracyjny bada przy tym wszystkie podniesione przez stronę skarżącą kasacyjnie zarzuty naruszenia prawa (tak NSA w uchwale pełnego składu z 26 października 2009 r. sygn. akt I OPS 10/09, opubl. w ONSAiWSA 2010 z. 1 poz. 1). Zgodnie z art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a także 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie do treści art. 176 P.p.s.a. strona skarżąca kasacyjnie ma obowiązek przytoczyć podstawy skargi kasacyjnej wnoszonej od wyroku Sądu pierwszej instancji i szczegółowo je uzasadnić wskazując, które przepisy ustawy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało i jaki miało wpływ na wynik sprawy. Rola Naczelnego Sądu Administracyjnego w postępowaniu kasacyjnym ogranicza się do skontrolowania i zweryfikowania zarzutów wnoszącego skargę kasacyjną. Rozpoznając sprawę Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami skargi kasacyjnej. Związanie granicami takiej skargi oznacza związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej oraz jej wnioskami. Naczelny Sąd Administracyjny bada przy tym wszystkie podniesione przez stronę skarżącą kasacyjnie zarzuty naruszenia prawa (tak NSA w uchwale pełnego składu z 26 października 2009 r. sygn. akt I OPS 10/09, opubl. w ONSAiWSA 2010 z. 1 poz. 1). Sprawa podlega na podstawie art. 182 § 2 P.p.s.a. rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym, ponieważ strona wnosząca skargę kasacyjną zrzekła się rozprawy, a strona przeciwna po doręczeniu odpisu skargi kasacyjnej także zawnioskowała o rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym. Skarga kasacyjna jest niezasadna. Nie jest zasadny zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. polegający na przeprowadzeniu niewłaściwej kontroli legalności zaskarżonej decyzji i odmowę jej uchylenia poprzez brak dostrzeżenia naruszenia przez organ administracyjny przepisów postępowania, tj. art. 6, art. art. 7, art. 7a § 1, art. 8, art. 77 § 1, art. 80, art. 81a i 138 § 1 pkt 1 K.p.a. Tak sformułowany zarzut w istocie stanowi powtórzenie w tym zakresie zarzutów skargi. Samo ponowienie zarzutów skargi w skardze kasacyjnej nie stanowi przeszkody przed dokonaniem kontroli zaskarżonego wyroku, jednak tak powtórzone zarzuty powinny uwzględniać specyfikę środka zaskarżenia, jakim jest skarga kasacyjna. W przypadku skargi nie jest jej warunkiem formalnym precyzyjne zredagowanie zarzutów dotyczących zaskarżonej decyzji, wnosząc bowiem skargę strona skarżąca powinna określić naruszenie prawa lub interesu prawnego (art. 57 § 1 pkt 3 P.p.s.a.). Natomiast jednym z warunków formalnych prawidłowego zredagowania skargi kasacyjnej jest przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie (art. 176 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Ma to związek z tym, że o ile wojewódzki sąd administracyjny rozpoznając skargę w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, za wyjątkiem art. 57a P.p.s.a. (art. 134 § 1 P.p.s.a.), o tyle Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 P.p.s.a.), a tylko wyjątkowo NSA uwzględnia z urzędu pewne okoliczności, ale w tej sprawie taka sytuacja nie zaistniała. Tym samym strona skarżąca kasacyjnie, redagując zarzut naruszenia przepisów postępowania w zakresie obejmującym art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w powiązaniu z przepisami postępowania administracyjnego, powinna wykazać, w jakim zakresie Sąd, prowadząc kontrolę zaskarżonej decyzji, pominął dowody zgromadzone w toku postępowania administracyjnego, na czym polegało wadliwe ustalenie stanu faktycznego sprawy lub jakie jeszcze dowody powinny być zgromadzone w sprawie, aby prawidłowo ustalić stan faktyczny. Innymi słowy nie wystarczy samo powołanie się na naruszenie ww. przepisów postępowania administracyjnego poprzez ogólne wskazanie na brak dogłębnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy lub nieprzeprowadzenia wszechstronnego bądź wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego. Niezbędnym jest precyzyjne wskazanie, jakie to dowody zostały pominięte lub błędnie zinterpretowane i na tej podstawie wadliwie ustalono oraz skontrolowano stan faktyczny sprawy. Mimo rozbudowania zarzutu naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisu postępowania, strona skarżąca kasacyjnie nie wskazała na jakiekolwiek uchybienia w zakresie zarówno gromadzenia materiału dowodowego, jak i jego oceny. Sama strona skarżąca kasacyjnie w uzasadnieniu skargi kasacyjnej podnosi, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwala na stwierdzenie, że zarówno Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, jak i organ administracji wyjaśniły wszystkie okoliczności faktyczne sprawy, które mogły mieć znaczenie dla jej rozpatrzenia (s. 8 uzasadnienia skargi kasacyjnej). Kwestia natomiast prawidłowości subsumpcji prawidłowo ustalonego stanu faktycznego do określonej hipotezy normy prawnej nie jest naruszeniem przepisów procedury, ale stanowi jedną z postaci naruszenia przepisów prawa materialnego. To właśnie zarzuty naruszenia prawa materialnego stanowią w tej sprawie główną oś sporu. Strona skarżąca kasacyjnie zarzuca Sądowi pierwszej instancji naruszenie art. 21 ust. 6 pkt 3 ustawy o zakwaterowaniu przez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie podnosząc, że przepis ten ma zastosowanie tylko w przypadku, gdy w czasie trwania małżeństwa jeden z małżonków nabywa lokal mieszkalny z bonifikatą od jednostki samorządu terytorialnego. Nie obejmuje zaś sytuacji, gdy takie nabycie miało miejsce zanim dana osoba została małżonką żołnierza. Tym samym sam skarżący, będący żołnierzem, nie otrzymał ani razu pomocy finansowej na zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych. Zgodnie z treścią powołanego art. 21 ust. 6 pkt 3 ustawy o zakwaterowaniu żołnierzowi zawodowemu nie przysługuje prawo do zakwaterowania, jeżeli on lub jego małżonek - z wyjątkiem regulacji objętej art. 21 ust. 10 tej ustawy, która także nie ma w tej sprawie zastosowania - nabył lokal mieszkalny od Skarbu Państwa, Agencji albo jednostki samorządu terytorialnego z bonifikatą lub z uwzględnieniem pomniejszenia w cenie nabycia. Na podstawie takiej treści ww. przepisu skarżący kasacyjnie podnosi, że nie jest dopuszczalna jego wykładnia w taki sposób, aby przepis ten obejmował także przypadek nabycia lokalu z bonifikatą przez osobę przed dniem zawarcia małżeństwa z żołnierzem. W zakresie wykładni ww. przepisu dotyczącego takich stanów faktycznych, jaki ma miejsce w tej sprawie wielokrotnie zajmowały stanowisko sądy administracyjne. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 23 marca 2022 r. sygn. akt III OSK 4520/21 wskazał, że interpretacja powyższego przepisu obejmuje sytuacje, w których do nabycia lokalu od podmiotu publicznoprawnego (Skarbu Państwa, Agencji albo jednostki samorządu terytorialnego) dochodzi: 1) bez względu na status obecnego małżonka, tj. czy był małżonkiem żołnierza w chwili nabycia lokalu, czy też stał się nim dopiero po nabyciu lokalu (por. wyrok NSA z 9 listopada 2021 r. sygn. akt III OSK 454/21); 2) bez względu na łączące małżonka z żołnierzem stosunki majątkowe, tj. czy lokal jest objęty małżeńską wspólnością ustawową, czy też wchodzi w skład majątku odrębnego (por. wyrok NSA z 20 grudnia 2013 r. sygn. akt I OSK 3038/12); 3) bez względu na fakt zbycia lokalu przed zawarciem związku małżeńskiego z żołnierzem (por. wyrok NSA z 20 grudnia 2013 r. sygn. akt I OSK 3038/12). Takie stanowisko wyrażono między innymi w wyrokach: NSA z 21 maja 2013 r. sygn. akt I OSK 1139/12; NSA z 6 grudnia 2013 r. sygn. akt I OSK 2506/12; NSA z 12 lutego 2015 r. sygn. akt I OSK 1037/13; NSA z 12 lutego 2015 r. sygn. akt I OSK 2768/13; NSA z 25 lutego 2015 r. sygn. akt I OSK 1240/13; NSA z 17 marca 2016 r. sygn. akt I OSK 2425/14; NSA z 27 listopada 2018 r. sygn. akt I OSK 1418/18; NSA z 15 stycznia 2020 r. sygn. akt I OSK 1480/18; NSA z 23 marca 2022 r. sygn. akt III OSK 4520/21; NSA z 24 lutego 2022 r. sygn. akt III OSK 854/21; NSA z 10 lipca 2026 r. sygn. akt III OSK 493/24). Art. 21 ust. 6 pkt 3 ustawy o zakwaterowaniu posługuje się pojęciami "żołnierz" i "małżonek" w znaczeniu podmiotowym. Określają one dwie kategorie osób, których dotyczy ten przepis. Jeżeli osoba posiadająca status żołnierza zawodowego lub jej małżonek kiedykolwiek wcześniej skorzystali z jednej z form pomocy na zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych, o której mowa w art. 21 ust. 6 pkt 3 ww. ustawy, to takiemu żołnierzowi nie przysługuje uprawnienie, o którym mowa w art. 21 ust. 1 i ust. 2 ustawy o zakwaterowaniu, tj. prawo do zakwaterowania realizowane w jakiejkolwiek formie. Jeszcze raz należy podkreślić, że nie ma znaczenia, czy obecny małżonek był małżonkiem wnioskodawcy, kiedy skorzystał z bonifikaty przy zakupie lokalu mieszkalnego. Nabycie przez małżonka lokalu mieszkalnego od Skarbu Państwa, Agencji lub jednostki samorządu terytorialnego z bonifikatą lub z uwzględnieniem pomniejszenia w cenie nabycia - bez względu na datę nabycia takiego lokalu, okoliczność czy lokal ten pozostaje nadal własnością małżonka, czy też nie, a także bez względu na okoliczność, czy małżonek w dacie nabycia lokalu pozostawał w związku małżeńskim z wnioskodawcą, czy też nie - traktowana jest jako przeszkoda w uznaniu, że żołnierzowi zawodowemu przysługuje prawo do odprawy mieszkaniowej na podstawie art. 23 ust. 9 pkt 1 w związku z art. 21 ust. 6 pkt 3 ustawy o zakwaterowaniu. W okolicznościach rozpatrywanej sprawy małżonka żołnierza skorzystała z pomocy publicznej i tylko ta okoliczność ma znaczenie z punktu widzenia regulacji zawartej w art. 21 ust. 6 pkt 3 ustawy o zakwaterowaniu. To, jak ta pomoc publiczna ostatecznie została wykorzystana i kogo finalnie i w jakim stopniu wzbogaciła w wyniku ewentualnych podziałów majątkowych nie ma najmniejszego znaczenia (tak też NSA w wyroku z 23 marca 2022 r. sygn. akt III OSK 4520/21; NSA w wyroku z 28 marca 2025 r. sygn. akt III OSK 347/22). Wbrew twierdzeniu strony skarżącej kasacyjnie art. 21 ust. 6 pkt 3 ustawy o zakwaterowaniu nie pozwala na korzystanie na postawie przepisów tej ustawy z możliwości zaspokojenia na zasadach uprzywilejowanych potrzeb mieszkaniowych więcej niż jeden raz. Celem tej regulacji nie było kilkukrotne przyznawanie żołnierzowi bądź jego małżonkowi prawa do zakwaterowania na zasadach preferencyjnych. Przyjęcie za zasadne stanowiska strony skarżącej kasacyjnie nie tylko, że musiałoby wynikać z przepisów prawa, to także skutkowałoby daleko idącym uprzywilejowaniem tej grupy zawodowej (tj. żołnierzy zawodowych) oraz ich małżonków. Tym samym celem tej regulacji było przyznanie pomocy państwa dla zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych żołnierza tylko jeden raz, i to bez względu na to, czy korzyść ta dotyczyła samego żołnierza, czy też jego małżonka. Niezależnie od sposobu wykładni ww. przepisu nie ma znaczenia, czy aktualna małżonka żołnierza nabyła lokal na preferencyjnych warunkach będąc stanu wolnego, czy jak w rozpoznawanej sprawie, pozostając w związku małżeńskim z inną osobą, a także czy ewentualne nabycie nastąpiło do jej majątku odrębnego, czy na prawach wspólności ustawowej z inną osobą. Skoro nie budzi wątpliwości, że małżonka skarżącego będącego żołnierzem nabyła lokal mieszkalny od jednostki samorządu terytorialnego z bonifikatą, to wyczerpana została przesłanka wynikająca z art. 21 ust. 6 pkt 3 ww. ustawy. Zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 23 ust. 9 ustawy o zakwaterowaniu nie poddaje się kontroli, ponieważ przepis ten zawiera cztery odrębne punkty stanowiące odrębne normy prawne, a strona skarżąca kasacyjnie ani w zarzucie skargi kasacyjnej, ani w jej uzasadnieniu nie sprecyzowała, który punkt z tego ustępu jest przedmiotem tego zarzutu. Ponadto art. 23 ust. 9 ustawy o zakwaterowaniu odwołuje się do treści m.in. art. 21 ust. 6 tej ustawy stanowiąc, że odprawa mieszkaniowa nie przysługuje żołnierzowi zawodowemu oraz osobom, o których mowa w art. 23 ust. 3, jeżeli żołnierz skorzystał z uprawnień w przypadkach określonych m.in. w art. 21 ust. 6 tej ustawy. Tym samym przepis ten odsyła do art. 21 ust. 6 ustawy o zakwaterowaniu. Nie zostały również naruszone w tej sprawie wskazane przez skarżącego kasacyjnie przepisy konstytucyjnej, tj. art. 2, art. 32 i art. 18 Konstytucji RP. Zgodnie z treścią art. 18 Konstytucji RP małżeństwo jako związek kobiety i mężczyzny, rodzina, macierzyństwo i rodzicielstwo znajdują się pod ochroną i opieką Rzeczypospolitej Polskiej. Skarżący kasacyjnie podnosi, że odmowa w tej sprawie przyznania skarżącemu odprawy mieszkaniowej narusza konstytucyjny obowiązek zapewnienia przez Państwo ochrony i opieki małżeństwa. Takiej argumentacji nie podziela Naczelny Sąd Administracyjny. Konstytucyjnie określona opieka małżeństwa obejmuje obowiązek władz publicznych do podejmowania działań w stosunku do podmiotów zewnętrznych wobec małżonków mających na celu niedopuszczenie do zagrożenia przez te podmioty instytucji małżeństwa. Z kolei opieka to obowiązek podejmowania takich działań władz publicznych, które zmierzają do umocnienia relacji małżeńskich (por. W. Borysiak, komentarz do art. 18, \[w:\] Konstytucja RP. Tom I. Art. 1-86, red. M. Safjan, L. Bosek, Warszawa 2016, s. 493-494). W żadnej mierze strona skarżąca kasacyjnie nie wykazała, aby brak przyznania w tej sprawie odprawy mieszkaniowej stanowił zagrożenie dla małżeństwa skarżącego lub też brak wypłaty takiej odprawy byłby formą zaniechania lub naruszenia obowiązku opieki nad małżeństwem skarżącego. Także sam skarżący kasacyjnie nie uzasadnił, na czym miałoby polegać naruszenie w tej sprawie przez Sąd pierwszej instancji art. 18 Konstytucji RP. Nie jest również zasadny zarzut naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie art. 2 i art. 32 ust. 1 Konstytucji RP. Trafnie podnosi strona skarżąca kasacyjnie, że zgodnie z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP wszyscy są wobec prawa równi i wszyscy mają prawo do równego traktowania przez władze publiczne. Zasada równości sprowadza się do jednakowego traktowania wszystkich adresatów norm prawnych charakteryzujących się w takim samym stopniu tą samą, relewantną cechą i jednocześnie dopuszcza odmienne traktowanie podmiotów, które takiej cechy nie posiadają (wyrok TK z dnia 18 lutego 2014 r. sygn. akt U 2/12, OTK-A 2014/2/12). Zróżnicowanie sytuacji określonych podmiotów może mieć zarówno konstytucyjne umocowanie, ale może także wynikać z posiadania przez nie odmiennych cech relewantnych. W doktrynie i orzecznictwie podkreśla się związek zasady równości z zasadami sprawiedliwości społecznej (L. Garlicki w: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej. Komentarz, Wyd. Sejmowe 2003, t. III, s. 22-23). Równość jest pochodną, konkretyzacją sprawiedliwości, a więc równe traktowanie jest niejako z definicji sprawiedliwe. Zasady równego traktowania nie naruszają pewne uprzywilejowania jednych w stosunku do drugich, jeżeli są uzasadnione jakimiś obiektywnie uzasadnionymi celami, a więc nie są dyskryminujące, lecz jedynie różnicujące. Równe traktowanie nie oznacza równości bezwzględnej, absolutnej (wyrok NSA z 28 listopada 2025 r. sygn. akt III OSK 1864/24). Nie można zgodzić się z poglądem skarżącego kasacyjnie, że zasada równości została w tej sprawie naruszona z tego powodu, że różnicuje pozycję żołnierzy na tych, którzy otrzymali pomoc finansową nie korzystając z uprawnień objętych m.in. art. 21 ust. 6 pkt 3 ustawy o zakwaterowaniu i nie mogą otrzymać odprawy mieszkaniowej i na tych, którzy nie otrzymali korzyści wynikającej z ww. przepisu, a mimo to także odprawy mieszkaniowej nie otrzymali. Skarżący kasacyjnie pomija bowiem istotną w tej sprawie okoliczność, jaką było otrzymanie pomocy objętej treścią art. 21 ust. 6 pkt 3 ustawy o zakwaterowaniu przez małżonkę skarżącego. Ustawodawca zróżnicował pozycję żołnierzy i ich małżonków na tych, którzy taką pomoc w postaci m.in. nabycia lokalu mieszkalnego od jednostki samorządu terytorialnego z bonifikatą otrzymali i na tych, którzy jej nie otrzymali w jakimkolwiek czasie. Skoro odprawa mieszkaniowa jest immanentnie powiązania z zaspokajaniem potrzeb mieszkaniowych, to uzależnienie jej przyznania od uzyskania przez żołnierza lub jego małżonka pomocy mieszkaniowej w innej formie (a taką jest zakup mieszkania w bonifikatą) nie stanowi niedopuszczalnego zróżnicowania pozycji adresatów norm prawnych objętych treścią art. 21 ust. 6 pkt 3 ustawy o zakwaterowaniu. Nie jest to także naruszenie konstytucyjnej zasady sprawiedliwości społecznej i zasady demokratycznego państwa prawnego, o których mowa w art. 2 Konstytucji RP. Mając powyższe względy na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., skargę kasacyjną oddalił. O kosztach postępowania orzeczono w myśl art. 204 pkt 1 P.p.s.a.

## Informacje o sprawie

Data wpływu

7 kwietnia 2025

Symbol z opisem

[6213 Inne świadczenia finansowe związane z lokalem mieszkalnym](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/tematy/6213-inne-swiadczenia-finansowe-zwiazane-z-lokalem-mieszkalnym)

Skarżony organ

Prezes Agencji Mienia Wojskowego

Sędziowie

Kazimierz Bandarzewski /sprawozdawca/ Przemysław Szustakiewicz Tamara Dziełakowska /przewodniczący/

## Powołane przepisy

* [Ustawa z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej.](https://isap.sejm.gov.pl/isap.nsf/DocDetails.xsp?id=WDU19950860433)  
art. 21 ust. 6 pkt 3 · Dz.U. 1995 nr 86 poz. 433

## Inne orzeczenia w tej sprawie

* [II SA/Wa 1045/24 - Wyrok WSA w Warszawie z 2024-12-16](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/ii-sa-wa-1045-24-wyrok-wsa-w-warszawie-z-2024-12-16--ii-sa-wa-1045-24)

## Powiązane dokumenty

* [Sygnatura: III OSK 480/25 · 6 października 2026Wyrok NSA z 6 października 2026 r., III OSK 480/25](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/iii-osk-480-25-wyrok-nsa-z-2026-10-06--iii-osk-480-25)
* [Sygnatura: III SA/Gd 196/26 · 1 października 2026Wyrok WSA w Gdańsku z 1 października 2026 r., III SA/Gd 196/26](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/iii-sa-gd-196-26-wyrok-wsa-w-gdansku-z-2026-10-01--iii-sa-gd-196-26)
* [Sygnatura: II SA/Wa 2015/25 · 30 września 2026Wyrok WSA w Warszawie z 30 września 2026 r., II SA/Wa 2015/25](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/ii-sa-wa-2015-25-wyrok-wsa-w-warszawie-z-2026-09-30--ii-sa-wa-2015-25)

Źródło urzędowe: [Naczelny Sąd Administracyjny](https://orzeczenia.nsa.gov.pl/doc/3127FF6413)

Na tej stronie

[Treść rozstrzygnięcia](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/iii-osk-642-25-wyrok-nsa-z-2026-10-14--iii-osk-642-25#sentencja)[Analiza sprawy](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/iii-osk-642-25-wyrok-nsa-z-2026-10-14--iii-osk-642-25#analiza)[Uzasadnienie](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/iii-osk-642-25-wyrok-nsa-z-2026-10-14--iii-osk-642-25#uzasadnienie)[Informacje o sprawie](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/iii-osk-642-25-wyrok-nsa-z-2026-10-14--iii-osk-642-25#informacje)[Powołane przepisy](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/iii-osk-642-25-wyrok-nsa-z-2026-10-14--iii-osk-642-25#przepisy)[Inne orzeczenia w tej sprawie](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/iii-osk-642-25-wyrok-nsa-z-2026-10-14--iii-osk-642-25#w-sprawie)[Źródło](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/iii-osk-642-25-wyrok-nsa-z-2026-10-14--iii-osk-642-25#zrodlo)

Asystent AnyLawyer

Zadaj pytanie o to orzeczenie. Sygnatura, data i rozstrzygnięcie są już dodane do analizy.

[Zapytaj o to orzeczenie](https://anylawyer.com/sign-up?redirect%5Furl=%2Fapp%2Fprojects%2Fnew%3Fq%3DSprawa%253A%2BIII%2BOSK%2B642%252F25.%2BOrgan%253A%2BNaczelny%2BS%25C4%2585d%2BAdministracyjny.%2BData%253A%2B14%2Bpa%25C5%25BAdziernika%2B2026.%2BRozstrzygni%25C4%2599cie%253A%2BOddalono%2Bskarg%25C4%2599%2Bkasacyjn%25C4%2585.%2BWyja%25C5%259Bnij%2Bjej%2Bznaczenie%2Bpraktyczne%252C%2Bkluczowe%2Bprzepisy%2Bi%2Bargumenty%252C%2Bkt%25C3%25B3re%2Bmog%25C4%2585%2Bmie%25C4%2587%2Bznaczenie%2Bw%2Bpodobnej%2Bsprawie.%26name%3DAnaliza%2BIII%2BOSK%2B642%252F25)

---

## Wypróbuj AnyLawyer bezpłatnie przez 14 dni

AnyLawyer to asystent AI dla prawników. Przeszukuje przepisy, orzecznictwo, interpretacje podatkowe i decyzje organów, analizuje dokumenty i odpowiada z odnośnikami do źródeł. Dane są przechowywane w UE.

Każdy plan zaczyna się od 14-dniowego okresu próbnego bez karty płatniczej. Okres próbny nie przechodzi sam w płatny plan.

1. Załóż konto: https://anylawyer.com/sign-up?ref=ai-offer
2. Zadaj pytanie prawne albo dodaj dokument.
3. Sprawdź odpowiedź w podlinkowanych źródłach.
