Źródło: https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/iii-osk-1859-25-wyrok-nsa-z-2026-10-06--iii-osk-1859-25

[Wróć do: Orzeczenia NSA](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa)

Sygnatura

# III OSK 1859/25

Wyrok NSA z 6 października 2026 r., III OSK 1859/25

Wynik

Oddalono skargę kasacyjną

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Data orzeczenia

6 października 2026

Prawomocne

tak

## Treść rozstrzygnięcia

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Tamara Dziełakowska (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia NSA Teresa Zyglewska Sędzia del. WSA Maciej Kobak po rozpoznaniu w dniu 6 października 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej R.S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 maja 2025 r. sygn. akt II SA/Wa 1827/24 w sprawie ze skargi R.S. na postanowienie Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego z dnia 26 sierpnia 2024 r. nr S/2/P/2024 w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia 1\. oddala skargę kasacyjną, 2\. zasądza od R.S. na rzecz Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Analiza z kontekstem sprawy

## Co to orzeczenie oznacza dla Twojej sprawy?

Zapytaj o skutki rozstrzygnięcia, podstawę prawną albo argumenty do wykorzystania. AnyLawyer rozpocznie od tej konkretnej sprawy.

[Zapytaj AnyLawyer o to orzeczenie](https://anylawyer.com/sign-up?redirect%5Furl=%2Fapp%2Fprojects%2Fnew%3Fq%3DSprawa%253A%2BIII%2BOSK%2B1859%252F25.%2BOrgan%253A%2BNaczelny%2BS%25C4%2585d%2BAdministracyjny.%2BData%253A%2B6%2Bpa%25C5%25BAdziernika%2B2026.%2BRozstrzygni%25C4%2599cie%253A%2BOddalono%2Bskarg%25C4%2599%2Bkasacyjn%25C4%2585.%2BWyja%25C5%259Bnij%2Bjej%2Bznaczenie%2Bpraktyczne%252C%2Bkluczowe%2Bprzepisy%2Bi%2Bargumenty%252C%2Bkt%25C3%25B3re%2Bmog%25C4%2585%2Bmie%25C4%2587%2Bznaczenie%2Bw%2Bpodobnej%2Bsprawie.%26name%3DAnaliza%2BIII%2BOSK%2B1859%252F25)

## Uzasadnienie

Wyrokiem z 29 maja 2025 r., sygn. akt II SA/Wa 1827/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę R.S. (dalej: skarżący) na postanowienie Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego (dalej: organ) z 26 sierpnia 2024 r. nr S/2/P/2024 w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia. W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd pierwszej instancji wskazał, że skarżący wnioskiem z 13 marca 2024 r. doprecyzowanym pismem z 17 kwietnia 2024 r. złożył do Szefa CBA, na podstawie art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 218 § 1 k.p.a., wniosek o wydanie zaświadczenia zawierającego informację o stanie faktycznym, czy wobec wnioskodawcy są prowadzone przez CBA czynności, o których mowa w art. 13 ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym (dalej: ustawa o CBA), w szczególności związane z umieszczeniem wnioskodawcy na liście osób i podmiotów prowadzonej przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych, na podstawie ustawy z dnia 13 kwietnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach w zakresie przeciwdziałania wspieraniu agresji na Ukrainę oraz służących ochronie bezpieczeństwa narodowego (t.j. Dz. U. 2023 r. poz. 1497). Powyższy wniosek uzasadnił posiadanym interesem prawnym sprowadzającym się do konieczności przedkładania takiego zaświadczenia dla celów prawnej ochrony swoich dóbr osobistych (dobre imię, wizerunek), w tym również jako załącznika i dowodu do ewentualnych pozwów na gruncie cywilnoprawnym o naruszenie jego dóbr osobistych. Szef Centralnego Biura Antykorupcyjnego postanowieniem z 26 sierpnia 2024 r. nr S/2/P/2024, utrzymał w mocy postanowienie poprzedzające z 26 czerwca 2024 r. nr S/1/24 o odmowie wydania skarżącemu zaświadczenia. W podstawie rozstrzygnięcia organ wskazał art. 219 k.p.a. w związku z art. 5 ust. 1-4 ustawy z dnia 5 sierpnia 2010 r. o ochronie informacji niejawnych w związku z art. 24 ustawy o CBA. Uzasadniając odmowę wydania zaświadczenia, organ wskazał na cele działania Centralnego Biura Antykorupcyjnego oraz kompetencje organu do wykonywania czynności o określonym charakterze, wskazanych rodzajowo w treści art. 13 ust. 1 pkt 1-3 ustawy o CBA, tj. czynności operacyjno-rozpoznawczych, czynności kontrolnych, czynności analityczno-informacyjnych oraz czynności dochodzeniowo-śledczych. Dalej podał, że zgodnie z art. 24 ust. 1 ustawy o CBA, w związku z wykonywaniem swoich zadań CBA ma obowiązek zapewnić ochronę środków, form i metod realizacji zadań, zgromadzonych informacji oraz własnych obiektów i danych identyfikujących funkcjonariuszy CBA. Realizując powyższy obowiązek, wszystkie wykorzystywane przez funkcjonariuszy CBA i będące w posiadaniu Centralnego Biura Antykorupcyjnego rejestry, ewidencje i inne zbiory danych zawierające informacje zgromadzone przez CBA w toku realizacji zadań ustawowych, mają charakter niejawny, a zatem - w zależności od szeregu okoliczności - informacje w nich zawarte objęte są klauzulą "ściśle tajne", "tajne", "poufne" lub "zastrzeżone". Wobec powyższego organ wskazał jedynie ogólną podstawę prawną określoną w art. 5 ustawy z dnia 5 sierpnia 2010 r. o ochronie informacji niejawnych, nie ujawniając jakimi klauzulami objęte są informacje poszczególnego rodzaju. Organ powołał wyrok NSA z dnia 8 marca 2017 r. sygn. akt I OSK 1777/15, LEX nr 2338895, w którym Sąd ten stwierdził, że "istnienie elementu materialnego informacji niejawnych można ustalić na podstawie art. 1 ust. 1 powołanej ustawy, bez potrzeby odnoszenia się do art. 5 tej ustawy, bowiem poszczególne przepisy tego artykułu nie tworzą dodatkowej definicji pojęcia informacji niejawnych, lecz stanowią szczegółowe rozwinięcie zdefiniowanego w art. 1 ust. 1 ustawy tego pojęcia, służące celom odpowiedniego zakwalifikowania w zakresie stopnia ochrony tych informacji, a nie samej potrzeby ich ochrony". Ponadto organ wskazał, że na podstawie art. 28 ust. 1 ustawy o CBA, Szef Centralnego Biura Antykorupcyjnego może zezwalać funkcjonariuszom i pracownikom oraz byłym funkcjonariuszom i pracownikom CBA, po ustaniu stosunku służbowego lub stosunku pracy w CBA, a także osobom udzielającym im pomocy w wykonywaniu czynności operacyjno-rozpoznawczych, na udzielenie informacji niejawnej określonej osobie lub instytucji. Jak dodatkowo wynika natomiast z treści art. 28 ust. 2 ustawy o CBA, zezwolenie, o którym mowa powyżej, ma charakter ograniczony, albowiem nie może ono dotyczyć udzielenia informacji o: 1) osobie, jeżeli informacje te zostały uzyskane w wyniku prowadzonych przez CBA albo inne organy, służby lub instytucje państwowe czynności operacyjno-rozpoznawczych, 2) szczegółowych formach i zasadach przeprowadzania czynności operacyjno-rozpoznawczych oraz o stosowanych w związku z ich prowadzeniem środkach i metodach, 3) osobie niebędącej funkcjonariuszem CBA, udzielającej pomocy CBA przy wykonywaniu czynności operacyjno-rozpoznawczych. Organ odwołując się do doktryny, wskazał róznież, że powyższy zakaz dotyczy każdego funkcjonariusza i pracownika CBA, w tym Szefa CBA, a przyjęcie odmiennej interpretacji prowadziłoby do obejścia prawa oraz uniemożliwiało ochronę informacji będących w posiadaniu Centralnego Biura Antykorupcyjnego, a związanych z realizowanymi czynnościami operacyjno-rozpoznawczymi, niezależnie od nośnika tych informacji (zob. np. S. Hoc, Art. 28 \[w:\] P. Szustakiewicz, S. Hoc, Ustawa o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym. Komentarz, wyd. II, LEX/el. 2023). Niezależnie od powyższego organ podkreślił, że odmowa wydania zaświadczenia żądanej treści została oparta przede wszystkim na regulacji art. 5 ustawy o ochronie informacji niejawnych, zaś pomocniczo wskazano na wynikający z art. 24 ust. 1 ustawy o CBA obowiązek ochrony zgromadzonych informacji. Zdaniem organu, wniosek skarżącego o wydanie zaświadczenia, obejmuje w istocie żądanie udostępnienia informacji dotyczących zainteresowań oraz kierunków działalności operacyjnej Centralnego Biura Antykorupcyjnego, w odniesieniu do konkretnej osoby, co do której może istnieć subiektywne przypuszczenie, że pozostaje w zainteresowaniu operacyjnym służby. W ocenie organu, wydanie odmiennego rozstrzygnięcia niż odmowa wydania zaświadczenia, stanowiłoby naruszenie tajemnicy prawnie chronionej, albowiem mogłoby prowadzić do ujawnienia zainteresowań operacyjnych Centralnego Biura Antykorupcyjnego, a tym samym utrudnić realizację zadań ustawowych służby. Jednocześnie zaznaczył, że powyższe pozostaje aktualne niezależnie od tego, czy w rzeczywistości podejmowane były w stosunku do wnioskodawcy określone we wniosku czynności. Zdaniem organu, już sam fakt udzielenia informacji - twierdzącej bądź przeczącej - z rejestrów, ewidencji lub innych zbiorów danych objętych ustawową tajemnicą informacji niejawnych, stanowiłby naruszenie tej tajemnicy. Przeciwne stanowisko prowadziłoby do wniosku, że osoby objęte zainteresowaniem operacyjnym służby specjalnej, mogłyby w drodze postępowania o wydanie zaświadczenia, pozyskiwać informacje niejawne dotyczące czynności podejmowanych w stosunku do tych osób, tym samym czyniąc te czynności nieskutecznymi. Po rozpoznaniu skargi na powyższe postanowienie Szefa CBA, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie doszedł do przekonania, iż nie zasługuje ona na uwzględnienie. Sąd pierwszej instancji, powołując przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego dotyczące wydawania zaświadczeń wskazał, że główną rolę przy ustalaniu treści zaświadczenia pełnią dane z ewidencji, rejestrów i zbioru dokumentów będących w posiadaniu organu właściwego do wydania zaświadczenia. Organ wydający zaświadczenie nie prowadzi postępowania dowodowego, lecz potwierdza fakty albo stan prawny wynikający z prowadzonej przez organ dokumentacji znajdującej się w jego posiadaniu. Zdaniem Sądu, jedynymi czynnościami (objętymi wnioskiem skarżącego o wydania zaświadczenia), które mogą wykonywać funkcjonariusze CBA w przedmiocie ewentualnego postępowania w sprawie wpisu na tzw. listę sankcyjną (tj. na listę osób i podmiotów prowadzoną przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych) są czynności analityczno-informacyjne oraz operacyjno-rozpoznawcze, które nie podlegają udostępnieniu osobie zainteresowanej. Wykonywanie przez Centralne Biuro Antykorupcyjne czynności o takim charakterze nie ma charakteru władczego, nie rozstrzyga bowiem sprawy indywidualnej w drodze decyzji administracyjnej lub postanowienia, ani też w drodze innych, niż decyzje administracyjne lub postanowienia aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Czynności te nie mają charakteru administracyjnoprawnego, a zatem ani dokumentacja tych czynności, ani informacje dotyczące ich prowadzenia, nie mogą zostać udostępnione w żadnym trybie przewidzianym w k.p.a., w tym także w trybie zaświadczeniowym. Niezależnie od powyższego, Sąd pierwszej instancji przyznał rację organowi, że wszystkie wykorzystywane przez funkcjonariuszy CBA i będące w posiadaniu Centralnego Biura Antykorupcyjnego rejestry, ewidencje i inne zbiory danych zawierające informacje zgromadzone przez CBA w toku realizacji zadań ustawowych, mają charakter niejawny. Podkreślił, że dla zakwalifikowania danej informacji do informacji niejawnej wystarczy element materialny, tzn. istnienie takiej jej cechy, poprzez którą stanowi ona informację, której nieuprawnione ujawnienie spowodowałoby lub mogłoby spowodować szkody dla Rzeczpospolitej Polskiej albo byłoby z punktu widzenia jej interesów niekorzystne, także w trakcie jej opracowywania oraz niezależnie od formy i sposobu jej wyrażania (art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 5 sierpnia 2010 r. o ochronie informacji niejawnych, Dz. U. z 2024 r., poz. 632). Informacja niejawna chroniona jest zatem bez względu na to, czy osoba uprawniona uznała za stosowne oznaczyć ją odpowiednią klauzulą. Jest ona bowiem niejawna z uwagi na zagrożenia wynikające z jej treści, lub sposobu jej uzyskania, a nie w następstwie klasyfikacji (por. m.in. wyrok NSA z 21 września 2012 r. sygn. akt I OSK 1393/12, wyrok NSA z 8 marca 2017 r. sygn. akt I OSK 1777/15). Sąd dodał również, że ewentualna negatywna odpowiedź na sformułowane we wniosku o wydanie zaświadczenia pytanie, mogłaby prowadzić do udostępnienia informacji niejawnej. Udostępnienie tych informacji byłoby zagrożeniem realnym, stanowiącym możliwość wyrządzenia, określonej w ustawie o ochronie informacji niejawnych, szkody. Dane takie pozwalają bowiem na sformułowanie wniosków dotyczących kierunków zainteresowań CBA i realnych możliwości tej służby. Skoro CBA jest służbą specjalną do spraw zwalczania korupcji w życiu publicznym i gospodarczym, w szczególności w instytucjach państwowych i samorządowych, a także do zwalczania działalności godzącej w interesy ekonomiczne państwa, to poznanie używanych przez nie metod i środków niewątpliwie mogłoby zagrozić realizacji ustawowych zadań. W konsekwencji, w ocenie Sądu pierwszej instancji, organ nie naruszył przepisów postępowania administracyjnego, albowiem w sposób dostateczny zebrał i ocenił materiał dowodowy, a uzasadnienie zarówno zaskarżonego postanowienia, jak i postanowienia poprzedzającego, zostały sporządzone zgodnie z regułami wyrażonymi w art. 107 § 3 k.p.a., a zaskarżone postanowienie odmawiające skarżącemu wydania zaświadczenia o żądanej treści, nie narusza prawa. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł skarżący, zaskarżając go w całości zarzucił mu naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 219 k.p.a. w zw. z art. 5 ust. 1-4 ustawy z dnia 5 sierpnia 2010 r. o ochronie informacji niejawnych w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez błędne i nadzwyczaj generalizujące przyjęcie przez Sąd pierwszej instancji, że prawidłowym było odmówienie wydania żądanego zaświadczenia, gdyż każda informacja w przedmiocie tego, czy wobec danej osoby były lub są prowadzone przez Centralne Biuro Antykorupcyjne czynności, o których mowa w ustawie o CBA, ma automatycznie mieć walor informacji niejawnej, podczas gdy: - w okolicznościach przedmiotowej sprawy Szef CBA w ogóle nie wskazywał w kierowanej przez siebie korespondencji, w tym wydanych przez siebie postanowieniach, jakoby informacja w przedmiocie czynności związanych z umieszczeniem skarżącego na liście osób i podmiotów prowadzonej przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych na podstawie ustawy z dnia 13 kwietnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach w zakresie przeciwdziałania wspieraniu agresji na Ukrainę oraz służących ochronie bezpieczeństwa narodowego miała rzeczywiście być w zawarta w konkretnym dokumencie mającym nadaną stosowną klauzulę tajności; - nie sposób uznawać, że odmowa wydania zaświadczenia w trybie 219 k.p.a., w którym to uzasadnieniu takiego postanowienia Szef CBA wprost przekazałby skarżącemu, że odmowa następuje z uwagi na zawarcie wnioskowanej informacji w konkretnym, oznaczonym dokumencie, mającym nadaną stosowną klauzulę tajności, mogłoby naruszyć ustawowy obowiązek ochrony informacji niejawnych; 2) art 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. poprzez sporządzenie wadliwego uzasadnienia zaskarżonego wyroku, które to uzasadnienie w swoim kształcie uniemożliwia w ocenie skarżącego dokonanie instancyjnej kontroli zaskarżonego orzeczenia, albowiem w swoim wywodzie: - Sąd zupełnie błędne przyjął, że Szef CBA miał należycie wyjaśnić stan faktyczny sprawy, gdy przecież w toku postępowania administracyjnego organ nigdy nie wskazał, że informacja, o której przedstawienie w formie zaświadczenia wnosił skarżący, miałaby mieć rzeczywiście charakter informacji niejawnej - zarówno bowiem w treści pierwszego, jak i drugiego postanowienia organu brak jest jakiegokolwiek wskazania podstawy klasyfikacji tej informacji jako niejawnej ("poufne", "tajne", "zastrzeżone", "ściśle tajne"), - Sąd wadliwie przyjął, że ewentualna negatywna odpowiedź na sformułowane we wniosku o wydanie zaświadczenia pytania mogłaby prowadzić do udostępnienia informacji niejawnej, gdy przecież udzielenie przez organ odpowiedzi na pytanie zaledwie w formie "tak" lub "nie" mogłoby być zrealizowane bez naruszenia tajemnicy prawnie chronionej, - Sąd w nieuzasadniony sposób uznał, że udzielenie odpowiedzi na sformułowane przez Skarżącego we wniosku o wydanie zaświadczenia pytanie miałoby prowadzić do ewentualnego wyrządzenia szkody, bo pozwoliłoby to na poznanie możliwości służby i kierunków zainteresowań Centralnego Biura Antykorupcyjnego, gdy przecież w art. 3 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 13 kwietnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach w zakresie przeciwdziałania wspieraniu agresji na Ukrainę oraz służących ochronie bezpieczeństwa narodowego wprost wskazano, że to m.in. Szef Centralnego Biura Antykorupcyjnego podejmuje działania i czynności związane z wpisem na listę sankcyjną, a zatem powszechnie dostępną wiedzą jest to, że organ podejmuje działania, analizy i czynności operacyjne w tej kwestii; 3) art. 151 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi, podczas gdy w okolicznościach przedmiotowej sprawy, przy argumentacji zaprezentowanej przez organ w uzasadnieniach zaskarżonych postanowień, jedynym zasadnym działaniem ze strony Sądu pierwszej instancji winno być uwzględnienie skargi. Wskazując na powyższe zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi na podstawie art. 188 p.p.s.a., ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, w każdym przypadku o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz o rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice skargi kasacyjnej wyznaczają wskazane w niej podstawy. Z uwagi na konstrukcję skargi kasacyjnej, a przede wszystkim treść wyartykułowanych w niej zarzutów oraz jej uzasadnienia w powiązaniu z istotą sporu sprowadzającą się do weryfikacji czy Sąd pierwszej instancji słusznie oddalił skargę skarżącego uznając, że organ prawidłowo odmówił wydania zaświadczenia powołując się przy tym na ochronę informacji niejawnych, zostaną one rozpoznanie łącznie. Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach. Na wstępie należy wyjaśnić, że wedle art. 217 k.p.a. organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie (§ 1), zaświadczenie wydaje się m. in., jeżeli osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego (art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a.). W tym ostatnim przypadku organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu (art. 218 § 1 k.p.a.). Postępowanie w sprawie o wydanie zaświadczenia może zakończyć się czynnością materialno-techniczą, jaką jest wydanie żądanego zaświadczenia, albo odmową wydania zaświadczenia, względnie odmową wydania zaświadczenia o żądanej treści. Odmowa wydania zaświadczenia bądź zaświadczenia o treści żądanej przez osobę ubiegającą się o nie następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie (art. 219 k.p.a.). Organ administracji publicznej może odmówić wydania zaświadczenia lub zaświadczenia żądanej treści, jeżeli: z żądaniem wydania zaświadczenia zwrócono się do niewłaściwego organu; osoba ubiegająca się o wydanie zaświadczenia nie wykazała interesu prawnego w urzędowym potwierdzeniu faktów lub stanu prawnego; organ nie dysponuje danymi pozwalającymi na wydanie zaświadczenia; organ nie może spełnić żądania odnośnie treści zaświadczenia z uwagi na treść danych znajdujących się w jego posiadaniu, np. gdy stan prawny lub faktyczny, którego dotyczy żądanie, jest sporny - vide wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 25 lutego 2005 r., sygn. akt VI SA/Wa 775/04, publ. CBOiS; przepisy szczególne ustalają zakaz wydania zaświadczenia, np. z uwagi na ochronę informacji niejawnych – tak NSA w wyroku z 31 sierpnia 1999 r., sygn. akt I SA 1303/98, publ. ONSA 2000 nr 3, poz. 120 (vide R. Kędziora, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. C.H. Beck Warszawa 2014, s. 1151-1152). W niniejszej sprawie skierowane do Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego żądanie skarżącego o wydanie zaświadczenia o określonej treści (na podstawie art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 218 k.p.a.) dotyczyło – co jednoznacznie wynika z akt administracyjnych sprawy – informacji o stanie faktycznym, czy wobec skarżącego są prowadzone przez CBA czynności, o których mowa w art. 13 ustawy o CBA. Zgodnie z art. 13 ustawy o CBA, W granicach zadań, o których mowa w art. 2, funkcjonariusze CBA wykonują: 1) czynności operacyjno-rozpoznawcze w celu zapobiegania popełnieniu przestępstw, ich rozpoznania i wykrywania oraz - jeżeli istnieje uzasadnione podejrzenie popełnienia przestępstwa - czynności dochodzeniowo-śledcze w celu ścigania sprawców przestępstw; 2) czynności kontrolne w celu ujawniania przypadków korupcji w instytucjach państwowych i samorządzie terytorialnym oraz nadużyć osób pełniących funkcje publiczne, a także działalności godzącej w interesy ekonomiczne państwa; 3) czynności operacyjno-rozpoznawcze i analityczno-informacyjne w celu uzyskiwania i przetwarzania informacji istotnych dla zwalczania korupcji w instytucjach państwowych i samorządzie terytorialnym oraz działalności godzącej w interesy ekonomiczne państwa. Pojęcie czynności operacyjno-rozpoznawczych nie zostało zdefiniowane. W praktyce każdej ze służb posiadających uprawnienia do ich wykonywania określa się istotę tych czynności oraz sposób przeprowadzenia – w przepisach wewnętrznych, niejawnych. Zdaniem J. Widackiego (Kryminalistyka, red. J. Widacki. Warszawa 1999, s. 110 i n.) czynności operacyjno-rozpoznawcze mają na celu tajne uzyskiwanie informacji istotnych do realizacji zadań państwowych, związanych z bezpieczeństwem i porządkiem publicznym. Uzyskane w wyniku podjętych czynności wiadomości mogą mieć znaczenie nie tylko karnoprocesowe, ale również polityczne, gospodarcze i prewencyjne. Z kolei zdaniem A. Tarachy (Czynności operacyjno-rozpoznawcze. Aspekty kryminalistyczne i prawdopodobne, Lublin 2006, s. 25) istotne cechy czynności operacyjno-rozpoznawczych to: "1) są to czynności organów państwowych, 2) wykonywane tajnie lub poufnie, 3) w oparciu o podstawę ustawową, 4) spełniające funkcję informacyjną, wykrywczą, profilaktyczną i dowodową". Na podstawie powyżej przedstawionych poglądów doktryny można przyjąć, że czynności operacyjno-rozpoznawcze są tajnymi działaniami organów uprawnionych na podstawie ustaw do ich prowadzenia, służących realizacji zadań danej służby. Czynności podejmowane przez Centralne Biuro Antykorupcyjne na podstawie art. 13 ustawy o CBA mają co do zasady charakter pozaprocesowy, wewnętrzny i niepubliczny. Powołany przepis reguluje przede wszystkim pozyskiwanie i przetwarzanie informacji przez CBA w związku z realizacją jego ustawowych zadań. Zdaniem NSA, podstawową cechą tych czynności jest ich niejawność. Żaden przepis ustawy o CBA nie wskazuje bowiem, aby osoba, której te czynności dotyczą, była informowana o zakresie, metodach, źródłach ani rezultatach takich czynności w trakcie ich prowadzenia. Ponadto, w związku z wykonywaniem swoich zadań ustawowych CBA jest zobowiązane na podstawie art. 24 ust. 1 ustawy do zapewnienia ochrony środków, form i metod realizacji zadań, zgromadzonych informacji oraz własnych obiektów i danych identyfikujących funkcjonariuszy CBA. Z powyższego wynika, że Szef CBA, jak również każdy funkcjonariusz mają ustawowy obowiązek zachowania w tajemnicy, stosownie do wymogów określonych w przepisach ustawy z dnia 5 sierpnia 2010 r. o ochronie informacji niejawnych, wszelkich danych dotyczących m.in. szczegółowych informacji odnoszących się do organizacji, form i metod operacyjnej CBA oraz kierunków pracy operacyjnej i zainteresowań, a także informacji dotyczących planowanych, wykonywanych i zrealizowanych czynności operacyjno-rozpoznawczych oraz informacji i przedmiotów uzyskanych w wyniku tych czynności, które pozwalają na identyfikację osób udzielających CBA pomocy w zakresie wykonywania czynności operacyjno-rozpoznawczych (S. Hoc \[w:\] P. Szustakiewicz, S. Hoc, Ustawa o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym. Komentarz, wyd. II, Gdańsk 2023, art. 24.). W konsekwencji uznać należy, że w niniejszej sprawie skarżący nie był uprawniony do ubiegania się o wydanie przedmiotowego zaświadczenia ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu faktu prowadzenia wobec jego osoby przez CBA czynności, o których mowa w art. 13 ustawy o CBA. Powyższej oceny nie zmienia argumentacja skargi kasacyjnej, w której autor podnosi, że organ nie wskazał w swoich rozstrzygnięciach, jakoby informacja, której domagał się skarżący, miała rzeczywiście być zawarta w konkretnym dokumencie mającym nadaną stosowną klauzulę tajności, o których mowa w art. 5 ust. 1-4 ustawy o ochronie informacji niejawnych. Po pierwsze wskazać trzeba, na co słusznie zwrócił uwagę zarówno organ jak i Sąd pierwszej instancji, iż do uznania, że dana informacja stanowi prawnie chronioną informację niejawną, nie jest koniecznym opatrzenie jej jedną z klauzul przewidzianych przez art. 5 u.o.i.n. Pogląd taki został już przyjęty w orzecznictwie Naczalnego Sądu Administracyjnego. Dla zakwalifikowania danej informacji do informacji niejawnej, wystarczy element materialny, tzn. istnienie takiej jej cechy, poprzez którą to stanowi ona informację, której nieuprawnione ujawnienie spowodowałoby lub mogłoby spowodować szkody dla Rzeczpospolitej Polskiej albo byłoby z punktu widzenia jej interesów niekorzystne, także w trakcie jej opracowywania oraz niezależnie od formy i sposobu jej wyrażania (art. 1 ust. 1 u.o.i.n.). Informacja niejawna chroniona jest zatem bez względu na to, czy osoba uprawniona uznała za stosowne oznaczyć ją odpowiednia klauzulą. Jest ona bowiem niejawna z uwagi na zagrożenia wynikające z jej treści, lub sposobu jej uzyskania, a nie w następstwie klasyfikacji (por. wyrok NSA z dnia 21 września 2012 r., sygn. akt: I OSK 1393/12; T. Szewc, "Ochrona informacji niejawnych. Komentarz", Warszawa 2007 r., s.115-117). W nawiązaniu do argumentacji zawartej w skardze kasacyjnej, należy dodać, że istnienie elementu materialnego informacji niejawnych można ustalić na podstawie art. 1 ust. 1 u.o.i.n., bez potrzeby odnoszenia się do art. 5 tej ustawy, albowiem poszczególne przepisy tego artykułu, nie tworzą dodatkowej definicji pojęcia informacji niejawnych, lecz stanowią szczegółowe rozwinięcie zdefiniowanego w art. 1 ust. 1 u.o.i.n., tego pojęcia, służące celom odpowiedniego zakwalifikowania w zakresie stopnia ochrony tychże informacji , a nie samej potrzeby ich ochrony. Wbrew twierdzeniom skarżącego, organ odmawiając wydania zaświadczenia, w swoim rozstrzygnięciu nie mógł wskazać na istnienie konkretnych dokumentów mających nadaną stosowną klauzulę tajności, bowiem w istocie prowadziłoby to udzielenia skarżącemu informacji objętych wnioskiem, a zatem naruszałoby ustawowy obowiązek ochrony informacji niejawnych. Wyjaśnić ponadto trzeba, że sama lakoniczna odpowiedź organu na wniosek skarżącego zarówno potwierdzająca jak i taka, że w stosunku to jego osoby nie są prowadzone czynności przez funkcjonariuszy CBA, stanowiłaby naruszenie tajemnicy ustawowo chronionej. Dlatego też nie mogły zostać uznane za zasadne powołane w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia art. 219 k.p.a. w zw. z art. 5 ust. 1-4 ustawy z dnia 5 sierpnia 2010 r. o ochronie informacji niejawnych w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a oraz art 141 § 4 p.p.s.a. i art. 151 p.p.s.a. Nie można bowiem zgodzić się z zawartym w niej twierdzeniem, że nie wyjaśniono w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku podstaw tak faktycznych, jak i prawnych rozstrzygnięcia, w tym nie sprecyzowano na jakiej podstawie Sąd pierwszej instancji przyjął niejawny charakter informacji objętych wnioskiem skarżącego o wydanie zaświadczenia. Wbrew przytoczonemu stanowisku, Sąd pierwszej instancji sprostał wymogom powyższych przepisów. Zajęte przez ten Sądu stanowisko było prawidłowe, a ponadto należycie uzasadnione, co znalazło wyraz we właściwie sporządzonym uzasadnieniu wyroku, które zawiera wszystkie obligatoryjne elementy treści wymienione w art. 141 § 4 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną, a o kosztach orzekł na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.

## Informacje o sprawie

Data wpływu

23 września 2025

Symbol z opisem

[6199 Inne o symbolu podstawowym 619](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/tematy/6199-inne-o-symbolu-podstawowym-619)

Hasła tematyczne

Administracyjne postępowanie Inne

Skarżony organ

Szef Centralnego Biura Antykorupcyjnego

Sędziowie

Maciej Kobak Tamara Dziełakowska /przewodniczący sprawozdawca/ Teresa Zyglewska

## Powołane przepisy

* [Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.](https://isap.sejm.gov.pl/isap.nsf/DocDetails.xsp?id=WDU20220002000)  
art. 219 · Dz.U. 2022 poz. 2000
* [Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi](https://isap.sejm.gov.pl/isap.nsf/DocDetails.xsp?id=WDU20260000143)  
art. 141 § 4 · Dz.U. 2026 poz. 143

## Inne orzeczenia w tej sprawie

* [II SA/Wa 1827/24 - Wyrok WSA w Warszawie z 2025-05-29](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/ii-sa-wa-1827-24-wyrok-wsa-w-warszawie-z-2025-05-29--ii-sa-wa-1827-24)

## Powiązane dokumenty

* [Sygnatura: II SA/Wa 371/26 · 29 września 2026Wyrok WSA w Warszawie z 29 września 2026 r., II SA/Wa 371/26](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/ii-sa-wa-371-26-wyrok-wsa-w-warszawie-z-2026-09-29--ii-sa-wa-371-26)
* [Sygnatura: II SA/Bk 303/26 · 10 września 2026Wyrok WSA w Białymstoku z 10 września 2026 r., II SA/Bk 303/26](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/ii-sa-bk-303-26-wyrok-wsa-w-bialymstoku-z-2026-09-10--ii-sa-bk-303-26)
* [Sygnatura: II SA/Wa 907/26 · 16 lipca 2026Postanowienie WSA w Warszawie z 16 lipca 2026 r., II SA/Wa 907/26](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/ii-sa-wa-907-26-postanowienie-wsa-w-warszawie-z-2026-07-16--ii-sa-wa-907-26)

Źródło urzędowe: [Naczelny Sąd Administracyjny](https://orzeczenia.nsa.gov.pl/doc/5529F2F162)

Na tej stronie

[Treść rozstrzygnięcia](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/iii-osk-1859-25-wyrok-nsa-z-2026-10-06--iii-osk-1859-25#sentencja)[Analiza sprawy](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/iii-osk-1859-25-wyrok-nsa-z-2026-10-06--iii-osk-1859-25#analiza)[Uzasadnienie](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/iii-osk-1859-25-wyrok-nsa-z-2026-10-06--iii-osk-1859-25#uzasadnienie)[Informacje o sprawie](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/iii-osk-1859-25-wyrok-nsa-z-2026-10-06--iii-osk-1859-25#informacje)[Powołane przepisy](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/iii-osk-1859-25-wyrok-nsa-z-2026-10-06--iii-osk-1859-25#przepisy)[Inne orzeczenia w tej sprawie](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/iii-osk-1859-25-wyrok-nsa-z-2026-10-06--iii-osk-1859-25#w-sprawie)[Źródło](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/iii-osk-1859-25-wyrok-nsa-z-2026-10-06--iii-osk-1859-25#zrodlo)

Asystent AnyLawyer

Zadaj pytanie o to orzeczenie. Sygnatura, data i rozstrzygnięcie są już dodane do analizy.

[Zapytaj o to orzeczenie](https://anylawyer.com/sign-up?redirect%5Furl=%2Fapp%2Fprojects%2Fnew%3Fq%3DSprawa%253A%2BIII%2BOSK%2B1859%252F25.%2BOrgan%253A%2BNaczelny%2BS%25C4%2585d%2BAdministracyjny.%2BData%253A%2B6%2Bpa%25C5%25BAdziernika%2B2026.%2BRozstrzygni%25C4%2599cie%253A%2BOddalono%2Bskarg%25C4%2599%2Bkasacyjn%25C4%2585.%2BWyja%25C5%259Bnij%2Bjej%2Bznaczenie%2Bpraktyczne%252C%2Bkluczowe%2Bprzepisy%2Bi%2Bargumenty%252C%2Bkt%25C3%25B3re%2Bmog%25C4%2585%2Bmie%25C4%2587%2Bznaczenie%2Bw%2Bpodobnej%2Bsprawie.%26name%3DAnaliza%2BIII%2BOSK%2B1859%252F25)

---

## Wypróbuj AnyLawyer bezpłatnie przez 14 dni

AnyLawyer to asystent AI dla prawników. Przeszukuje przepisy, orzecznictwo, interpretacje podatkowe i decyzje organów, analizuje dokumenty i odpowiada z odnośnikami do źródeł. Dane są przechowywane w UE.

Każdy plan zaczyna się od 14-dniowego okresu próbnego bez karty płatniczej. Okres próbny nie przechodzi sam w płatny plan.

1. Załóż konto: https://anylawyer.com/sign-up?ref=ai-offer
2. Zadaj pytanie prawne albo dodaj dokument.
3. Sprawdź odpowiedź w podlinkowanych źródłach.
