Źródło: https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/iii-osk-1415-24-wyrok-nsa-z-2026-10-22--iii-osk-1415-24

[Wróć do: Orzeczenia NSA](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa)

Sygnatura

# III OSK 1415/24

Wyrok NSA z 22 października 2026 r., III OSK 1415/24 – funkcjonariusze Policji

Wynik

Oddalono skargę kasacyjną

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Data orzeczenia

22 października 2026

Prawomocne

tak

## Treść rozstrzygnięcia

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Rafał Stasikowski Sędziowie: sędzia NSA Sławomir Wojciechowski (sprawozdawca) sędzia del. WSA Hanna Knysiak-Sudyka Protokolant: starszy asystent sędziego Łukasz Sielanko po rozpoznaniu w dniu 22 października 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 18 stycznia 2024 r., sygn. akt I SA/Op 73/24 w sprawie ze skargi Ł. F. na orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu z dnia 25 września 2023 r., nr 8/2023 w przedmiocie uznania za winnego zarzucanego przewinienia dyscyplinarnego i wymierzenia kary dyscyplinarnej 1\. oddala skargę kasacyjną; 2\. zasądza od Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu na rzecz Ł. F. kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Analiza z kontekstem sprawy

## Co to orzeczenie oznacza dla Twojej sprawy?

Zapytaj o skutki rozstrzygnięcia, podstawę prawną albo argumenty do wykorzystania. AnyLawyer rozpocznie od tej konkretnej sprawy.

[Zapytaj AnyLawyer o to orzeczenie](https://anylawyer.com/sign-up?redirect%5Furl=%2Fapp%2Fprojects%2Fnew%3Fq%3DSprawa%253A%2BIII%2BOSK%2B1415%252F24.%2BOrgan%253A%2BNaczelny%2BS%25C4%2585d%2BAdministracyjny.%2BData%253A%2B22%2Bpa%25C5%25BAdziernika%2B2026.%2BRozstrzygni%25C4%2599cie%253A%2BOddalono%2Bskarg%25C4%2599%2Bkasacyjn%25C4%2585.%2BWyja%25C5%259Bnij%2Bjej%2Bznaczenie%2Bpraktyczne%252C%2Bkluczowe%2Bprzepisy%2Bi%2Bargumenty%252C%2Bkt%25C3%25B3re%2Bmog%25C4%2585%2Bmie%25C4%2587%2Bznaczenie%2Bw%2Bpodobnej%2Bsprawie.%26name%3DAnaliza%2BIII%2BOSK%2B1415%252F24)

## Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 18 stycznia 2024 r., sygn. akt I SA/Op 73/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym, sprawy ze skargi Ł. F. (dalej także jako: "strona skarżąca", "skarżący") na orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu (dalej także jako: "KWP", "Komendant WP", "organ odwoławczy", "organ II instancji") z dnia 25 września 2023 r., nr 8/2023 w przedmiocie uznania za winnego zarzucanego przewinienia dyscyplinarnego i wymierzenia kary dyscyplinarnej: w punkcie pierwszym – uchylił zaskarżone orzeczenie oraz poprzedzające je orzeczenie Komendanta Miejskiego Policji w Opolu (dalej także jako: "KMP", "Komendant MP", "organ pierwszej instancji", "organ I instancji") z dnia 1 sierpnia 2023 r., nr 3/23; w punkcie drugim – zasądził od Komendanta WP na rzecz skarżącego kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Powyższy wyrok Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu wydał w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i prawne: W dniu 10 stycznia 2022 r. skarżący został skierowany przez Komendanta WP na badania lekarskie przed Opolską Rejonową Komisją Lekarską (zwaną dalej też: "ORKL" lub "Rejonowa Komisja Lekarska") celem ustalenia stanu zdrowia oraz ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej funkcjonariusza do służby (skierowanie nr 2/PS/2022). W dniu 26 sierpnia 2022 r. do Komendanta MP wpłynęła decyzja ORKL z dnia 24 sierpnia 2022 r., nr RKLOp-132/2022, umarzająca postępowanie prowadzone w następstwie skierowania, w której wskazano, że skarżący pomimo dwukrotnego wezwania nie dostarczył karty obiegowej oraz badań, które zostały w niej zlecone. Postanowieniem z dnia 1 września 2022 r., nr 6/2022, Komendant MP zlecił przeprowadzenie czynności wyjaśniających w sprawie okoliczności umorzenia w całości postępowania dotyczącego ustalenia stanu zdrowia oraz zdolności fizycznej i psychicznej skarżącego. W ramach czynności wyjaśniających uzyskano kopie dokumentacji dotyczącej postępowania prowadzonego przez ORKL. Ponadto, rozpytano na okoliczność niestawienia się skarżącego przed komisją lekarską. Skarżący w notatce z dnia 7 września 2022 r. wyjaśnił, że w okresie od dnia 22 lutego do dnia 25 sierpnia 2022 r. przebywał na zwolnieniu lekarskim i oświadczył, że w tym czasie był w kontakcie telefonicznym z ORKL, a oprócz postanowienia o umorzeniu postępowania, nie otrzymał innej korespondencji z ORKL. Przeprowadzono także rozmowę z pracownikiem ORKL na okoliczność kontaktu ze skarżącym. Następnie, postanowieniem z dnia 4 października 2022 r., nr 8/2022, Komendant MP wszczął postępowanie dyscyplinarne przeciwko skarżącemu przedstawiając mu zarzut, że: - w okresie od 10 stycznia do 9 września 2022 r., będąc skierowanym z urzędu przez Komendanta WP do ORKL w celu ustalenia stanu zdrowia oraz ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej funkcjonariusza do służby, nie wykonał tego polecenia poprzez niestawienie się do Komisji Lekarskiej w celu poddania się badaniom lekarskim i nie przedłożył żądanej karty obiegowej, czym naruszył dyscyplinę służbową określoną w art. 132 ust. 2 i ust. 3 pkt 2 w zw. z art. 40 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2021 r. poz. 1882, ze zm.) zwanej dalej też ustawą oraz w zw. z § 14 ust. 2 rozporządzenia MSW z dnia 14 maja 2013 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów (Dz. U. z 2013 r. poz. 644) zwanego dalej też rozporządzeniem. W dniu 16 listopada 2022 r. rzecznik dyscyplinarny wydał postanowienie o zakończeniu czynności dowodowych. Orzeczeniem nr 3/22 z dnia 29 listopada 2022 r., działając na podstawie art. 135j ust. 1 pkt 4 ustawy, Komendant MP uznał skarżącego winnym zarzucanego mu czynu i na zasadzie art. 135j ust. 1 pkt 2 ustawy wymierzył mu karę dyscyplinarną nagany. Po rozpoznaniu odwołania skarżącego, orzeczeniem z dnia 12 stycznia 2023 r., nr 1/2023, Komendant WP uchylił w całości orzeczenie I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez przełożonego dyscyplinarnego, wskazując na konieczność przeprowadzenia dalszych czynności wyjaśniających celem ustalenia wszystkich istotnych okoliczności sprawy i wszelkich rozbieżności, tj. zebrania materiału dowodowego determinującego podjęcie w sprawie właściwej merytorycznie decyzji. W dniu 17 stycznia 2023 r. rzecznik dyscyplinarny wydał postanowienie o odmowie uwzględnienia wniosków dowodowych zgłoszonych w odwołaniu, w postaci: recept i ulotek dotyczących leków, które skarżący przyjmował w czasie popełnienia zarzucanego mu czynu oraz opinii biegłego lekarza psychiatrii na temat możliwości wykonywania czynności służbowych w czasie popełnienia czynu i ich wpływu na zdrowie. Postanowienie to zostało zaskarżone przez skarżącego i następnie utrzymane w mocy postanowieniem Komendanta MP. W dniu 1 lutego 2023 r. Komendant MP wydał postanowienie nr 3/2023 o zmianie zarzutów na podstawie art. 135e ust. 10 ustawy i przedstawił skarżącemu zarzut, że: - w okresie od 10 stycznia do 9 września 2022 r., będąc skierowanym z urzędu do ORKL, w celu ustalenia stanu zdrowia oraz ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej funkcjonariusza do służby, nie dopełnił obowiązków policjanta wynikających z przepisów prawa w ten sposób, że nie poddał się badaniom lekarskim zleconym przez komisję lekarską, do czego był obowiązany, czym naruszył dyscyplinę służbową określoną w art. 132 ust. 2 i ust. 3 pkt 2 w zw. z art. 40a ustawy oraz zw. z § 14 ust. 2 rozporządzenia. Postanowieniem z dnia 13 marca 2023 r. rzecznik dyscyplinarny odmówił uwzględnienia wniosku dowodowego skarżącego o przeprowadzenie dowodu z informacji producentów leków, które w spornym okresie mógł zażywać. W dniu 11 kwietnia 2023 r. rzecznik dyscyplinarny wydał postanowienie o zakończeniu czynności dowodowych i z dniem 17 kwietnia 2023 r. sporządził sprawozdanie. Orzeczeniem z dnia 24 kwietnia 2023 r., nr 1/23 Komendant MP uznał skarżącego winnym zarzucanego mu przewinienia dyscyplinarnego i wymierzył karę dyscyplinarną nagany. Po rozpoznaniu odwołania wniesionego przez skarżącego od powyższego orzeczenia, orzeczeniem z dnia 22 czerwca 2023 r., nr 5/2023, Komendant WP uchylił zaskarżone orzeczenie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez przełożonego dyscyplinarnego. Orzeczeniem z dnia 1 sierpnia 2023 r., nr 3/23, Komendant MP uznał skarżącego winnym zarzucanego mu przewinienia dyscyplinarnego i wymierzył karę dyscyplinarną nagany. Od powyższego orzeczenia skarżący wniósł odwołanie, w którym domagał się umorzenia postępowania na podstawie art. 135j ust. 1 pkt 4 lub ewentualnie jego uchylenia w całości i uniewinnienia na podstawie art. 135n ust. 4 pkt 2 ustawy o Policji. Orzeczeniem z dnia 25 września 2023 r., nr 8/2023, Komendant WP utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, skarżący zakwestionował powyższe orzeczenie odwoławcze w całości i wniósł o jego uchylenie, rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym oraz zasądzenie kosztów postępowania. Odpowiadając na skargę Komendant Wojewódzki Policji w Opolu wniósł o oddalenie skargi i rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. Wojewódzki Sąd Administracji w Opolu uwzględniając skargę wskazał, że organy Policji, choć ostatecznie w kolejnym rozpoznaniu sprawy, wyczerpująco zebrały w sprawie materiał dowodowy, to na tle całokształtu okoliczności faktycznych sprawy, nieprawidłowo uznały, że skarżący naruszył dyscyplinę służbową przez brak wykonania polecenia służbowego poddania się badaniu lekarskiemu. W konsekwencji błędnie przyjęły, że rodzaj i ciężar przewinienia dyscyplinarnego, jak i okoliczności jego popełnienia, dają podstawy do wymierzenia kary dyscyplinarnej tzw. drugiego stopnia, tj. nagany. Sąd pierwszej instancji zauważył, że naruszenie dyscypliny służbowej stanowi czyn policjanta polegający na zawinionym m.in. niewykonaniu poleceń wydanych przez przełożonych należy wskazać, że zgodnie z art. 132a ustawy przewinienie dyscyplinarne jest zawinione wtedy, gdy policjant: 1) ma zamiar jego popełnienia, to jest chce je popełnić albo przewidując możliwość jego popełnienia, na to się godzi; 2) nie mając zamiaru jego popełnienia, popełnia je jednak na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, mimo że możliwość taką przewidywał albo mógł i powinien przewidzieć. Sąd pierwszej instancji wskazał, że z przepisów ustawy o Policji wynika normatywny wzór oceny przewinień policjantów w kontekście wymierzenia kary dyscyplinarnej, wedle którego przełożony dyscyplinarny zobowiązany jest do wszechstronnego zbadania i ustalenia, czy, a jeśli tak jaką karę dyscyplinarną winno się wymierzyć policjantowi. Przełożony dyscyplinarny ma bowiem możliwość odstąpienia od wymierzenia kary dyscyplinarnej w przypadku czynu stanowiącego przewinienie dyscyplinarne mniejszej wagi (art. 132 ust. 4 ustawy). Z kolei jeżeli dojdzie do wniosku (popartych wyjaśnieniami), że karę winno się wymierzyć – zobowiązany jest nie tylko ustalić stopień zawinienia policjanta popełniającego przewinienie (art. 132a ustawy), ale również mając na względzie szeroki wachlarz kar dyscyplinarnych (od najłagodniejszej upomnienia do najsurowszej – wydalenia ze służby – art. 134 ustawy) winien dokonać wyboru takiej, która odpowiadać będzie nie tylko rodzajowi i wadze popełnionego przewinienia, ale i wszelkim zaistniałym okolicznościom korzystnym i niekorzystnym dla obwinionego. Sąd pierwszej instancji doszedł do przekonania, że w rozpoznawanej sprawie popełnienie przez skarżącego przewinienia dyscyplinarnego budzi zasadnicze wątpliwości, gdyż okoliczności sprawy nie wskazują aby skarżący odmówił wykonania polecenia służbowego. W ocenie Sądu pierwszej instancji organy orzekające uznały w sposób nieuprawniony, że postawa skarżącego wskazywała na świadome działanie nakierowane na niewykonanie polecenia służbowego. Art. 40 ustawy o Policji stanowi, że policjant może być skierowany do komisji lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych: 1) z urzędu lub na jego wniosek – w celu określenia stanu zdrowia oraz ustalenia stanu zdrowia oraz ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej do służby, jak również związku poszczególnych chorób ze służbą; 2) z urzędu – w celu sprawdzenia prawidłowości orzekania o czasowej niezdolności do służby z powodu choroby lub prawidłowości wykorzystania zwolnienia lekarskiego. Według § 14 ust. 2 rozporządzenia, policjant skierowany do komisji lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w celu określenia stanu zdrowia oraz ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej do służby jest obowiązany bez zbędnej zwłoki poddać się badaniom lekarskim zleconym przez komisję lekarską. Sąd pierwszej instancji wskazał, że w realiach sprawy skarżący został dopuszczony do pełnienia służby po okresie korzystania ze zwolnienia lekarskiego. Należy zwrócić uwagę, że – jak przyznają organy obu instancji – skarżący po doręczeniu mu karty obiegowej w dniu 18 lutego 2022 r., przebywał od dnia 22 lutego 2022 r. na długotrwałym zwolnieniu lekarskim do dnia 25 sierpnia 2022 r. Fakt przebywania na zwolnieniu lekarskim jest okolicznością rozstrzygającą w sprawie. Osoba, której stan zdrowia został oceniony przez uprawnionego lekarza jako stan chorobowy nie ma obowiązku nie tylko świadczyć pracę (tu: pełnić służbę policjanta), ale także wykonywać innych czynności związanych z pracą (służbą). Tymi innymi czynnościami będą także działania w odniesieniu do wymogów ustalonych w skierowaniu właściwego przełożonego - Komendanta MP - do Rejonowej Komisji Lekarskiej w celu ustalenia stanu zdrowia oraz ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej funkcjonariusza do służby. Sąd pierwszej instancji zauważył, że zdaniem organów policjant miał wykonać badania zlecone przez Rejonową Komisję Lekarską nie tylko między 18 a 21 lutego 2022 r., ale także po tej dacie, do upływu terminu 14 dni wyznaczonego przy wydaniu karty obiegowej i przedłożyć je Komisji wraz z posiadaną inną dokumentacją lekarską i to niezależnie od wykorzystywanego zwolnienia lekarskiego od służby. Innymi słowy zdaniem organów skarżący mimo, że legitymował się zwolnieniem lekarskim i nie miał obowiązku pełnienia służby, to miał obowiązek wykonania zleconych badań, zebrania dokumentacji lekarskiej i przedłożenia ich w Rejonowej Komisji Lekarskiej w terminie do 14 dni, czyli do 4 marca 2022 r. Zdaniem Sądu pierwszej instancji takie wykładanie wskazanych przepisów jest nieprawidłowe. Obowiązek poddania się badaniom zleconym przez komisję lekarską (art. 40a ust. 1 ustawy o Policji, § 14 ust. 2 rozporządzenia MSW z dnia 14 maja 2013 r.) nie jest bezwzględny w tym sensie, że wyłączają go przypadki losowe niezależne od policjanta. Takim przypadkiem jest niewątpliwie stan choroby stwierdzony przez lekarza i skutkujący wystawieniem zwolnienia lekarskiego. W ustawie o Policji, Rozdział 9 "Uposażenie i inne świadczenia pieniężne policjantów" ustawodawca uregulował jednoznacznie co to jest okres przebywania na zwolnieniu lekarskim (art. 121c). Prawidłowość orzekania o czasowej niezdolności do służby z powodu choroby, prawidłowość wykorzystania zwolnienia lekarskiego oraz spełnienie wymogów formalnych zaświadczeń lekarskich mogą podlegać kontroli (art. 121e ustawy o Policji). Kontrolę taką przeprowadza komisja lekarska lub przełożony policjanta. Z przedłożonych Sądowi akt osobowych i akt postępowania dyscyplinarnego nie wynika wszczęcie i prowadzenie procedury kontroli prawidłowości orzekania o czasowej niezdolności do służby z powodu choroby lub prawidłowości wykorzystania zwolnienia lekarskiego przez skarżącego. Jeżeli skarżący przedłożył w swojej jednostce zwolnienie lekarskie od dnia 22 lutego 2022 r. a następnie kolejne aż do dnia 25 sierpnia 2022 r. to okres ten był okresem przebywania na zwolnieniu lekarskim w rozumieniu art. 121b ustawy o Policji. Zwolnienie lekarskie obejmuje okres, w którym policjant jest zwolniony od zajęć służbowych z powodu choroby (art. 121b ust. 2 pkt 1 ustawy). Zwolnienie od służby przenosi się na zwolnienie od innych obowiązków ze służbą związanych, w tym obowiązku poddania się badaniom zleconym przez komisję lekarską celem ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej do służby. Zatem o ile w stanie faktycznym sprawy, organ w procedurze z art. 121e ustawy, nie zakwestionował prawidłowości orzeczenia o czasowej niezdolności do służby z powodu choroby, to nie mógł skutecznie obwinić skarżącego o brak dopełnienia obowiązków policjanta wynikających z przepisów prawa przez niepoddanie się badaniom lekarskim zleconym przez komisję lekarską, a przez to naruszenie dyscypliny służbowej określonej w art. 132 ust. 2 i ust. 3 pkt 1 w zw. z art. 40a ustawy o Policji i § 14 ust. 2 rozporządzenia MSW z dnia 14 maja 2013 r. w sprawie w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów. W ocenie Sądu pierwszej instancji zarzut taki był zupełnie pozbawiony podstaw odnośnie do okresu od dnia 10 stycznia 2022 r. do dnia 18 lutego 2022 r. gdyż to dopiero w dniu 18 lutego 2022 r. komisja lekarska wyznaczyła zakres badań i ustaliła termin 14 dni na ich wykonanie oraz odnośnie do okresu od dnia 25 sierpnia 2022 r. do dnia 9 września 2022 r., czyli okresu kiedy komisja lekarska umorzyła w całości postępowanie wywołane skierowaniem z dnia 10 stycznia 2022 r. (por. decyzja ORKL z dnia 24 sierpnia 2022 r., nr Klop-710/93/2022). Dodać należy, że po powrocie do służby skarżący wykonał badanie kontrolne przed lekarzem medycyny pracy konieczne z dopuszczenia do pracy w związku z długotrwałym przebywaniem na zwolnieniu lekarskim a następnie badania przed komisją lekarską na podstawie kolejnego skierowania z dnia 28 sierpnia 2023 r. W obu przypadkach badania wykonane na podstawie art. 40a ust. 1 i art. 71b ust. 9 ustawy o Policji skarżący wykonał z wynikiem pozytywnym. Z uwagi na naruszenie prawa materialnego a to art. 40a ust 1, art. 132 ust. 2 i ust. 3 pkt 1 ustawy o Policji, które miało wpływ na wynik sprawy, a w konsekwencji brak zastosowania przepisu procedury art. 135j ust. 1 tej ustawy, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w zw. z art. 135 p.p.s.a. uchylił zaskarżone orzeczenie i poprzedzające je orzeczenie organu I instancji, orzekając jak w sentencji. Ponadto Sąd na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a. zasądził od organu na rzecz skarżącego kwotę 480 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu zawarł również wiążące wskazania co do dalszego postępowania. Skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu wywiódł, reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika w osobie radcy prawnego, zaskarżając go w całości i zarzucając zaskarżonemu orzeczeniu: I. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 132 ust. 2 i ust. 3 pkt 1 w zw. z art. 134ha ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 145; dalej jako: "ustawa o Policji"), poprzez uchylenie zaskarżonego orzeczenia, wobec błędnego uznania, przez Sąd, że skarżącemu (a w toku postępowania dyscyplinarnego obwinionemu) został postawiony zarzut odmowy wykonania lub niewykonania rozkazu lub polecenia, z zastrzeżeniem przypadku określonego w art. 58 ust. 1 ustawy o Policji (art. 132 ust. 2 i ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji), kiedy to prowadzone postępowanie dyscyplinarne RPD-2/22 po dokonanej zmianie zarzutów, jak i w Orzeczeniu Nr 8/2023 Komendanta WP z dnia 25 września 2023 r. oraz poprzedzającym Orzeczeniu Nr 3/23 Komendanta MP z dnia 1 sierpnia 2023 r. toczyło się i dotyczyło tego, że obwiniony został uznany winnym niedopełnienia obowiązków policjanta wynikających z przepisów prawa, tj. naruszenia art. 132 ust. 2 i ust. 3 pkt 1 w zw. z art. 40a ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2023 r. poz. 171 z późn. zm.) oraz w zw. z § 14 ust. 2 Rozporządzenia MSW z dnia 14 maja 2013 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów (Dz.U. z 2023 r. poz. 644 z późn. zm.), co skutkowało błędem w ustaleniach faktycznych dokonany przez WSA w Opolu; 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 132a w zw. z art. 134ha ust. 1 ustawy o Policji, poprzez uchylenie zaskarżonego orzeczenia, wobec błędnego uznania przez Sąd, że popełnienie przez skarżącego przewinienia dyscyplinarnego budziło zasadnicze wątpliwości, podczas gdy z prawidłowo ustalonego w postępowaniu dyscyplinarnym stanu faktycznego zaistnienia zarzucanego czynu, sprawstwo i wina skarżącego (obwinionego) nie budziły wątpliwości, co skutkowało błędem w ustaleniach faktycznych dokonanych przez WSA w Opolu; II. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a., naruszenie prawa materialnego, a mianowicie: 1) art. 40a ust. 1 w zw. z art. 132 ust. 1, ust. 2 i ust. 3 pkt 1 ustawy o Policji w zw. z § 14 ust. 2 Rozporządzenia MSW z dnia 14 maja 2013 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów (Dz.U. z 2023 r. poz. 644 z późn. zm.), poprzez błędną ich wykładnię, która polegała na przyjęciu, iż skarżący (obwiniony w postępowaniu dyscyplinarnym) w związku z przebywaniem na zwolnieniu lekarskim nie mógł w myśl art. 132 ust. 1, ust. 2 i ust. 3 pkt 1 ustawy o Policji odpowiadać dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszenie dyscypliny służbowej związanej z niewykonaniem obowiązków wynikających z przepisów prawa, gdy z prawidłowo dokonanych ustaleń faktycznych w postępowaniu dyscyplinarnym wynika, że skarżący popełnił przewinienie dyscyplinarne określone w Orzeczeniu Nr 8/2023 Komendanta WP z dnia 25 września 2023 r. oraz poprzedzającym Orzeczeniu Nr 3/23 Komendanta MP z dnia 1 sierpnia 2023 r.; 2) art. 121b, art. 121e w zw. z art. 132 ust. 1, ust. 2 i ust. 3 pkt 1 ustawy o Policji w zw. z § 14 ust. 2 Rozporządzenia MSW z dnia 14 maja 2013 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów (Dz.U. z 2023 r. poz. 644 z późn. zm.), poprzez błędną ich wykładnię, która polegała na przyjęciu, że przełożony dyscyplinarny w związku ze zwolnieniem lekarskim skarżącego oraz brakiem zakwestionowania prawidłowości orzeczenia o czasowej niezdolności do służby z powodu choroby nie mógł obwinić skarżącego i niedopełnieniu obowiązków policjanta wynikających z przepisów prawa przez niepoddanie się badaniom lekarskim zleconym przez komisję lekarska, gdy z prawidłowo dokonanych ustaleń faktycznych w postępowaniu dyscyplinarnym wynika, że skarżący popełnił przewinienie dyscyplinarne określone w Orzeczeniu Nr 8/2023 Komendanta WP z dnia 25 września 2023 r. oraz poprzedzającym Orzeczeniu Nr 3/23 Komendanta MP z dnia 1 sierpnia 2023 r.; 3) art. 40a ust. 1 ustawy o Policji w zw. z § 14 ust. 2 Rozporządzenia MSW z dnia 14 maja 2013 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów (Dz.U. z 2023 r. poz. 644 z późn. zm.), poprzez niewłaściwe zastosowanie, iż skarżący w związku z przebywaniem na zwolnieniu lekarskim nie był obowiązany bez zbędnej zwłoki poddać się badaniom lekarskim zleconym przez komisję lekarską, gdy z prawidłowo dokonanych ustaleń faktycznych w postępowaniu dyscyplinarnym wynika, że skarżący powinien bez zbędnej zwłoki poddać się badaniom lekarskim zleconym przez komisję lekarską; 4) art. 40a ust. 1 i art. 71b ust. 9 ustawy o Policji, poprzez błędną ich wykładnię, która polegała na przyjęciu, że wykonanie przez skarżącego badań kontrolnych przed lekarzem medycyny pracy jest równoznaczne z ustaleniem stanu zdrowia oraz ustaleniem zdolności fizycznej i psychicznej funkcjonariusza do służby w Policji, gdy z prawidłowo dokonanych ustaleń faktycznych w postępowaniu dyscyplinarnym wynika, że skarżący nie wykonał badań zleconych przez komisję lekarską; 5) art. 132 ust. 3 pkt 1 ustawy o Policji, poprzez błędną wykładnię, która polegała na przyjęciu, iż w myśl art. 132 ust. 3 pkt 1 ustawy o Policji naruszeniem dyscypliny służbowej jest w szczególności odmowa wykonania albo niewykonania rozkazu lub polecenia przełożonego względnie organu uprawnionego na podstawie ustawy do wydania poleceń policjantom z wyłączeniem rozkazów i poleceń, o których mowa w art. 58 ust. 2 ustawy o Policji, podczas gdy z treści art. 132 ust. 3 pkt 1 ustawy o Policji naruszeniem dyscypliny służbowej jest niedopełnienie obowiązków policjanta wynikających ze złożonego ślubowania, a także przepisów prawa; 6) art. 132a w zw. z art. 135g ust. 1 w zw. z art. 134 ustawy o Policji, poprzez błędną ich wykładnię, która polegała na przyjęciu, że na tle wyczerpująco zebranego materiału dowodowego oraz całokształtu okoliczności faktycznych sprawy przedmiotowo dotyczącej niedopełnienia obowiązków policjanta wynikających z przepisów prawa, organy Policji nie mogły dokonać subsumpcji normy prawa materialnego do prawidłowo ustalonego stanu faktycznego, gdzie w postępowaniu dyscyplinarnym, jak w orzeczeniach dyscyplinarnych, prawidłowo stwierdzono winę obwinionego, rodzaj i ciężar przewinienia dyscyplinarnego, jak i okoliczności jego popełnienia, co skutkowało wymierzeniem kary dyscyplinarnej nagany; 7) art. 132a ustawy o Policji, poprzez błędną jego wykładnię, która polegała na przyjęciu, iż nie było zawinionego przewinienia dyscyplinarnego polegającego na niedopełnieniu obowiązków policjanta wynikających z przepisów prawa. Wskazując na powyższe zarzuty kasacyjne wniesiono o: 1) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi, ewentualnie, z ostrożności procesowej, o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Opolu; 2) zasądzenie od skarżącego na rzecz organu zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa prawnego, według norm przepisanych; 3) rozpoznanie sprawy na rozprawie. W uzasadnieniu przedstawiono argumentację przemawiającą za zasadnością skargi kasacyjnej. W odpowiedzi na skargę kasacyjną, reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika w osobie radcy prawnego, skarżący (przed WSA) wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej w całości oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143; dalej jako: "p.p.s.a."), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. Zgodnie z treścią art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Powyższe ustawowe podstawy kasacyjne wymagają od skarżącego kasacyjnie konkretyzacji poprzez sformułowanie tzw. zarzutów kasacyjnych. Granice skargi kasacyjnej są wyznaczone przez zakres zaskarżenia orzeczenia Sądu pierwszej instancji oraz podniesione i poddane konkretyzacji podstawy kasacyjne. Innymi słowy, badaniu podlegały wyłącznie zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej na uzasadnienie przytoczonych podstaw kasacyjnych. Jak już wyżej wskazano z przytoczonych przepisów wynika, że wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania. Rozpoznawszy skargę kasacyjną, w tak zakreślonych granicach, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że nie ma ona usprawiedliwionych podstaw i tym samym podlega oddaleniu. W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania (art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a.). Zasadniczo w pierwszej kolejności rozpatrzeniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania, to jednak w tej sprawie na wstępie należało odnieść się do zarzutu naruszenia prawa materialnego, tj. art. 132 ust. 1, ust. 2 i ust 3 pkt 1 ustawy o Policji oraz art. 132a ustawy o Policji, poprzez ich błędną wykładnię, jak i pozostałych zarzutów naruszenia prawa materialnego, m.in.: art. 40a ustawy o Policji, jak i art. 121b oraz art. 121e ustawy o Policji. Sposób rozstrzygnięcia sprawy determinowała przedstawiona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku interpretacja powołanych wyżej przepisów ustawy o Policji. Policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej (art. 132 ust. 1 ustawy o Policji). Definicję pojęcia "naruszenie dyscypliny służbowej" zawiera art. 132 ust. 2 ustawy o Policji, zgodnie z którym, naruszenie dyscypliny służbowej stanowi czyn policjanta polegający na zawinionym przekroczeniu uprawnień lub niewykonaniu obowiązków wynikających z przepisów prawa lub rozkazów i poleceń wydanych przez przełożonych uprawnionych na podstawie tych przepisów. Katalog otwarty przypadków zakwalifikowanych jako naruszenie dyscypliny służbowej określa art. 132 ust. 3 ustawy o Policji. W świetle art. 132 ust. 3 pkt 1 ustawy o Policji, naruszeniem dyscypliny służbowej jest ("w szczególności") niedopełnienie obowiązków policjanta wynikających ze złożonego ślubowania, a także przepisów prawa. Przy dokonywaniu wykładni tego przepisu niezbędne jest uwzględnienie podanej wyżej definicji pojęcia "naruszenie dyscypliny służbowej". Oznacza to, że dla wykazania, iż doszło do niedopełnienia obowiązków policjanta lub doszło do wykonania przez policjanta czynności służbowej zostało dokonane w sposób nieprawidłowy lub też doszło do zaniechania wykonania czynności służbowej, konieczne jest wskazanie związku tego przepisu z innymi przepisami prawa lub rozkazami i poleceniami wydanymi przez przełożonych uprawnionych na podstawie tych przepisów (patrz: wyroki NSA: z dnia 5 grudnia 2017 r., sygn. akt I OSK 231/16, z dnia 30 kwietnia 2020 r., sygn. akt I OSK 1114/19). Zgodzić się należy z Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Opolu, że w rozpoznawanej sprawie popełnienie przez funkcjonariusza Policji przewinienia dyscyplinarnego (naruszenia dyscypliny służbowej) budzi zasadnicze wątpliwości, gdyż okoliczności sprawy nie wskazują, aby funkcjonariusz odmówił wykonania polecenia służbowego, czy też nie dopełnił obowiązków służbowych wynikających z przepisów prawa. Dla uporządkowania wskazać należy, że zarzuty postawione skarżącemu wiążą się z niedopełnieniem obowiązku wynikającego z przepisów prawa w ten sposób, że funkcjonariusz nie poddał się badaniom lekarskim zleconym przez komisję lekarską. W realiach sprawy funkcjonariusz po doręczeniu mu karty obiegowej w dniu 18 lutego 2022 r., przebywał od dnia 22 lutego 2022 r. na długotrwałym zwolnieniu lekarskim do dnia 25 sierpnia 2022 r. Trafnie zwrócił uwagę Sąd pierwszej instancji, że fakt przebywania na zwolnieniu lekarskim jest okolicznością bezsporną w sprawie, a jednocześnie kluczową i rozstrzygającą w sprawie. Zdaniem skarżącego kasacyjnie organu funkcjonariusz mimo, że legitymował się zwolnieniem lekarskim i nie miał obowiązku pełnienia służby, to miał obowiązek wykonania zleconych badań, zebrania dokumentacji lekarskiej i przedłożenia ich w RKL w terminie do 14 dni, czyli do dnia 4 marca 2022 r. Innymi słowy, funkcjonariusz miał wykonać badania zlecone przez RKL nie tylko między 18 a 21 lutego 2022 r., ale także po tej dacie, do upływu terminu 14 dni wyznaczonego przy wydaniu karty obiegowej i przedłożyć je RKL wraz z posiadaną inną dokumentacją lekarską i to niezależnie od wykorzystywanego zwolnienia lekarskiego od służby. Taka wykładnia przepisów przez skarżący kasacyjnie organ jest nieprawidłowa. Jako prawidłowe należy ocenić stanowisko Sądu pierwszej instancji, że osoba, której stan zdrowia został oceniony przez uprawnionego lekarza jako stan chorobowy nie ma obowiązku nie tylko świadczyć pracę (tu: pełnić służbę policjanta), ale także wykonywać innych czynności związanych z pracą (tu: służbą). Tymi innymi czynnościami będą także działania w odniesieniu do wymogów ustalonych w skierowaniu właściwego przełożonego – Komendanta – do Rejonowej Komisji Lekarskiej (RKL) w celu ustalenia stanu zdrowia oraz ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej funkcjonariusza do służby. Wskazać należy, że zgodnie z postanowieniami art. 121b ustawy o Policji, w okresie zwolnienia chorobowego policjant jest zwolniony z zajęć służbowych. Zwolnienie lekarskie w systemowym założeniu oznacza, że policjant w okresie jego obowiązywania nie jest zdolny do realizowania czynności służbowych, albowiem nie służą one przywróceniu jego zdrowia. Założenie przeciwne musiałoby prowadzić do wniosku, że mimo choroby policjanta istnieje dająca się przedmiotowo wyodrębnić grupa działań mieszczących się w zakresie jego obowiązków służbowych, które mimo tej choroby może on wykonywać. Ustawodawca z takiego założenia nie wyszedł i przyjął, że zwolnienie chorobowe obejmuje zwolnienie z wszystkich zajęć służbowych (patrz: wyrok NSA z dnia 16 listopada 2023 r., sygn. akt III OSK 2739/21). Sąd pierwszej instancji zasadnie doszedł do przekonania, że skoro funkcjonariusz przedłożył w swojej jednostce zwolnienie lekarskie od dnia 22 lutego 2022 r., a następnie kolejne aż do dnia 25 sierpnia 2022 r. to okres ten był okresem przebywania na zwolnieniu lekarskim w rozumieniu art. 121b ustawy o Policji. Zwolnienie lekarskie obejmuje okres, w którym policjant jest zwolniony od zajęć służbowych z powodu choroby (art. 121b ust. 2 pkt 1 ustawy o Policji). Zwolnienie od służby przenosi się na zwolnienie od innych obowiązków ze służbą związanych, w tym obowiązku poddania się badaniom zleconym przez komisję lekarską celem ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej do służby. W konsekwencji funkcjonariusz z uwagi na stan zdrowia, terminu ustalonego w dniu wydania karty obiegowej przez RKL, nie mógł dochować. W konsekwencji, wbrew twierdzeniom skarżącego kasacyjnie organu, na tle całokształtu okoliczności faktycznych sprawy, organy Policji nieprawidłowo uznały, że funkcjonariusz naruszył dyscyplinę służbową przez brak wykonania polecenia służbowego poddania się badaniu lekarskiemu i tym samym błędnie przyjęły, że rodzaj i ciężar przewinienia dyscyplinarnego, jak i okoliczności jego popełnienia, dają podstawy do wymierzenia kary dyscyplinarnej tzw. drugiego stopnia, tj. nagany. Powyższe prowadzi do wniosku o niezasadności zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego. Przepisy, w szczególności: art. 40a ust. 1 ustawy o Policji, art. 121b i art. 121e ustawy o Policji, art. 132 ust. 1, ust. 2 i ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji, art. 132a ustawy o Policji, jak i art. 135g ust. 1 ustawy o Policji, zostały przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu prawidłowo zinterpretowane i zastosowane w okolicznościach faktycznych przedmiotowej sprawy. Na uwzględnienie nie zasługiwały też zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Nie jest oparty na usprawiedliwionych podstawach zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., poprzez niezasadne uznanie, że doszło do naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co skutkowało uchyleniem zaskarżonej decyzji oraz decyzji jej poprzedzającej. Tak sformułowany zarzut nie mógł odnieść zamierzonego skutku w postaci uchylenia zaskarżonego wyroku. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wielokrotnie już podkreślano, iż przepisy określające kompetencje sądu administracyjnego w fazie orzekania, takie jak art. 146 § 1, art. 147, art. 149 § 1-2, art. 151, czy art. 145 § 1 p.p.s.a., mają charakter ogólny (blankietowy). Tego typu przepisy nie mogą stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej. Nadto wymieniony przepis nie może samodzielnie tworzyć podstawy zaskarżenia, ponieważ odwołuje się on do naruszenia prawa, które skarżący kasacyjnie organ powinien wskazać. Dopiero bowiem wykazanie faktu naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego daje sądowi podstawę do uwzględnienia skargi przez uchylenie zaskarżonej decyzji czy postanowienia (por. wyrok NSA wyroku NSA, wyrok NSA z dnia 28 czerwca 2017 r., sygn. akt I OSK 887/16 oraz wyroki z dnia 17 kwietnia 2015 r., sygn. akt II OSK 2483/14, z dnia 7 maja 2014 r., sygn. akt I OSK 2595/13, z 6 czerwca 2014 r. II FSK 1420/12, z dnia 12 maja 2011 r. I OSK 1025/10, z dnia 30 stycznia 2009 r., sygn. akt II OSK 931/08). Konkludując dla skutecznego podważenia stanowiska Sądu pierwszej instancji koniecznym było więc wskazanie, w ramach podniesionych zarzutów, przepisów, których naruszenie świadczy o błędnym uchyleniu zaskarżonego wyroku. Powyższego braku nie konwalidują zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 134ha ust. 1 ustawy o Policji (w zw. z art. 132 ust. 2 i ust. 3 pkt 1 ustawy o Policji, jak i w zw. z art. 132a ustawy o Policji), których bardzo ogólne uzasadnienia wymagały poczynienia przez Naczelny Sąd Administracyjny szerokich rozważań w pierwszej części uzasadnienia wyroku. Zgodnie z treścią art. 134ha ust. 1 ustawy o Policji, podstawę wszelkich rozstrzygnięć w postępowaniach dyscyplinarnych stanowią ustalenia faktyczne. Treść artykułu 134ha ustawy o Policji pozwala przyjąć niemal za oczywiste, "że podstawą rozstrzygnięć mogą być tylko ustalenia faktyczne, do których doprowadzić może jedynie wnikliwa analiza całokształtu należycie zebranego materiału dowodowego. Materiał ten podlega swobodnej ocenie przez organy postępowania, którymi są przełożony dyscyplinarny i rzecznik dyscyplinarny. Jeżeli jednak przy należycie ukształtowanym materiale dowodowym pojawią się wątpliwości, których nie da się usunąć, wówczas postępowanie należy rozstrzygnąć na korzyść policjanta. W przeciwnym razie swobodna ocena dowodów zostanie przekształcona w nieznaną polskiej procedurze dowolną ocenę dowodów, a orzeczenie wydane w takiej postaci będzie skażone naruszeniem prawa (W. Kotowski (w:) Ustawa o Policji. Komentarz, wyd. IV, LEX/el. 2021, art. 134ha)". Ponadto, jak wynika z jego art. 135j ust. 1 i 2 ustawy o Policji, na podstawie zebranego w postępowaniu materiału dowodowego przełożony dyscyplinarny wydaje orzeczenie o: 1) uniewinnieniu, jeżeli przeprowadzone postępowanie nie potwierdziło zarzutów stawianych obwinionemu, albo 2) uznaniu winnym popełnienia czynu, za który obwiniony ponosi odpowiedzialność dyscyplinarną, i o wymierzeniu kary dyscyplinarnej, albo 3) uznaniu winnym popełnienia czynu, za który obwiniony ponosi odpowiedzialność dyscyplinarną, i o odstąpieniu od wymierzenia kary dyscyplinarnej, albo 4) umorzeniu postępowania (ust. 1), zaś orzeczenie powinno zawierać: 1) oznaczenie przełożonego dyscyplinarnego; 2) datę wydania orzeczenia; 3) stopień, imię i nazwisko oraz stanowisko służbowe obwinionego; 4) opis przewinienia dyscyplinarnego zarzucanego obwinionemu wraz z kwalifikacją prawną; 5) rozstrzygnięcie o uniewinnieniu, stwierdzeniu winy i odstąpieniu od ukarania lub wymierzeniu kary dyscyplinarnej albo umorzeniu postępowania dyscyplinarnego; 6) uzasadnienie faktyczne i prawne orzeczenia; 7) pouczenie o prawie, terminie i trybie wniesienia odwołania; 8) podpis, z podaniem stopnia, imienia i nazwiska przełożonego dyscyplinarnego, oraz pieczęć jednostki organizacyjnej Policji (ust. 2). Analiza uzasadnienia zaskarżonego wyroku wskazuje, że stwierdzone przez Sąd pierwszej instancji nieprawidłowości dotyczą właśnie braku zastosowania przepisu procedury, tj. art. 135j ust. 1 ustawy o Policji. Oznacza to, że aby skarżący kasacyjnie organ mógł skutecznie podważyć zaskarżony wyrok w zakresie zarzutów naruszenia przepisów postępowania to powinien powiązać zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. z art. 135j ust. 1 ustawy o Policji. W konsekwencji sposób redakcji zarzutów skargi kasacyjnej w zakresie naruszenia przepisów postępowania i powiązanie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. z ww. przepisami ustawy o Policji jest nieprawidłowy. Dlatego przedmiotowe zarzuty naruszenia przepisów postępowania nie są zasadne i nie mogły przynieść oczekiwanego rezultatu. Jak wskazano na wstępie, przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd drugiej instancji, który w odróżnieniu od sądu pierwszej instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych we wniesionym środku odwoławczym. W rekapitulacji przedstawionych argumentów należało więc stwierdzić, że zarzuty skargi kasacyjnej nie podważają zgodności z prawem zaskarżonego wyroku, albowiem nie zostały oparte na usprawiedliwionych podstawach. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznając, że skarga kasacyjna nie została oparta na uzasadnionych podstawach, orzekł o jej oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a., czemu dał wyraz w pkt 1\. sentencji wyroku. O kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnięto w pkt 2\. sentencji wyroku na podstawie art. 204 pkt 2 i art. 209 p.p.s.a. w zw. art. 205 § 2 p.p.s.a.

## Informacje o sprawie

Data wpływu

2 maja 2024

Symbol z opisem

[6192 Funkcjonariusze Policji](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/tematy/6192-funkcjonariusze-policji)

Hasła tematyczne

Policja

Skarżony organ

Komendant Policji

Sędziowie

Hanna Knysiak - Sudyka Rafał Stasikowski /przewodniczący/ Sławomir Wojciechowski /sprawozdawca/

## Powołane przepisy

* [Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t. j.)](https://isap.sejm.gov.pl/isap.nsf/DocDetails.xsp?id=WDU20250000636)  
art. 40a ust. 1, art. 58 ust. 2, art. 71b ust. 9, art. 121b, art. 121e, art, 132 ust. 2 i 3 pkt 1, art. 132a, art. 134, art. 134ha ust. 1, art. 135 g ust. 1 · Dz.U. 2025 poz. 636

## Inne orzeczenia w tej sprawie

* [I SA/Op 73/24 - Wyrok WSA w Opolu z 2024-01-18](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/i-sa-op-73-24-wyrok-wsa-w-opolu-z-2024-01-18--i-sa-op-73-24)

## Powiązane dokumenty

* [Sygnatura: IV SA/Wr 263/26 · 22 października 2026Wyrok WSA we Wrocławiu z 22 października 2026 r., IV SA/Wr 263/26 – funkcjonariusze Policji](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/iv-sa-wr-263-26-wyrok-wsa-we-wroclawiu-z-2026-10-22--iv-sa-wr-263-26)
* [Sygnatura: II SA/Wa 975/26 · 22 października 2026Wyrok WSA w Warszawie z 22 października 2026 r., II SA/Wa 975/26 – funkcjonariusze Policji](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/ii-sa-wa-975-26-wyrok-wsa-w-warszawie-z-2026-10-22--ii-sa-wa-975-26)
* [Sygnatura: II SA/Wa 1859/26 · 22 października 2026Wyrok WSA w Warszawie z 22 października 2026 r., II SA/Wa 1859/26 – funkcjonariusze Policji](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/ii-sa-wa-1859-26-wyrok-wsa-w-warszawie-z-2026-10-22--ii-sa-wa-1859-26)

Źródło urzędowe: [Naczelny Sąd Administracyjny](https://orzeczenia.nsa.gov.pl/doc/BA4308C1C8)

Na tej stronie

[Treść rozstrzygnięcia](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/iii-osk-1415-24-wyrok-nsa-z-2026-10-22--iii-osk-1415-24#sentencja)[Analiza sprawy](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/iii-osk-1415-24-wyrok-nsa-z-2026-10-22--iii-osk-1415-24#analiza)[Uzasadnienie](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/iii-osk-1415-24-wyrok-nsa-z-2026-10-22--iii-osk-1415-24#uzasadnienie)[Informacje o sprawie](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/iii-osk-1415-24-wyrok-nsa-z-2026-10-22--iii-osk-1415-24#informacje)[Powołane przepisy](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/iii-osk-1415-24-wyrok-nsa-z-2026-10-22--iii-osk-1415-24#przepisy)[Inne orzeczenia w tej sprawie](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/iii-osk-1415-24-wyrok-nsa-z-2026-10-22--iii-osk-1415-24#w-sprawie)[Źródło](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/iii-osk-1415-24-wyrok-nsa-z-2026-10-22--iii-osk-1415-24#zrodlo)

Asystent AnyLawyer

Zadaj pytanie o to orzeczenie. Sygnatura, data i rozstrzygnięcie są już dodane do analizy.

[Zapytaj o to orzeczenie](https://anylawyer.com/sign-up?redirect%5Furl=%2Fapp%2Fprojects%2Fnew%3Fq%3DSprawa%253A%2BIII%2BOSK%2B1415%252F24.%2BOrgan%253A%2BNaczelny%2BS%25C4%2585d%2BAdministracyjny.%2BData%253A%2B22%2Bpa%25C5%25BAdziernika%2B2026.%2BRozstrzygni%25C4%2599cie%253A%2BOddalono%2Bskarg%25C4%2599%2Bkasacyjn%25C4%2585.%2BWyja%25C5%259Bnij%2Bjej%2Bznaczenie%2Bpraktyczne%252C%2Bkluczowe%2Bprzepisy%2Bi%2Bargumenty%252C%2Bkt%25C3%25B3re%2Bmog%25C4%2585%2Bmie%25C4%2587%2Bznaczenie%2Bw%2Bpodobnej%2Bsprawie.%26name%3DAnaliza%2BIII%2BOSK%2B1415%252F24)

---

## Wypróbuj AnyLawyer bezpłatnie przez 14 dni

AnyLawyer to asystent AI dla prawników. Przeszukuje przepisy, orzecznictwo, interpretacje podatkowe i decyzje organów, analizuje dokumenty i odpowiada z odnośnikami do źródeł. Dane są przechowywane w UE.

Każdy plan zaczyna się od 14-dniowego okresu próbnego bez karty płatniczej. Okres próbny nie przechodzi sam w płatny plan.

1. Załóż konto: https://anylawyer.com/sign-up?ref=ai-offer
2. Zadaj pytanie prawne albo dodaj dokument.
3. Sprawdź odpowiedź w podlinkowanych źródłach.
