Źródło: https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/iii-osk-1398-24-wyrok-nsa-z-2026-10-09--iii-osk-1398-24

[Wróć do: Orzeczenia NSA](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa)

Sygnatura

# III OSK 1398/24

Wyrok NSA z 9 października 2026 r., III OSK 1398/24

Wynik

Oddalono skargę kasacyjną

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Data orzeczenia

9 października 2026

Prawomocne

tak

## Treść rozstrzygnięcia

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk Sędziowie: Sędzia NSA Wojciech Jakimowicz (sprawozdawca) Sędzia del. WSA Tadeusz Kiełkowski Protokolant: starszy asystent sędziego Aleksandra Kraus po rozpoznaniu w dniu 9 października 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Komendanta Głównego Policji od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 grudnia 2023 r., sygn. akt II SA/Wa 400/23 w sprawie ze skargi Komendanta Głównego Policji na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych z dnia 21 grudnia 2022 r., nr DS.523.894.2020.WP.AB.194866 w przedmiocie przetwarzania danych osobowych 1\. oddala skargę kasacyjną; 2\. zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Analiza z kontekstem sprawy

## Co to orzeczenie oznacza dla Twojej sprawy?

Zapytaj o skutki rozstrzygnięcia, podstawę prawną albo argumenty do wykorzystania. AnyLawyer rozpocznie od tej konkretnej sprawy.

[Zapytaj AnyLawyer o to orzeczenie](https://anylawyer.com/sign-up?redirect%5Furl=%2Fapp%2Fprojects%2Fnew%3Fq%3DSprawa%253A%2BIII%2BOSK%2B1398%252F24.%2BOrgan%253A%2BNaczelny%2BS%25C4%2585d%2BAdministracyjny.%2BData%253A%2B9%2Bpa%25C5%25BAdziernika%2B2026.%2BRozstrzygni%25C4%2599cie%253A%2BOddalono%2Bskarg%25C4%2599%2Bkasacyjn%25C4%2585.%2BWyja%25C5%259Bnij%2Bjej%2Bznaczenie%2Bpraktyczne%252C%2Bkluczowe%2Bprzepisy%2Bi%2Bargumenty%252C%2Bkt%25C3%25B3re%2Bmog%25C4%2585%2Bmie%25C4%2587%2Bznaczenie%2Bw%2Bpodobnej%2Bsprawie.%26name%3DAnaliza%2BIII%2BOSK%2B1398%252F24)

## Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 13 grudnia 2023 r., sygn. akt II SA/Wa 400/23 oddalił skargę Komendanta Głównego Policji na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych (dalej także jako: organ, Prezes UODO) z 21 grudnia 2022 r., nr DS.523.894.2020.WP.AB.194866 w przedmiocie przetwarzania danych osobowych. Wyrok ten zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: J. M. (dalej także jako: uczestnik postępowania) pismem z 5 lutego 2020 r. złożył skargę na nieprawidłowości w procesie przetwarzania jego danych osobowych przez Komendanta Głównego Policji polegające na odmowie usunięcia jego danych osobowych z Krajowego System Informacyjnego Policji (dalej także jako: KSIP). Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych decyzją z 21 grudnia 2022 r., nr DS.523.894.2020.WP.AB.194866, na podstawie art. 104 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 12 oraz art. 5 ust. 1 pkt 6 i art. 8 ust. 2 pkt 5 oraz art. 24 ust. 1 pkt 2 i art. 31 ust. 1 pkt 5 ustawy o ochronie danych osobowych przetwarzanych w związku z zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości, po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w sprawie skargi uczestnika postępowania na nieprawidłowości w procesie przetwarzania jego danych osobowych przez Komendanta Głównego Policji polegające na odmowie usunięcia jego danych osobowych z KSIP, nakazał Komendantowi Głównemu Policji przywrócenie stanu zgodnego z prawem poprzez usunięcie z KSIP danych osobowych uczestnika postępowania wprowadzonych do KSIP w ramach postępowania karnego prowadzonego wobec uczestnika postępowania w 2015 roku w sprawie o czyn wypełniający znamiona przestępstwa określonego w art. 226 § 1 Kodeksu karnego. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w toku postępowania ustalił, że wobec uczestnika postępowania w 2015 roku zostało przeprowadzone postępowanie karne w sprawie o czyn z art. 226 § 1 Kodeksu karnego. Prezes UODO powołując się na wyjaśnienia Komendanta Głównego Policji wskazał, że na zasadach określonych w ówcześnie obowiązującym art. 20 ust. 2a ustawy o Policji w związku z przedstawieniem uczestnikowi postępowania zarzutów, właściwe organy Policji dokonały tzw. rejestracji zatrzymania, a następnie rejestracji procesowej, tj. wprowadziły dane osobowe uczestnika postępowania do zbioru danych KSIP jako o osobie podejrzanej o popełnienie przestępstwa ściganego z oskarżenia publicznego. Organ dodał, że postępowanie karne zostało umorzone w związku ze stwierdzeniem, że uczestnik postępowania dopuścił się czynu w stanie niepoczytalności. Następnie Prezes UODO wskazał, że pismem z 2 grudnia 2019 r. uczestnik postępowania zwrócił się do Komendy Głównej Policji w Warszawie o usunięcie jego danych osobowych z KSIP, jednak w odpowiedzi na powyższy wniosek Komendant Główny Policji odmówił usunięcia danych osobowych uczestnika postępowania, a jako podstawę prawną przetwarzania danych osobowych uczestnika postępowania w KSIP przywołał art. 21nb w związku z art. 20 ust. 1-1d oraz art. 20 ust. 2ad-2ba ustawy o Policji. Wskazał również, że KSIP nie stanowi rejestru (zbioru danych osobowych) osób skazanych czy też ukaranych - tak jak Krajowy Rejestr Karny oraz że jest rejestrem generującym (służącym do zbierania i przetwarzania) informacje o wszczętych i prowadzonych przez Policję postępowaniach (głównie karnych) bez względu na sposób ich zakończenia, więc jako taki nie może stanowić podstawy do wnioskowania o sposobie zakończenia tych postępowań. Organ podał także, że Komendant Główny Policji w skierowanych do organu wyjaśnieniach z 9 marca 2021 r. stwierdził, że dokonał weryfikacji danych osobowych uczestnika postępowania zgromadzonych w KSIP po zakończeniu postępowania karnego prowadzonego w sprawie o czyn z art. 226 § 1 Kodeksu karnego. Dodatkowej weryfikacji danych uczestnika postępowania dokonano w latach: 2019 i 2020 w związku z jego wnioskami o usunięcie danych osobowych z KSIP, a także w związku ze skargą do Prezesa UODO. Komendant Główny Policji wyjaśnił, że wskutek przeprowadzenia weryfikacji uznano, że dalsze przetwarzanie danych osobowych uczestnika postępowania w KSIP jest niezbędne dla realizacji zadań ustawowych Policji. Jednocześnie wskazał, że Policja nie przetwarza zbędnych danych osobowych, względem których przysługiwałoby stronie prawo żądania usunięcia tych danych. Biorąc pod uwagę powyższe ustalenia organ, powołując się na art. 24 ust. 1 pkt 2, art. 13 i art. 14 ustawy o ochronie danych osobowych przetwarzanych w związku z zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości, wyjaśnił, że w niniejszej sprawie należało ustalić, czy organy Policji posiadają odpowiednią podstawę prawną legalizującą przetwarzanie danych osobowych uczestnika postępowania wypełniającą dyspozycję wynikającą z powyższych przepisów. Prezes UODO przytaczając treść art. 21nb ust. 1 i art. 1 ust. 2 ustawy o Policji podkreślił, że prowadzenie KSIP przez Komendanta Głównego Policji jest obowiązkiem wykonywanym w ramach realizacji zadań ustawowych Policji, który mieści się w zakresie przedmiotowym ustawy o ochronie danych osobowych przetwarzanych w związku z zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości dlatego też ustawa ta jest właściwa do rozpatrzenia przedmiotowej sprawy. Biorąc powyższe pod uwagę organ powołał się na art. 20 ust. 1, ust. 2b i ust. 2c ustawy o Policji, a także art. 16 ustawy o ochronie danych osobowych przetwarzanych w związku z zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości i wyjaśnił, że weryfikacji informacji, w tym danych osobowych przetwarzanych w KSIP, pod kątem przydatności w zakresie nieuregulowanym na podstawie przesłanek z art. 16 ustawy o ochronie danych osobowych przetwarzanych w związku z zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości, dokonuje się w sposób określony w § 104 i 105 zarządzenia nr 70 Komendanta Głównego Policji z 2 grudnia 2019 r. w sprawie Krajowego Systemu Informacyjnego Policji. Jak wyjaśnił Prezes UODO, dokonując weryfikacji danych osobowych administrator musi dokonać uprzednio dokładnej analizy stanu faktycznego pod kątem zapewnienia przetwarzania danych osobowych zgodnie z określonymi w ustawie o ochronie danych osobowych przetwarzanych w związku z zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości zasadami ich przetwarzania. Organ zaznaczył, że dane osobowe, które są nieprawidłowe w świetle celów ich przetwarzania muszą zostać niezwłocznie usunięte. Prezes UODO podkreślił, że okres przechowywania danych osobowych w KSIP nie powinien być dłuższy niż jest to niezbędne do osiągnięcia przez administratora celu ich przetwarzania. Dane nie muszą być usunięte w najkrótszym terminie wyrażonym ogólnie, lecz w najkrótszym w odniesieniu do celu zbierania danych. Organ zauważył, że ograniczenie przechowywania uniemożliwia bezterminowe przechowywanie danych pomimo osiągnięcia celu, w którym zostały one zebrane, zaś bezterminowe przechowywanie danych osobowych mogłoby powodować naruszenie zasad przetwarzania, takich jak zasada adekwatności, minimalizacji danych, związania celem, rzetelności przetwarzania, a także prawidłowości danych. Prezes UODO wskazał, że ustalił, że wobec uczestnika postępowania w 2015 roku zostało przeprowadzone postępowanie karne w sprawie o czyn z art. 226 § 1 Kodeksu karnego i na zasadach określonych w ówcześnie obowiązującym art. 20 ust. 2a ustawy o Policji, w związku z przedstawieniem uczestnikowi postępowania zarzutów, właściwe organy Policji dokonały tzw. rejestracji zatrzymania, a następnie rejestracji procesowej, tj. wprowadziły dane osobowe uczestnika postępowania do zbioru danych KSIP jako o osobie podejrzanej o popełnienie przestępstwa ściganego z oskarżenia publicznego. Jednocześnie organ ustalił, że postępowanie karne prowadzone wobec uczestnika postępowania zostało umorzone w związku ze stwierdzeniem, że dopuścił się on ww. czynu w stanie niepoczytalności. Prezes UODO dodał, że z materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie wynika, że Komendant Główny Policji dokonał weryfikacji danych osobowych uczestnika postępowania zgromadzonych w KSIP po zakończeniu postępowania karnego przeciwko uczestnikowi postępowania, zaś dodatkowej weryfikacji jego danych dokonano w 2019 i 2020 roku w związku z jego wnioskami w przedmiocie usunięcia danych osobowych z KSIP, a także w związku ze skargą uczestnika postępowania do Prezesa UODO. Komendant Główny Policji wyjaśnił przy tym, że przeprowadzone przez niego weryfikacje nie wykazały, aby zaszły ustawowe przesłanki do usunięcia danych osobowych uczestnika postępowania z KSIP. W związku z powyższym Prezes UODO podkreślił, że kluczowym wyznacznikiem dla oceny konieczności przetwarzania danych osobowych w KSIP jest cel gromadzenia określonych informacji, co determinuje konieczność dokonywania każdorazowej, zindywidualizowanej oceny wniosków o usunięcie danych z KSIP. Organ wyjaśnił, że ustalenie celu, w jakim dane są przetwarzane kształtuje okres, przez jaki dane mogą być przetwarzane, zaś okolicznością uzasadniającą dalsze przetwarzanie danych osobowych jest ich prawidłowość w kontekście wyznaczonych celów przetwarzania, przy czym cel musi zostać określony konkretnie i musi być zasadny w świetle realizacji ustawowych zadań Policji, a nie określony w sposób ogólnikowy. Natomiast w przypadku ustania celu, dla którego dane są przetwarzane organ wskazał, że niezbędnym jest ich usunięcie. Prezes UODO przywołał wyjaśnienia Komendanta Głównego Policji, w których wskazał on, że ustawowym celem przetwarzania danych osobowych uczestnika postępowania jest zapobieżenie popełnieniu przez niego w przyszłości przestępstwa, jak również – w przypadku niemożności zapobieżenia – wykrycie go. Komendant Główny Policji podkreślił także, że w związku z naruszeniem norm prawnokarnych przez uczestnika postępowania oraz z uwagi na jego rodzaj (czyn zabroniony zarzucony sprawcy wykazuje ustawowe cechy czynu popełnionego umyślnie poprzez działanie) nie można stwierdzić, że dane osobowe uczestnika postępowania stały się zbędne dla realizacji zadań Policji, zwłaszcza tych wymienionych w art. 1 ust. 2 ustawy o Policji, tj. m.in. ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego, a także wykrywania przestępstw i wykroczeń oraz ścigania ich sprawców. Komendant Główny Policji wskazał również, że w rozstrzyganej sprawie nie bez znaczenia pozostaje – poza brakiem spełnienia kryterium czasu niezbędnego dla dokonania weryfikacji przetwarzanych danych osobowych przez Policję – rodzaj popełnionego przestępstwa z art. 226 § 1 Kodeksu karnego, którego przedmiotem ochrony jest prawidłowe funkcjonowanie instytucji państwowych i samorządu terytorialnego oraz godność funkcjonariusza publicznego i osoby przybranej mu do pomocy. Komendant Główny Policji podkreślił, że przetwarzanie przez Policję danych osobowych uczestnika postępowania ma na celu uniemożliwienie ponownego popełnienia takiego czynu jak również właściwe dokonywanie dalszych prognoz kryminologicznych i czynności analitycznych, a zatem pełną realizację ustawowych zadań Policji. Organ stwierdził jednak, że Komendant Główny Policji nie wykazał, aby dla realizacji wskazanych przez niego celów, tj. ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego, a także wykrywania przestępstw i wykroczeń oraz ścigania ich sprawców, niezbędne było przetwarzanie danych osobowych uczestnika postępowania – jako osoby, wobec której Sąd umorzył postępowanie na podstawie art. 17 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania karnego w związku z tym, że uczestnik postępowania dopuści się ww. czynu w stanie niepoczytalności. W związku z powyższym Prezes UODO uznał, że argumentacja Komendanta Głównego Policji uzasadniająca dalsze przetwarzanie w KSIP danych osobowych uczestnika postępowania nie jest trafna. Organ dodał, że z poczynionych w sprawie ustaleń wynika, że od czasu pozyskania i wprowadzania do zbioru KSIP w 2015 roku danych osobowych uczestnika postępowania w związku z prowadzonym wobec niego wówczas postępowaniem karnym nie doszło do postawienia mu innego zarzutu o charakterze prawnokarnym. W szczególności obecnie nie toczy się przeciwko niemu żadne postępowanie karne. Dlatego organ stwierdził, że przetwarzanie danych uczestnika postępowania w celu zapobieżenia popełnienia bezpośrednio przez niego w przyszłości przestępstwa albo wykryciu go w przypadku niemożności zapobieżenia jego popełnienia wydaje się całkowicie nieuzasadnione. Komendant Główny Policji wywiódł na powyższą decyzję Prezesa UODO skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji, uznanie, że zgodnie z prawem przetwarza, w tym przechowuje, dane osobowe uczestnika postępowania dotyczące prowadzonego wobec niego w 2015 roku postępowania karnego o przestępstwo z art. 226 § 1 Kodeksu karnego w KSIP w celu realizacji ustawowych zadań Policji, w szczególności w zakresie ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego, rozpoznawania, zapobiegania wykrywania i ścigania sprawców przestępstw i wykroczeń, a także uznanie, że zaskarżona decyzja nie odpowiada przepisom prawa oraz o zasądzenie na rzecz Komendanta Głównego Policji kosztów postępowania, zarzucił organowi: I. wydanie decyzji z rażącym naruszeniem przepisów prawa materialnego: 1\. art. 13 i art. 31 ust. 1 pkt 5 ustawy o ochronie danych osobowych przetwarzanych w związku z zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości oraz art. 21nb, art. 20 ust. 1-1d, 1j i ust. 2ad-2ba w związku z art. 1 ust. 1 i ust. 2 pkt 1-4 ustawy o Policji, mające istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez: a) niewłaściwe zastosowanie tych przepisów i uznanie, że przetwarzanie przez Policję danych osobowych uczestnika postępowania w KSIP w zakresie dotyczącym przestępstwa z art. 226 § 1 Kodeksu karnego jest nieuzasadnione i nie ma podstaw oraz odbywa się z naruszeniem art. 13 i art. 31 ust. 1 pkt 5 ustawy o ochronie danych osobowych przetwarzanych w związku z zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości, to jest bez uwzględnienia podstaw i praw (uprawnień) Policji wynikających z art. 13 ust. 1 i 2 ustawy o ochronie danych osobowych przetwarzanych w związku z zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości, art. 21nb oraz art. 20 ust. 1-1d, 1j i ust. 2ad-2ba ustawy o Policji do przetwarzania przez Policję w KSIP informacji, w tym danych osobowych, niezbędnych w celu realizacji ustawowych zadań Policji, w tym informacji dotyczących osób podejrzanych o popełnienie przestępstw, w stosunku do których Policja realizowała ustawowe zadania oraz które w zakresie realizowanych zadań na podstawie ustawowych uprawnień Policja legalnie zgromadziła i przetwarza w KSIP w związku z realizacją tych zadań - to jest w sytuacji gdy wskazane przepisy ustawy o ochronie danych osobowych przetwarzanych w związku z zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości i ustawy o Policji są podstawą prawną (stanowią legitymację Policji do) przetwarzania danych osobowych uczestnika postępowania, a także bez uwzględnienia ustawowych zadań Policji określonych w art. 1 ust. 2 pkt 1-4 w zw. z art. 1 ust. 1 ustawy o Policji, które uzasadniają ich przetwarzanie przez Policję i determinują cel przetwarzania tych danych w KSIP, w szczególności realizację zadań Policji w zakresie ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego oraz wykrywania i ścigania sprawców przestępstw i wykroczeń; b) niewłaściwe zastosowanie tych przepisów oraz uznanie przez organ wbrew wskazanym przepisom, że przetwarzanie przez Policję w KSIP informacji, w tym danych osobowych uczestnika postępowania jako osoby podejrzanej o popełnienie przestępstwa z art. 226 § 1 Kodeksu karnego w związku z prowadzonym postępowaniem karnym w 2015 roku jest nieuzasadnione i brak jest podstawy do ich przetwarzania, a tym samym, że przetwarzanie danych osobowych uczestnika postępowania jest zbędne i nieprzydatne w kontekście celów przetwarzania przez Policję informacji, w tym danych osobowych, w KSIP oraz, że ustał cel ich przetwarzania przez Policję, tj. dla realizacji zadań ustawowych Policji określonych w szczególności w art. 1 ust. 2 pkt 1-4 w zw. z art. 1 ust. 1 ustawy o Policji, tj. w szczególności w celu ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego, rozpoznawania, wykrywania, zapobiegania i zwalczania przestępstw oraz ścigania ich sprawców, podczas gdy Policja przetwarza dane osobowe uczestnika postępowania w powyższym zakresie na podstawie art. 13 ust. 1 i 2 § 1 Kodeksu karnego, art. 21nb oraz art. 20 ust. 1-1d, 1j i ust. 2ad-2ba ustawy o Policji oraz na podstawie tych przepisów dane osobowe uczestnika postępowania we wskazanym zakresie, zgromadzone legalnie przez Policję jako o osobie podejrzanej o popełnienie przestępstwa z art. 226 § 1 Kodeksu karnego w związku z prowadzonym postępowaniem karnym w 2015 roku, są niezbędne dla realizacji ustawowych zadań Policji oraz pozostają w zakresie uprawnień Policji do przetwarzania informacji, w tym danych osobowych, wynikających z wymienionych przepisów ustawy o ochronie danych osobowych przetwarzanych w związku z zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości - w wyniku czego organ niewłaściwe i bezpodstawnie rozstrzygnął istotę sprawy; 2\. art. 16 ustawy o ochronie danych osobowych przetwarzanych w związku z zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości oraz art. 21nb i art. 20 ust. 1-1d, 1j i ust. 2ad-2ba w zw. z art. 1 ust. 1 i ust. 2 pkt 1-4 ustawy o Policji mające istotny wpływ na wynik sprawy poprzez: a) odstąpienie od zastosowania tych przepisów jako przepisów szczególnych oraz uznanie przez organ terminu 7 lat, faktu umorzenia postępowania karnego wobec uczestnika postępowania na podstawie art. 17 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania karnego ze względu na to, że sprawca dopuścił się czynu w stanie niepoczytalności oraz faktu niekaralności strony - jako podstaw do usunięcia danych osobowych strony z KSIP, a także uchylających cel przetwarzania danych osobowych uczestnika postępowania przez Policję w KSIP, pomimo iż ustawa o Policji, jak również ustawa o ochronie danych osobowych przetwarzanych w związku z zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości nie wskazuje takich okoliczności (przesłanek) jako podstaw usuwania danych osobowych przetwarzanych przez Policję w KSIP w celu realizacji zadań ustawowych Policji, zezwalając Policji na przetwarzanie danych osobowych zgromadzonych legalnie i prawidłowych, w tym o osobach podejrzanych o popełnienie przestępstwa, wobec których Policja realizowała ustawowe zadania przez okres niezbędny dla realizacji tych zadań, jednakże przez okres nie krótszy niż 10 lat od dnia zebrania, uzyskania, pobrania lub aktualizacji oraz pomimo tego, iż powyższe przepisy nakładają na administratora - Komendanta Głównego Policji - obowiązek regularnej, okresowej weryfikacji, z częstotliwością nie rzadziej niż raz na 10 lat od dnia zebrania, uzyskania lub pobrania danych oraz dokonywania oceny niezbędności przetwarzania (w tym przechowywania) danych osobowych dla realizacji ustawowych zadań Policji, który to termin 10 lat przechowywania danych osobowych uczestnika postępowania przez Policję nie upłynął w dacie złożenia skargi do Prezesa UODO, tj. w 2020 roku oraz w dacie wydania zaskarżonej decyzji, tj. 21 grudnia 2022 r., a co się z tym wiąże nie upłynął termin, który obowiązuje Komendanta Głównego Policji do dokonania weryfikacji danych osobowych uczestnika postępowania w celu ustalenia, czy dalsze przechowywanie jego danych osobowych jest zbędne dla celów ich przetwarzania oraz dla realizacji ustawowych zadań Policji; b) odstąpienie od zastosowania tych przepisów jako przepisów szczególnych w stosunku do przepisów art. 31 ust. 1 pkt 5 ustawy o ochronie danych osobowych przetwarzanych w związku z zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości, poprzez nieuwzględnienie wynikających z art. 16 ust. 1 i 2 ustawy o ochronie danych osobowych przetwarzanych w związku z zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości obowiązków administratora dokonywania weryfikacji przetwarzanych danych osobowych w terminach określonych w przepisach szczególnych, a w przypadku ich braku nie rzadziej niż co 10 lat od dnia zebrania, uzyskania lub pobrania danych osobowych, a jednocześnie prawa Policji do przetwarzania danych osobowych w KSIP w celu realizacji ustawowych zadań Policji przez okres nie krótszy niż 10 lat od uzyskania (zgromadzenia, pobrania) danych, po którym to okresie przechowywania (przetwarzania) aktywizuje się obowiązek weryfikacji zgromadzonych danych w celu ustalenia zbędności ich dalszego przechowywania (przetwarzania) dla realizacji zadań Policji - które to przepisy mają zastosowanie do przetwarzania danych osobowych uczestnika postępowania w KSIP i stanowią podstawę do dokonania przez Komendanta Głównego Policji weryfikacji danych osobowych uczestnika postępowania w celu ustalenia zbędności dalszego przechowywania i co się z tym wiąże zbędności oraz jednocześnie niezbędności przetwarzania dla realizacji ustawowych zadań Policji - jego danych osobowych w zakresie dotyczącym prowadzonego wobec niego postępowania karnego, o przestępstwo z art. 226 § 1 Kodeksu karnego, a przetwarzanych w KSIP, po upływie 10 lat od dnia ich zgromadzenia w KSIP, tj. po upływie 10 lat od września 2015 roku, tj. nie wcześniej niż w roku 2025, który to termin obowiązkowej weryfikacji jeszcze nie upłynął; c) odstąpienie od zastosowania tych przepisów jako przepisów szczególnych względem art. 31 ust. 1 pkt 5 ustawy o ochronie danych osobowych przetwarzanych w związku z zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości i uznanie przez organ sprzecznie z art. 16 ustawy o ochronie danych osobowych przetwarzanych w związku z zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości oraz art. 21nb i art. 20 ust. 1-1d, 1j i ust. 2ad-2ba ustawy o Policji, że przetwarzanie danych osobowych uczestnika postępowania w KSIP w celu realizacji ustawowych zadań Policji jest niezgodne z art. 31 ust. 1 pkt 5 ustawy o ochronie danych osobowych przetwarzanych w związku z zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości ze względu na to, iż postępowanie karne wobec uczestnika postępowania zostało umorzone w związku ze stwierdzeniem, iż sprawca dopuścił się czynu w stanie niepoczytalności oraz ze względu na to, iż od czasu zgromadzenia danych osobowych strony w KSIP w 2015 roku dotyczących ww. przestępstwa nie doszło do postawienia mu innego zarzutu o charakterze prawnokarnym i nie toczy się wobec niego żadne postępowanie karne oraz że okoliczności te stanowią jednocześnie podstawę usunięcia informacji, w tym danych osobowych, dotyczących strony z KSIP, pomimo iż: - KSIP nie jest rejestrem skazanych w rozumieniu art. 106 Kodeksu karnego, a informacje, w tym dane osobowe, przetwarzane w KSIP nie służą ewidencjonowaniu informacji o ukaraniu czy o skazaniu osób za przestępstwa, jak również ewidencjonowaniu czy rejestrowaniu wyroków sądów w sprawach karnych za przestępstwa, lecz informacje te służą realizacji zadań ustawowych Policji określonych w szczególności w art. 1 ust. 2 pkt 1-4 w związku z art. 1 ust. 1 ustawy o Policji, do których nie należą zadania w zakresie ewidencjonowania informacji o skazaniach, o wyrokach sądów itp., i jako takie nie determinują celów przetwarzania danych osobowych w KSIP, co jednocześnie świadczy o braku jakiegokolwiek związku, w tym w zakresie podstaw prawnych, celów i zasad przetwarzania, w tym przechowywania i usuwania, informacji w Krajowym Rejestrze Karnym z podstawami prawnymi, celami i zasadami przetwarzania, w tym przechowywania i usuwania, danych osobowych w KSIP przez Policję - umorzenie postępowania karnego w związku ze stwierdzeniem, iż sprawca dopuścił się czynu w stanie niepoczytalności nie świadczy o tym, iż przestępstwo z art. 226 § 1 Kodeksu karnego nie zostało popełnione oraz że w związku z tym nie ustaje realizacja ustawowych zadań Policji w zakresie zapewnienia ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego oraz wykrywania i ścigania sprawców przestępstw i wykroczeń, w tym nie ustaje realizacja tych zadań w odniesieniu do uczestnika postępowania - w wyniku czego organ niewłaściwe i bezpodstawnie rozstrzygnął istotę sprawy; 3\. art. 13 oraz art. 31 ust. 1 pkt 5 ustawy o ochronie danych osobowych przetwarzanych w związku z zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości poprzez niewłaściwe zastosowanie i uznanie przez organ, że przetwarzanie danych osobowych uczestnika postępowania przez Komendanta Głównego Policji w KSIP jako osoby podejrzanej o popełnienie przestępstwa z art. 226 § 1 Kodeksu karnego w związku z prowadzonym postępowaniem karnym w 2015 roku jest nieuzasadnione i nie ma podstawy oraz odbywa się w związku z tym z naruszeniem tych przepisów podczas gdy Policja, w tym Komendant Główny Policji, ma prawo do przetwarzania informacji, w tym danych osobowych, dotyczących uczestnika postępowania w ww. zakresie w KSIP w celu realizacji ustawowych zadań Policji na podstawie art. 13 ust. 1 i 2, art. 16 i art. 31 ust. 1 pkt 5 ustawy o ochronie danych osobowych przetwarzanych w związku z zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości w zw. z art. 21nb oraz art. 20 ust. 1-1d, 1j i ust. 2ad-2ba oraz art. 1 ust. 1 i 2 pkt 1-4 ustawy o Policji ze względu na to, iż dane osobowe uczestnika postępowania w ww. zakresie zostały zgromadzone przez Policję legalnie, są prawidłowe w świetle celów przetwarzania przez Policję w zakresie realizacji jej zadań ustawowych oraz przetwarzane w KSIP przez okres niezbędny dla realizacji tych zadań, tj. przez okres, w którym od ich zgromadzenia w KSIP w 2015 roku nie upłynęło 10 lat ich przechowywania przez Policję w KSIP (w dacie złożenia skargi w 2020 roku oraz w dacie wydania decyzji przez Prezesa UODO w 2022 roku) oraz co do których nie ustał cel ich przetwarzania, tj. nie ustały cele w zakresie realizacji ustawowych zadań Policji oraz które są niezbędne dla realizacji tych celów - zadań Policji, tj. ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego oraz wykrywania i ścigania sprawców przestępstw i wykroczeń; 4\. art. 16 w zw. z art. 31 ust. 1 pkt 5 ustawy o ochronie danych osobowych przetwarzanych w związku z zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości oraz art. 21nb oraz art. 20 ust. 1-1d, 1j i ust. 2ad-2ba ustawy o Policji mające istotny wpływ na wynik sprawy poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na: a) dokonaniu przez organ oceny niezbędności i przydatności dla realizacji ustawowych zadań Policji informacji, w tym danych osobowych, dotyczących uczestnika postępowania przetwarzanych w KSIP w związku z prowadzonym w 2015 roku wobec uczestnika postępowania postępowaniem karnym o przestępstwo z art. 226 § 1 Kodeksu karnego oraz uznaniu tych informacji, w tym danych osobowych, za zbędne i nieprzydatne dla realizacji ustawowych zadań Policji, w szczególności w zakresie ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego, rozpoznawania, wykrywania, zapobiegania i zwalczania przestępstw oraz ścigania ich sprawców, pomimo iż przepisy ustawy o ochronie danych osobowych przetwarzanych w związku z zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości oraz inne przepisy ustawowe nie przyznają takich uprawnień organowi, pozostawiając zgodnie z art. 16 ustawy o ochronie danych osobowych przetwarzanych w związku z zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości weryfikację danych osobowych pod kątem niezbędności ich dalszego przechowywania administratorowi, tj. w tym przypadku Komendantowi Głównemu Policji oraz co stanowi nieuprawnioną ingerencję w prawa i zadania ustawowe Policji, stanowiąc jednocześnie naruszenie zasady legalizmu wynikającej z art. 7 Konstytucji RP; b) oparciu rozstrzygnięcia istoty sprawy wyłącznie na własnej weryfikacji dokonanej przez organ, do czego nie jest on uprawniony na podstawie ustawy o ochronie danych osobowych przetwarzanych w związku z zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości, w tym na podstawie art. 16 oraz art. 31 ust. 1 pkt 5 tej ustawy, z całkowitym pominięciem weryfikacji dokonanej przez Komendanta Głównego Policji zgodnie z wymienionymi przepisami ustawy o ochronie danych osobowych przetwarzanych w związku z zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości, jako administratora danych osobowych przetwarzanych w KSIP, co stanowi przekroczenie kompetencji Prezesa UODO w zakresie uznania danych osobowych uczestnika postępowania przetwarzanych w KSIP za zbędne i nieprzydatne dla realizacji zadań Policji, a w konsekwencji uznaniu, iż przetwarzanie tych danych osobowych nie jest uzasadnione i nie ma podstaw oraz co się z tym wiąże w zakresie rozstrzygnięcia o usunięciu danych osobowych uczestnika postępowania z KSIP; c) uznaniu, że przetwarzanie w KSIP informacji o prowadzeniu postępowania karnego przeciwko osobie, która dopuściła się w przeszłości czynu zabronionego z art. 226 § 1 Kodeksu karnego, a nie została ukarana za jego popełnienie w związku z tym, iż dopuściła się tego czynu w stanie niepoczytalności oraz wobec której od tego czasu nie postawiono innego zarzutu o charakterze prawnokarnym oraz nie jest prowadzone postępowanie karne, w ocenie Prezesa UODO, stanowi podstawę do usunięcia tych informacji z KSIP, podczas gdy art. 16 i art. 31 ust. 1 pkt 5 ustawy o ochronie danych osobowych przetwarzanych w związku z zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości oraz art. 21nb i art. 20 ust. 1-1d, 1j i ust. 2ad-2ba ustawy o Policji nie uzależniają i nie wiążą obowiązku usunięcia, sprostowania, uzupełnienia i uaktualnienia danych osobowych dotyczących osoby, a przetwarzanych w celach określonych w art. 1 pkt 1 tej ustawy, w tym danych osobowych przetwarzanych w tych celach w KSIP z wystąpieniem powyższych okoliczności, zezwalając Policji na przetwarzanie (przechowywanie) danych strony w powyższym zakresie w terminach określonych w art. 16 ust. 1 ustawy o ochronie danych osobowych przetwarzanych w związku z zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości zgromadzonych przez Policję legalnie i prawidłowych, który to termin 10 lat przechowywania danych osobowych uczestnika postępowania, po upływie którego należy dokonać weryfikacji zbędności dalszego ich przechowywania dla realizacji ustawowych zadań Policji oraz tym samym niezbędności ich przetwarzania dla realizacji tych zadań, jeszcze nie upłynął oraz przypada na rok 2025 - co czyni przyjęte przez organ kryteria oceny przesłanki i okoliczności usunięcia danych osobowych dotyczących uczestnika postępowania z KSIP za niezasadne i nieznajdujące podstaw prawnych w obowiązujących przepisach prawa, - w wyniku czego organ niewłaściwe i bezpodstawnie rozstrzygnął istotę sprawy; 5\. art. 5 ust. 1 pkt 6 w zw. z "art. 8 ust. pkt 5" ustawy o ochronie danych osobowych przetwarzanych w związku z zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości poprzez niewłaściwe zastosowanie i rozstrzygnięcie przez organ o usunięciu danych osobowych uczestnika postępowania z KSIP z powodu uznania, iż przetwarzanie danych osobowych uczestnika postępowania przez Komendanta Głównego Policji w KSIP nie jest uzasadnione i nie ma podstaw ze względu na to, iż postępowanie karne prowadzone w 2015 roku wobec uczestnika postępowania zostało umorzone oraz ze względu na to, iż od tego czasu nie postawiono innego zarzutu o charakterze prawnokarnym oraz nie jest prowadzone inne postępowanie karne co stanowi dokonanie przez organ ustalenia (oceny) zbędności dalszego przechowywania (przetwarzania) danych osobowych uczestnika postępowania w KSIP dla realizacji zadań ustawowych Policji skutkującego nakazem usunięcia tych danych jako zbędnych dla realizacji tych zadań, pomimo iż organ nie jest uprawniony do dokonywania takich ustaleń (oceny) zbędności przetwarzania danych osobowych przez Policję dla realizacji jej zadań ustawowych na podstawie wymienionych przepisów ustawy o ochronie danych osobowych przetwarzanych w związku z zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości w ramach rozpatrywania skarg osób w zakresie niezgodnego z prawem przetwarzania ich danych osobowych oraz prowadzenia postępowań w tym zakresie, gdyż ustalenie (ocena) zbędności przetwarzania (przechowywania) danych osobowych przetwarzanych przez Policję dla realizacji jej zadań ustawowych oraz co się z tym wiąże niezbędności dla realizacji tych zadań jest ustawowym prawem i obowiązkiem Policji - Komendanta Głównego Policji - w wyniku czego Prezes UODO rozstrzygnął sprawę poza zakresem uprawnień wynikających z przepisów ustawy o ochronie danych osobowych przetwarzanych w związku z zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości; II. wydanie decyzji z naruszenie przepisów postępowania, tj. 1\. art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 w zw. z art. 104 § 1 i art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz w związku z art. 8 ust. 2 pkt 5 ustawy o ochronie danych osobowych przetwarzanych w związku z zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości, co miało istotny wpływ na wynik postępowania poprzez: 1) rozstrzygnięcie istoty sprawy w zakresie nakazania usunięcia danych osobowych uczestnika postępowania z KSIP, poprzez błędne ustalenia faktyczne i prawne dokonane w trakcie postępowania administracyjnego, a także błędne ustalenie faktów w zakresie ustalenia zbędności dalszego przechowywania (przetwarzania) danych osobowych uczestnika postępowania w KSIP dla realizacji zadań ustawowych Policji oraz błędnego ustalenia, iż przetwarzanie danych osobowych uczestnika postępowania przez Komendanta Głównego Policji w KSIP nie jest uzasadnione i nie ma podstaw ze względu na to, iż postępowanie karne prowadzone w 2015 roku wobec uczestnika postępowania zostało umorzone w związku ze stwierdzeniem, iż sprawca dopuścił się czynu w stanie niepoczytalności oraz ze względu na to, iż od tego czasu nie postawiono innego zarzutu o charakterze prawnokarnym oraz nie jest prowadzone inne postępowanie karne, na których organ oparł rozstrzygniecie istoty sprawy oraz załatwienie sprawy bez uwzględnienia interesu społecznego i interesu publicznego w zakresie bezpieczeństwa i porządku publicznego, tj. ustawowych zadań Policji określonych w art. 1 ust. 2 w zw. z art. 1 ust. 1 ustawy o Policji, co stanowi naruszenie zasady praworządności, zasady prawdy obiektywnej, zasady pogłębiania zaufania oraz zasady wyjaśniania przesłanek w zakresie rozstrzygnięcia istoty sprawy w sposób nieznajdujący oparcia w zgromadzonym materiale dowodowym oraz bez wszechstronnego rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz bez dokonania oceny okoliczności sprawy na podstawie całokształtu materiału dowodowego w postępowaniu administracyjnym; 2) nieuwzględnienie faktu dokonania weryfikacji informacji dotyczących uczestnika postępowania przez Komendanta Głównego Policji pod kątem usunięcia danych uznanych za zbędne dla realizacji ustawowych zadań Policji po zakończeniu sprawy przez Policję oraz w następstwie złożonego wniosku o usunięcie danych osobowych i skargi do Prezesa UODO, a zamiast tego przyjęcie za podstawę rozstrzygnięcia wyłącznie własnej oceny dokonanej przez organ zbędności i nieprzydatności dla realizacji ustawowych zadań Policji informacji, w tym danych osobowych, dotyczących uczestnika postępowania przetwarzanych w KSIP oraz uznaniu według własnego przekonania niemającego oparcia w materiale dowodowym oraz w przepisach prawa tych informacji, w tym danych osobowych, za zbędne i nieprzydatne dla realizacji ustawowych zadań Policji - co stanowi naruszenie zasady praworządności, zasady prawdy obiektywnej, zasady pogłębiania zaufania oraz zasady wyjaśniania przesłanek w zakresie rozstrzygnięcia istoty sprawy w sposób nieznajdujący oparcia w zgromadzonym materiale dowodowym oraz bez wszechstronnego rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz bez dokonania oceny okoliczności sprawy na podstawie całokształtu materiału dowodowego w postępowaniu administracyjnym; 3) brak wyjaśnienia w decyzji zasadności niezastosowania przepisów art. 16 ustawy o ochronie danych osobowych przetwarzanych w związku z zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości jako przepisów szczególnych względem art. 31 ust. 1 pkt 5 ustawy o ochronie danych osobowych przetwarzanych w związku z zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości w stanie faktycznym sprawy oraz tym samym faktu i sposobu naruszenia tych przepisów ustawy o ochronie danych osobowych przetwarzanych w związku z zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości przez Komendanta Głównego Policji, a także niewykazanie stopnia tego naruszenia skutkującego nakazem usunięcia danych osobowych uczestnika postępowania z KSIP, tj. bez faktycznego wskazania i wykazania przepisów ustawy o ochronie danych osobowych przetwarzanych w związku z zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości oraz przepisów ustawy o Policji, które Komendant Główny Policji naruszył w procesie przetwarzania legalnie zgromadzonych danych osobowych, przechowując te dane na podstawie art. 21nb oraz art. 20 ust. 1-1d, 1j i ust. 2ad-2ba ustawy o Policji w zw. z art. 16 w zw. z art. 31 ust. 1 pkt 5 ustawy o ochronie danych osobowych przetwarzanych w związku z zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości, tj. przy istniejącym obowiązku wykonywania weryfikacji danych przez organy w zakresie niezbędności do realizacji zadań Policji nie rzadziej niż co 10 lat od dnia zgromadzenia, uzyskania lub pobrania danych - co stanowi naruszenie zasady praworządności, zasady prawdy obiektywnej, zasady pogłębiania zaufania oraz zasady wyjaśniania przesłanek w zakresie rozstrzygnięcia istoty sprawy w sposób nieznajdujący oparcia w zgromadzonym materiale dowodowym oraz bez wszechstronnego rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz bez dokonania oceny okoliczności sprawy na podstawie całokształtu materiału dowodowego w postępowaniu administracyjnym; 4) brak uzasadnienia faktycznego i prawnego zaskarżonej decyzji w zakresie wyjaśnienia przez organ istnienia przesłanek faktycznych oraz przepisów prawa nakazujących usunięcie z KSIP danych osobowych osób, wobec których prowadzone było postępowanie karne o przestępstwo oraz w stosunku do których Policja realizowała ustawowe zadania, a wobec których nie upłynęło 10 lat od ich zgromadzenia przez Policję w KSIP - co stanowi naruszenie zasady praworządności, zasady prawdy obiektywnej, zasady pogłębiania zaufania oraz zasady wyjaśniania przesłanek w zakresie rozstrzygnięcia istoty sprawy w sposób nieznajdujący oparcia w zgromadzonym materiale dowodowym oraz bez wszechstronnego rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz bez dokonania oceny okoliczności sprawy na podstawie całokształtu materiału dowodowego w postępowaniu administracyjnym; 5) brak uzasadnienia faktycznego i prawnego zaskarżonej decyzji w zakresie szczegółowego wyjaśnienia przez organ podstaw prawnych, ze wskazaniem przepisów prawa oraz norm z nich wynikających, zezwalających Prezesowi UODO na dokonywanie ustaleń zbędności przetwarzania danych osobowych strony dla realizacji zadań ustawowych Policji oraz oceny niezbędności i przydatności dla realizacji ustawowych zadań Policji informacji, w tym danych osobowych przetwarzanych w KSIP w związku z prowadzonym wobec uczestnika postępowania postępowaniem karnym oraz zezwalających temu organowi na uznanie tych informacji, w tym danych osobowych, za zbędne i nieprzydatne dla realizacji ustawowych zadań Policji, podczas gdy zgodnie z art. 16 ustawy o ochronie danych osobowych przetwarzanych w związku z zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości weryfikacji danych osobowych pod kątem niezbędności ich dalszego przechowywania dokonuje administrator oraz zgodnie z art. 31 ust. 1 pkt 5 ww. ustawy administrator zapewnia, by dane osobowe były przechowywane w formie umożliwiającej identyfikację osób, których dane dotyczą, nie dłużej niż jest to niezbędne do celów ich przetwarzania, tj. w tym przypadku Komendant Główny Policji jako administrator danych osobowych przetwarzanych w KSIP dokonuje weryfikacji danych osobowych strony w zakresie ich niezbędności i przydatności do realizacji zadań Policji oraz zapewnia przechowywanie tych danych przez czas, który jest niezbędny dla realizacji ustawowych zadań Policji - co jednocześnie stanowi naruszenie przez organ ustawowych kompetencji Komendanta Głównego Policji jako administratora danych osobowych przetwarzanych w KSIP, a także jako centralnego organu administracji rządowej, właściwego w sprawach ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego (art. 5 ust. 1 ustawy o Policji), a także stanowi nieuprawnioną ingerencję w prawa i zadania ustawowe Policji - co stanowi naruszenie zasady praworządności, zasady prawdy obiektywnej, zasady pogłębiania zaufania oraz zasady wyjaśniania przesłanek w zakresie rozstrzygnięcia istoty sprawy w sposób nieznajdujący oparcia w zgromadzonym materiale dowodowym oraz bez wszechstronnego rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz bez dokonania oceny okoliczności sprawy na podstawie całokształtu materiału dowodowego w postępowaniu administracyjnym; 2\. art. 6 i art. 14 § 1a w zw. z art. 107 § 1 pkt 8 i art. 39 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, co miało istotny wpływ na wynik postępowania polegające na doręczeniu Komendantowi Głównemu Policji lub upoważnionemu przez niego przedstawicielowi decyzji z 21 grudnia 2022 r. niezawierającej podpisu Prezesa UODO lub upoważnionego przedstawiciela tego organu, to jest nieopatrzonej kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym lub kwalifikowaną pieczęcią elektroniczną organu administracji publicznej, co stanowi doręczenie pisma z naruszeniem zasady pisemności oraz bez wymaganego kwalifikowanego podpisu elektronicznego lub podpisu zaufanego decyzji wydanej w formie dokumentu elektronicznego, co uniemożliwia Komendantowi Głównemu Policji jako stronie postępowania obronę swoich praw, w tym zweryfikowanie prawdziwości decyzji, jej integralności w zakresie treści oraz faktu rzeczywistego wydania przez Prezesa UODO lub osobę upoważnioną do działania w jego imieniu w przypadku gdy zaskarżona decyzja przekazana organowi za pomocą środków komunikacji elektronicznej ePUAP nie zawiera podpisu odpowiadającego normie z art. 107 § 1 pkt 8 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz nie zawiera wymaganych elementów właściwych dla kwalifikowanego podpisu elektronicznego lub podpisu zaufanego stanowiącego warunek konieczny dla decyzji wydawanych w formie dokumentu elektronicznego oraz w sytuacji gdy Komendant Główny Policji nie otrzymał zaskarżonej decyzji w formie pisemnej (papierowej) spełniającej wymogi dla wydania decyzji w tej formie, w szczególności w zakresie wymogów dla podpisu decyzji określonych w art. 107 § 1 pkt 8 Kodeksu postępowania administracyjnego, tj. zawierającej podpis (własnoręczny) z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego pracownika organu upoważnionego do wydania decyzji - co stanowi brak doręczenia Komendantowi Głównemu Policji lub upoważnionemu przedstawicielowi tego organu decyzji administracyjnej w formie dokumentu elektronicznego, ani w żadnej innej postaci i formie dopuszczonej przepisami prawa, co jest warunkiem skutecznego doręczenia takiej decyzji za pomocą elektronicznej skrzynki podawczej zgodnie z wymienionymi przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 13 grudnia 2023 r., sygn. akt II SA/Wa 400/23 oddalił skargę Komendanta Głównego Policji na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych z 21 grudnia 2022 r., nr DS.523.894.2020.WP.AB.194866 w przedmiocie przetwarzania danych osobowych. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji w pierwszej kolejności odniósł się do zarzutu naruszenia przez organ art. 6 i art. 14 § 1a w zw. z art. 107 § 1 pkt 8 i art. 39 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego i uznał, że w istocie, w niniejszej sprawie Prezes UODO naruszył przepisy dotyczące trybu doręczenia decyzji podpisanej w formie elektronicznej, bowiem zaskarżona decyzja została opatrzona odręcznym podpisem osoby upoważnionej do działania w imieniu Prezesa UODO, a następnie jej skan został przesłany wraz z pismem przewodnim do Komendanta Głównego Policji jako załącznik w formacie PDF do pisma przewodniego w formacie XML. W związku z tym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyjaśnił, że stosownie do § 17 ust. 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 14 września 2011 r. w sprawie sporządzania i doręczania dokumentów elektronicznych oraz udostępniania formularzy i wzorów i kopii dokumentów elektronicznych, pisma wnoszone za pomocą elektronicznej skrzynki podawczej sporządza się w formacie danych XML na podstawie dokumentów elektronicznych umieszczonych w centralnym lub w lokalnym repozytorium. Powyższy wymóg dotyczy nie tylko pisma przewodniego, lecz również dołączonych do niego załączników. Sąd I instancji zaznaczył, że jak podkreśla się w orzecznictwie sądów administracyjnych, w razie dokonywania doręczeń za pomocą środków komunikacji elektronicznej (art. 391 Kodeksu postępowania administracyjnego) przedmiotem doręczenia powinna być decyzja wydana w formie dokumentu elektronicznego, opatrzonego kwalifikowanym podpisem elektronicznym (art. 107 § 1 pkt 8 Kodeksu postępowania administracyjnego). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że wymogu tego nie spełnia doręczenie dokumentu w postaci elektronicznej, powstałego w wyniku przekształcenia pisma tradycyjnego, np. zeskanowane pismo w postaci papierowej opatrzone podpisem własnoręcznym. Sąd I instancji dodał także, że z art. 109 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego wynika obowiązek organu administracji publicznej do doręczenia stronie decyzji, co należy rozumieć jako obowiązek doręczenia stronie oryginału decyzji. Sąd I instancji zauważył, że oryginałem decyzji nie jest skan decyzji sporządzonej w wersji papierowej i podpisanej własnoręcznie, przesłany następnie do strony za pośrednictwem platformy ePUAP. W takim przypadku w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie można mówić co najwyżej o kopii elektronicznej dokumentu sporządzonego w wersji tradycyjnej. Sąd I instancji zaznaczył, że kopia ta nie jest tożsama z decyzją sporządzoną w formie dokumentu elektronicznego, która dla zaistnienia w porządku prawnym musi być opatrzona kwalifikowanym podpisem elektronicznym (art. 107 § 1 pkt 8 Kodeksu postępowania administracyjnego). Jednak Sąd I instancji odwołał się jednocześnie do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego o sygn. akt II OSK 1170/22, w którym wyjaśniono, że sytuacja, w której organ załatwił sprawę w formie tradycyjnej, a następnie przesłał do tej strony uwierzytelniony skan tej decyzji w postaci pliku PDF, nie może być w okolicznościach każdej sprawy kwalifikowana jako równoznaczna z niezałatwieniem sprawy, a wydana decyzja uznawana jako pozbawiona mocy prawnej w kontekście treści art. 110 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie wskazał bowiem, że w orzecznictwie sądów administracyjnych, dla wejścia decyzji do obrotu prawnego wymagane jest jej doręczenie co najmniej jednej ze stron postępowania, natomiast ewentualny brak skutecznego doręczenia aktu innym stronom postępowania może stanowić jedynie przesłankę wznowienia postępowania. W związku z powyższym Sąd I instancji wskazał, że w realiach rozpoznawanej sprawy nie budzi wątpliwości, że zaskarżona decyzja weszła do obrotu prawnego, bowiem została doręczona w formie papierowej za pośrednictwem operatora pocztowego jednej ze stron postępowania, tj. uczestnikowi postępowania 27 grudnia 2022 r. Okoliczność nieprawidłowego doręczenia decyzji Komendantowi Głównemu Policji pozostaje natomiast zdaniem Sądu I instancji bez wpływu na wynik postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał bowiem, że nie budzi wątpliwości, że Komendant Główny Policji miał możliwość zapoznania się z treścią decyzji, skoro złożył na tę decyzję skargę do sądu administracyjnego. Z tych przyczyn Sąd I instancji uznał, że w niniejszej sprawie Komendant Główny Policji skutecznie wniósł skargę na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych z 21 grudnia 2022 r., która to decyzja została uprzednio wprowadzona do obrotu prawnego. Przechodząc do merytorycznej oceny zaskarżonej decyzji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że organ ustalił w sposób wyczerpujący stan faktyczny niniejszej sprawy i na jego podstawie rozstrzygnął sprawę co do istoty w oparciu o wskazaną w decyzji podstawę prawną w granicach przedmiotu postępowania wyznaczonego skargą wniesioną przez uczestnika postępowania. Sąd I instancji podzielił stanowisko Prezesa UODO, że cel przetwarzania przez Komendanta Głównego Policji danych osobowych uczestnika postępowania w KSIP został zrealizowany i dlatego też dalsze przetwarzanie jego danych osobowych odbywa się z naruszeniem art. 13 oraz art. 31 ust. 1 pkt 5 ustawy o ochronie danych osobowych przetwarzanych w związku z zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości, co wymagało nakazania przywrócenia w tym zakresie stanu zgodnego z prawem. Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących przekroczenia przez organ swoich kompetencji i wydania decyzji w zakresie należącym do wyłącznej kompetencji Komendanta Głównego Policji, Sąd I instancji wyjaśnił, że Prezes UODO jest organem nadzorczym w zakresie przetwarzania danych osobowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podkreślił, że w ustawie o ochronie danych osobowych przetwarzanych w związku z zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości ustawodawca przyznał temu organowi prawo do dokonania oceny zgodności działań organów Policji z przepisami w zakresie ochrony danych osobowych. Sąd I instancji powołał się na art. 5 ust. 1 pkt 1-12 ustawy o ochronie danych osobowych przetwarzanych w związku z zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości, w którym zostały enumeratywnie wymienione zadania Prezesa UODO, wśród których oprócz szeroko rozumianych czynności związanych z monitorowaniem i egzekwowaniem przepisów tej ustawy, do zadań Prezesa UODO należy również rozpatrywanie skarg osób, których dane osobowe są przetwarzane niezgodnie z prawem i prowadzenie postępowań w tym zakresie. Sąd I instancji uznał, że zarzuty skargi w tej części nie są więc zasadne, bowiem organ był uprawniony do dokonania własnej, autonomicznej oceny, czy przetwarzanie danych osobowych uczestnika postępowania następuje zgodnie z prawem, a w szczególności zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy o ochronie danych osobowych przetwarzanych w związku z zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie dodał, że ocena legalności przetwarzania danych musi również uwzględniać, że w myśl art. 31 ust. 1 pkt 5 ustawy o ochronie danych osobowych przetwarzanych w związku z zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości, administrator zapewnia, aby dane osobowe były przechowywane w formie umożliwiającej identyfikację osób, których dane dotyczą, przez okres nie dłuższy, niż jest to niezbędne do celów ich przetwarzania. Wprawdzie Sąd I instancji przyznał, że Komendant Główny Policji słusznie wskazał, że zgodnie z art. 16 ustawy o ochronie danych osobowych przetwarzanych w związku z zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości, weryfikacja danych osobowych w celu ustalenia, czy istnieją dane, których dalsze przechowywanie jest zbędne, stanowi zadanie administratora danych, jednak skoro ustawodawca przyznał Prezesowi Urzędu Ochrony Danych Osobowych uprawnienia nadzorcze zmierzające do oceny, czy przetwarzanie danych osobowych ma miejsce w zgodzie z przepisami, to zdaniem Sądu I instancji nie sposób uznać, jak czyni to Komendant Główny Policji, że organ był związany ustaleniami Policji w zakresie niezbędności przetwarzanych danych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zaznaczył, że przyjęcie takiego stanowiska czyniłoby bowiem dokonywaną przez Prezesa UODO kontrolę całkowicie iluzoryczną. Podobnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie ocenił zarzuty koncentrujące się na nieuwzględnieniu przez organ braku upływu ustawowego terminu, w którym dopuszczalne było przetwarzania danych osobowych uczestnika postępowania. Sąd I instancji podkreślił, że jak wynika z przytoczonych wyżej przepisów, istotna z punktu widzenia dopuszczalnego czasu przetwarzania danych osobowych jest ich niezbędność dla realizacji celów przetwarzania, tj. w szczególności w celu realizacji ustawowych zadań Policji określonych w ustawie o Policji. W ocenie Sądu I instancji, całkowicie chybiona jest natomiast argumentacja Komendanta Głównego Policji, który z treści art. 16 ust. 1 ustawy o ochronie danych osobowych przetwarzanych w związku z zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości wywodzi podstawę dla istnienia uprawnienia Policji do przetwarzania danych osobowych przez okres 10 lat (a wręcz "co najmniej 10 lat") od ich pozyskania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyjaśnił, że przepis ten nakłada bowiem na administratora danych obowiązek dokonywania weryfikacji danych osobowych – nie rzadziej niż co 10 lat – w celu ustalenia, czy istnieją dane, których dalsze przechowywanie jest zbędne, nakazując jednocześnie usunięcie zbędnych danych. W związku z powyższym Sąd I instancji uznał, że błędna jest przyjęta przez Komendanta Głównego Policji wykładnia tego przepisu, według której przyznaje on uprawnienie dla Policji do przechowywania danych przez okres 10 lat. Podnoszona w skardze okoliczność, że od momentu wprowadzenia danych osobowych uczestnika postępowania do KSIP nie upłynęło 10 lat w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie nie ma zatem żadnego znaczenia dla oceny legalności przetwarzania tych danych przez Komendanta Głównego Policji. Ponadto, Sąd I instancji zauważył, że jak wynika z wyjaśnień Komendanta Głównego Policji, dokonywał on po 2015 roku weryfikacji przetwarzania danych osobowych uczestnika postępowania, a następnie uznał, że ich przetwarzanie jest w dalszym ciągu niezbędne. W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podkreślił, że sama okoliczność dokonania weryfikacji nie stanowiła zatem podstawy uznania przez organ, że w tej sprawie wystąpił stan niezgodny z prawem, zaś przyczyną wydania zaskarżonej decyzji była konstatacja organu (odmienna od dokonanej przez Komendanta Głównego Policji) co do przesłanki niezbędności dalszego przetwarzania danych. W tym zakresie Sąd I instancji wskazał, że w całości podziela stanowisko organu. Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących błędniej oceny przez organ przesłanki zbędności danych z punktu widzenia realizacji przez Policję jej ustawowych zadań, Sąd I instancji zwrócił uwagę na to, że przepisy ustawy o Policji są na tyle ogólne, że biorąc tylko je pod uwagę, możliwe byłoby zakwalifikowanie wszystkich zebranych przez Policję danych osobowych jako niezbędnych dla realizacji jej zadań, co umożliwiałoby bezterminowe przechowywanie danych pomimo osiągnięcia celu, w którym zostały zebrane. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie powtórzył, że kluczowym wyznacznikiem dla oceny dopuszczalności przetwarzania danych osobowych w KSIP jest cel gromadzenia określonych informacji, co determinuje konieczność dokonywania każdorazowej, zindywidualizowanej oceny wniosków o usunięcie danych z tego zbioru, na co słusznie zwrócił uwagę organ. Sąd I instancji podkreślił, że ustalenie celu, w jakim dane są przetwarzane, kształtuje okres, przez jaki mogą być one przetwarzane, przy czym cel musi zostać określony konkretnie i musi być zasadny w świetle realizacji ustawowych zadań Policji, a nie określony w sposób ogólnikowy. Natomiast w przypadku ustania celu, dla którego dane są przetwarzane, niezbędne jest ich usunięcie. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd I instancji stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie zarówno w toku postępowania administracyjnego, jak i w obszernej argumentacji zawartej w skardze do sądu administracyjnego Komendant Główny Policji nie powołał się na żadne konkretne, zindywidualizowane okoliczności, które świadczyłyby o tym, że dalsze przetwarzanie danych osobowych uczestnika postępowania jest niezbędne z punktu widzenia realizacji ustawowych zadań Policji. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarga zawiera jedynie ogólne rozważania dotyczące zadań Policji oraz charakteru procesowego orzeczenia o umorzeniu postępowania karnego z powodu niepoczytalności sprawcy, bez odwołania się do realiów niniejszej sprawy. Innymi słowy, zdaniem Sądu I instancji Komendant Główny Policji nie wyjaśnia, z jakiej konkretnie przyczyny uważa dalsze przetwarzanie danych osobowych strony za niezbędne z punktu widzenia powoływanych w skardze celów. W świetle poczynionych ustaleń Sąd I instancji uznał, że organ miał zatem podstawy przyjąć, że Komendant Główny Policji nie uzasadnił, jaki konkretnie cel determinuje dalsze przetwarzanie danych osobowych uczestnika postępowania w KSIP w związku z prowadzonym przeciwko niemu postępowaniem karnym w sprawie o czyn z art. 226 § 1 Kodeksu karnego, bowiem nie wykazał w jaki sposób przetwarzanie jego danych osobowych przyczynia się do realizacji któregokolwiek z zadań określonych w art. 1 ust. 2 ustawy o Policji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że organ zasadnie ocenił, że skoro postępowanie karne prowadzone wobec uczestnika postępowania w 2015 roku zakończyło się umorzeniem postępowania w związku ze stwierdzeniem, że sprawca działał w stanie niepoczytalności (jest to okoliczność niesporna), brak jest racjonalnych podstaw do uznania, by w dalszym ciągu, po upływie 7 lat od tego zdarzenia przetwarzanie danych osobowych uczestnika postępowania było niezbędne dla realizacji zadań Policji. Ponadto, Sąd I instancji powtórzył za organem, że od czasu pozyskania i wprowadzenia danych osobowych do zbioru KSIP w 2015 roku w związku z prowadzonym postępowaniem karnym nie doszło do postawienia uczestnikowi postępowania innego zarzutu o charakterze prawnokarnym, a obecnie nie toczy się przeciwko niemu żadne postępowanie karne. W związku z powyższym Sąd I instancji nie uwzględnił zawartych w skardze zarzutów naruszenia prawa materialnego i procesowego koncentrujących się na nieprawidłowej, zdaniem Komendanta Głównego Policji, ocenie przesłanki niezbędności przetwarzania danych osobowych uczestnika postępowania dla realizacji ustawowych zadań Policji. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w tej sprawie nie występuje jasny i konkretny związek pomiędzy określonymi w ustawie o Policji celami tej formacji a znajdującymi się w KSIP danymi osobowymi uczestnika postępowania, w szczególności wziąwszy pod uwagę, że figuruje on w KSIP w związku z czynem, który miał miejsce w 2015 roku, zaś postępowanie karne w związku z jego popełnieniem zostało umorzone. Dywagacje Komendanta Głównego Policji, jako mające zdaniem Sądu I instancji jedynie charakter hipotetyczny i ogólny nie mogły w jego ocenie stanowić przekonywującego argumentu podważającego stanowisko organu w tej kwestii. Ponadto, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie dodał, że w sprawie przetwarzania danych osobowych przez Policję wypowiedział się Europejski Trybunał Praw Człowieka, który w wyroku z 4 grudnia 2008 r. (30562/04, S. I Marper v. Wielka Brytania, LEX nr 468452) stwierdził, iż bezterminowe przechowywanie przez władze danych szczególnie wrażliwych jest niedopuszczalne w demokratycznym społeczeństwie i prowadzi do naruszenia art. 8 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka, stanowiącego o prawie do ochrony życia prywatnego. Trybunał wskazał również, że prawo krajowe powinno zawierać odpowiednie mechanizmy ochronne w celu zapobieżenia takiego wykorzystania informacji osobistych, które naruszałoby art. 8 Konwencji. Trybunał podniósł, iż potrzeba takiej ochrony wzrasta, gdy ma się do czynienia z procesem automatycznego przetwarzania danych, a wykorzystywanie ich do celów policyjnych nie może być usprawiedliwieniem mniejszej ochrony. Sąd I instancji przywołane stanowisko Trybunału w całości podzielił i również z tej przyczyny uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł Komendant Główny Policji i zaskarżając ten wyrok w całości i wnosząc o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie, uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, a także o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania, zarzucił zaskarżonemu rozstrzygnięciu: I. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1\. art. 141 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez ogólnikowe odniesienie się do zarzutów zawartych w skardze Komendanta Głównego Policji, ogólnikowe uzasadnienie wyroku i nieprzedstawienie własnych ocen i rozważań dotyczących ustaleń faktycznych sprawy rozstrzygniętej zaskarżoną decyzją, a także niedokonanie własnych ustaleń prawnych przez sąd w tej sprawie, a jedynie lakoniczne wskazanie, iż decyzja jest zgodna z prawem, lakoniczne potwierdzenie ustaleń faktycznych i prawnych dokonanych przez Prezesa UODO w zaskarżonej decyzji, a także poprzestanie przez sąd i oparcie się w całości na ustaleniach faktycznych i prawnych zawartych w zaskarżonej decyzji, w tym poprzez powielenie niemal w całości stanowiska i argumentacji Prezesa UODO zawartej w zaskarżonej decyzji - w wyniku czego sąd orzekł o oddaleniu skargi Komendanta Głównego Policji w sposób uniemożliwiający przeprowadzenie kontroli zaskarżonego wyroku w zakresie zgodności z przepisami prawa materialnego i przepisami postępowania, a także bez podstawy prawnej; 2\. art. 141 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez niewyjaśnienie w sposób logiczny i zgodny z zasadami prawidłowego rozumowania kwestii pozostawania w ramach kompetencji nadzorczych, o których mowa w art. 5 ust. 1 ustawy o ochronie danych osobowych przetwarzanych w związku z zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości, w szczególności w ramach kompetencji do rozpatrywania skarg osób, których dane osobowe są przetwarzane niezgodnie z prawem i prowadzenia postępowań w tym zakresie, uprawnień Prezesa UODO do dokonywania własnej weryfikacji i oceny niezbędności i przydatności dla realizacji ustawowych zadań Policji informacji, w tym danych osobowych, dotyczących uczestnika postępowania przetwarzanych w KSIP w związku z popełnieniem przestępstwa oraz zezwalających temu organowi na uznanie tych informacji, w tym danych osobowych, za zbędne i nieprzydatne dla realizacji ustawowych zadań Policji, w szczególności w zakresie ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego, rozpoznawania, wykrywania, zapobiegania i zwalczania przestępstw oraz ścigania ich sprawców, a w konsekwencji sąd nie wskazał przepisów prawa, z których takie prawo Prezesa UODO wynika, i nie wyjaśnił ich zastosowania w niniejszej sprawie - w wyniku czego sąd orzekł o oddaleniu skargi Komendanta Głównego Policji w sposób uniemożliwiający przeprowadzenie kontroli zaskarżonego wyroku w zakresie zgodności z przepisami prawa materialnego i przepisami postępowania, a także bez podstawy prawnej; 3\. art. 141 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez nielogiczne i nieuwzględniające wskazań wiedzy oraz zasad rozumowania, w tym wewnętrznie sprzeczne uzasadnienie wyroku, w którym z jednej strony sąd wskazuje, że "istotna z punktu widzenia dopuszczalnego czasu przetwarzania danych osobowych jest ich niezbędność dla realizacji celów przetwarzania, tj. w szczególności w celu realizacji ustawowych zadań Policji określonych w ustawie o Policji" z drugiej zaś strony wskazuje, że "Komendant Główny Policji nie uzasadnił jaki konkretnie cel determinuje dalsze przetwarzanie danych osobowych uczestnika postępowania w KSIP w związku z prowadzonym przeciwko niemu postępowaniem karnym w sprawie o czyn z art. 226 § 1 Kodeksu karnego. Nie wykazał bowiem, w jaki sposób przetwarzanie jego danych osobowych przyczynia się do realizacji któregokolwiek z zadań określonych w art. 1 ust. 2 ustawy o Policji" a także że "w sprawie nie występuje jasny i konkretny związek pomiędzy określonymi w ustawie o Policji celami tej formacji a znajdującymi się w KSIP danymi osobowymi uczestnika postępowania, w szczególności wziąwszy pod uwagę, że figuruje on w systemie w związku z czynem, który miał miejsce w 2015 r., zaś postępowanie karne w związku z jego popełnieniem zostało umorzone" co pozostaje w sprzeczności z wcześniejszym stwierdzeniem sądu oraz obowiązującymi przepisami określającymi prawa i zadania Policji, w tym prawo do przetwarzania informacji, w tym danych osobowych w KSIP w związku z realizacją zadań Policji na podstawie art. 21nb ustawy z o Policji w wyniku czego sąd orzekł o oddaleniu skargi Komendanta Głównego Policji w sposób uniemożliwiający przeprowadzenie kontroli zaskarżonego wyroku w zakresie zgodności z przepisami prawa materialnego i przepisami postępowania, a także bez podstawy prawnej; 4\. art. 141 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez nielogiczne i nieuwzględniające wskazań wiedzy oraz zasad prawidłowego rozumowania uzasadnienie wyroku, w którym sąd z jednej strony stwierdził, że "dywagacje Komendanta Głównego Policji, jako mające jedynie charakter hipotetyczny i ogólny nie mogły stanowić przekonywującego argumentu podważającego stanowisko organu w tej kwestii" podczas gdy sąd nie wskazał o jakie konkretnie "dywagacje" chodzi w realiach rozpatrywanej sprawy i nie wyjaśnił na czym ta hipotetyczność i ogólnikowość polegała w odniesieniu do konkretnych twierdzeń, faktów i przepisów prawa podnoszonych przez Komendanta Głównego Policji oraz podczas gdy stanowisko Komendanta Głównego Policji wyrażone w skardze do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego oraz w wyjaśnieniach złożonych przed Prezesem UODO odnosiło się tak co do faktów jak i co do prawa do realiów rozpatrywanej sprawy dotyczącej przetwarzania danych osobowych uczestnika postępowania w KSIP, a także podczas gdy sąd oparł się na twierdzeniach Prezesa UODO, które w zakresie oceny niezbędności przetwarzania danych osobowych uczestnika postępowania w KSIP oraz uznania, iż ustał cel przetwarzania jego danych osobowych w KSIP przez Policję w związku z tym, iż od czasu pozyskania i wprowadzenia danych osobowych do zbioru KSIP w 2015 roku w związku z prowadzonym postępowaniem karnym nie doszło do postawienia uczestnikowi postępowania innego zarzutu o charakterze prawnokarnym opierało się na teoretycznej, abstrakcyjnej i oderwanej do realiów (faktów) rozpatrywanej sprawy oraz obowiązujących przepisów prawa ocenie ustania celu przetwarzania danych osobowych uczestnika postępowania w KSIP oraz zbędności ich w KSIP przez Policję - w wyniku czego sąd orzekł o oddaleniu skargi Komendanta Głównego Policji w sposób uniemożliwiający przeprowadzenie kontroli zaskarżonego wyroku w zakresie zgodności z przepisami prawa materialnego i przepisami postępowania, a także bez podstawy prawnej; 5\. art. 141 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez błędne uznanie i niezgodne ze stanem faktycznym sprawy wyjaśnienie podstawy rozstrzygnięcia w uzasadnieniu, iż "w skardze do sądu administracyjnego strona skarżąca nie powołała się na żadne konkretne, zindywidualizowane okoliczności, które świadczyłyby o tym, że dalsze przetwarzanie danych osobowych uczestnika postępowania jest niezbędne z punktu widzenia realizacji ustawowych zadań Policji" oraz że "Skarga zawiera jedynie ogólne rozważania dotyczące zadań Policji oraz charakteru procesowego orzeczenia o umorzeniu postępowania karnego z powodu niepoczytalności sprawcy, bez odwołania się do realiów niniejszej sprawy", a także że "Komendant nie wyjaśnia, z jakiej konkretnie przyczyny uważa dalsze przetwarzanie danych osobowych strony za niezbędne z punktu widzenia powoływanych w skardze celów" podczas gdy Komendant Główny Policji zarówno w skardze, jak i wyjaśnieniach złożonych w toku postępowania administracyjnego wskazał przyczyny przetwarzania danych osobowych uczestnika postępowania w KSIP, tj. niezbędność tych danych dla realizacji zadań Policji jako celów przetwarzania informacji, w tym danych osobowych w KSIP, odnosząc się do realiów tej indywidualnej sprawy związanej z przetwarzaniem konkretnie danych osobowych uczestnika postępowania, biorąc pod uwagę okoliczności przetwarzania danych osobowych uczestnika postępowania w KSIP, w tym charakter popełnionego przestępstwa w zakresie celów przetwarzania przez Policję informacji, w tym danych osobowych uczestnika postępowania w KSIP oraz ich niezbędności dla realizacji zadań ustawowych Policji, a także biorąc pod uwagę informacje zgromadzone w KSIP dotyczące uczestnika postępowania w związku z popełnionym przestępstwem, jak również brak posiadania informacji wskazujących na zbędność przetwarzania tych danych w KSIP w kontekście tych celów w momencie dokonywania weryfikacji, a także wskazał, na brak możliwości wskazania konkretnych spraw, czynności lub zadań Policji, do których mogą być wykorzystane dane osobowe uczestnika postępowania przetwarzane w KSIP, z uwagi na ujawnienie metod i form realizacji ustawowych zadań Policji wbrew przepisom art. 20a ust. 1 ustawy o Policji oraz wskazując na przepisy art. 26 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o ochronie danych osobowych przetwarzanych w związku z zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości uprawniające do nieprzekazywania takich informacji również przy rozpatrywaniu skarg dotyczących odmowy usunięcia danych osobowych uczestnika postępowania z KSIP, co sąd pominął w uzasadnieniu i nie odniósł się do tych faktów i okoliczności poprzestając na przyjęciu za rozstrzygające twierdzeń Prezesa UODO wbrew faktom wynikających z rozstrzyganej sprawy oraz obowiązujących w tym zakresie przepisom prawa wynikającym z art. 21nb oraz art. 20 ust. 1-1d, 1j i ust. 2ad-2ba oraz art. 20a ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 1 i ust. 2 pkt 1-4 ustawy o Policji oraz art. 13, art. 16 i art. 26 ustawy o ochronie danych osobowych przetwarzanych w związku z zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości - w wyniku czego sąd orzekł o oddaleniu skargi Komendanta Głównego Policji w sposób uniemożliwiający przeprowadzenie kontroli zaskarżonego wyroku w zakresie zgodności z przepisami prawa materialnego i przepisami postępowania, a także bez podstawy prawnej; 6\. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 1 § 1 i § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 141 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i art. 7 Konstytucji RP, art. 5 ust. 1 ustawy o ochronie danych osobowych przetwarzanych w związku z zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości oraz art. 6 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez: a) nierozpoznanie sprawy i niedokonanie przez sąd z uwzględnieniem obowiązujących przepisów prawa oraz zgodnie z zasadą praworządności wyrażoną w art. 7 Konstytucji RP działania organów władzy publicznej na podstawie i w granicach prawa kontroli działalności Prezesa UODO w zakresie zgodności z prawem działania tego organu polegającego na dokonaniu przez ten organ własnej weryfikacji i oceny niezbędności, zbędności i przydatności dla realizacji ustawowych zadań Policji informacji, w tym danych osobowych, dotyczących uczestnika postępowania przetwarzanych w KSIP w związku z popełnieniem przestępstwa oraz na uznaniu przez Prezesa UODO w wyniku tej oceny tych informacji, w tym danych osobowych, za zbędne i nieprzydatne dla realizacji ustawowych zadań Policji, w szczególności w zakresie ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego, rozpoznawania, wykrywania, zapobiegania i zwalczania przestępstw oraz ścigania ich sprawców pomimo, iż Prezes UODO nie jest organem realizującym zadania w tym zakresie oraz w zakresie zadań Prezesa UODO określonych w art. 5 ust. 1 ustawy o ochronie danych osobowych przetwarzanych w związku z zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości, w tym w szczególności w zakresie zadania polegającego na rozpatrywaniu skarg osób, których dane osobowe są przetwarzane niezgodnie z prawem, i prowadzeniu postępowań w tym zakresie, takie prawo nie zostało przyznane temu organowi, co stanowiło działanie Prezesa UODO bez podstawy prawnej i wydanie zaskarżonej decyzji poza granicami prawa uprawniającymi ten organ do rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej w zakresie rozpatrywania skargi w przedmiocie niezgodnego z prawem przetwarzania danych osobowych uczestnika postępowania; b) niewyjaśnienie przez sąd w uzasadnieniu, które z zakresu zadań i uprawnień Prezesa UODO określonych w art. 5 ust. 1 ustawy o ochronie danych osobowych przetwarzanych w związku z zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości uprawnia Prezesa UODO do działań, o których mowa w lit. a, a także niewskazanie i niewyjaśnienie podstawy prawnej uprawniającej Prezesa UODO do działania określonego w lit. a w ramach rozpatrywania skargi w przedmiocie niezgodnego z prawem przetwarzania danych osobowych uczestnika postępowania, w sytuacji gdy z zadania tego nie wynika uprawnienie do działania, o którym mowa w lit. a - do czego sąd był obowiązany w ramach kognicji sądów administracyjnych wynikającej z art. 1 § 1 i § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz w wyniku czego sąd nie dopełniając obowiązków wynikających ze wskazanych przepisów prawa orzekł o oddaleniu skargi Komendanta Głównego Policji bez podstawy prawnej; 7\. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez niewłaściwą ocenę zaskarżonej decyzji w świetle tych przepisów i ich niewłaściwe zastosowanie oraz uznanie przez sąd, iż Prezes UODO wyczerpująco rozpatrzył materiał dowodowy oraz ocenił wszystkie okoliczności sprawy w świetle całokształtu materiału dowodowego sprawy rozstrzygniętej zaskarżoną decyzją, w tym w zakresie ustaleń faktycznych i prawnych, zgodnie z zasadami prawidłowego rozumowania, zasadą prawdy obiektywnej i zasadą pogłębiania zaufania, z uwzględnieniem interesu prawnego Komendanta Głównego Policji, w sposób niesprzeczny z dokonanymi ustaleniami i przepisami prawa mającymi zastosowanie w niniejszej sprawie pomimo, iż Prezes UODO nie dopełnił obowiązków wynikających z art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego, w tym w szczególności nie uwzględniając okoliczności faktycznych i prawnych przedstawionych przez Komendanta Głównego Policji w wyjaśnieniach dotyczących podstaw faktycznych i prawnych przetwarzania danych osobowych uczestnika postępowania w KSIP oraz pomijając fakty wskazywane przez Komendanta Głównego Policji co do przyczyn uzasadniających przetwarzanie danych osobowych uczestnika postępowania w KSIP związanych z popełnionym przestępstwem w zakresie ustawowych zadań Policji oraz pomijając brak możliwości i brak podstaw do wykazywania konkretnych spraw, czynności lub zadań Policji, do których mogą być wykorzystane dane osobowe uczestnika postępowania przetwarzane w KSIP, z uwagi na ujawnienie metod i form realizacji ustawowych zadań Policji wbrew przepisom art. 20a ust. 1 ustawy o Policji oraz prawo Policji do przetwarzania informacji, w tym danych osobowych bez wiedzy i zgody osoby, której dane dotyczą, a także z pominięciem przepisów art. 26 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o ochronie danych osobowych przetwarzanych w związku z zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości uprawniających Komendanta Głównego Policji do nieprzekazywania takich informacji również przy rozpatrywaniu skarg dotyczących odmowy usunięcia danych osobowych uczestnika postępowania z KSIP - w wyniku czego sąd orzekł o oddaleniu skargi Komendanta Głównego Policji podczas gdy właściwa ocena decyzji i właściwe zastosowanie przepisów art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez uznanie, iż Prezes UODO nie dopełnił obowiązków wynikających z tych przepisów doprowadziłyby sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji; 8\. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 6, art. 7, art. 8 w związku z art. 107 § 1 pkt 5 i § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez niewłaściwą ocenę zaskarżonej decyzji w świetle tych przepisów i ich niewłaściwe zastosowanie oraz uznanie przez sąd, iż Prezes UODO zgodnie z prawem rozstrzygnął sprawę w przedmiocie skargi uczestnika postępowania, niesprzecznie z ustaleniami faktycznymi i prawnymi dokonanymi w trakcie postępowania administracyjnego prowadzonego przez Prezesa UODO, a także niesprzecznie z faktami i przepisami ustawy o ochronie danych osobowych przetwarzanych w związku z zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości, na których organ oparł rozstrzygniecie istoty sprawy w zaskarżonej decyzji oraz że załatwił sprawę działając na podstawie i w granicach prawa uwzględniając interes społeczny i interes publiczny w zakresie bezpieczeństwa i porządku publicznego, a także że wyjaśnił w toku postępowania i uzasadnieniu decyzji fakt i sposób naruszenia przepisów ustawy o ochronie danych osobowych przetwarzanych w związku z zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości przez Komendanta Głównego Policji, jak również że wskazał i wyjaśnił podstawy prawne uprawniające Prezesa UODO do dokonywania oceny, o której mowa w pkt 6 pomimo, iż Prezes UODO nie dopełnił obowiązków wynikających z powyższych przepisów, w tym nie wyważył należycie interesu społecznego jaki wiąże się z realizacją przez Policję zadań w zakresie zapewnienia bezpieczeństwa i ochrony porządku publicznego oraz przetwarzaniem danych osobowych w KSIP w celu ich realizacji, nie uwzględnił okoliczności faktycznych i prawnych przedstawionych przez Komendanta Głównego Policji w wyjaśnieniach oraz pominął fakty wskazywane przez Komendanta Głównego Policji co do przyczyn uzasadniających przetwarzanie danych osobowych uczestnika postępowania w KSIP związanych z popełnionym przestępstwem w zakresie ustawowych zadań Policji oraz wskazywane fakty związane z brakiem możliwości i brakiem podstaw do wykazywania konkretnych spraw, czynności lub zadań Policji, do których mogą być wykorzystane dane osobowe uczestnika postępowania przetwarzane w KSIP, z uwagi na ujawnienie metod i form realizacji ustawowych zadań Policji wbrew przepisom art. 20a ust. 1 ustawy o Policji oraz prawo Policji do przetwarzania informacji, w tym danych osobowych bez wiedzy i zgody osoby, której dane dotyczą, a także wskazując na przepisy art. 26 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o ochronie danych osobowych przetwarzanych w związku z zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości uprawniające do nieprzekazywania takich informacji również przy rozpatrywaniu skarg dotyczących odmowy usunięcia danych osobowych uczestnika postępowania z KSIP - w wyniku czego sąd orzekł o oddaleniu skargi Komendanta Głównego Policji podczas gdy właściwa ocena decyzji i właściwe zastosowanie wskazanych przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez uznanie, iż Prezes UODO nie dopełnił obowiązków wynikających z tych przepisów doprowadziłoby sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji; 9\. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez niewłaściwą ocenę zaskarżonej decyzji w świetle tych przepisów i ich niewłaściwe zastosowanie oraz uznanie przez sąd wbrew okolicznościom faktycznym istniejącym w sprawie, iż "w skardze do sądu administracyjnego strona skarżąca nie powołała się na żadne konkretne, zindywidualizowane okoliczności, które świadczyłyby o tym, że dalsze przetwarzanie danych osobowych uczestnika postępowania jest niezbędne z punktu widzenia realizacji ustawowych zadań Policji", oraz że "Skarga zawiera jedynie ogólne rozważania dotyczące zadań Policji oraz charakteru procesowego orzeczenia o umorzeniu postępowania karnego z powodu niepoczytalności sprawcy, bez odwołania się do realiów niniejszej sprawy", a także że "Komendant nie wyjaśnia, z jakiej konkretnie przyczyny uważa dalsze przetwarzanie danych osobowych strony za niezbędne z punktu widzenia powoływanych w skardze celów" podczas gdy Komendant Główny Policji zarówno w skardze, jak i wyjaśnieniach złożonych w toku postępowania administracyjnego wskazał przyczyny przetwarzania danych osobowych uczestnika postępowania w KSIP, tj. niezbędność tych danych dla realizacji zadań Policji jako celów przetwarzania informacji, w tym danych osobowych w KSIP, odnosząc się do realiów tej indywidualnej sprawy związanej z przetwarzaniem konkretnie danych osobowych uczestnika postępowania, biorąc pod uwagę okoliczności przetwarzania danych osobowych uczestnika postępowania w KSIP, w tym charakter popełnionego przestępstwa w zakresie celów przetwarzania przez Policję informacji, w tym danych osobowych uczestnika postępowania w KSIP oraz ich niezbędności dla realizacji zadań ustawowych Policji, a także biorąc pod uwagę informacje zgromadzone w KSIP dotyczące uczestnika postępowania w związku z popełnionym przestępstwem, jak również brak posiadania informacji wskazujących na zbędność przetwarzania tych danych w KSIP w kontekście tych celów w momencie dokonywania weryfikacji, a także wskazał na brak możliwości wskazania konkretnych spraw, czynności lub zadań Policji, do których mogą być wykorzystane dane osobowe uczestnika postępowania przetwarzane w KSIP, z uwagi na ujawnienie metod i form realizacji ustawowych zadań Policji wbrew przepisom art. 20a ust. 1 ustawy o Policji, prawo Policji do przetwarzania danych osobowych bez wiedzy i zgody osoby, której dane dotyczą oraz wskazując na przepisy art. 26 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o ochronie danych osobowych przetwarzanych w związku z zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości uprawniające do nieprzekazywania takich informacji również przy rozpatrywaniu skarg dotyczących odmowy usunięcia danych osobowych uczestnika postępowania z KSIP, które to fakty i okoliczności sąd pominął poprzestając na przyjęciu za rozstrzygające twierdzenia Prezesa UODO wbrew faktom wynikającym z rozstrzyganej sprawy oraz obowiązującym w tym zakresie przepisom prawa - w wyniku czego sąd orzekł o oddaleniu skargi Komendanta Głównego Policji w sposób uniemożliwiający przeprowadzenie kontroli zaskarżonego wyroku w zakresie zgodności z przepisami prawa materialnego i przepisami postępowania, a także bez podstawy prawnej; 10\. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 7 i art. 77 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez niewłaściwą ocenę zaskarżonej decyzji w świetle tych przepisów i ich niewłaściwe zastosowanie oraz uznanie przez sąd, iż Prezes UODO zgodnie z prawem rozstrzygnął sprawę w przedmiocie skargi uczestnika postępowania oraz że prawidłowo ustalił, że dane osobowe uczestnika postępowania są zbędne dla realizacji ustawowych zadań Policji ze względu na to, że ustał cel ich przetwarzania oraz że związku z tym należy je usunąć, a także, że w sposób wyczerpujący ustalił stan faktyczny, a co się z tym że dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych w tym zakresie oraz że dokonał niezbędnych czynności do dokładnego wyjaśnienia okoliczności faktycznych sprawy pomimo tego, iż Prezes UODO nieprawidłowo ustalił zbędność przetwarzania danych osobowych uczestnika postępowania dla realizacji zadań Policji oraz ustanie celu ich przetwarzania ze względu na to, iż od czasu pozyskania i wprowadzenia danych osobowych do zbioru KSIP w 2015 roku w związku z prowadzonym postępowaniem karnym nie doszło do postawienia uczestnikowi postępowania innego zarzutu o charakterze prawnokarnym oraz obecnie nie toczy się przeciwko niemu żadne postępowanie karne, co stanowiło podstawę faktyczną rozstrzygnięcia istoty sprawy w przedmiocie nakazu usunięcia danych osobowych uczestnika postępowania z KSIP, w sytuacji gdy Komendant Główny Policji nie przetwarza zbędnych danych osobowych uczestnika postępowania dla realizacji zadań ustawowych Policji w kontekście zadań Policji wynikających z art. 1 ust. 2 ustawy o Policji oraz w sytuacji gdy zgodnie z obowiązującymi przepisami art. 21nb art. 20 ust. 1-1d, 1j i ust. 2ad-2ba w związku z art. 1 ust. 1 i ust. 2 pkt 1-4 ustawy o Policji jest uprawniony do przetwarzania danych osobowych uczestnika postępowania w KSIP w celu realizacji zadań ustawowych Policji - w wyniku czego sąd orzekł o oddaleniu skargi Komendanta Głównego Policji, podczas gdy właściwa ocena decyzji i właściwe zastosowanie wskazanych przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez uznanie, iż Prezes UODO nie dopełnił obowiązków wynikających z tych przepisów doprowadziłyby sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji; 11\. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego, art. 5 ust. 1 i art. 8 ust. 2 pkt 5 oraz art. 13, art. 14 ust. 2, art. 16 i art. 31 ust. 1 pkt 5 ustawy o ochronie danych osobowych przetwarzanych w związku z zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości, a także art. 21nb, art. 20 ust.1-1d, 1j i ust. 2ad-2ba w związku z art. 1 ust. 1 i ust. 2 pkt 1-4 ustawy o Policji poprzez niewłaściwą ocenę zaskarżonej decyzji w świetle tych przepisów i ich niewłaściwe zastosowanie oraz uznanie przez sąd, iż Prezes UODO rozstrzygnął sprawę w przedmiocie skargi uczestnika postępowania zgodnie z przepisami prawa materialnego i przepisami postępowania pomimo, iż Prezes UODO rozstrzygnął sprawę sprzecznie z wymienionymi przepisami prawa materialnego i poza granicami wynikającymi z wymienionych przepisów dokonując oceny zgodności przetwarzania danych osobowych uczestnika postępowania w KSIP przez Komendanta Głównego Policji na podstawie przesłanek i kryteriów nieokreślonych w przepisach prawa materialnego stanowiących podstawę przetwarzania, w tym przechowywania danych osobowych w KSIP przez Policję, bez uwzględnienia celów przetwarzania informacji, w tym danych osobowych, w KSIP, którymi są ustawowe zadania Policji wynikające w szczególności z art. 1 ust. 1 pkt 1-4 ustawy o Policji, oraz bez uwzględnienia 10-letniego terminu uprawniającego Policję do przechowywania danych osobowych dla realizacji zadań ustawowych oraz dokonując oceny niezbędności i zbędności danych osobowych przetwarzanych przez Policję w sposób sprzeczny z tymi przepisami, poza zakresem kompetencji Prezesa UODO wynikających z jego ustawowych zadań - w wyniku czego sąd orzekł o oddaleniu skargi Komendanta Głównego Policji podczas gdy właściwa ocena decyzji i właściwe zastosowanie wskazanych przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego oraz przepisów prawa materialnego doprowadziłyby sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji ze względu na brak zgodności z tymi przepisami; 12\. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 6, art. 14 § 1a, art. 107 § 1 pkt 8, art. 109 § 1 i art. 39 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez uznanie, iż doręczenie Komendantowi Głównemu Policji na elektroniczną skrzynkę podawczą ePUAP:/PolicjaKGP/skrytkaESP zaskarżonej decyzji pomimo, iż było nieprawidłowe, nie miało wpływu na wynik sprawy, podczas gdy brak podpisu oznacza brak doręczenia decyzji Komendantowi Głównemu Policji, co uniemożliwia Komendantowi jako stronie postępowania obronę swoich praw, w tym zweryfikowanie prawdziwości decyzji, jej integralności w zakresie treści oraz faktu rzeczywistego wydania przez Prezesa UODO lub osobę upoważnioną do działania w jego imieniu, nie uwzględnia interesów Komendanta jako strony postępowania, uprzywilejowuje drugą stronę postępowania prowadząc do nierównego traktowania stron postępowania oraz w nieuzasadniony sposób usprawiedliwia intencjonalne działanie Prezesa UODO polegające na świadomym przesłaniu Komendantowi Głównemu Policji decyzji bez podpisu spełniającego wymogi ww. przepisów naruszając interes społeczny, uniemożliwiając Komendantowi Głównemu Policji obronę jego praw oraz działając wbrew zasadzie praworządności poza granicami prawa - w wyniku czego sąd orzekł o oddaleniu skargi Komendanta Głównego Policji podczas gdy "właściwa powyższych okoliczności" i właściwe zastosowanie wskazanych przepisów doprowadziłyby sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji ze względu na brak zgodności z tymi przepisami działania Prezesa UODO w zakresie doręczenia decyzji administracyjnej w formie dokumentu elektronicznego; II. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: 1\. art. 13, art. 14 ust. 2, art. 16 ustawy o ochronie danych osobowych przetwarzanych w związku z zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości oraz art. 21nb, art. 20 ust. 1-1d, 1j i ust. 2ad-2ba w związku z art. 1 ust. 1 i ust. 2 pkt 1-4 ustawy o Policji poprzez: a) niewłaściwe zastosowanie polegające na odstąpieniu od zastosowania tych przepisów jako przepisów szczególnych i przyjęcie, iż podstawą rozstrzygnięcia stanowi jedynie przepis art. 31 ust. pkt 5 ustawy o ochronie danych osobowych przetwarzanych w związku z zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości bez uwzględnienia praw (uprawnień) Policji wynikających z przepisów art. 21nb oraz art. 20 ust. 1-1d, 1j i ust. 2ad-2ba ustawy o Policji do przetwarzania przez Policję w KSIP informacji, w tym danych osobowych, w celu realizacji ustawowych zadań Policji, w tym informacji dotyczących popełnienia przestępstw przez osoby, w stosunku do których Policji realizowała ustawowe zadania oraz które w zakresie realizowanych zadań na podstawie ustawowych uprawnień Policja legalnie zgromadziła i przetwarza w KSIP w związku z realizacją tych zadań, które to przepisy są podstawą (stanowią legitymację Policji do) przetwarzania danych osobowych uczestnika postępowania, a także bez uwzględniania zadań Policji określonych w art. 1 ust. 2 pkt 1-4 w zw. z art. 1 ust. 1 ustawy o Policji, które uzasadniają ich przetwarzanie przez Policję i determinują cel przetwarzania tych danych w KSIP, w szczególności cel realizacji zadań Policji w zakresie ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego oraz wykrywania i ścigania sprawców przestępstw i wykroczeń; b) błędną wykładnię i odstąpienie od zastosowania tych przepisów jako przepisów szczególnych oraz uznanie wbrew wskazanym przepisom, iż przetwarzanie przez Policję w KSIP informacji, w tym danych osobowych, dotyczących uczestnika postępowania w zakresie popełnionego przez niego w 2015 roku przestępstwa jest zbędne i nieprzydatne w kontekście celów przetwarzania przez Policję informacji, w tym danych osobowych w KSIP, tj. dla realizacji zadań ustawowych Policji określonych w szczególności w art. 1 ust. 2 pkt 1-4 w zw. z art. 1 ust. 1 ustawy o Policji tj. w szczególności w celu ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego, rozpoznawania, wykrywania, zapobiegania i zwalczania przestępstw oraz ścigania ich sprawców; 2\. art. 16 w związku z art. 31 ust. 1 pkt 5 ustawy o ochronie danych osobowych przetwarzanych w związku z zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości oraz art. 21nb oraz art. 20 ust. 1-1d i 1j i ust. 2ad-2ba ustawy o Policji poprzez: a) błędną wykładnię prowadzącą w konsekwencji do "niewłaściwego" zastosowania tych przepisów, tj. dokonanie wykładni wykraczającej poza normy wynikające z tych przepisów i przyjęcie, iż art. 31 ust. 1 pkt 5 ustawy o ochronie danych osobowych przetwarzanych w związku z zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości jest podstawą określającą okres przechowywania danych osobowych przez Policję, pomimo iż przepisy art. 16 ust. 1 i 2 ustawy o ochronie danych osobowych przetwarzanych w związku z zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości w związku z wymienionymi przepisami ustawy o Policji określają wprost jako zasadę przetwarzania danych osobowych w celach określonych w art. 1 pkt 1 ustawy o ochronie danych osobowych przetwarzanych w związku z zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości obowiązek regularnej, okresowej weryfikacji danych osobowych pod kątem zbędności ich dalszego przechowywania, z częstotliwością nie rzadziej niż raz na 10 lat od dnia zebrania, uzyskania lub pobrania danych oraz dokonywania oceny niezbędności lub zbędności przetwarzania (w tym przechowywania) danych dla realizacji ustawowych zadań Policji - a w sprawie rozstrzygniętej decyzją Prezesa UODO termin 10-Ietni obowiązkowej weryfikacji jeszcze nie upłynął; b) niewłaściwe zastosowanie tych przepisów poprzez przyjęcie, iż wskazany w art. 16 ust. 1 ustawy o ochronie danych osobowych przetwarzanych w związku z zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości 10-letni termin weryfikacji od dnia zebrania, uzyskania lub pobrania danych osobowych uczestnika postępowania nie może być odniesieniem do przetwarzania danych osobowych w KSIP oraz że dane osobowe uczestnika postępowania są zbędne dla realizacji zadań Policji ze względu na to, że ustał cel ich przetwarzania gdyż nie postawiono uczestnikowi postępowania innego zarzutu o charakterze prawnokarnym pomimo, iż przepis art. 16 ust. 1 ustawy o ochronie danych osobowych przetwarzanych w związku z zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości wprost określa "10-letni" weryfikacji niezbędności przetwarzania danych osobowych w kontekście celów przetwarzania tych danych tj. w kontekście ustania celów przetwarzania, o których stanowi art. 31 ust. 1 pkt 5 ustawy o ochronie danych osobowych przetwarzanych w związku z zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości, a co się z tym wiąże ustanie celów przetwarzania w zakresie danych osobowych uczestnika postępowania przez Policję w KSIP w celach określonych w art. 1 ust. 2 pkt 1-4 ustawy o Policji podlega ocenie nie rzadziej niż co 10 lat od dnia ich pobrania, zebrania uzyskania lub aktualizacji w ramach weryfikacji danych osobowych pod kątem ich zbędności i niezbędności dla dalszego przechowywania w celu realizacji zadań ustawowych Policji, dokonywanej w tych okresach - a w sprawie rozstrzygniętej decyzją Prezesa UODO termin 10-letni obowiązkowej weryfikacji jeszcze nie upłynął; 3\. art. 16 ustawy o ochronie danych osobowych przetwarzanych w związku z zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości oraz art. 20 ust. 1-1d, 1j i ust. 2ad-2ba ustawy o Policji poprzez błędną wykładnię w konsekwencji prowadzącą do niewłaściwego zastosowania tych przepisów polegającego na uznaniu, iż przepisy ustawy o Policji są na tyle ogólne, że biorąc je pod uwagę możliwym byłoby zakwalifikowanie wszystkich zebranych przez Policję danych osobowych, co umożliwiałoby bezterminowe przechowywanie danych pomimo osiągnięcia celu, w którym zostały zebrane podczas gdy wskazane przepisy ustawy o Policji są podstawą przetwarzania przez Policję w KSIP danych osobowych w celu realizacji jej zadań ustawowych z obowiązkiem ich weryfikacji nie rzadziej niż co 10 lat na podstawie art. 16 ust. 1 i 2 ustawy o ochronie danych osobowych przetwarzanych w związku z zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości, co wynika z uprawnień i obowiązków Policji określonych w tych przepisach; 4\. art. 16 i art. 31 ust. 1 pkt 5 ustawy o ochronie danych osobowych przetwarzanych w związku z zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości oraz art. 21nb i art. 20 ust. 1-1d, 1j i ust. 2ad-2ba ustawy o Policji poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, iż przepisy ustawy o Policji nie mają zastosowania, gdyż są zbyt ogólne, oraz że przetwarzanie danych uczestnika postępowania w KSIP nie jest niezbędne dla celów dalszego przetwarzania danych uczestnika postępowania przez Policję w KSIP, a także że kluczowym wyznacznikiem dla oceny dopuszczalności przetwarzania danych osobowych w KSIP jest cel gromadzenia określonych informacji, co determinuje konieczność dokonywania każdorazowej, zindywidualizowanej oceny wniosków o usunięcie danych z tego zbioru, jak również że cel musi zostać określony konkretnie i musi być zasadny w świetle realizacji ustawowych zadań Policji, a nie określony w sposób ogólnikowy, zaś w przypadku ustania celu, dla którego dane są przetwarzane, niezbędne jest ich usunięcie, oraz że w takiej sytuacji zastosowanie ma art. 31 ust. 1 pkt 5 ustawy o ochronie danych osobowych przetwarzanych w związku z zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości, w którym ustawodawca określił warunek ograniczenia przechowywania danych osobowych nie dłuższy niż jest to niezbędne do osiągnięcia przez administratora celu ich przetwarzania podczas gdy: a) podstawą prawną przetwarzania informacji, w tym danych osobowych, w KSIP, w tym danych osobowych uczestnika postępowania, są wskazane przepisy ustawy o Policji, które determinują cel ich przetwarzania przez Policję w KSIP, statuując w tym zakresie ten cel jako realizację ustawowych zadań Policji w szczególności realizację zadań Policji w zakresie ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego oraz wykrywania i ścigania sprawców przestępstw i wykroczeń oraz podczas gdy wskazane przepisy ustawy o Policji stosownie do przepisów art. 13 ustawy o ochronie danych osobowych przetwarzanych w związku z zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości uprawniają Policję do przetwarzania w KSIP informacji, w tym danych osobowych, niezbędnych w celu realizacji ustawowych zadań Policji, w tym informacji dotyczących osób podejrzanych o popełnienie przestępstw, w stosunku do których Policja realizowała ustawowe zadania oraz które w zakresie realizowanych zadań na podstawie ustawowych uprawnień Policja legalnie zgromadziła i przetwarza w KSIP w związku z realizacją tych zadań - to jest w sytuacji gdy wskazane przepisy ustawy o ochronie danych osobowych przetwarzanych w związku z zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości i ustawy o Policji są podstawą prawną (stanowią legitymację Policji do) przetwarzania danych osobowych uczestnika postępowania w celu realizacji ustawowych zadań Policji określonych w art. 1 ust. 2 pkt 1-4 w zw. z art. 1 ust. 1 ustawy o Policji nawet określonych ogólnie, w tym jako zadania o charakterze prewencyjnym oraz które w związku z tym nie dają podstaw w świetle art. 31 ust. 1 pkt 5 ustawy o ochronie danych osobowych przetwarzanych w związku z zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości oraz art. 13 ust. 2 tej ustawy do uznania, iż ustał cel przetwarzania danych osobowych uczestnika postępowania w KSIP przetwarzanych w celu realizacji zadań ustawowych Policji, a co się z tym wiąże, że ustał cel w postaci realizacji zadań ustawowych Policji; b) wyrażenie "zbędnych danych" lub "niezbędnych danych" wraz z zadaniami ustawowymi Policji oraz uprawnieniami do przetwarzania danych osobowych jest konkretyzowane każdorazowo w kontekście tych zadań i uprawnień w ramach weryfikacji dokonywanej nie rzadziej niż co 10 lat i jest nierozerwalnie związane z tymi zadaniami i uprawnieniami, zaś weryfikacja ta i ocena zbędności lub niezbędności danych osobowych dla realizacji zadań Policji w tych terminach mocą przepisów art. 21nb oraz art. 20 ust. 1-1d, 1j i ust. 2ad-2ba ustawy o Policji w związku z art. 16 ustawy o ochronie danych osobowych przetwarzanych w związku z zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości została przyznana Policji, a konkretnie administratorowi, to jest Komendantowi Głównemu Policji; c) przepis art. 31 ust. 1 pkt 5 ustawy o ochronie danych osobowych przetwarzanych w związku z zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości również nie zawiera kryteriów "niezbędności dla celów przetwarzania", zaś ocena, czy dane osobowe są przechowywane przez okres nie dłuższy niż jest to niezbędne do celów ich przetwarzania może być dokonywana na mocy art. 16 ustawy o ochronie danych osobowych przetwarzanych w związku z zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości nie rzadziej niż co 10 lat od dnia ich zebrania, uzyskania, pobrania lub aktualizacji, co wynika z tego przepisu określającego termin dokonywania weryfikacji, a zatem termin, w którym administrator dokonuje oceny niezbędności lub zbędności dalszego przechowywania danych dla celów ich przechowywania - a w sprawie rozstrzygniętej decyzją Prezesa UODO dotyczącej uczestnika postępowania termin 10-letni dokonania weryfikacji jeszcze nie upłynął; d) przepis art. 31 ust. 1 pkt 5 ustawy o ochronie danych osobowych przetwarzanych w związku z zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości nie jest samodzielną podstawą do oceny dopuszczalności przetwarzania danych osobowych przetwarzanych w celach określonych w art. 1 pkt 1 ww. ustawy, gdyż przepis art. 16 ustawy o ochronie danych osobowych przetwarzanych w związku z zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości określa zasady przetwarzania danych osobowych w tych celach ustanawiając jako zasadę obowiązek weryfikacji danych osobowych w tych celach w terminach określonych w przepisach szczególnych, regulujących działanie właściwego organu, a jeżeli przepisy te nie określają terminu - nie rzadziej niż co 10 lat od dnia ich zebrania, uzyskania, pobrania lub aktualizacji, nakazując tym samym realizację przez administratora - Policji, Komendant Głównego Policji - obowiązku, o którym mowa w art. 31 ust. 1 pkt 5 ustawy o ochronie danych osobowych przetwarzanych w związku z zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości zgodnie z zasadami określonymi w art. 16 ww. ustawy, a zatem w przypadku danych osobowych przetwarzanych przez Policję w KSIP weryfikację ich zbędności lub niezbędności dla realizacji jej zadań ustawowych nie rzadziej niż co 10 lat – a w sprawie rozstrzygniętej decyzją Prezesa UODO dotyczącej uczestnika postępowania termin 10-letni dokonania weryfikacji jeszcze nie upłynął; 5\. art. 16 i art. 31 ust. 1 pkt 5 ustawy o ochronie danych osobowych przetwarzanych w związku z zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że ustanie celu przetwarzania danych osobowych uczestnika postępowania w KSIP wynika z art. 31 ust. 1 pkt 5 ustawy o ochronie danych osobowych przetwarzanych w związku z zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości oraz że przepis ten ma charakter nadrzędny i niezależny względem przepisu art. 16 ustawy o ochronie danych osobowych przetwarzanych w związku z zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości podczas gdy przepis art. 16 ustawy o ochronie danych osobowych przetwarzanych w związku z zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości ustanawia zasadę przetwarzania danych osobowych, o czym stanowi tytuł rozdziału 3 niniejszej ustawy, którą to zasadę należy stosować zgodnie z obowiązkami administratora określonymi w art. 31 ust. 1 ustawy o ochronie danych osobowych przetwarzanych w związku z zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości umieszczonymi w rozdziale dotyczącym administratora co prowadzi do realizacji obowiązku, o którym mowa w art. 31 ust. 1 pkt 5 ustawy o ochronie danych osobowych przetwarzanych w związku z zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości zweryfikowania niezbędności dalszego przechowywania danych osobowych uczestnika postępowania przez administratora - Komendanta Głównego Policji w terminach i na zasadach, o których stanowi art. 16 ustawy o ochronie danych osobowych przetwarzanych w związku z zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości, a nie w każdej chwili bez uwzględnienia zasad wynikających z tego przepisu; 6\. art. 5 ust. 1, art. 31 ust. 1 pkt 5 i art. 8 ust. 2 pkt 5 ustawy o ochronie danych osobowych przetwarzanych w związku z zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości oraz art. 7 Konstytucji RP poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, iż w ramach zadań Prezesa UODO, w tym w ramach rozpatrywania skarg osób, których dane osobowe są przetwarzane niezgodnie z prawem, był uprawniony do dokonania autonomicznej oceny niezbędności i przydatności dla realizacji ustawowych zadań Policji informacji, w tym danych osobowych, dotyczących uczestnika postępowania przetwarzanych w KSIP w związku z popełnieniem przestępstwa oraz do uznania tych informacji, w tym danych osobowych, za zbędne i nieprzydatne dla realizacji ustawowych zadań Policji, w szczególności w zakresie ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego, rozpoznawania, wykrywania, zapobiegania i zwalczania przestępstw oraz ścigania ich sprawców, a także w związku z tym był uprawniony do nakazania Komendantowi Głównemu Policji usunięcia danych osobowych z KSIP pomimo, iż Prezes UODO nie realizuje zadań, o których mowa w art. 1 ust. 2 pkt 1-4 ustawy o Policji oraz pomimo tego, iż przepisy ustawowe, w tym przepisy art. 5 ustawy o ochronie danych osobowych przetwarzanych w związku z zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości nie przyznają uprawnień Prezesowi UODO w powyższym zakresie, w tym w ramach oceny zgodności z przepisami ustawy o ochronie danych osobowych przetwarzanych w związku z zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości przetwarzania danych osobowych przez Policję, pozostawiając zgodnie z art. 16 ustawy o ochronie danych osobowych przetwarzanych w związku z zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości weryfikację danych osobowych w ramach celów przetwarzania określonych w art. 1 pkt 1 niniejszej ustawy pod kątem niezbędności ich dalszego przechowywania administratorowi, tj. w tym przypadku Komendantowi Głównemu Policji, co tym samym stanowi nieuprawnioną ingerencję w prawa i zadania ustawowe Policji, a w konsekwencji oznacza, że Prezes UODO rozstrzygnął sprawę sprzecznie z powyższymi przepisami prawa materialnego, a tym samym nie był uprawniony do nakazania usunięcia danych osobowych uczestnika postępowania z KSIP. W obszernym uzasadnieniu skargi kasacyjnej Komendant Główny Policji rozwinął argumenty na poparcie ww. zarzutów. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej podtrzymując stanowisko wyrażane w dotychczasowym toku postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 p.p.s.a.). Granice skargi kasacyjnej wyznaczają wskazane w niej podstawy. W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania. W sytuacji, gdy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, co do zasady w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania (por. wyrok NSA z dnia 27 czerwca 2012 r., II GSK 819/11, LEX nr 1217424; wyrok NSA z dnia 26 marca 2010 r., II FSK 1842/08, LEX nr 596025; wyrok NSA z dnia 4 czerwca 2014 r., II GSK 402/13, LEX nr 1488113; wyrok NSA z dnia 17 lutego 2023 r., II GSK 1458/19; wyrok NSA z dnia 1 marca 2023 r., I FSK 375/20). Dopiero bowiem po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy, albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd pierwszej instancji przepis prawa materialnego. Dla uznania za usprawiedliwioną podstawę kasacyjną z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. nie wystarcza samo wskazanie naruszenia przepisów postępowania, ale nadto wymagane jest, aby skarżący wykazał, że następstwa stwierdzonych wadliwości postępowania były tego rodzaju lub skali, iż kształtowały one lub współkształtowały treść kwestionowanego w sprawie orzeczenia (por. wyrok NSA z dnia 5 maja 2004 r., FSK 6/04, LEX nr 129933; wyrok NSA z dnia 26 lutego 2014 r., II GSK 1868/12, LEX nr 1495116; wyrok NSA z dnia 29 listopada 2022 r., I OSK 931/22). Pięć pierwszych zarzutów naruszenia przepisów postępowania dotyczy naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie art. 141 § 4 p.p.s.a., którego strona skarżąca kasacyjnie upatruje m.in. w ogólnikowym odniesieniu się do zarzutów zawartych w skardze Komendanta Głównego Policji do Sądu I instancji, nieprzedstawieniu własnych ocen i rozważań dotyczących ustaleń faktycznych sprawy rozstrzygniętej zaskarżoną decyzją, a także niedokonaniu własnych ustaleń prawnych przez Sąd I instancji w tej sprawie i powieleniu niemal w całości w tym zakresie stanowiska i argumentacji organu zawartych w zaskarżonej decyzji. Strona skarżąca kasacyjnie wytknęła również w ramach omawianych zarzutów niewyjaśnienie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sposób logiczny i zgodny z zasadami prawidłowego rozumowania kwestii podstawy prawnej do dokonywania przez Prezesa UODO własnej weryfikacji i oceny niezbędności i przydatności przetwarzania danych osobowych uczestnika postępowania w KSIP dla realizacji ustawowych zadań Policji. Strona skarżąca kasacyjnie zarzuciła także wewnętrzną sprzeczność uzasadnienia zaskarżonego wyroku, w którym Sąd I instancji z jednej strony wskazuje na istotność z punktu widzenia dopuszczalnego czasu przetwarzania danych osobowych, ich niezbędności dla realizacji celów przetwarzania, w szczególności w celu realizacji ustawowych zadań Policji określonych w ustawie z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2021 r., poz. 1882), a z drugiej strony uznaje, że Komendant Główny Policji nie uzasadnił jaki konkretnie cel determinuje dalsze przetwarzanie danych osobowych uczestnika postępowania i nie wskazuje w jaki sposób przetwarzanie jego danych osobowych przyczynia się do realizacji któregokolwiek z zadań określonych w art. 1 ust. 2 ustawy o Policji. Strona skarżąca kasacyjnie na podstawie omawianych zarzutów podnosi także, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie z jednej strony stwierdza, że dywagacje Komendanta Głównego Policji mają jedynie charakter hipotetyczny i ogólny, a z drugiej strony nie wskazuje o jakie konkretnie dywagacje chodzi i na czym owa hipotetyczność i ogólnikowość polega. Wreszcie, strona skarżąca kasacyjnie zarzuca Sądowi I instancji błędne uznanie, że w skardze do sądu administracyjnego Komendant Główny Policji nie powołał się na żadne konkretne i zindywidualizowane okoliczności, które świadczyłyby o tym, że dalsze przetwarzanie danych osobowych uczestnika postępowania jest niezbędne z punktu widzenia realizacji ustawowych zadań Policji, podczas gdy zarówno w skardze, jak i w wyjaśnieniach złożonych w toku postępowania administracyjnego Komendant Główny Policji wskazywał na konkretne przyczyny przetwarzania danych osobowych uczestnika postępowania w KSIP, tj. niezbędność tych danych dla realizacji zadań Policji jako celów przetwarzania informacji, w tym danych osobowych w KSIP, odnosząc się do realiów tej indywidualnej sprawy. Zarzuty te nie mogły jednak odnieść skutku. Zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. może być skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy, wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania (por. uchwała NSA z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt: II FPS 8/09, LEX nr 552012, wyrok NSA z dnia 20 sierpnia 2009 r., sygn. akt: II FSK 568/08, LEX nr 513044). Naruszenie to, jak już wskazywano, musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Za jego pomocą nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego, czy też stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego. Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. jest przepisem proceduralnym, regulującym wymogi uzasadnienia. W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z powyższej normy prawnej. Wadliwość uzasadnienia orzeczenia może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a., w sytuacji gdy sporządzone jest ono w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku (por. postanowienie NSA z dnia 22 maja 2014 r., II OSK 481/14). Tymczasem uzasadnienie zaskarżonego w niniejszej sprawie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wbrew twierdzeniom strony skarżącej kasacyjnie zawiera przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowiska strony przeciwnej, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Sąd I instancji odniósł się do wszystkich kwestii istotnych z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy i wskazał powody, dla których uznał, że skarga Komendanta Głównego Policji na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych z 21 grudnia 2022 r., nr DS.523.894.2020.WP.AB.194866 o nakazaniu Komendantowi Głównemu Policji przywrócenia stanu zgodnego z prawem poprzez usunięcie z KSIP danych osobowych uczestnika postępowania, wprowadzonych w ramach postępowania karnego prowadzonego wobec niego w sprawie o czyn wypełniający znamiona przestępstwa określonego w art. 226 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (Dz. U. z 2022 r., poz. 1138 ze zm.) – dalej także jako: k.k., nie zasługiwała na uwzględnienie. Należy podkreślić przy tym, że wadliwość uzasadnienia orzeczenia może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a. w sytuacji, gdy sporządzone jest ono w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku (por. postanowienie NSA z dnia 22 maja 2014 r., II OSK 481/14). Natomiast treść uzasadnienia zaskarżonego w niniejszej sprawie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wbrew twierdzeniom autora skargi kasacyjnej, czyni go w pełni poddającym się kontroli kasacyjnej i wprost wynika z niego rezultat i wnioski przeprowadzonej kontroli działalności administracji publicznej. Na marginesie jedynie można dodać, że obowiązek odniesienia się do zarzutów skargi oznacza konieczność odniesienia się do kwestii istotnych z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy, co wymaga podkreślenia zwłaszcza wobec obszerności wywiedzionej przez Komendanta Głównego Policji skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ilości zawartych w niej zarzutów i ich argumentacji – wielokrotnie powielanej. Podkreślić należy, że przywołany przez autora skargi kasacyjnej art. 141 § 4 p.p.s.a. nie wymaga szczegółowego odniesienia się przez Sąd I instancji do wszystkich zarzutów skargi oraz podniesionej w niej argumentacji, ale wymaga odniesienia się do tych zarzutów, których zbadanie jest niezbędne do przeprowadzenia kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego, co miało miejsce w realiach tej sprawy. Zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie może zatem skutecznie uzasadniać nieuwzględnieniem wszystkich zarzutów skargi, czy nieodniesieniem się przez sąd do wszystkich kwestii podnoszonych przez stronę. To, że skarżący kasacyjnie nie jest przekonany o trafności rozstrzygnięcia sprawy przez sąd, nie oznacza jeszcze wadliwości uzasadnienia wyroku (por. wyrok NSA z 30 listopada 2011 r., sygn. akt I OSK 1451/11). Brak przekonania strony o trafności rozstrzygnięcia sprawy, w tym co do przyjętego kierunku wykładni i zastosowania prawa, czy też oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, która nie koresponduje z oczekiwaniami skarżącego kasacyjnie, nie oznacza wadliwości uzasadnienia wyroku. Polemika z merytorycznym stanowiskiem sądu pierwszej instancji nie może czynić skutecznym zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Dlatego zarzuty naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. uznać należało za nieskuteczne. W kolejnych zarzutach sformułowanych w ramach drugiej podstawy kasacyjnej, tj. od zarzutu szóstego do zarzutu jedenastego strona skarżąca kasacyjnie usiłuje wytknąć szereg nieprawidłowości w przeprowadzonym przez Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych postępowaniu wszczętym wskutek wniesienia przez uczestnika postępowania skargi na nieprawidłowości w procesie przetwarzania jego danych osobowych przez Komendanta Głównego Policji, polegające na odmowie usunięcia jego danych osobowych z KSIP. Strona skarżąca kasacyjnie zarzuca m.in. niewskazanie i niewyjaśnienie podstawy prawnej uprawniającej organ do dokonania przez niego własnej weryfikacji i oceny niezbędności, zbędności i przydatności dla realizacji ustawowych zadań Policji przetwarzanych w sprawie informacji, niewłaściwe uznanie, że organ rozpatrzył w sposób wyczerpujący materiał dowodowy sprawy oraz ocenił wszystkie okoliczności sprawy, w tym w zakresie ustaleń faktycznych i prawnych sprawy, zgodnie z zasadami prawidłowego rozumowania, zasadą prawdy obiektywnej i zasadą pogłębiania zaufania, z uwzględnieniem interesu prawnego Komendanta Głównego Policji, w sposób niesprzeczny z dokonanymi ustaleniami i przepisami prawa mającymi zastosowanie w niniejszej sprawie, pomimo że organ pominął i nie uwzględnił okoliczności faktycznych i prawnych przedstawianych przez Komendanta Głównego Policji w wyjaśnieniach dotyczących podstaw faktycznych i prawnych przetwarzania danych osobowych uczestnika postępowania w KSIP i związanych z okolicznościami niniejszej sprawy przyczyn uzasadniających to przetwarzanie danych. Ponadto, strona skarżąca kasacyjnie wytknęła Sądowi I instancji nieprawidłową ocenę w zakresie uznania, że organ załatwił sprawę działając na podstawie i w granicach prawa uwzględniając interes społeczny i interes publiczny w zakresie bezpieczeństwa i porządku publicznego, a także że nieprawidłowo wyjaśnił w toku postępowania i uzasadnieniu decyzji fakt i sposób naruszenia przepisów ustawy o ochronie danych osobowych przetwarzanych w związku z zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości przez Komendanta Głównego Policji. W ocenie strony skarżącej kasacyjnie Prezes UODO nie wyważył bowiem w sposób należyty interesu społecznego jaki wiąże się z realizacją przez Policję zadań w zakresie zapewnienia bezpieczeństwa i ochrony porządku publicznego oraz przetwarzaniem danych osobowych w KSIP w celu ich realizacji. Strona skarżąca kasacyjnie wytknęła ponadto niewłaściwą ocenę zaskarżonej decyzji przez Sąd I instancji poprzez pominięcie tego, że Prezes UODO nieprawidłowo ustalił zbędność przetwarzania danych osobowych uczestnika postępowania dla realizacji zadań Policji oraz ustanie celu ich przetwarzania, a także niedostrzeżenie, że organ rozstrzygnął sprawę dokonując oceny zgodności przetwarzania danych osobowych uczestnika postępowania w KSIP przez Komendanta Głównego Policji na podstawie przesłanek i kryteriów nieokreślonych w przepisach prawa materialnego stanowiących podstawę przetwarzania danych w niniejszej sprawie, bez uwzględnienia celów przetwarzania tych informacji i z pominięciem 10-letniego terminu uprawniającego Policję do przechowywania danych osobowych dla realizacji zadań ustawowych oraz dokonując oceny niezbędności i zbędności danych osobowych przez Policję w sposób sprzeczny z przepisami i poza zakresem kompetencji Prezesa UODO wynikających z jego ustawowych zadań. Wymieniając wszystkie te naruszenia strona skarżąca kasacyjnie wytknęła Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w powiązaniu z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) – dalej: p.u.s.a. oraz art. 141 § 4 p.p.s.a., art. 7 Konstytucji RP i art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2018 r. o ochronie danych osobowych przetwarzanych w związku z zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości (Dz. U. z 2019 r., poz. 125 ze zm.) oraz art. 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2025 r., poz. 1691 ze zm.) – dalej zwanej: k.p.a. (szósty zarzut), a także z art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. (siódmy zarzut), art. 6, art. 7, art. 8 w zw. z art. 107 § 1 pkt 5 i § 3 k.p.a. (ósmy zarzut), z art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. (dziewiąty zarzut) oraz z art. 7 i art. 77 k.p.a. (dziesiąty zarzut). Ponadto strona skarżąca kasacyjnie powiązała zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. z art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w związku z art. 5 ust. 1 i art. 8 ust. 2 pkt 5 oraz art. 13, art. 14 ust. 2, art. 16 i art. 31 ust. 1 pkt 5 ustawy o ochronie danych osobowych przetwarzanych w związku z zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości, a także art. 21nb, art. 20 ust. 1-1 d, 1j i ust. 2ad-2ba w związku z art. 1 ust. 1 i ust. 2 pkt 1-4 ustawy o Policji (jedenasty zarzut). Zarzuty te nie mogły jednak odnieść skutku – nie tylko z powodu bezzasadności ich argumentacji, ale także z uwagi na ich błędy konstrukcyjne. Przede wszystkim w związku z tym, że strona skarżąca kasacyjnie zarzuca naruszenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. w powiązaniu z ww. przepisami podkreślenia wymaga, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntowane jest stanowisko, że przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. a czy c p.p.s.a., podobnie zresztą jak art. 146 § 1, art. 147, art. 149 § 1, czy też art. 151 i art. 161 § 1 p.p.s.a. ma charakter ogólny (blankietowy) i określa kompetencje sądu administracyjnego w fazie orzekania. Tego typu przepis nie może więc stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej. Strona skarżąca kasacyjnie chcąc powołać się na zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a czy c p.p.s.a. zobowiązana jest więc bezpośrednio powiązać omawiany zarzut z zarzutem naruszenia konkretnych przepisów, którym – jej zdaniem – Sąd I instancji uchybił w toku rozpoznania sprawy. Naruszenie ww. przepisów jest zawsze następstwem uchybienia innym przepisom, czy to procesowym, czy też materialnym (por. wyroki NSA: z dnia 30 kwietnia 2015 r., I OSK 1701/14, z dnia 29 kwietnia 2015 r., I OSK 1595/14, z dnia 29 kwietnia 2015 r., I OSK 1596/14, z dnia 24 kwietnia 2015 r., I OSK 1088/14, z dnia 8 kwietnia 2015 r., I OSK 71/15, z dnia 9 stycznia 2015 r., I OSK 638/14). Niezależnie jednak od tego, z uwagi na to, że strona skarżąca kasacyjnie wytyka Sądowi I instancji naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz c p.p.s.a., podkreślenia wymaga to, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę w niniejszej sprawie na podstawie art. 151 p.p.s.a., nie stosował art. 145 § 1 pkt 1 lit. a lub c p.p.s.a. określającego kompetencje sądu w razie uwzględnienia skargi na decyzję lub postanowienie, a zatem przede wszystkim z tego powodu nie mógł naruszyć tego przepisu. Niezależnie od powyższego, odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów, z którymi powiązano zarzut naruszenia niestosowanego w sprawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a czy c p.p.s.a., wskazać należy, że wbrew twierdzeniom skarżącej kasacyjnie w rozpoznawanej sprawie wszystkie istotne okoliczności z punktu widzenia przedmiotu postępowania dotyczącego przetwarzania przez Komendanta Głównego Policji danych osobowych uczestnika postępowania w KSIP zostały wyjaśnione, a zgromadzone dowody związane z ww. przetwarzaniem danych, m.in. wyjaśnienia Komendanta Głównego Policji zostały poddane wszechstronnej i odpowiadającej prawu ocenie. Wbrew twierdzeniom strony skarżącej kasacyjnie w toku postępowania powołano również podstawy prawne działania organu w sprawie. Sąd I instancji wyczerpująco wyjaśnił, że ustawodawca w ustawie o ochronie danych osobowych przetwarzanych w związku z zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości przyznał Prezesowi Urzędu Ochrony Danych Osobowych jako organowi nadzorczemu w zakresie przetwarzania danych osobowych prawo do dokonania oceny zgodności działań organów Policji z przepisami w zakresie ochrony danych osobowych. W art. 5 ust. 1 pkt 1-12 ww. ustawy enumeratywnie wymieniono bowiem zadania Prezesa UODO w zakresie ochrony danych osobowych przetwarzanych w związku z zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości, wśród których oprócz szeroko rozumianych czynności związanych z monitorowaniem i egzekwowaniem przepisów tej ustawy, wymieniono także rozpatrywanie skarg osób, których dane osobowe są przetwarzane niezgodnie z prawem i prowadzenie postępowań w tym zakresie. Stąd argumentacja strony skarżącej kasacyjnej związana z rzekomym działaniem przez organ w niniejszej sprawie bez podstawy prawnej jest całkowicie chybiona. W związku z treścią omawianych zarzutów naruszenia przepisów postępowania podkreślenia w tym miejscu ponadto wymaga, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym sąd nie ustala stanu faktycznego, lecz bada, czy w trakcie postępowania administracyjnego zostały ujawnione wszystkie okoliczności istotne dla wydania decyzji, czy były one uwzględnione przy wydaniu decyzji i w jaki sposób zostały ocenione przez organ (por. wyrok NSA z 16 maja 2008 r., II OSK 554/07). Sąd I instancji prawidłowo wywiązał się z tego obowiązku, dokonał poprawnej oceny zaskarżonej decyzji i słusznie przyjął ustalony przez organ stan faktyczny za odpowiadający wymogom prawa. Organ prowadząc postępowanie w niniejszej sprawie, powziął wszelkie niezbędne kroki do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy, wskazując podstawy podjętego rozstrzygnięcia, a ocena ta nie narusza zasady swobodnej oceny dowodów. Organ ustosunkował się do wszelkich istotnych okoliczności wskazanych przez uczestnika postępowania, jak i Komendanta Głównego Policji, a w związku z tym, że ocena materiału dowodowego dokonana przez organ i zaakceptowana przez Sąd I instancji nie została w skardze kasacyjnej skutecznie podważona, to w konsekwencji powyższego, Sąd I instancji prawidłowo, na podstawie art. 151 p.p.s.a., którego naruszenia nie wytknięto zresztą w skardze kasacyjnej, oddalił skargę Komendanta Głównego Policji. Nie mógł także odnieść skutku ostatni z zarzutów naruszenia przepisów postępowania, na podstawie którego strona skarżąca kasacyjnie ponownie wytyka Sądowi I instancji naruszenie niestosowanego w sprawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., tym razem w powiązaniu z art. 6 i art. 14 § 1a w związku z art. 107 § 1 pkt 8, art. 109 § 1 i art. 39 § 1 k.p.a. poprzez nieprawidłowe - w ocenie strony skarżącej kasacyjnie - uznanie, iż doręczenie Komendantowi Głównemu Policji na elektroniczną skrzynkę podawczą zaskarżonej decyzji, mimo że nieprawidłowe, nie miało wpływu na wynik sprawy, podczas gdy brak podpisu oznacza brak doręczenia decyzji Komendantowi Głównemu Policji, co uniemożliwia Komendantowi jako stronie postępowania obronę swoich praw, w tym zweryfikowanie prawdziwości decyzji, jej integralności w zakresie treści oraz faktu rzeczywistego wydania przez Prezesa UODO lub osobę upoważnioną do działania w jego imieniu, nie uwzględnia interesów Komendanta jako strony postępowania, uprzywilejowuje drugą stronę postępowania prowadząc do nierównego traktowania stron postępowania oraz w nieuzasadniony sposób usprawiedliwia intencjonalne działanie Prezesa UODO polegające na świadomym przesłaniu Komendantowi Głównemu Policji decyzji bez podpisu spełniającego wymogi ww. przepisów. Zarzuty te nie mogły jednak odnieść skutku. Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podziela rozważania Sądu I instancji przedstawione w tym zakresie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku i zgadza się, że strona skarżąca kasacyjnie nie wykazała, że okoliczność nieprawidłowego doręczenia decyzji Komendantowi Głównemu Policji miała wpływ na wynik postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie klarownie i wyczerpująco zaprezentował stanowisko w tym zakresie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, które Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podziela. Przypomnieć jedynie należy, że zgodnie z art. 174 pkt 2 p.p.s.a., jak już wskazywano, skargę kasacyjną można skuteczne oprzeć na zarzutach naruszenia przepisów postępowania, ale wyłącznie jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Strona skarżąca kasacyjnie nie wskazała natomiast w jaki sposób rzekome przywoływane przez nią uchybienia organu w zakresie doręczenia elektronicznego decyzji miało wpływ na wynik niniejszej sprawy, tym bardziej, że uzasadnienie zarzutu w tym zakresie koncentruje się na argumentacji dotyczącej rzekomego uniemożliwienia Komendantowi Głównemu Policji obrony swoich praw i weryfikacji prawidłowości decyzji. Zarzut ten jest bezzasadny biorąc pod uwagę, że Komendant Główny Policji skutecznie złożył skargę na decyzję organu w niniejszej sprawie, a jej zarzuty i ich uzasadnienie zostały zbadane przez Sąd I instancji w toku postępowania sądowoadministracyjnego, zaś prawidłowość rozstrzygnięcia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie została zweryfikowana przez Naczelny Sąd Administracyjny w niniejszym wyroku. To zaś że strona skarżąca kasacyjnie nie jest usatysfakcjonowana rezultatem tej kontroli przeprowadzonej przez sądy administracyjne w niniejszej sprawie nie może prowadzić do wniosku, że to omawiane uchybienie proceduralne organu związane z nieprawidłowym doręczeniem Komendantowi Głównemu Policji decyzji miało wpływ na wynik rozpoznawanej sprawy. Dla skuteczności takiego zarzutu koniecznym było dowiedzenie, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło stronie przeprowadzenie konkretnych czynności procesowych. Na pewno zaś okoliczności niniejszej sprawy nie świadczą o tym, że strona skarżąca kasacyjna została pozbawiona możliwości obrony swoich praw. Samo uchybienie organu w zakresie doręczenia decyzji nie jest samodzielną przesłanką do jej uchylenia, czy też wznowienia postępowania w sprawie. Konieczne jest jeszcze wykazanie, że uchybienie to miało wpływ na wynik sprawy i uniemożliwiło stronie podjęcie konkretnej czynności. W związku z niewykazaniem przez stronę skarżącą kasacyjnie na czym ten istotny wpływ na wynik sprawy miał polegać omawiany zarzut nie mógł odnieść skutku. W związku z nieskutecznością podniesionych przez autora skargi kasacyjnej zarzutów w oparciu o drugą podstawę kasacyjną, wskazać należy, że zarzuty naruszenia przepisów postępowania służą m.in. kwestionowaniu ustaleń i ocen w zakresie stanu faktycznego sprawy, co oznacza, że brak tego rodzaju zarzutów w niniejszej sprawie powoduje, że Naczelny Sąd Administracyjny w procesie kontroli instancyjnej przyjmuje, jako niezakwestionowany punkt odniesienia, stan faktyczny i jego ocenę przyjęte przez Sąd I instancji. Przechodząc zatem do oceny zarzutów sformułowanych przez stronę skarżącą kasacyjnie w ramach pierwszej podstawy kasacyjnej przypomnieć należy, że naruszenie prawa materialnego może przejawiać się w dwóch postaciach: jako błędna wykładnia albo jako niewłaściwe zastosowanie określonego przepisu prawa. Podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię wykazać należy, że sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa, natomiast uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego wykazać należy, że sąd stosując przepis popełnił błąd subsumcji, czyli że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie odpowiada lub nie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. W obu tych przypadkach autor skargi kasacyjnej wykazać musi, jak w jego ocenie powinna być rozumiana norma zawarta w stosowanym przepisie prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia. Jednocześnie należy podkreślić, że ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie ustalonego w sprawie stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy (por. wyrok NSA z dnia 13 sierpnia 2013 r., II GSK 717/12, LEX nr 1408530; wyrok NSA z dnia 4 lipca 2013 r., I GSK 934/12, LEX nr 1372091). Jednocześnie w związku z treścią sformułowanych w skardze kasacyjnej zarzutów, zarówno tych, na podstawie których strona skarżąca kasacyjnie wytyka dokonanie błędnej wykładni wskazanych w nich przepisów, jak i tych, w ramach których strona skarżąca kasacyjnie zarzuca ich niewłaściwe zastosowanie podkreślenia wymaga, że o ich nieskuteczności świadczy ich treść, która wskazuje na to, że strona skarżąca kasacyjnie na ich podstawie kwestionuje ustalenia i oceny w zakresie stanu faktycznego sprawy, tj. usiłuje podważyć okoliczności faktyczne związane z ustaleniem celu przetwarzania danych osobowych uczestnika postępowania przez Komendanta Głównego Policji, czy też w zakresie ustalenia upływu terminu wypełnienia obowiązku weryfikacji przetwarzanych danych osobowych pod kątem zbędności ich dalszego przechowywania przez Komendanta Głównego Policji, wynikającego z art. 16 ust. 1 ustawy o ochronie danych osobowych przetwarzanych w związku z zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości. W związku z tym należy podkreślić, że zgodnie z ugruntowanymi poglądami prezentowanymi w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego niedopuszczalne jest zastępowanie zarzutu naruszenia przepisów postępowania, zarzutem naruszenia prawa materialnego i za jego pomocą kwestionowanie ustaleń faktycznych. Próba zwalczenia ustaleń faktycznych poczynionych przez sąd pierwszej instancji nie może nastąpić przez zarzut naruszenia prawa materialnego (zob. wyrok NSA z dnia 29 stycznia 2013 r., I OSK 2747/12, LEX nr 1269660; wyrok NSA z dnia 6 marca 2013 r., II GSK 2327/11, LEX nr 1340137). Ocena zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie konkretnego stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy (zob. wyrok NSA z dnia 6 marca 2013 r., II GSK 2328/11, LEX nr 1340138; wyrok NSA z dnia 14 lutego 2013 r., II GSK 2173/11, LEX nr 1358369). Jeżeli strona skarżąca kasacyjnie uważa, że ustalenia faktyczne są błędne, to zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez błędne zastosowanie jest co najmniej przedwczesny, zaś zarzut naruszenia prawa przez błędną jego wykładnię – niezasadny. Zarzut naruszenia prawa materialnego nie może opierać się na wadliwym (kwestionowanym przez stronę) ustaleniu faktu (zob. wyrok NSA z dnia 13 marca 2013 r., II GSK 2391/11, LEX nr 1296051). Niezależnie od powyższego odnosząc się do wszystkich zarzutów sformułowanych przez stronę skarżącą kasacyjnie w ramach pierwszej podstawy kasacyjnej, tj. zarzutu dokonania błędnej wykładni, jak i niewłaściwego zastosowania art. 13, art. 14 ust. 2, art. 16 ustawy o ochronie danych osobowych przetwarzanych w związku z zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości oraz art. 21nb, art. 20 ust. 1-1d, 1j i ust. 2ad-2ba w związku z art. 1 ust. 1 i ust. 2 pkt 1-4 ustawy o Policji, a także błędnej wykładni oraz niewłaściwego zastosowania art. 16 w zw. z art. 31 ust. 1 pkt 5 ustawy o ochronie danych osobowych przetwarzanych w związku z zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości oraz art. 21nb oraz art. 20 ust. 1-1d, 1j i ust. 2ad-2ba ustawy o Policji, błędnej wykładni w konsekwencji prowadzącej do niewłaściwego zastosowania art. 16 ustawy o ochronie danych osobowych przetwarzanych w związku z zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości oraz art. 21nb i art. 20 ust. 1-1d, 1j i ust. 2ad-2ba ustawy o Policji, błędnej wykładni oraz niewłaściwego zastosowania art. 16 i art. 31 ust. 1 pkt 5 ustawy o ochronie danych osobowych przetwarzanych w związku z zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości oraz art. 21nb oraz art. 20 ust. 1-1d, 1j i ust. 2ad-2ba ustawy o Policji, a także niewłaściwego zastosowania art. 16 i art. 31 ust. 1 pkt 5 ustawy o ochronie danych osobowych przetwarzanych w związku z zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości oraz art. 5 ust. 1, art. 31 ust. 1 pkt 5 i art. 8 ust. 2 pkt 5 ustawy o ochronie danych osobowych przetwarzanych w związku z zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości w związku z art. 7 Konstytucji RP, wskazać należy, że nie mogły one odnieść skutku. Treść tych zarzutów umożliwia ich łączne rozpoznanie, bowiem ich istota sprowadza się do twierdzenia, że naruszając przepisy wskazane w zarzutach skargi kasacyjnej Sąd I instancji w ocenie zbędności i nieprzydatności przetwarzania w KSIP danych osobowych uczestnika postępowania wprowadzonych do systemu w ramach postępowania karnego prowadzonego wobec niego w sprawie o czyn wypełniający znamiona przestępstwa określonego w art. 226 § 1 k.k., umorzonego zresztą w związku ze stwierdzeniem, że uczestnik postępowania dopuścił się ww. czynu w stanie niepoczytalności, nie uwzględnił kompetencji Policji do przetwarzania przez nią w KSIP informacji, w tym danych osobowych, w celu realizacji ustawowych zadań Policji, w szczególności dla ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego oraz wykrywania i ścigania sprawców przestępstw i wykroczeń, przyjmując, że przepisy ustawy o Policji jako zbyt ogólne nie mają w tym zakresie zastosowania, a stwierdził, że wyłącznie art. 31 ust. 1 pkt 5 ustawy o ochronie danych osobowych przetwarzanych w związku z zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości jest podstawą określającą okres przechowywania danych osobowych przez Policję, w sytuacji gdy nie upłynął jeszcze wskazany w art. 16 ust. 1 ustawy o ochronie danych osobowych przetwarzanych w związku z zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości dziesięcioletni termin na dokonanie weryfikacji danych osobowych pod kątem zbędności ich dalszego przetwarzania, przy czym to nie Prezes UODO w ramach rozpatrywania skarg osób, których dane osobowe są przetwarzane niezgodnie z prawem, a Komendant Główny Policji jest podmiotem uprawnionym do oceny zbędności lub niezbędności danych osobowych dla realizacji zadań Policji, bowiem to Komendant Główny Policji, a nie Prezes UODO jest kompetentny w zakresie realizacji zadań Policji, co z kolei oznacza, że Prezes UODO nie był uprawniony do nakazania usunięcia danych osobowych uczestnika postępowania z KSIP. W odniesieniu do wskazanej wyżej treści zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego, przede wszystkim należy stwierdzić, że trafne jest stanowisko Sądu I instancji, że jak już wskazano powyżej – wbrew odmiennemu zapatrywaniu strony skarżącej kasacyjnie – do kompetencji Prezesa UODO należała ocena prawidłowości dalszego przetwarzania danych osobowych przez ich administratora, tj. Komendanta Głównego Policji. Powtórzenia wymaga, że zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 i 6 ustawy o ochronie danych osobowych przetwarzanych w związku z zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości do zadań Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych, należy monitorowanie i egzekwowanie stosowania przepisów ww. ustawy oraz wydanych na jej podstawie aktów wykonawczych oraz rozpatrywanie skarg osób, których dane osobowe są przetwarzane niezgodnie z prawem, i prowadzenie postępowań w tym zakresie. Wśród przepisów ustawy o ochronie danych osobowych przetwarzanych w związku z zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości art. 13 ust. 1-5 stanowi, że właściwe organy przetwarzają dane osobowe wyłącznie w zakresie niezbędnym dla zrealizowania uprawnienia lub spełnienia obowiązku wynikającego z przepisu prawa, z dopuszczeniem przetwarzania danych osobowych w innych celach niż określonych w ustawie o ochronie danych osobowych przetwarzanych w związku z zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości, na podstawie i warunkach określonych ustawowo, przy czym obowiązkiem administratora danych osobowych wynikającym z art. 31 ust. 1 pkt 5 ustawy o ochronie danych osobowych przetwarzanych w związku z zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości jest zapewnienie, aby dane osobowe były przechowywane w formie umożliwiającej identyfikację osób, których dane dotyczą, przez okres nie dłuższy, niż jest to niezbędne do celów ich przetwarzania. Prezes UODO jest w powyższym zakresie organem kontrolnym (art. 6 ustawy o ochronie danych osobowych przetwarzanych w związku z zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości) wyposażonym w kompetencje o charakterze nadzorczym w stosunku do administratora danych osobowych (art. 8 ust. 1-3 ustawy o ochronie danych osobowych przetwarzanych w związku z zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości). Kompetencji nadzorczych Prezesa UODO wobec administratora danych osobowych nie wyklucza obowiązek realizacji zadań Policji przez Komendanta Głównego Policji. Po drugie, Sąd I instancji nie wyraził przypisywanego mu przez stronę skarżącą kasacyjnie poglądu, zgodnie z którym przepisy ustawy o Policji jako zbyt ogólne nie mają zastosowania w zakresie oceny prawidłowości przetwarzania danych osobowych, nie stwierdził również, że wyłącznie art. 31 ust. 1 pkt 5 ustawy o ochronie danych osobowych przetwarzanych w związku z zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości jest podstawą określającą okres przechowywania danych osobowych przez Policję. Sąd I instancji stanął na trafnym stanowisku, że dla oceny zgodności z prawem przetwarzania danych w KSIP konieczne jest systemowe uwzględnianie zarówno przepisów ustawy o Policji, jak i przepisów ustawy o ochronie danych osobowych przetwarzanych w związku z zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości i doszedł do trafnego wniosku, że przepisy ustawy o Policji są na tyle ogólne, że biorąc tylko je pod uwagę możliwym byłoby zakwalifikowanie wszystkich zebranych przez Policję danych osobowych, w oparciu o art. 16 ww. ustawy o ochronie danych osobowych przetwarzanych w związku z zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości periodycznie co 10 lat, jako niezbędnych dla realizacji jej zadań, co umożliwia bezterminowe przechowywanie danych pomimo osiągnięcia celu, w którym zostały zebrane. Nie podważają tej oceny wskazywane przez stronę skarżącą kasacyjnie przepisy ustawy o Policji, z których wynika, że Komendant Główny Policji prowadzi Krajowy System Informacyjny Policji, będący zestawem zbiorów danych, w którym przetwarza się informacje, w tym dane osobowe, w związku z realizacją zadań ustawowych i jest - w odniesieniu do informacji, w tym danych osobowych, przetwarzanych w KSIP - administratorem w rozumieniu przepisów o ochronie danych osobowych (art. 21nb ust. 1 i 2 ustawy o Policji), a Policja jest uprawniona do przetwarzania informacji, w tym danych osobowych w celu realizacji zadań ustawowych, w tym danych osobowych przetwarzanych w związku z zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości (art. 20 ust. 1-1d i 1j oraz ust. 2ad-2ba w związku z art. 1 ust. 1 i ust. 2 pkt 1-4 ustawy o Policji). Sąd I instancji podkreślając, że z przepisów ustawy o Policji wskazujących na zadania Policji, nie wynikają kryteria wykładni, użytego w art. 16 ust. 2 ustawy o ochronie danych osobowych przetwarzanych w związku z zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości sformułowania "zbędnych danych" zasadnie przyjął, że ustawa o Policji nie wykluczyła obowiązku administratora danych wynikającego z art. 31 ust. 1 pkt 5 ustawy o ochronie danych osobowych przetwarzanych w związku z zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości, tj. obowiązku zapewnienia, aby dane osobowe były przechowywane przez okres nie dłuższy, niż jest to niezbędne do celów ich przetwarzania. Trafne jest również stanowisko Sądu I instancji, że brak podstaw prawnych do przyjęcia, że Policja może przetwarzać dane osobowe bez wiedzy i zgody osoby, której dane dotyczą, przez nieograniczony okres. W ocenie celów przetwarzania danych osobowych w KSIP-ie Sąd I instancji nie pomijał specyfiki zadań Policji stwierdzając na stronie 19 uzasadnienia zaskarżonego wyroku, że "kluczowym wyznacznikiem dla oceny dopuszczalności przetwarzania danych osobowych w KSIP jest cel gromadzenia określonych informacji, co determinuje konieczność dokonywania każdorazowej, zindywidualizowanej oceny wniosków o usunięcie danych z tego zbioru. Ustalenie celu, w jakim dane są przetwarzane, kształtuje okres przez jaki dane mogą być przetwarzane. Przy czym cel musi zostać określony konkretnie i musi być zasadny w świetle realizacji ustawowych zadań Policji, a nie określony w sposób ogólnikowy". Właśnie ogólnikowość argumentacji Komendanta Głównego Policji, cechująca również treść skargi kasacyjnej, oraz ocena okoliczności faktycznych niniejszej sprawy (która nie została skutecznie podważona w ramach zarzutów naruszenia przepisów postępowania) doprowadziła Sąd I instancji do prawidłowej konstatacji, że skoro Komendant Główny Policji nie uzasadnił, jaki konkretnie cel determinuje dalsze przetwarzanie danych osobowych uczestnika postępowania w KSIP w związku z prowadzonym przeciwko niemu postępowaniem karnym w sprawie o czyn z art. 226 § 1 k.k. nie wykazując, w jaki sposób przetwarzanie jego danych osobowych przyczynia się do realizacji któregokolwiek z zadań określonych w art. 1 ust. 2 ustawy o Policji w sytuacji, gdy stanowisko Komendanta Głównego Policji, że przetwarzanie danych uczestnika postępowania w KSIP jest niezbędne w celu prowadzenia "dalszych prognoz kryminologicznych" pozostaje w kolizji z wydanym w sprawie karnej rozstrzygnięciem Sądu, który jako organ do tego właściwy, takiej oceny w istocie uprzednio dokonał warunkowo stwierdzając, że uczestnik postępowania dopuścił się ww. czynu w stanie niepoczytalności i umarzając wobec niego postępowanie karne na podstawie art. 17 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks postępowania karnego (Dz. U. z 2022 r., poz. 1375), a od czasu pozyskania i wprowadzenia danych osobowych do zbioru KSIP w 2015 roku w związku z prowadzonym postępowaniem karnym nie doszło do postawienia uczestnikowi postępowania innego zarzutu o charakterze prawnokarnym i nie toczy się przeciwko niemu żadne postępowanie karne, to cel przetwarzania przez Komendanta Głównego Policji danych osobowych uczestnika postępowania w KSIP został zrealizowany i dlatego też dalsze przetwarzanie jego danych osobowych odbywa się z naruszeniem art. 13 oraz art. 31 ust. 1 pkt 5 ustawy o ochronie danych osobowych przetwarzanych w związku z zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości, a w konsekwencji konieczne było nakazanie przez Prezesa UODO przywrócenia stanu zgodnego z prawem w tym zakresie poprzez nakazanie usunięcia z KSIP danych osobowych uczestnika postępowania. Z tych wszystkich powodów sformułowane w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia prawa materialnego nie mogły odnieść skutku. Skoro podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty okazały się nieskuteczne, Naczelny Sąd Administracyjny nie miał podstaw do jej uwzględnienia, co skutkowało oddaleniem skargi kasacyjnej w oparciu o art. 184 p.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnięto na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.

## Informacje o sprawie

Data wpływu

26 kwietnia 2024

Symbol z opisem

647 Sprawy związane z ochroną danych osobowych

Hasła tematyczne

Ochrona danych osobowych

Skarżony organ

Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych

Sędziowie

Tadeusz Kiełkowski Wojciech Jakimowicz /sprawozdawca/ Zbigniew Ślusarczyk /przewodniczący/

## Powołane przepisy

* [Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi](https://isap.sejm.gov.pl/isap.nsf/DocDetails.xsp?id=WDU20260000143)  
art. 141 § 4, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c · Dz.U. 2026 poz. 143
* [Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji.](https://isap.sejm.gov.pl/isap.nsf/DocDetails.xsp?id=WDU20210001882)  
art.1 ust. 2, art. 21nb, art. 20 ust. 1-1d, 1j i ust.2 ad-2ba w zw. z art. 1 ust. 1 i ust. 2 pkt 1-4 · Dz.U. 2021 poz. 1882
* [Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.)](https://isap.sejm.gov.pl/isap.nsf/DocDetails.xsp?id=WDU20240001267)  
art. 1 § 1 i 2 · Dz.U. 2024 poz. 1267
* [Ustawa z 14 grudnia 2018 r. o ochronie danych osobowych przetwarzanych w związku z zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości](https://isap.sejm.gov.pl/isap.nsf/DocDetails.xsp?id=WDU20190000125)  
art. 5 ust. 1, art. 8 ust. 2 pkt 5 oraz art. 13, art. 14 ust. 2, art. 16 ust. 1 i art. 31 ust. 1 pkt 5 · Dz.U. 2019 poz. 125
* [Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego](https://isap.sejm.gov.pl/isap.nsf/DocDetails.xsp?id=WDU20250001691)  
art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80, art. 107 § 1 pkt 5 i 3 · Dz.U. 2025 poz. 1691

## Inne orzeczenia w tej sprawie

* [II SA/Wa 400/23 - Wyrok WSA w Warszawie z 2023-12-13](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/ii-sa-wa-400-23-wyrok-wsa-w-warszawie-z-2023-12-13--ii-sa-wa-400-23)

## Powiązane dokumenty

* [Sygnatura: II SA/Wa 2394/25 · 8 października 2026Wyrok WSA w Warszawie z 8 października 2026 r., II SA/Wa 2394/25](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/ii-sa-wa-2394-25-wyrok-wsa-w-warszawie-z-2026-10-08--ii-sa-wa-2394-25)
* [Sygnatura: II SA/Wa 1543/25 · 7 października 2026Wyrok WSA w Warszawie z 7 października 2026 r., II SA/Wa 1543/25](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/ii-sa-wa-1543-25-wyrok-wsa-w-warszawie-z-2026-10-07--ii-sa-wa-1543-25)
* [Sygnatura: III OSK 1330/24 · 7 października 2026Wyrok NSA z 7 października 2026 r., III OSK 1330/24](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/iii-osk-1330-24-wyrok-nsa-z-2026-10-07--iii-osk-1330-24)

Źródło urzędowe: [Naczelny Sąd Administracyjny](https://orzeczenia.nsa.gov.pl/doc/3AF6551D2C)

Na tej stronie

[Treść rozstrzygnięcia](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/iii-osk-1398-24-wyrok-nsa-z-2026-10-09--iii-osk-1398-24#sentencja)[Analiza sprawy](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/iii-osk-1398-24-wyrok-nsa-z-2026-10-09--iii-osk-1398-24#analiza)[Uzasadnienie](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/iii-osk-1398-24-wyrok-nsa-z-2026-10-09--iii-osk-1398-24#uzasadnienie)[Informacje o sprawie](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/iii-osk-1398-24-wyrok-nsa-z-2026-10-09--iii-osk-1398-24#informacje)[Powołane przepisy](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/iii-osk-1398-24-wyrok-nsa-z-2026-10-09--iii-osk-1398-24#przepisy)[Inne orzeczenia w tej sprawie](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/iii-osk-1398-24-wyrok-nsa-z-2026-10-09--iii-osk-1398-24#w-sprawie)[Źródło](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/iii-osk-1398-24-wyrok-nsa-z-2026-10-09--iii-osk-1398-24#zrodlo)

Asystent AnyLawyer

Zadaj pytanie o to orzeczenie. Sygnatura, data i rozstrzygnięcie są już dodane do analizy.

[Zapytaj o to orzeczenie](https://anylawyer.com/sign-up?redirect%5Furl=%2Fapp%2Fprojects%2Fnew%3Fq%3DSprawa%253A%2BIII%2BOSK%2B1398%252F24.%2BOrgan%253A%2BNaczelny%2BS%25C4%2585d%2BAdministracyjny.%2BData%253A%2B9%2Bpa%25C5%25BAdziernika%2B2026.%2BRozstrzygni%25C4%2599cie%253A%2BOddalono%2Bskarg%25C4%2599%2Bkasacyjn%25C4%2585.%2BWyja%25C5%259Bnij%2Bjej%2Bznaczenie%2Bpraktyczne%252C%2Bkluczowe%2Bprzepisy%2Bi%2Bargumenty%252C%2Bkt%25C3%25B3re%2Bmog%25C4%2585%2Bmie%25C4%2587%2Bznaczenie%2Bw%2Bpodobnej%2Bsprawie.%26name%3DAnaliza%2BIII%2BOSK%2B1398%252F24)

---

## Wypróbuj AnyLawyer bezpłatnie przez 14 dni

AnyLawyer to asystent AI dla prawników. Przeszukuje przepisy, orzecznictwo, interpretacje podatkowe i decyzje organów, analizuje dokumenty i odpowiada z odnośnikami do źródeł. Dane są przechowywane w UE.

Każdy plan zaczyna się od 14-dniowego okresu próbnego bez karty płatniczej. Okres próbny nie przechodzi sam w płatny plan.

1. Załóż konto: https://anylawyer.com/sign-up?ref=ai-offer
2. Zadaj pytanie prawne albo dodaj dokument.
3. Sprawdź odpowiedź w podlinkowanych źródłach.
