Źródło: https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/iii-osk-1236-25-wyrok-nsa-z-2026-10-29--iii-osk-1236-25

[Wróć do: Orzeczenia NSA](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa)

Sygnatura

# III OSK 1236/25

Wyrok NSA z 29 października 2026 r., III OSK 1236/25 – opłaty za korzystanie ze środowiska

Wynik

Oddalono skargę kasacyjną

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Data orzeczenia

29 października 2026

Prawomocne

tak

## Treść rozstrzygnięcia

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Mirosław Wincenciak Sędziowie: sędzia NSA Przemysław Szustakiewicz sędzia del. WSA Sławomir Pauter (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 29 października 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Głównego Inspektora Ochrony Środowiska od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 marca 2025 r., sygn. akt IV SA/Wa 3041/24 w sprawie ze skargi Gminy \[...\] na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia 16 października 2024 r. nr DI-KKW.401.104.2024.jc w przedmiocie ustalenia opłaty podwyższonej oddala skargę kasacyjną.

Analiza z kontekstem sprawy

## Co to orzeczenie oznacza dla Twojej sprawy?

Zapytaj o skutki rozstrzygnięcia, podstawę prawną albo argumenty do wykorzystania. AnyLawyer rozpocznie od tej konkretnej sprawy.

[Zapytaj AnyLawyer o to orzeczenie](https://anylawyer.com/sign-up?redirect%5Furl=%2Fapp%2Fprojects%2Fnew%3Fq%3DSprawa%253A%2BIII%2BOSK%2B1236%252F25.%2BOrgan%253A%2BNaczelny%2BS%25C4%2585d%2BAdministracyjny.%2BData%253A%2B29%2Bpa%25C5%25BAdziernika%2B2026.%2BRozstrzygni%25C4%2599cie%253A%2BOddalono%2Bskarg%25C4%2599%2Bkasacyjn%25C4%2585.%2BWyja%25C5%259Bnij%2Bjej%2Bznaczenie%2Bpraktyczne%252C%2Bkluczowe%2Bprzepisy%2Bi%2Bargumenty%252C%2Bkt%25C3%25B3re%2Bmog%25C4%2585%2Bmie%25C4%2587%2Bznaczenie%2Bw%2Bpodobnej%2Bsprawie.%26name%3DAnaliza%2BIII%2BOSK%2B1236%252F25)

## Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej "WSA w Warszawie", "Sąd I instancji") wyrokiem z dnia 27 marca 2025 r., sygn. akt IV SA/Wa 3041/24, po rozpoznaniu skargi Gminy \[...\] (dalej: "skarżąca", "Gmina") na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska (dalej; "GIOŚ", "organ odwoławczy") z 16 października 2024 r., nr DI-KKW.401.104.2024.jc, w przedmiocie ustalenia opłaty podwyższonej uchylił zaskarżoną decyzję oraz zasądził od GIOŚ na rzecz skarżącej kwotę 13.161 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Powyższy wyrok, od którego została złożona skarga kasacyjna, zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. Starosta Nowotarski (dalej "Starosta") decyzją z 10 maja 2017 r., nr OŚ.6341.2.30.2017.DZ, udzielił Gminie pozwolenia wodnoprawnego na wprowadzanie do potoku \[...\] oczyszczonych ścieków pochodzących z oczyszczalni w miejscowości \[...\]. Małopolski Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska (dalej: "MWIOŚ", "organ I instancji") decyzją z 12 kwietnia 2024 r., nr NI.7061.1.6.2023.Mś, wymierzył Gminie - Zakładowi Gospodarki Komunalnej w \[...\] opłatę podwyższoną w wysokości \[...\] zł za korzystanie z usług wodnych w 2019 r. z przekroczeniem warunków ww. pozwolenia wodnoprawnego. Na skutek odwołania Gminy, GIOŚ decyzją z 16 października 2024 r., nr DI-KKW.401.104.2024.Jc, uchylił w całości decyzję MWIOŚ i ustalił skarżącej opłatę podwyższoną w wysokości \[...\] zł za wprowadzanie w 2019 r. ścieków do potoku \[...\] ze wspomnianej oczyszczalni. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, że w pkt II. pozwolenia wodnoprawnego została określona ilość ścieków, jaka może zostać wprowadzona do wody, natomiast w pkt IV. określono najwyższe dopuszczalne stężenia wskaźników zanieczyszczeń, w tym w czasie awarii. Dodatkowo GIOŚ podał, że w pkt IV.4\. ww. pozwolenia skarżąca została zobowiązana do kontroli jakości ścieków z częstotliwością: 12 próbek w pierwszym roku obowiązywania niniejszego pozwolenia wodnoprawnego i po 4 próbki w następnych latach, jeżeli zostanie wykazane, że ścieki spełniają wymagane warunki. Jednocześnie jeśli jedna próbka z czterech nie spełni tego warunku, w następnym roku należy pobrać ponownie 12 próbek. Organ odwoławczy podkreślił, że jeżeli rok obowiązywania pozwolenia nie pokrywa się z rokiem kalendarzowym (jak ma to miejsce w niniejszej sprawie), to należy dokonać oceny spełniania warunków pozwolenia w tych latach jego obowiązywania, których części wchodzą w rok kalendarzowy, za który wymierzana jest opłata podwyższona, w przypadku naruszenia warunków pozwolenia w określonym roku jego obowiązywania należy ustalić wielkość naruszenia dla tego roku, wymierzyć opłatę podwyższoną dla danego roku kalendarzowego, przyjmując tylko te części wielkości naruszenia warunków pozwolenia w kolejnych latach jego obowiązywania, które miały miejsce w danym roku kalendarzowym, bowiem przepis art. 289 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2024 r. poz. 1087, z póżn. zm., dalej "P. w.") przewiduje, że właściwy organ Inspekcji Ochrony Środowiska wymierza opłatę podwyższoną za przekroczenie stwierdzone w roku kalendarzowym. GIOŚ podniósł, że w przedmiotowej sprawie oceny warunków pozwolenia należało dokonać w następujących okresach wchodzących w rok kalendarzowy 2019: (1) od 2 czerwca 2018 r. do 1 czerwca 2019 r. (drugi rok obowiązywania pozwolenia), (2) od 2 czerwca 2019 r. do 1 czerwca 2020 r. (trzeci rok obowiązywania pozwolenia). Zdaniem organu odwoławczego z akt sprawy wynika, że w okresie od 2 czerwca 2018 r. do 1 czerwca 2019 r. Gmina była zobowiązana do wykonania 12 pomiarów jakości ścieków ze względu na to, iż w poprzednim okresie (pierwszy rok obowiązywania) w czterech próbkach zostały przekroczone dopuszczalne stężenia wskaźników zanieczyszczeń określone w pozwoleniu wodnoprawnym. Natomiast w drugim roku obowiązywania pozwolenia strona wykonała 4 z 12 wymaganych pomiarów (9 sierpnia 2018 r., 8 listopada 2018 r., 11 lutego 2019 r. i 8 maja 2019 r.), ponadto w pomiarze z 8 listopada 2018 r. zostało przekroczone dopuszczalne stężenie BZTs. Z kolei w trzecim roku obowiązywania pozwolenia Gmina ponownie wykonała 4 z 12 wymaganych pomiarów (30 sierpnia 2019 r., 14 listopada 2019 r., 30 marca 2020 r. i 14 maja 2020 r.). Dodatkowo w pomiarze z 30 marca 2020 r. zostało przekroczone dopuszczalne stężenie BZTs, a w pomiarze z 14 maja 2020 r. dopuszczalne stężenie BZTs i zawiesiny ogólnej. W ocenie GIOŚ, na podstawie tak ustalonego stanu faktycznego, należało stwierdzić przekroczenie warunków pozwolenia i wymierzyć opłatę podwyższoną za przekroczenie stwierdzone w roku kalendarzowym 2019 zgodnie z § 8 ust. 1 - 4 rozporządzenia z dnia 27 grudnia 2017 r. w sprawie ustalania opłat podwyższonych za przekroczenie warunków wprowadzania ścieków do wód lub do ziemi (Dz. U. z 2017 r. poz. 2501, dalej "rozporządzenie z 2017 r.") ustalając ją za ilość tej substancji, której przekroczenie pociągnęło za sobą najwyższą opłatę podwyższoną, czyli za przekroczenie ChZTcr. Według organu odwoławczego MWIOŚ prawidłowo wyliczył ilość ChZTcr wprowadzoną do wód z przekroczeniem warunków pozwolenia wodnoprawnego w 2019 r., tj. \[...\] kg oraz wysokość opłaty podwyższonej. Jednakże opłata podwyższona ustalona decyzją organu I instancji została ustalona Gminie - Zakład Gospodarki Komunalnej w \[...\], podczas gdy powinna zostać ustalona Gminie \[...\], przy czym, zdaniem GIOŚ, błędne oznaczenie strony w sentencji decyzji MWIOŚ nie wpłynęło na uprawnienie strony do udziału w sprawie oraz pozostaje bez wpływu na jej wynik. Odnośnie wskazania przez skarżącą, że w pozwoleniu wodnoprawnym zaniżono dopuszczalną wartość BZTs, GIOŚ wyjaśnił, iż organ wydający pozwolenie wodnoprawne mógł określić odmienne niż w przepisach dopuszczalne wartości zanieczyszczeń /por. art. 41 ust. 5 ustawy z 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2015 r. poz. 469, z póżn. zm.) obowiązującej w dacie wydania pozwolenia/. Jednocześnie w tym zakresie organy Inspekcji Ochrony Środowiska są związane treścią pozwolenia - ostatecznej decyzji. GIOŚ wyjaśnił również, że podana wraz z wynikiem pomiaru wartość niepewności pomiaru świadczy o tym, czy pomiary i badania mogą być przyjęte za wykonane poprawnie. Potwierdzają to Międzynarodowe normy określające zasady obliczania i wyrażania niepewności pomiaru, opublikowane w instrukcji ISO Guide to the Expression of Uncertainty in Measurement, które w języku polskim zostały wydane przez Główmy Urząd Miar w pozycji: Wyrażanie niepewności pomiarowych. Przewodnik. Zgodnie z powyższym podana wraz z wynikiem pomiaru wartość niepewności pomiaru jest miarą jakości wyników pomiarów i nie służy do dodawania lub odejmowania jej wartości od uzyskanego wyniku pomiaru. Niepewność pomiaru nie jest również błędem pomiaru. Błąd pomiaru to różnica pomiędzy wartością oznaczaną, a oczekiwaną, natomiast niepewność pomiaru jest ustalana w wyniku analizy szeregu czynników. Brak jest podstawy do uwzględniania niepewności pomiaru, jeżeli przepisy prawa i normy odniesienia określające sposób oceny, kiedy wyniki są zgodne z wymaganiami, nie przewidują uwzględniania takiej niepewności, a jednocześnie określają wprost najwyższe dopuszczalne normy. Przy czym niepewność pomiaru obliczana jest indywidualnie przez każde laboratorium, a zatem dla tego samego wskaźnika (np. jak w tej sprawie BZTs), niepewność jest różna. Jednocześnie im większa niepewność tym badanie charakteryzuje gorsza jakość. Ponadto GIOŚ stwierdził, że przepisy wykonawcze nie przewidują odejmowania czy dodawania żadnych wartości (w tym wynikających z niepewności pomiarowej) w celu zakwalifikowania otrzymanego wyniku pomiaru do najwyższej dopuszczalnej wartości. Organ odwoławczy nie zgodził się z zarzutami Gminy, że MWIOŚ błędnie przyjął, iż w drugim i trzecim roku obowiązywania pozwolenia skarżąca była zobowiązana do wykonania 12 pomiarów jakości ścieków. Z akt sprawy wynika bowiem, że w pierwszym roku obowiązywania pozwolenia wodnoprawnego skarżąca przekroczyła dopuszczalne wartości zanieczyszczeń określone w tym pozwoleniu (4 próbki w zakresie wskaźnika BZTs, jak również 1 próbka wskaźnika ChZT). Przy czym GIOŚ uznał za niezasadne zarzucane przez Gminę organowi I instancji naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. i art. 11 k.p.a. Stwierdził ponadto, że w niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki do odstąpienia od nałożenia opłaty podwyższonej. Jednocześnie zdaniem organu odwoławczego przedstawiona przy piśmie skarżącej z 13 września 2024 r. opinia ekspercka (ekspertyza) w zakresie interpretacji niepewności wyników badań laboratoryjnych w pomiarach środowiskowych pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. GIOŚ wyjaśnił bowiem, że próbki były pobierane przez laboratorium akredytowane, co gwarantuje prawidłowość poboru i przekłada się na reprezentatywność wykonanych pomiarów. Organ odwoławczy stwierdził, że na podstawie zgromadzonych w sprawie dowodów oraz materiałów nie ma podstaw do kwestionowania wiarygodności przedstawionych wyników pomiarów. Dodatkowo przyjmuje się, że wynik pomiaru stanowi najlepsze oszacowanie wielkości mierzonej. Decyzja GIOŚ stała się przedmiotem skargi Gminy do WSA w Warszawie, który opisanym na wstępie wyrokiem skargę uwzględnił. W uzasadnieniu orzeczenia Sąd I instancji przywołał brzmienie relewantnych przepisów P.w., w szczególności art. 280 pkt 2 lit. b, art. 286, art. 287, art. 290\. Wskazał, że Gmina dysponowała pozwoleniem wodnoprawnym, wydanym przez Starostę 10 maja 2017 r., na wprowadzanie oczyszczonych ścieków z mechaniczno-biologicznej oczyszczalni do potoku \[...\] poprzez istniejący wylot w miejscowości \[...\]. Pozwolenie obligowało skarżącą w pkt IV.4\. do prowadzenia kontroli jakości ścieków z częstotliwością: 12 próbek w pierwszym roku obowiązywania niniejszego pozwolenia wodnoprawnego i po 4 próbki w następnych latach, jeżeli zostanie wykazane, że ścieki spełniają wymagane warunki. Jeżeli jedna próbka z czterech nie spełni tego warunku, w następnym roku należy pobrać ponownie 12 próbek. Sąd I instancji podkreślił również, że wspomniane pozwolenie zostało wydane w oparciu o rozporządzenie Ministra Środowiska w sprawie warunków, jakie należy spełniać przy wprowadzaniu ścieków do wód lub do ziemi, oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego (Dz.U. z 2014 r. poz. 1800 - dalej "rozporządzenie z 2014 r.") i zacytował brzmienie § 5 ust. 2 pkt 2 tego rozporządzenia. Zdaniem WSA w Warszawie w niniejszej sprawie zasadnicze znaczenie ma okoliczność, że sprawa dotycząca ustalenia opłaty podwyższonej za odprowadzanie przez Gminę w 2018 r. (rok poprzedzający okres objęty niniejszą sprawą, tj. 2019 r.) ścieków z mechanicznobiologicznej oczyszczalni w miejscowości \[...\] do potoku \[...\], z przekroczeniem warunków określonych w pozwoleniu wodnoprawnym udzielonym decyzją Starosty z 10 maja 2017 r. była już przedmiotem rozważań nie tylko organów (MWIOŚ i GIOŚ), ale także i WSA w Warszawie, który wyrokiem z dnia 6 maja 2022 r., sygn. akt IV SA/Wa 338/22, po rozpoznaniu skargi Gminy uchylił decyzję GIOŚ z 16 grudnia 2021 r., nr DI-420/1401/2021/ea, oraz poprzedzającą ją decyzję MWIOŚ z dnia 7 września 2021 r., nr NI.7061.1.5.2021.MS, w przedmiocie ustalenia opłaty podwyższonej za 2018 r. za odprowadzanie ww. ścieków oraz umorzył postępowanie administracyjne. Sąd w powyższym wyroku stwierdził, że RLM oczyszczalni skarżącej wynosi \[...\], a zatem niewątpliwie w pierwszym roku obowiązywania zezwolenia zobligowana była ona do wykonania 12 próbek, a jeśli byłyby one prawidłowe to w kolejnych latach mogła wykonywać już tylko po 4 próbki. Jednak w wypadku gdy jedna ze wskazanych wyżej próbek nie będzie spełniać wymogów to ponownie w kolejnym roku podmiot zobligowany był do wykonania 12 próbek w ciągu roku. Z uwagi na powyższe Sąd I instancji uznał za nietrafny zarzut skarżącej, w której ocenie wskazany zapis pkt IV.4\. zezwolenia budzi wątpliwości, choć niewątpliwie jest on odmiennie sformułowany niż zapis rozporządzenia. Organ bowiem, co do zasady, prawidłowo wywiódł i przyjął, że w pierwszym roku obowiązywania pozwolenia skarżąca była zobligowana do wykonania 12 próbek, a w kolejnym roku mogła wykonać tylko 4 jeśli wykonane w pierwszym roku próbki będą prawidłowe (niewykazujące przekroczeń). Jednocześnie w oparciu o przedstawione przez skarżącą sprawozdania z pomiarów oceny spełnienia warunków pozwolenia w roku kalendarzowym 2018 należało dokonać dla dwóch następujących po sobie okresów, pierwszy rok obowiązywania pozwolenia wodnoprawnego, okres od 2 czerwca 2017 r. do 1 czerwca 2018 r. i drugi rok obowiązywania pozwolenia okres od 2 czerwca 2018 r. do 1 czerwca 2019 r. Organy prawidłowo również przyjęły, że w pierwszym roku obowiązywania zezwolenia skarżąca prawidłowo wykonała 12 wymaganych próbek. Jednakże organy nieprawidłowo uznały, że 4 z wykonanych próbek wykazały przekroczenie dopuszczalnego stężenia zanieczyszczeń określonych w pozwoleniu wodnoprawnym co oznaczało, iż w drugim okresie Gmina była zobowiązana do wykonania również 12 próbek a wykonała ich tylko 4\. WSA w Warszawie w tym względzie zauważył, że dopuszczony przez Sąd dowód z nadesłanych przez skarżącą dokumentów (sprawozdania z badań nr \[...\], nr \[...\], nr \[...\], nr \[...\]) w zakresie sprawozdania z 6 czerwca 2017 r. nr \[...\] i z 8 marca 2018 r. nr \[...\] nie wykazuje przekroczeń na które wskazują organy. Niewątpliwie w zakresie BZTs wskazane są wartości wyższe niż w pozwoleniu wodnoprawnym, jednakże jak wynika z tych sprawozdań wyniki obarczone są niepewnością, która w pierwszym sprawozdaniu wynosi ±4 a w drugim ± 3, co przy wyniku 19 mg/l i 16 mg/l wskazuje, że wskaźnik ten kształtuje się w normie wskazanej w pozwoleniu wodnoprawnym na 15 mg/l. Natomiast gdy wyniki mogą być obarczone niepewnością i ta niepewność jest wskazywana przez podmiot wykonujący badania to niepewność tego wyniku winna być uwzględniona na korzyść podmiotu odprowadzającego ścieki. Podkreślenia przy tym wymaga, że organ nie negował sprawozdań z wykonanych pomiarów, które przedłożone mu zostały przez skarżącą. Zdaniem Sądu oznacza to, że w pierwszym okresie z 12 próbek tylko 2 (z 4 sierpnia 2017 r. i 12 września 2017 r. - przekroczenia w zakresie BZTs i ChZT-Cr) wykazywały przekroczenie. A tym samym - przy uwzględnieniu obowiązującej wówczas regulacji zawartej w § 6 ust. 1 rozporządzenia z 2014 r. - że w kolejnym roku skarżąca mogła wykonać 4 próbki z czego zgodnie z ww. załącznikiem 1 mogła być nieprawidłowa. Sąd I instancji zaznaczył, że powołany wyrok o sygn. akt IV SA/Wa 338/22 był znany GIOŚ w dniu wydania zaskarżonej decyzji, gdyż organ odwołał się do niego w uzasadnieniu rozstrzygnięcia stwierdzając, że wyrok ten jest nieprawomocny i nieprawidłowy. W ocenie WSA w Warszawie w niniejszej sprawie (dotyczącej wymierzenia opłaty podwyższonej Gminie za wprowadzanie w 2019 r. ścieków do potoku \[...\]) kwestię prejudycjalną stanowiło rozstrzygnięcie w przedmiocie prawidłowości spełnienia warunków w drugim roku obowiązywania pozwolenia wodnoprawnego (od 2 czerwca 2018 r. do 1 czerwca 2019 r.), gdyż od tego zależała prawidłowość spełnienia tych warunków w kolejnym – trzecim roku obowiązywania tego pozwolenia (okres od 2 czerwca 2019 r. do 1 czerwca 2020 r.). W tym miejscu Sąd I instancji wskazał, że jeżeli przyjmiemy, iż wykonanie przez skarżącą w pierwszym roku obowiązywania pozwolenia warunku wskazanego w punkcie IV. 1\. tej decyzji stanowi spełnienie wymaganych warunków, to należy przyjąć, że wykonanie przez skarżącą w drugim roku obowiązywania pozwolenia 4 analiz średnich dobowych próbek ścieków stanowi spełnienie obowiązku nałożonego w punkcie IV.4\. decyzji, co Sąd I instancji szczegółowo wyjaśnił. Ponadto podkreślił, że wykonanie przez skarżącą w drugim roku obowiązywania pozwolenia warunku wskazanego w punkcie IV.1\. decyzji wobec wykonania 4 analiz średnich dobowych próbek ścieków oczyszczonych na 4 wymaganych, w których w 1 przypadku stwierdzono pewne przekroczenie maksymalnych wskaźników stężeń zanieczyszczeń wskazanych w pozwoleniu wodnoprawnym stanowi spełnienie wymaganych warunków, mając na uwadze treść § 6 ust. 1 pkt 1 w zw. z załącznikiem nr 7 rozporządzenia z 2014 r. Zdaniem WSA w Warszawie z powyższych względów wykonanie przez skarżącą w trzecim roku obowiązywania pozwolenia wodnoprawnego 4 analiz średnich dobowych próbek ścieków oczyszczonych byłoby również prawidłowe, jeżeli chodzi o wymaganą ilość pomiarów, gdyż spełniałoby ono obowiązek nałożony w punkcie IV.4\. decyzji Starosty z 10 maja 2017 r., a zatem nie doszłoby do przekroczenia warunków określonych w pozwoleniu wodnoprawnym z tego tytułu. Prawidłowość poboru próbek w pierwszym i drugim roku obowiązywania przedmiotowego pozwolenia była bowiem przedmiotem rozstrzygnięcia organów oraz WSA w Warszawie, co wskazano już uprzednio. Kwestia ta nie została jednak prawomocnie rozpatrzona z uwagi na to, że WSA w Warszawie w nieprawomocnym wyroku sygn. akt IV SA/Wa 338/22 uchylił decyzje MWIOŚ i GIOŚ ustalające opłatę podwyższoną za 2018 r. i umorzył postępowanie w tej sprawie. W ocenie Sądu I instancji oznacza to - przy uwzględnieniu obowiązującej wówczas regulacji zawartej w § 6 ust. 1 rozporządzenia z 2014 r. - że w kolejnym (drugim) roku skarżąca mogła wykonać 4 próbki z czego, zgodnie z ww. załącznikiem, 1 mogła być nieprawidłowa. W przedmiotowej sprawie zaistniał więc bezpośredni związek przyczynowy wyrażający się w tym, że rozstrzygnięcie niniejszej sprawy administracyjnej uzależnione było od uprzedniego rozstrzygnięcia istotnej dla sprawy okoliczności stanowiącej przesłankę wydania decyzji. Reasumując, według WSA w Warszawie w niniejszej sprawie zaistniała ścisła zależność między uprzednim rozstrzygnięciem dotyczącym opłaty podwyższonej dla Gminy za 2018 r., a rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji w niniejszej sprawie dotyczącej ustalenia dla tej Gminy opłaty podwyższonej za 2019 r. GIOŚ powyższej kwestii nie dostrzegł oraz pominął regulację art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. utrzymując, że wyrok zapadły w przedmiocie opłaty podwyższonej za 2018 r. jest nieprawidłowy i nieprawomocny. W tym miejscu Sąd I instancji przytoczył treść art. 144 p.p.s.a. zaznaczając również, że rację miał organ, iż wobec nieprawomocności powołanego uprzednio wyroku związanie nim nie odnosi się do stron i innych podmiotów, jednakże organ pominął regulację art. 152 § 1 p.p.s.a. Przy czym wobec uchylenia przez WSA w Warszawie decyzji MWIOŚ i GIOŚ w przedmiocie ustalenia opłaty podwyższonej za 2018 r. "rozstrzygnięcia te przestały wywoływać skutki prawne do czasu uprawomocnienia się wyroku z dnia 6 maja 2022 r., czyli do czasu wydania w tej sprawie wyroku przez Naczelny Sąd Administracyjny". Końcowo Sąd I instancji uznał, że w związku z zaistniałymi okolicznościami niniejszej sprawy GIOŚ miał obowiązek zawiesić postępowanie do czasu uprawomocnienia się wspomnianego wyroku z dnia 6 maja 2022 r. rozstrzygającego kwestię prawidłowości spełnienia przez Gminę w drugim roku obowiązywania warunków pozwolenia wodnoprawnego z 10 maja 2017 r. Organ tego jednakże nie uczynił i w sposób przedwczesny wydał rozstrzygnięcie, naruszając tym samym art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Pismem z 21 maja 2025 r. skargę kasacyjną od wyroku WSA w Warszawie wywiódł organ (dalej również "skarżący kasacyjnie"), zaskarżając w całości powyższy wyrok, któremu zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 145 § 1 pkt 1 lit a p.p.s.a. w zw. z art. 280 pkt 2 lit. b i 286 w zw. z art. 290 pkt 1 P.w. w związku z § 5 ust. 2 pkt 2 i 6 ust. 1 rozporządzenia z 2014 r. oraz załącznikiem nr 7 do rozporządzenia poprzez przyjęcie, iż w sprawie doszło do naruszenia przez organy administracji prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy: - art. 145 § 1 pkt 1 lit a p.p.s.a. w zw. art. 280 pkt 2 lit. b i 286 w zw. z art. 290 pkt 1 P. w. w związku z § 5 ust. 2 pkt 2 i 6 ust. 1 rozporządzenia z 2014 r. i załącznika nr 7 do w/w rozporządzenia poprzez przyjęcie, iż niepewności pomiaru stanowi błąd pomiaru, który winien być uwzględniony na korzyść podmiotu odprowadzającego ścieki, - art. 145 § 1 pkt 1 lit a p.p.s.a. w zw. z art. 280 pkt 2 lit. b i 286 w zw. z art. 290 pkt 1 P. w. poprzez przyjęcie, iż podmiot zobowiązany był do wykonania 4 próbek w ciągu roku, gdy prawidłowe zastosowanie przepisów materialnych w sprawie wskazuje na konieczność wykonania przez podmiot skarżący 12 próbek w ciągu roku, - art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. w zw. z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez przyjęcie, iż w sprawie wystąpiło zagadnienie wstępne uzasadniające zawieszenie przedmiotowego postępowania administracyjnego. Skarżący kasacyjnie zaskarżonemu wyrokowi zarzucił również naruszenie przepisów materialnych, tj. art. 280 pkt 2 lit. b i 286 w zw. z art. 290 pkt 1 P.w. w związku z § 5 ust. 2 pkt 2 i 6 ust. 1 rozporządzenia z 2014 r. i załącznika nr 7 do w/w rozporządzenia poprzez przyjęcie, iż przekroczenie dopuszczalnych warunków wprowadzania ścieków do wód nie stanowi podstawy uzasadniającej nałożenia opłaty podwyższonej. W związku z postawionymi zarzutami skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpatrzenia, oraz o zasądzenie na rzecz organu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego, wg. norm przepisanych. Dodatkowo skarżący kasacyjnie zrzekł się przeprowadzenia rozprawy i wniósł o rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym. Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie złożono. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm., dalej p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice skargi kasacyjnej wyznaczają wskazane w niej podstawy. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozpoznawszy skargę kasacyjną z uwzględnieniem powyższych uwarunkowań, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że nie ma ona usprawiedliwionych podstaw i tym samym podlega oddaleniu. W pierwszej kolejności należy odnieść się do konstrukcji pierwszego i drugiego zarzutu kasacyjnego będących - jak twierdzi skarżący kasacyjnie - zarzutami naruszenia przepisów postępowania. W obu tych zarzutach powołany został tożsamy zespół przepisów: art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 280 pkt 2 lit. b i 286 w zw. z art. 290 pkt 1 p.w. w zw. z § 5 ust. 2 pkt 2 i 6 ust. 1 rozporządzenia z 2014 r. oraz załącznikiem nr 7 do tego rozporządzenia. Spośród wymienionych przepisów tylko art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. jest przepisem postępowania w rozumieniu art. 174 pkt 2 p.p.s.a., aczkolwiek ma on charakter wynikowy i sam przez się co do zasady nie może być podstawą skutecznego zarzutu kasacyjnego. Natomiast wszystkie pozostałe przepisy są przepisami prawa materialnego. W treści pierwszego z zarzutów skarżący kasacyjnie kwestionuje "przyjęcie, iż w sprawie doszło do naruszenia przez organy administracji prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy" (a zatem w gruncie rzeczy naprowadza na naruszenie tegoż prawa materialnego, nie precyzując jednak, na czym ono polega). Z kolei w treści drugiego zarzutu kasacyjnego skarżący kasacyjnie kwestionuje "przyjęcie, iż niepewność pomiaru stanowi błąd pomiaru, który powinien być uwzględniony na korzyść podmiotu odprowadzającego ścieki" (tymczasem Sąd I instancji nie utożsamił niepewności pomiaru z błędem pomiaru, ani nie przyjął, że błąd pomiaru powinien być uwzględniony na korzyść podmiotu odprowadzającego ścieki - Sąd I instancji przyjął, że niepewność pomiaru powinna być uwzględniona na korzyść podmiotu odprowadzającego ścieki). Konstrukcja zarzutów, o których mowa, nie jest zatem w pełni prawidłowa, co utrudnia ich rozpoznanie. Biorąc jednak pod uwagę uzasadnienie skargi kasacyjnej, można przyjąć, iż tak naprawdę zmierzają one do podważenia zawartej w zaskarżonym wyroku oceny, wedle której "organy nieprawidłowo przyjęły, że podlegające badaniu w niniejszej sprawie pobrane próbki jakości odprowadzanych przez skarżącą kasacyjnie ścieków wykazały przekroczenie dopuszczalnego stężenia zanieczyszczeń". Stopień tych zanieczyszczeń został określony w wydanym stronie przez Starostę Nowotarskiego zezwoleniu wodnoprawnym na wprowadzanie oczyszczonych ścieków do potoku \[...\] pochodzących z oczyszczalni położonej w miejscowości \[...\]. Sąd I instancji uzasadnił tę ocenę wskazaniem na sprawozdania z badań, które w zakresie BZT5, ChZT ujawniły wprawdzie wyniki wyższe niż w pozwoleniu wodnoprawnym, ale zarazem zawierały zastrzeżenie o niepewności pomiaru (odpowiednio ±4 i ± 3). Zdaniem Sądu I instancji, "gdy wyniki mogą być obarczone niepewnością i ta niepewność (...) jest wskazywana przez podmiot wykonujący badania, to niepewność tego wyniku winna być uwzględniona na korzyść podmiotu odprowadzającego ścieki". W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej, nie ma podstaw do kwestionowania tego stanowiska, zwłaszcza w okolicznościach niniejszej sprawy, w której idzie o ustalenie opłaty podwyższonej mającej charakter sankcyjny; koreluje ono w szczególności z zasadą rozstrzygania wątpliwości co do stanu faktycznego na korzyść strony. Nawiązując do argumentacji skarżącego kasacyjnie, należy dodać, że niepewność pomiaru rzeczywiście nie jest tożsama z błędem pomiarowym, ponieważ "błąd pomiarowy jest zmienną losową, a niepewność pomiaru jest parametrem rozkładu prawdopodobieństwa błędu" - ale również ma związek z niedokładnością pomiaru (zob. A. Golijanek-Jędrzejczyk, D. Świsulski, "Wyrażanie niedokładności pomiaru - błąd czy niepewność?", Informacje o Normach i Przepisach Elektrycznych, nr 211 (2017), s. 7). Na potrzebę uwzględniania niepewności pomiaru przy stosowaniu przepisów o charakterze sankcyjnym Naczelny Sąd Administracyjny wskazywał w szczególności w wyroku z dnia 30 czerwca 2021 r., II GSK 96/21, i w wyroku z dnia 19 lutego 2021 r., II GSK 1339/20\. Takie same stanowisko zostało zajęte przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 23 września 2025 r. sygn. akt III OSK 2044/24, który rozpoznał skargę kasacyjną GIOŚ od wyroku WSA w Warszawie z dnia 6 maja 2022 r., sygn. akt IV SA/Wa 338/28\. Jest to sprawa, na którą powołuje się Sąd I instancji w niniejszej sprawie, a także wskazuje na nią skarżący kasacyjnie. Przypomnieć należy, że w sprawie o sygn. akt IV SA/Wa 338/22 pojawił się tożsamy problem dotyczący interpretacji wyników pomiarowych co do jakości odprowadzanych ścieków. Dotyczył on także gminy \[...\] i ustalonej opłaty podwyższonej, z tym, że opłata ta dotyczyła roku 2018\. Zatem stanowisko to jest znane zarówno stronie postępowania jak i organowi. Podkreślić należy, że sprawozdanie sporządzone przez akredytowane laboratorium jest kluczowym dowodem badanego rozstrzygnięcia i że akredytowane laboratorium - ze względu na posiadane wiadomości specjalne - może być traktowane jak biegły w rozumieniu art. 84 § 1 k.p.a. Podkreślania jednak wymaga, że zadaniem biegłego jest dostarczenie organowi orzekającemu w sprawie wiadomości specjalnych w celu ułatwienia należytej oceny zebranego materiału dowodowego, a nie rozstrzygnięcie sprawy za organ administracji publicznej, który jest właściwy w sprawie. Zwłaszcza, że organ administracji nie jest związany opinią biegłego (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 1 lutego 2007 r., sygn. akt II OSK 1445/06; 29 listopada 2017 r., sygn. akt I OSK 174/16). Istota spornej w sprawie kwestii dotyczy interpretacji wyników przedstawionych w sprawozdaniach sporządzonych przez akredytowane laboratorium. W przypadku pojawiających się jakichkolwiek wątpliwości dotyczących interpretacji wyników przedstawionych w sprawozdaniu z uwagi na charakter niniejszej sprawy organ winien podjąć działania mające na celu ich jednoznaczne wyjaśnienie i ich przedstawienie w uzasadnieniu decyzji celem usunięcia mogących się pojawić wątpliwości strony, czy też rozpatrującego skargę sądu. Jedną z takich czynności może być zwrócenie się do podmiotu sporządzającego sprawozdanie (akredytowanego laboratorium) o wyjaśnienie kwestii niepewności wyników pomiarów, ich interpretacji. Dotychczas przedstawione przez organ wyjaśnienia pojawiających się wątpliwości nie usuwają. Brak jednoznacznego wyjaśnienia kwestii związanej z "odczytywaniem" wyników badania jakości odprowadzanych do potoku \[...\] z oczyszczalni ścieków czyni przedwczesną oceną trzeciego z podniesionych zarzutów kasacyjnych dotyczącego naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 280 pkt 2 lit. b i art. 286 w zw. z art. 290 pkt 1 P.w. dotyczącego jaką ilość próbek była zobowiązana przeprowadzić strona. Ilość badań jakie ma obowiązek przeprowadzenia strona powiązany jest bowiem z osiągniętymi wynikami w roku poprzednim. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego zasługuje natomiast na uwzględnienie zarzut kasacyjny dotyczący naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit.c p.p.s.a. w zw. z art. 97 § 1 k.p.a. poprzez stwierdzenie przez Sąd i instancji, iż w niniejszej sprawie wystąpiło zagadnienie wstępne uzasadniające zawieszenie postępowania administracyjnego tj. wpływu rozstrzygnięcia jakie miało zapaść w sprawie objętej postępowaniem w sprawie o sygn. akt IV SA/Wa 338/22\. Po pierwsze jest to już tylko zagadnienie czysto teoretyczne z uwagi na prawomocne zakończenie tego postępowania. Przez zagadnienie wstępne nie można rozumieć konieczności wyjaśnienia tych samych okoliczności faktycznych istotnych do rozstrzygnięcia sprawy, które pojawiają się w dwóch różnych sprawach. Jakość odprowadzanych ścieków do potoku z oczyszczalni ścieków jest okolicznością faktyczną. Organ prowadzący postępowanie w danej sprawie jest właściwy w pełnym zakresie do dokonania takich ustaleń. Rozstrzygnięcie kwestii dotyczącej wymierzenia opłaty podwyższonej za 2018 rok nie stanowi zagadnienia wstępnego do rozstrzygnięcia w sprawie dotyczącej ustalenia takiej opłaty za 2019 r. Mając powyższe na uwadze, uznając, że skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzeczono jak w wyroku.

## Informacje o sprawie

Data wpływu

2 lipca 2025

Symbol z opisem

[6131 Opłaty za korzystanie ze środowiska](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/tematy/6131-oplaty-za-korzystanie-ze-srodowiska)

Hasła tematyczne

Wodne prawo

Skarżony organ

Inspektor Ochrony Środowiska

Sędziowie

Mirosław Wincenciak /przewodniczący/ Przemysław Szustakiewicz Sławomir Pauter /sprawozdawca/

## Powołane przepisy

* [Ustawa z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (t.j.)](https://isap.sejm.gov.pl/isap.nsf/DocDetails.xsp?id=WDU20240001087)  
art. 289, art. 280 pkt 2 lit. b, art. 286, art. 290 pkt 1 · Dz.U. 2024 poz. 1087
* [Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi](https://isap.sejm.gov.pl/isap.nsf/DocDetails.xsp?id=WDU20260000143)  
art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c, art. 184 · Dz.U. 2026 poz. 143

## Inne orzeczenia w tej sprawie

* [IV SA/Wa 3041/24 - Wyrok WSA w Warszawie z 2025-03-27](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/iv-sa-wa-3041-24-wyrok-wsa-w-warszawie-z-2025-03-27--iv-sa-wa-3041-24)

## Powiązane dokumenty

* [Sygnatura: IV SA/Wa 3049/25 · 4 sierpnia 2026Wyrok WSA w Warszawie z 4 sierpnia 2026 r., IV SA/Wa 3049/25 – opłaty za korzystanie ze środowiska](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/iv-sa-wa-3049-25-wyrok-wsa-w-warszawie-z-2026-08-04--iv-sa-wa-3049-25)
* [Sygnatura: IV SA/Wa 565/26 · 29 lipca 2026Wyrok WSA w Warszawie z 29 lipca 2026 r., IV SA/Wa 565/26 – opłaty za korzystanie ze środowiska](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/iv-sa-wa-565-26-wyrok-wsa-w-warszawie-z-2026-07-29--iv-sa-wa-565-26)
* [Sygnatura: IV SA/Wa 3054/25 · 14 lipca 2026Wyrok WSA w Warszawie z 14 lipca 2026 r., IV SA/Wa 3054/25 – opłaty za korzystanie ze środowiska](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/iv-sa-wa-3054-25-wyrok-wsa-w-warszawie-z-2026-07-14--iv-sa-wa-3054-25)

Źródło urzędowe: [Naczelny Sąd Administracyjny](https://orzeczenia.nsa.gov.pl/doc/6A6B48FBD7)

Na tej stronie

[Treść rozstrzygnięcia](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/iii-osk-1236-25-wyrok-nsa-z-2026-10-29--iii-osk-1236-25#sentencja)[Analiza sprawy](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/iii-osk-1236-25-wyrok-nsa-z-2026-10-29--iii-osk-1236-25#analiza)[Uzasadnienie](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/iii-osk-1236-25-wyrok-nsa-z-2026-10-29--iii-osk-1236-25#uzasadnienie)[Informacje o sprawie](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/iii-osk-1236-25-wyrok-nsa-z-2026-10-29--iii-osk-1236-25#informacje)[Powołane przepisy](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/iii-osk-1236-25-wyrok-nsa-z-2026-10-29--iii-osk-1236-25#przepisy)[Inne orzeczenia w tej sprawie](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/iii-osk-1236-25-wyrok-nsa-z-2026-10-29--iii-osk-1236-25#w-sprawie)[Źródło](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/iii-osk-1236-25-wyrok-nsa-z-2026-10-29--iii-osk-1236-25#zrodlo)

Asystent AnyLawyer

Zadaj pytanie o to orzeczenie. Sygnatura, data i rozstrzygnięcie są już dodane do analizy.

[Zapytaj o to orzeczenie](https://anylawyer.com/sign-up?redirect%5Furl=%2Fapp%2Fprojects%2Fnew%3Fq%3DSprawa%253A%2BIII%2BOSK%2B1236%252F25.%2BOrgan%253A%2BNaczelny%2BS%25C4%2585d%2BAdministracyjny.%2BData%253A%2B29%2Bpa%25C5%25BAdziernika%2B2026.%2BRozstrzygni%25C4%2599cie%253A%2BOddalono%2Bskarg%25C4%2599%2Bkasacyjn%25C4%2585.%2BWyja%25C5%259Bnij%2Bjej%2Bznaczenie%2Bpraktyczne%252C%2Bkluczowe%2Bprzepisy%2Bi%2Bargumenty%252C%2Bkt%25C3%25B3re%2Bmog%25C4%2585%2Bmie%25C4%2587%2Bznaczenie%2Bw%2Bpodobnej%2Bsprawie.%26name%3DAnaliza%2BIII%2BOSK%2B1236%252F25)

---

## Wypróbuj AnyLawyer bezpłatnie przez 14 dni

AnyLawyer to asystent AI dla prawników. Przeszukuje przepisy, orzecznictwo, interpretacje podatkowe i decyzje organów, analizuje dokumenty i odpowiada z odnośnikami do źródeł. Dane są przechowywane w UE.

Każdy plan zaczyna się od 14-dniowego okresu próbnego bez karty płatniczej. Okres próbny nie przechodzi sam w płatny plan.

1. Załóż konto: https://anylawyer.com/sign-up?ref=ai-offer
2. Zadaj pytanie prawne albo dodaj dokument.
3. Sprawdź odpowiedź w podlinkowanych źródłach.
