Źródło: https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/iii-osk-108-25-wyrok-nsa-z-2026-10-21--iii-osk-108-25

[Wróć do: Orzeczenia NSA](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa)

Sygnatura

# III OSK 108/25

Wyrok NSA z 21 października 2026 r., III OSK 108/25 – odpady

Wynik

Oddalono skargę kasacyjną

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Data orzeczenia

21 października 2026

Prawomocne

tak

## Treść rozstrzygnięcia

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Artur Kuś Sędziowie: Sędzia NSA Teresa Zyglewska Sędzia del. WSA Sławomir Pauter (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 21 października 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej \[...\] sp. j. z siedzibą w B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 13 listopada 2024 r., sygn. akt II SA/Po 490/24 w sprawie ze skargi \[...\] sp. j. z siedzibą w B. na zarządzenie pokontrolne Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia 17 maja 2024 r., nr WI.703.271.3.2023.ahw.om w przedmiocie odpadów 1\. oddala skargę kasacyjną, 2\. odstępuję od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości.

Analiza z kontekstem sprawy

## Co to orzeczenie oznacza dla Twojej sprawy?

Zapytaj o skutki rozstrzygnięcia, podstawę prawną albo argumenty do wykorzystania. AnyLawyer rozpocznie od tej konkretnej sprawy.

[Zapytaj AnyLawyer o to orzeczenie](https://anylawyer.com/sign-up?redirect%5Furl=%2Fapp%2Fprojects%2Fnew%3Fq%3DSprawa%253A%2BIII%2BOSK%2B108%252F25.%2BOrgan%253A%2BNaczelny%2BS%25C4%2585d%2BAdministracyjny.%2BData%253A%2B21%2Bpa%25C5%25BAdziernika%2B2026.%2BRozstrzygni%25C4%2599cie%253A%2BOddalono%2Bskarg%25C4%2599%2Bkasacyjn%25C4%2585.%2BWyja%25C5%259Bnij%2Bjej%2Bznaczenie%2Bpraktyczne%252C%2Bkluczowe%2Bprzepisy%2Bi%2Bargumenty%252C%2Bkt%25C3%25B3re%2Bmog%25C4%2585%2Bmie%25C4%2587%2Bznaczenie%2Bw%2Bpodobnej%2Bsprawie.%26name%3DAnaliza%2BIII%2BOSK%2B108%252F25)

## Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu (dalej "WSA w Poznaniu", "Sąd I instancji") wyrokiem z dnia 13 listopada 2024 r., sygn. akt II SA/Po 490/24, oddalił skargę \[...\] sp. jawna w B. (dalej: "skarżąca", "spółka") na zarządzenie pokontrolne Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska (dalej: "WIOŚ", "organ") z 17 maja 2024 r., nr Wl.703.271.3.2023.ahw.om, w przedmiocie odpadów. Powyższy wyrok, od którego została złożona skarga kasacyjna, zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. Skierowanym do spółki zarządzeniem pokontrolnym z 17 maja 2024 r., nr Wl.703.271.3.2023.ahw.om., WIOŚ zarządził: 1\. przestrzegać warunków posiadanego zezwolenia na zbieranie i przetwarzanie odpadów – na bieżąco; 2\. powadzić przetwarzanie odpadów wyłącznie po uzyskaniu uregulowań formalnoprawnych w zakresie gospodarki odpadami – niezwłocznie dostosować do wymagań prawnych; 3\. prowadzić ewidencję odpadów zgodnie ze stanem rzeczywistym, w sposób rzetelny i na bieżąco zgodnie z przyjętym katalogiem odpadów przy użyciu kart ewidencji odpadów oraz kart przekazania odpadów sporządzanych oddzielenie dla każdego rodzaju odpadu – na bieżąco; 4\. wnosić rzetelnie sporządzone roczne sprawozdania o wytwarzanych odpadach i o gospodarowaniu odpadami do Marszałka Województwa Wielkopolskiego – za lata 2021 – 2022 niezwłocznie dostosować do wymagań prawnych; 5\. prowadzić monitoring miejsc magazynowania odpadów zgodnie z przepisami prawa – na bieżąco. W uzasadnieniu ww. aktu organ wskazał, że w trakcie przeprowadzonej od \[...\] lipca do \[...\] grudnia 2023 r. kontroli działalności skarżącej stwierdzono nieprawidłowości, w tym ustalono, że spółka nie przestrzegała warunków z pkt II.3.3 i II.3.1 decyzji Marszałka Województwa Wielkopolskiego z 27 maja 2014 r. w zakresie miejsc magazynowania odpadów zbieranych i przekazywania odpadów podmiotom uprawnionym. Odpady o kodach 20 02 03, 20 03 07, 17 04 02, 17 02 02 i 03 01 05 były bowiem magazynowane luzem (w pryzmach) a część odpadów kabli, drewna, beczek magazynowano na nieutwardzonej powierzchni. Ponadto spółka przekazywała odpady podmiotom nieuprawnionym do gospodarki odpadami oraz biorącym udział w fikcyjnym ich obrocie, tj. A. Sp. z o. o., B. Sp. z o. o., C. Sp. z o. o., D. Sp. z o. o., E. Sp. z o. o. Dodatkowo organ ustalił, że spółka w 2020 r. przetwarzała bez zezwolenia odpady o kodzie 15 01 05 i 15 01 06 oraz nie prowadziła prawidłowej ewidencji procesu przetwarzania odpadów - m. in. o kodzie 19 12 12, gdyż nie wyszczególniała procesów w jakich były one wytwarzane. Jednocześnie dane w KEO oraz w sprawozdaniach składanych przez spółkę różniły się, co w ocenie organu powoduje, że ewidencja oraz sprawozdawczość były nierzetelne. Ewidencja odpadów nie była prowadzona na bieżąco. Dodatkowo spółka potwierdzała KPO dla transportujących odpady niezgodnie ze stanem faktycznym, ponieważ w rzeczywistości transport był realizowany przez inne podmioty. WIOŚ wskazał również, że dane w złożonych do Marszałka Województwa Wielkopolskiego przez spółkę sprawozdaniach rocznych o wytarzanych odpadach i o gospodarowaniu za 2020, 2021 i 2022 r. nie są tożsame jak w prowadzonym KEO, a zatem w sprawozdaniach potwierdzono dane niezgodne ze stanem rzeczywistym. Nadto spółka nie zapewniła kontrolującym dostępności obrazu z wizyjnego systemu kontroli miejsca magazynowania odpadów w czasie rzeczywistym przez system teleinformatyczny, gdyż w dniach \[...\] lipca 2023 r. i \[...\] sierpnia 2023 r. nie był możliwy dostęp do większości kamer obejmujących miejsca magazynowania odpadów palnych. Z kolei podczas logowania \[...\] września 2023 r. widoczna była jedynie część placu, na której zbierane są odpady. Na skutek rozpoznania skargi spółki, na powyższe zarządzenie pokontrolne, WSA w Poznaniu w dniu 13 listopada 2024 r. wydał opisany na wstępie wyrok oddalający skargę. W uzasadnieniu orzeczenia Sąd I instancji wskazał, że WIOŚ prawidłowo uznał, iż istnieją podstawy do wydania przedmiotowego zarządzenia pokontrolnego na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska (Dz. U. z 2024 r., poz. 425 ze zm., dalej "u.i.o.ś."). Dodatkowo WSA w Poznaniu zważył, że sąd administracyjny nie bada legalności ustaleń faktycznych ujętych w protokole kontroli a do procedury wydawania zarządzeń pokontrolnych nie stosuje się przepisów k.p.a. Sąd administracyjny rozpoznając skargę na zarządzenie pokontrolne bada przede wszystkim czy kontrola została przeprowadzona przez powołany do tego organ, czy treść zarządzeń koresponduje z ustaleniami poczynionym w protokole kontroli, a także czy treść zarządzenia pokontrolnego znajduje oparcie w powszechnie obowiązujących przepisach prawa. WSA w Poznaniu przywołał relewantne przepisy ustawy z dnia 14 grudnia 2021 r. o odpadach, wskazując, że przedmiotem działalności spółki jest zbieranie oraz przetwarzanie odpadów. Zdaniem Sądu I instancji na skutek dokonanej kontroli WIOŚ prawidłowo stwierdził, że w zakresie miejsc magazynowania odpadów zbieranych i przekazywania odpadów podmiotom uprawnionym spółka nie przestrzegała warunków z pkt II.3.3 i II.3.1 decyzji Marszałka Województwa Wielkopolskiego z 27 maja 2014 r. udzielającej stronie zezwolenia na zbieranie i przetwarzanie odpadów. Odpady o kodach 20 02 03, 20 03 07, 17 04 02, 17 02 02 oraz 03 01 05 były magazynowane luzem w pryzmach (zgodnie z decyzją odpady te miały być selektywnie magazynowane w workach typu big-bag, pojemnikach lub kontenerach w wyznaczonych miejscach do magazynowania), a część odpadów kabli, drewna i beczek magazynowano na nieutwardzonej powierzchni. Magazynowanie odpadów wbrew wymaganiom decyzji (zezwolenia) stanowi natomiast naruszenie art. 25 ustawy o odpadach. Dopiero zmiana decyzji oznacza możliwość przechowywania odpadów w inny sposób, wskazany w zmienionej już decyzji. Podmiot obowiązany jest zatem do przestrzegania warunków decyzji dopóki dopóty ona obowiązuje, a w niniejszej sprawie obowiązywała do 26 maja 2024 r. Przy czym okoliczność, że dopiero w trakcie kontroli (\[...\] października 2023 r.) spółka wraz z pismem do Urzędu Marszałkowskiego załączyła operat jest być może działaniem na potrzeby kolejnej decyzji, ale nie wyłącza stwierdzonych naruszeń. Co dla Sądu I instancji jest istotne to w samym operacie na karcie 7 zaznaczono, że na dzień wystąpienia o pozwolenie spółka posiada jeszcze aktualne zezwolenie na zbieranie, przetwarzanie i magazynowanie odpadów. Zatem operat jakkolwiek częściowo dopowiada warunkom zastanego w trakcie kontroli sposobu magazynowania nie konwaliduje jednak stwierdzonych naruszeń. W okolicznościach przedmiotowej sprawy według WSA w Poznaniu WIOŚ prawidłowo uznał, że spółka przekazywała odpady podmiotom nieuprawnionym do gospodarki odpadami oraz biorącym udział w ich fikcyjnym obrocie, tj. A. Sp. z o. o., B. Sp. z o. o., C. Sp. z o. o., D. Sp. z o. o., E. Sp. z o. o. W toku prowadzonego postępowania, w wyniku m. in. przesłuchania A. T. \[...\] i \[...\] lipca 2023 r. oraz analizy danych z KPO, organ prawidłowo ustalił, iż dokonywano niezgodnego ze stanem faktycznym potwierdzania transportu odpadów do powyższych podmiotów. Stosownie do deklaracji transport miał być dokonywany przez skarżącą, a w rzeczywistości był wykonywany przez ww. podmioty na zlecenie pośrednika. Jednocześnie dalsze zagospodarowanie tych odpadów pozostaje nieznane. Przy czym, w ocenie Sądu I instancji, podmioty te nie były uprawnione do prowadzenia gospodarki odpadami. W rzeczywistości bowiem C. Sp. z o. o. nie prowadziła gospodarki odpadami (magazynowanie itd.), a rzekome transporty nigdy nie dowoziły do jej siedziby odpadów. Ponadto decyzja zezwalająca na zbieranie odpadów z 23 marca 2017 r. wygasła 6 marca 2020 r., gdyż ww. podmiot nie uzupełnił braków formalnych w złożonym wniosku o zmianę zezwolenia. Nigdy zatem C. Sp. z o.o. nie odebrała od skarżącej odpadów. Z kolei A. Sp. z o. o. brała udział w fikcyjnym obrocie odpadami w okresie od 5 października 2020 r. do 3 listopada 2021 r., kiedy to wystawiano karty przekazania odpadów i potwierdzano w ten sposób nieprawdę. Ponadto właściwy organ odmówił temu podmiotowi przedłużenia terminu do uzupełnienia braków formalnych we wniosku aktualizacyjnym o zmianę zezwolenia na zbieranie odpadów z 23 czerwca 2017 r. i następnie 4 stycznia 2022 r. stwierdzono wygaśniecie zezwolenia z 6 maja 2020 r. Natomiast w kwestii E. Sp. z o. o. ustalono, że do siedziby tej firmy nigdy nie dostarczono odpadów, a nadto w miejscu tym nie prowadzono działalności gospodarczej. Potwierdzenia dokonywania transportu do ww. podmiotu miały więc charakter fikcyjny. Dodatkowo, w opinii Sądu I instancji, co do B. Sp. z o. o. WIOŚ zasadnie uznał, że podmiot ten również nigdy nie prowadził rzeczywistej gospodarki odpadami a transporty do jego siedziby miały charakter fikcyjny. Zezwolenie dla tej firmy z 9 listopada 2015 r. zostało wygaszone przez właściwy organ decyzją z 9 sierpnia 2022 r. Jednocześnie odnośnie D. Sp. z o. o. organ prawidłowo przyjął, że wszczęto postępowanie w kwestii cofnięcia temu podmiotowi decyzji z 12 grudnia 2014 r. udzielającej pozwolenia na wytwarzanie odpadów, a decyzją z 31 stycznia 2022 r. wstrzymano działalność tego podmiotu w zakresie zbierania i przetwarzania odpadów w terminie od 5 lutego 2022 r. Jednakże ww. podmiot dalej zbiera i przetwarza odpady, prowadząc przy tym nierzetelną ewidencję. WIOŚ podał także, iż skarżąca wpisywała błędne dane w zakresie pojazdów transportujących odpady i miejsc docelowych wykonywanych transportów, przez co brała udział w nielegalnym obrocie odpadami. Przy czym Sąd I instancji nie dał wiary twierdzeniom spółki o tym, że nie miała podstaw by negować posiadanie uprawnień do gospodarki odpadami przez podmioty E., A., B. i D. W protokole przesłuchania w dniu rozpoczęcia kontroli A. T. zeznała bowiem w sposób jednoznaczny, że z firmą C. Sp z o.o. skarżąca nie miała nawet spisanej umowy - prawdopodobnie właściciel sam zgłosił się do skarżącej po odbiór odpadów. A. T. przyznała też, że spółka, wbrew zapisom w BDO, nie przekazywała odpadów bezpośrednio własnym transportem a poprzez pośrednika zlecając wpisanie nieprawdziwych danych do BDO pracownikowi. Pośrednik również nie został wyczerpująco sprawdzony przez skarżącą, gdyż zdaniem A. T. sam zgłosił się po odbiór odpadów, a skarżąca nie miała zawartej z nim umowy - to pośrednik szukał surowców i transportował odpady również samochodami innych firm. WSA w Poznaniu wskazał, że z oświadczenia J. H., złożonego już po wniesieniu skargi, wynika, że sprawdzał w BDO dane wszystkich firm poza D. (poprawnie D. – uwaga NSA), ale weryfikacja ta budzi wątpliwości, skoro niespornym było, że to przełożony nakazywał wpisanie do BDO innych danych niż faktyczne. J. H. w żaden sposób nie weryfikował też pośrednika w tym firmy D. (poprawnie D. – uwaga NSA) ale z protokołu przesłuchania A. T. wynika, że strony nie porozumiały się i transport z tej firmy wrócił do skarżącej. WSA w Poznaniu zauważył, że w ramach współpracy strony dogadywały się przez handlowca, którego danych skarżąca nie podała, a nie był nim J. H. Skarżąca nie wyjaśniła w jakich okolicznościach transport powrócił, a zatem trudno uznać, aby i ta firma została rzetelnie sprawdzona. Ze względu na powyższe okoliczności Sąd I instancji uznał, że WIOŚ prawidłowo stwierdził, iż skarżąca była nierzetelna, ponieważ bez weryfikowania posiadania przez dany podmiot stosownych uprawnień, przekazywała odpady podmiotom nieuprawnionym do prowadzenia gospodarki odpadami, co powoduje ujemne dla niej skutki prawne. Dodatkowo WSA w Poznaniu podkreślił, że w trakcie kontroli ustalono także, iż spółka przetwarzała w 2020 r. bez zezwolenia odpady o kodach 15 01 05 i 15 01 06\. Jednocześnie nie są zasadne argumenty spółki, że wpisy ewidencyjne dotyczące tych odpadów były omyłkowe. Z danych zawartych w ewidencji wynika bowiem, że spółka przetwarzała te odpady, a w wyniku tego procesu przygotowywała je do ponownego użycia, zgodnie z zapisami w sprawozdaniu z 2020 r. – działa XIII tabela 2\. Przetwarzanie przez spółkę odpadów metodą R12 było wobec tego nielegalne. Jednocześnie Sąd I instancji zaznaczył, że prowadzenie dokumentacji ewidencyjnej związanej z prowadzeniem gospodarki odpadami przez podmiot gospodarujący odpadami jest podstawowym obowiązkiem, który powinien być realizowany zgodnie ze stanem rzeczywistym. WSA w Poznaniu podniósł, że w trakcie kontroli organ ustalił, iż spółka nie prowadziła prawidłowej ewidencji procesu przetwarzania odpadów – m. in. o kodzie 19 12 12, gdyż nie wyszczególniano procesów, w jakich odpady te były wytwarzane. Ponadto dane w KEO oraz w sprawozdaniach składanych przez spółkę różniły się, co powoduje, że ewidencja oraz sprawozdawczość były nierzetelne. Ewidencja odpadów nie była prowadzona na bieżąco, a skarżąca potwierdzała KPO dla transportujących odpady niezgodnie ze stanem faktycznym. W rzeczywistości transport był realizowany przez inne podmioty. W konsekwencji WSA w Poznaniu zgodził się z organem, iż spółka prowadziła nierzetelnie i nie na bieżąco karty ewidencji odpadów (KEO) dla odpadów przetwarzanych oraz wytwarzanych. Zdaniem Sądu I instancji organ zasadnie ustalił ponadto, że dane w sprawozdaniach, złożonych do Marszałka Województwa Wielkopolskiego o wytarzanych odpadach i o gospodarowaniu za 2020, 2021 i 2022 r., nie były takie same jak w prowadzonym KEO, a zatem w sprawozdaniach potwierdzono dane niezgodne ze stanem rzeczywistym. Przy czym odpowiedzialność za zgodne z wymogami prawa prowadzenie ewidencji odpadów ciąży na skarżącej i błąd pracownika w żaden sposób skarżącej z tej odpowiedzialności nie zwalnia. Co więcej, błąd taki spółka wprowadziła już w momencie wskazania odbioru odpadów przy pomocy jej pojazdów, a w tej sytuacji nie była to przypadkowa omyłka ale wręcz zlecenie pracownikowi podania takich danych. WSA w Poznaniu zaznaczył również, że spółka była zobowiązana do prowadzenia wizyjnego systemu kontroli miejsca magazynowania odpadów na podstawie art. 25 ustawy o odpadach. Miała zatem obowiązek zapewnić kontrolującym dostępność obrazu z wizyjnego systemu kontroli tego miejsca w czasie rzeczywistym przez system teleinformatyczny. Tymczasem \[...\] lipca 2023 r. i \[...\] sierpnia 2023 r. nie był możliwy dostęp do większości kamer obejmujących miejsca magazynowania odpadów palnych. Nadto podczas logowania \[...\] września 2023 r. widoczna była jedynie część placu, na której zbierane są odpady. Jednocześnie zdaniem Sądu I instancji skoro nie był możliwy dostęp do większości kamer, czemu skarżąca nie przeczy, to wysyłanie nowych danych do logowania tej okoliczności nie niweluje. WSA w Poznaniu podkreślił, że zgodnie z § 2\. 1 Rozporządzenia z dnia 29 sierpnia 2019 r. w sprawie wizyjnego systemu kontroli miejsca magazynowania lub składowania odpadów (Dz. U. 2019 poz. 1755) zainstalowany system kontroli powinien umożliwiać rejestrowanie obrazu obejmującego całą powierzchnię magazynowanych lub składowanych odpadów. Dostępność w czasie rzeczywistym realizowana jest poprzez udostępnienie właściwemu organowi loginu i hasła dostępu do systemu kontroli za pośrednictwem systemu teleinformatycznego. Wprawdzie z przepisów nie wynika, że posiadacz odpadów musi każdorazowo powiadamiać organ o awarii sprzętu zapewniającego dostępność obrazu wizyjnego, gdyż przedsiębiorca ma obowiązek powiadomienia WIOŚ jedynie w przypadku planowanej konserwacji urządzeń. Niemniej, według Sądu I instancji, mając na uwadze konieczność zapewnienia dostępu do całego obiektu w czasie rzeczywistym, właściwym jest dobrowolne powiadomienie organu o wystąpieniu awarii skutkującej przerwą sprawności monitoringu. Powyższym wymogom spółka nie sprostała, a w wyjaśnieniach przesłanych w dniu \[...\] lutego 2024 r. w związku z protokołem kontroli nie przekazała informacji o usunięciu powyższych naruszeń. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności WSA w Poznaniu uznał, że zaskarżone zarządzenie pokontrolne odpowiada przepisom prawa. Pismem z 19 grudnia 2024 r. skargę kasacyjną od wyroku WSA w Poznaniu wywiodła spółka (dalej również "skarżąca kasacyjnie"), zaskarżając w całości powyższy wyrok, któremu zarzuciła: I. naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, tj. naruszenie: 1\. art. 12 ust. 1 pkt 1 u.i.o.ś. w zw. z art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej "p.p.s.a."), poprzez błędne przyjęcie przez Sąd I instancji, że wystąpiły naruszenia, będące podstawą wydania zarządzenia pokontrolnego, a w rezultacie skarga spółki nie zasługiwała na uwzględnienie, podczas gdy w stanie faktycznym niniejszej sprawy zarzucane skarżącej naruszenia nie miały miejsca, zatem wydane zarządzenie pokontrolne z uwagi na jego bezprzedmiotowość winno zostać uchylone przez WSA, 2\. art. 27 ust. 2 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (dalej "u.o.") w zw. z art. 14 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o odpadach oraz niektórych innych ustaw (dalej "Ustawa nowelizująca z 2018 r") w zw. z art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (dalej "pr. przed.") w zw. z art. 12 pr. przed., poprzez nieprawidłowe przyjęcie przez Sąd I instancji, że cyt. ,,Spółka przekazywała odpady podmiotom nieuprawnionym do gospodarki odpadami oraz biorącym udział w fikcyjnym obrocie odpadami – A. Sp. z o.o., B. - Tech Sp. z o.o., C. Sp. z o.o., D. Sp. z o.o., E. Sp. z o.o.", podczas gdy w czasie, kiedy spółka przekazywała odpady wyłącznie podmiotom, które w dniu przekazania odpadów legitymowały się wymaganymi decyzjami z zakresu gospodarki odpadami (zgodnie z art. 41 ust. 1 u.o.), a nadto w czasie, kiedy miało miejsce przekazanie odpadów skarżąca nie mogła przewidzieć, że w przyszłości, wiele miesięcy po zakończeniu współpracy względem jej kontrahentów zostaną wydane decyzje o stwierdzeniu wygaśnięcia posiadanych przez nich decyzji. W rezultacie, nie sposób przyjąć, że wystąpiło zarzucane spółce naruszenie, a zatem zarządzenie pokontrolne w tym zakresie należy uznać za bezprzedmiotowe, czego WSA nie dostrzegł; 3\. art. 27 ust. 2 u.o. w zw. z art. 32 ust. 1b u.o. w zw. z art. 47 ust. 2 u.o,, poprzez błędne przyjęcie przez Sąd I instancji, że skarżąca przekazała odpady podmiotowi nieuprawnionemu – D. Sp. z o.o., podczas gdy Sąd ten w dalszej części uzasadnienia zaskarżonego wyroku jednocześnie wskazuje, że cyt. "skarżący nie porozumiał się ostatecznie z firmą D. i transport z tej firmy wrócił do \[...\]" (ergo odpady nie zostały przekazane ww. podmiotowi), a nadto D. Sp. z o.o. w dacie potencjalnej współpracy legitymowała się wymaganą decyzją z zakresu gospodarki odpadami (zgodnie z art. 41 ust. 1 u.o.). Okoliczności te powodują, że zarządzenie pokontrolne jest bezprzedmiotowe w tym zakresie i winno zostać uchylone, czego nie dostrzegł WSA; 4\. art. 25 ust. 1 u.o. w zw. z punktem II.3.1\. decyzji Marszałka Województwa Wielkopolskiego decyzją z dnia 27 maja 2014 r. (znak: DSR-II2.7244.23.2013 z późn. zm., dalej "zezwolenie"), poprzez błędne przyjęcie przez Sąd I instancji, iż w okolicznościach niniejszej sprawy cyt. "Spółka nie przestrzegała warunków z pkt II.3.3 i II.3.1 decyzji Marszałka Województwa Wielkopolskiego z dnia 27 maja 2014 r. udzielającej stronie zezwolenia na zbieranie i przetwarzanie odpadów - w zakresie miejsc magazynowania odpadów zbieranych i przekazywania odpadów podmiotom uprawnionym ", podczas gdy Sąd ten nie dostrzegł, że: a) obowiązek przekazywania odpadów tzw. podmiotom uprawnionym wynika z przepisów prawa powszechnie obowiązującego (art. 27 ust. 2 u.o.), a powtórzenie tego obowiązku w decyzji administracyjnej nie powoduje, iż staje się on obowiązkiem z niej wynikającym, b) magazynowanie odpadów o kodach: - 20 02 03 - Inne odpady nieulegające biodegradacji, - 20 03 07 - Odpady wielkogabarytowe, - 17 04 02 - Aluminium, - 17 02 02-Szkło, - 03 01 05 - Trociny, wióry, ścinki, drewno, płyta wiórowa i fornir inne niż wymienione w 03 01 04, stanowiło rezultat prowadzonych na terenie zakładu \[...\] prac, mających na celu dostosowanie działalności do wymagań stawianych przez przepisy prawa (m.in. Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 lutego 2020 r. w sprawie wymagań w zakresie ochrony przeciwpożarowej, jakie mają spełniać obiekty budowlane lub ich części oraz inne miejsca przeznaczone do zbierania, magazynowania lub przetwarzania odpadów (dalej "Rozporządzenie ppoż"), a jednoczesne spełnienie wymagań dotyczących magazynowania odpadów, wynikających z warunków zezwolenia oraz przepisów prawa powszechnie obowiązującego (regulujących te kwestie odmiennie od zezwolenia) nie było możliwe, 5\. art. 41 ust. 1 u.o. w zw. z art. 12 pr. przed. w zw. z art. 10 ust. 1 i 2 pr. przed., poprzez błędne przyjęcie przez Sąd I instancji, iż cyt. "nie wyłącza obowiązku uzyskania zezwolenia na przetwarzanie odpadów okoliczność, że stało się tak z uwagi na błędne zapisy pracownika", a zatem spółka przetworzyła bez wymaganego zezwolenia odpady o kodzie 15 01 05 - Opakowania wielomateriałowe i 15 01 06 Zmieszane odpady opakowaniowe. Tymczasem, skarżąca w rzeczywistości przyjęła te odpady w ramach zbierania odpadów i nie miało miejsca przetworzenia odpadów tego rodzaju. Wskazanie w ewidencji odpadów, że ww. rodzaje odpadów zostały poddane procesowi R12 - Wymiana odpadów w celu poddania ich któremukolwiek z procesów wymienionych w pozycji R1-R11 wynikało z omyłki osoby odpowiedzialnej za prowadzenie tej ewidencji (ergo w rzeczywistości nie miało miejsca przetworzenie ww. odpadów, a jedynie w wyniku omyłki taka informacja została uwidoczniona w ewidencji odpadów, a zatem nie wystąpiło naruszenie, a zarządzenie pokontrolne jest w tym zakresie bezprzedmiotowe, czego Sąd I instancji nie dostrzegł), 6\. art. 66 ust. 1 u.o. w zw. z art. 76 ust. 1 u.o., poprzez nieprawidłowe przyjęcie przez Sąd I instancji, że cyt. "Dane w KEO oraz w sprawozdaniach składanych przez stronę różniły się, co powoduje, że ewidencja oraz sprawozdawczość były nierzetelne", podczas gdy WSA nie dostrzegł, że rozbieżność danych zawartych w kartach ewidencji odpadów i rocznych sprawozdaniach wynikała z wykonania przez spółkę wezwań Marszałka Województwa Wielkopolskiego, tj. skorygowania sprawozdań rocznych zgodnie z ww. wezwaniami (ergo nie wystąpiło naruszenie, a zarządzenie pokontrolne jest w tym zakresie bezprzedmiotowe, czego Sąd I instancji nie dostrzegł), 7\. art. 25 ust. 6a, 6f i 6h u.o., poprzez nieprawidłowe przyjęcie przez Sąd I instancji, iż skarżąca nie zapewniła organowi dostępu do wizyjnego systemu miejsc magazynowania odpadów palnych w czasie rzeczywistym, podczas gdy taki dostęp został zapewniony, a brak możliwości zalogowania się przez WIOŚ do tego systemu wynikał z problemów technicznych leżących po stronie organu (ergo nie wystąpiło naruszenie, a zarządzenie pokontrolne jest w tym zakresie bezprzedmiotowe, czego Sąd I instancji nie dostrzegł). W związku z przedstawionymi zarzutami skarżąca kasacyjnie wniosła o: a) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, w oparciu o art. 185 § 1 p.p.s.a., b) rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym - w oparciu o art. 176 § 2 p.p.s.a., c) zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych - w oparciu o art. 203 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. W odpowiedzi na skargę kasacyjną pismem z 7 stycznia 2025 r. organ wniósł o jej oddalenie w całości jako niezasadnej oraz o zasądzenie od skarżącej na rzecz organu zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym w szczególności kosztów zastępstwa radcy prawnego. Jednoczenie organ oświadczył, że nie żąda przeprowadzenia rozprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: W świetle art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026r. poz. 143 ze zm. dalej p.p.s.a.) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podkreślić przy tym trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej. Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Zaskarżone do Sądu I instancji zarządzenie pokontrolne zostało wydane na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska. Przepis art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy stanowi, że na podstawie ustaleń kontroli wojewódzki inspektor ochrony środowiska może wydać zarządzenie pokontrolne do kierownika kontrolowanej jednostki organizacyjnej lub osoby fizycznej. Zgodnie natomiast z art. 12 ust. 2 ustawy kierownik kontrolowanej jednostki organizacyjnej lub kontrolowana osoba fizyczna, w terminie wyznaczonym w zarządzeniu pokontrolnym, mają obowiązek poinformowania wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska o zakresie podjętych i zrealizowanych działań służących wyeliminowaniu wskazanych naruszeń. Zarządzenie pokontrolne jest władczym aktem administracyjnym adresowanym do kontrolowanej osoby fizycznej lub kierownika kontrolowanej jednostki organizacyjnej, niestanowiącym jednak decyzji administracyjnej. Władczy charakter zarządzenia przejawia się w obowiązku informacyjnym jego adresata wynikającym z art. 12 ust. 2 ustawy, którego zaniechanie lub nieprawidłowe wykonanie stanowi wykroczenie z art. 31a ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska. Zarządzenia pokontrolne nie nakładają na ich adresata obowiązków administracyjnoprawnych, które mogłyby być przedmiotem egzekucji administracyjnej. Obowiązek taki może ciążyć na nich na podstawie odrębnych przepisów i decyzji, ale jego samoistnym źródłem nie jest zarządzenie pokontrolne. Stąd też w orzecznictwie przyjmuje się, że zarządzenie pokontrolne jest aktem, który można określić jako akt o charakterze sygnalizacyjnym, określającym ramowe kierunki postępowania względem osoby zarządzającej podmiotem korzystającym ze środowiska albo innej osoby fizycznej (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2 czerwca 2009 r. sygn. akt II GSK 10009/08, ONSAiWSA 2010, Nr 5, poz. 86; z 27 stycznia 2017 r., sygn. akt II OSK 1156/15, dostępne, (w:) CBOSA; zob. też T. Czech, Zarządzenie pokontrolne organów Inspekcji Ochrony Środowiska, ZNSA 2011 r., nr 3, s. 93). Istotą kontroli prowadzonej przez właściwy organ inspekcji ochrony środowiska jest po pierwsze - zbadanie zgodności stanu istniejącego (stanu faktycznego) ze stanem postulowanym, czyli stanem spełniającym wymogi zgodności działania z tymi przepisami i regułami, które w prawie uznane są za warunki jego poprawności, po drugie - ustalenie zakresu i przyczyn rozbieżności między tymi stanami, a wreszcie po trzecie - przekazanie wyników tego ustalenia, podmiotowi kontrolowanemu. Wydanie zarządzenia pokontrolnego ma zatem na celu przeciwdziałanie i wyeliminowanie naruszeń stwierdzonych w wyniku przeprowadzonej kontroli poprzez zobowiązanie kierownika kontrolowanego podmiotu lub osoby fizycznej do zaprzestania naruszania prawa i poinformowania o działaniach, jakie kontrolowana jednostka podjęła, aby dalsza jej działalność nie naruszała prawa. Mając na uwadze zarzuty stawiane w skardze kasacyjnej wskazać należy, że postępowanie w przedmiocie wydania zarządzenia pokontrolnego toczy się w oparciu o przepisy ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska, a zatem stan faktyczny sprawy zostaje ustalony na podstawie wyników kontroli oraz protokołu kontroli, który ma odzwierciedlać przebieg kontroli na miejscu. Istotą kontroli prowadzonej przez właściwy organ inspekcji ochrony środowiska jest po pierwsze - zbadanie zgodności stanu istniejącego (stanu faktycznego) ze stanem postulowanym, czyli stanem spełniającym wymogi zgodności działania z tymi przepisami i regułami, które w prawie uznane są za warunki jego poprawności, po drugie - ustalenie zakresu i przyczyn rozbieżności między tymi stanami, a wreszcie po trzecie - przekazanie wyników tego ustalenia, podmiotowi kontrolowanemu. Wydanie zarządzenia pokontrolnego ma zatem na celu przeciwdziałanie i wyeliminowanie naruszeń stwierdzonych w wyniku przeprowadzonej kontroli poprzez zobowiązanie kierownika kontrolowanego podmiotu lub osoby fizycznej do zaprzestania naruszania prawa i poinformowania o działaniach, jakie kontrolowana jednostka podjęła, aby dalsza jej działalność nie naruszała prawa (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 lutego 2024 r. III OSK 1346/22). Wojewódzki sąd administracyjny rozpoznając skargę na zarządzenie pokontrolne bada przede wszystkim, czy: 1) kontrola została przeprowadzona przez powołany do tego organ; 2) treść zarządzeń koresponduje z ustaleniami poczynionym w protokole kontroli; 3) treść zarządzenia pokontrolnego znajduje oparcie w powszechnie obowiązujących przepisach prawa. Wojewódzki sąd administracyjny nie bada natomiast legalności ustaleń faktycznych ujętych w protokole kontroli. Stanowisko Sądu I instancji jest w tym zakresie prawidłowe. Wówczas przedmiotem kontroli nie byłoby bowiem zarządzenie pokontrolne, ale dokument w postaci protokołu kontroli. Podstawą wydania zarządzenia pokontrolnego mogą być tylko ustalenia kontroli, prawidłowo udokumentowane w protokole kontroli. Skoro zarządzenie pokontrolne musi opierać się na ustaleniach kontroli, to ustalenia te muszą być zawarte przynajmniej w protokole kontroli, a najlepiej także w tym zarządzeniu pokontrolnym. Zatem protokół kontroli dokumentuje czynności kontroli oraz zawiera jej ustalenia, do których musi odnosić się zarządzenie pokontrolne. Zarządzenie pokontrolne stanowi spójną całość z protokołem kontroli i nie ma potrzeby powielania w zarządzeniu pokontrolnym szczegółowych kwestii zawartych w protokole kontroli. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty nie zasługują na uwzględnienie. Pozbawiony jest uzasadnienia zarzut kasacyjny dotyczący bezpodstawnego uznania przez organ braku wywiązana się przez skarżącą z obowiązku nałożonego przez ustawodawcę, a wynikającego z art. 25 ust. 6a, 6f i 6h ustawy o odpadach, a dotyczącego zapewnienia organowi dostępu do wizyjnego systemu miejsc magazynowania odpadów palnych w czasie rzeczywistym. Zdaniem skarżącej brak możliwości zalogowania się przez WIOŚ do tego systemu w dniach \[...\] lipca 2023 roku jak i \[...\] sierpnia 2023 roku wynikał z problemów technicznych leżących po stronie organu, a tym samym stawiane z tego tytułu zarzutu braku wywiązania się z tego obowiązku nie jest uzasadnione, a w konsekwencji wydanie zarządzenia pokontrolnego zobowiązującego do prowadzenia monitoringu miejsc magazynowania odpadów palnych pozbawione jest podstawy prawnej. W odniesieniu do tak postawionego zarzutu naruszenia art. 25 ust. 6a i ust. 6f u.o.o. przyjdzie wpierw wskazać, że według art. 25 ust. 6a u.o.o. posiadacz odpadów obowiązany do uzyskania zezwolenia na zbieranie odpadów lub zezwolenia na przetwarzanie odpadów, pozwolenia na wytwarzanie odpadów uwzględniającego zbieranie lub przetwarzanie odpadów lub pozwolenia zintegrowanego uwzględniającego zbieranie lub przetwarzanie odpadów, prowadzący magazynowanie odpadów, z wyjątkiem wstępnego magazynowania odpadów przez ich wytwórcę, o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 5 lit. a, lub zarządzający składowiskiem odpadów jest obowiązany do prowadzenia wizyjnego systemu kontroli miejsca magazynowania lub składowania odpadów, zgodnie z ust. 6b-6f. 6 h i 6i oraz przepisami wydanymi na podstawie ust. 8a. Z kolei zgodnie z art. 25 ust. 6f u.o.o. podmiot prowadzący magazynowanie określonych w tym przepisie odpadów lub zarządzający składowiskiem odpadów zapewnia wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska właściwemu ze względu na lokalizację miejsca magazynowania lub składowania odpadów dostępność obrazu z wizyjnego systemu kontroli tego miejsca w czasie rzeczywistym przez system teleinformatyczny. Z treści protokołu wynika, że w dniach \[...\] lipca 2023 roku oraz \[...\] sierpnia 2023 roku nie był zapewniony WIOŚ dostęp do kamer obejmujących miejsca magazynowania odpadów palnych. W trakcie przeprowadzonej kontroli spółka nie przedłożyła dokumentów, pozwalających przyjąć, że brak dostępu do tych kamer w czasie rzeczywistym był następstwem problemów technicznych leżących po stronie organu. Nie jest wystarczającym przedłożenie wyjaśnienia zatrudnionego przez spółkę informatyka, że spółka w tym okresie miała podgląd wizyjny oraz, że dane z tego podglądu były wysyłane na serwer organu. Należy nadmienić, że organ nie stwierdził w tych dniach całkowitego braku dostępu do monitoringu, a jedynie tylko do obrazu z niektórych z kamer obejmujących miejsce magazynowania odpadów palnych i to nie ze wszystkich kamer obejmujących ten teren. Nadto skoro stwierdza się, że problem dostępu do monitoringu leżał z przyczyn dotyczących organu należało je wykazać. Jest to szczególnie istotne, że do obrazu emitowanego z innych kamer zainstalowanych na miejscu magazynowania w tych dniach organ miał zapewniony dostęp. Skoro organ nie otrzymał realnego dostępu do wizyjnego systemu kontroli obejmującego cały obszar magazynowania odpadów palnych, a jedynie z części, to uzasadnione było uznanie tego za naruszenie przepisów ochrony środowiska. Brak jest także podstaw do uwzględnienia zarzutu kasacyjnego dotyczącego braku podstaw do przyjęcia, że spółka magazynowała odpady o wskazanych kodach z naruszeniem art. 25 ust. 1 ustawy o odpadach w zw. z art. II.3.1 decyzji Marszałka Województwa Wielkopolskiego z dnia 27 maja 2014 roku udzielającej stronie zezwolenia na zbieranie odpadów i przetwarzanie odpadów w zakresie miejsc magazynowania zbieranych i przetwarzanych tych odpadów. Zgodnie z postanowieniami decyzji odpady o kodach 03 01 05, 17 02 02, 17 04 02, 20 02 03, 20 0307 winny być zbierane i magazynowane selektywnie w workach typu big-bag, pojemnikach lub w kontenerach w wyznaczonym miejscu placu magazynowego. Natomiast w trakcie przeprowadzania kontroli stwierdzono, że wyżej wymienione odpady były magazynowane luzem w pryzmach, za wyjątkiem odpadów o kodzie 20 03 07, które częściowo były magazynowane luzem, a częściowo w kontenerze. Zatem odpady te były magazynowane z naruszeniem warunków określonych w decyzji Marszałka Województwa Wielkopolskiego z dnia 27 maja 2017 roku. Ewentualne prowadzenie prac mających na celu dostosowanie prowadzonej działalności strony skarżącej do wymagań p.poż nie stanowi okoliczności egzoneracyjnej, upoważniającej do prowadzenia gospodarki odpadami w sposób niezgodny z obowiązującymi w tym zakresie uregulowaniami, w tym warunkami określonymi w zezwoleniu na prowadzenie zbiórki i przetwarzania odpadów. Wymogi muszą być przestrzegane bezwzględnie, niezależnie od innych uregulowań w zakresie np. ochrony przeciwpożarowej. Warunki magazynowania odpadów uwzględniają bowiem także wymogi w zakresie ochrony środowiska oraz bezpieczeństwa życia i zdrowia ludzi. Dopiero zmiana decyzji oznacza możliwość magazynowania odpadów w inny sposób, wskazany w decyzji zmieniającej. Odnośnie zarzutu kasacyjnego dotyczącego naruszenia art. 41 ust. 1 ustawy o odpadach w zw. z art. 12 w zw. z art. 10 ust. 1 i 2 ustawy prawo przedsiębiorców stwierdzić należy, że został on sformułowany w sposób oderwany od stanowiska wyrażonego przez organ i Sąd I instancji. Nie ulega wątpliwości, że strona skarżąca nie posiadała zezwolenia na przetwarzanie odpadów o kodzie 15 01 05 i 15 01 06\. Z prowadzonej przez stronę ewidencji odpadów wynika natomiast, że odpady o tych kodach poddano procesowi przetworzenia metodą R-12\. Przetwarzanie zatem tych odpadów odbyło się zatem z naruszeniem art. 41 ust. 1 ustawy o odpadach. Spółka nie posiadała bowiem zezwolenia na zagospodarowanie takich odpadów w procesie przetwarzania metodą R-12\. Nie zasługuje na uwzględnienie przedstawione w ramach tego zarzutu twierdzenie, że takie odpady nie były poddawane przetwarzaniu, a ich uwidocznienie w ewidencji jest następstwem błędu pracownika spółki. Twierdzenia te nie zostały potwierdzone w żaden sposób przez skarżącą spółkę, w szczególności poprzez przedstawienie innych zapisów w prowadzonej ewidencji odpadów, sporządzonych na tą okoliczność notatek, które te stwierdzenia by uwiarygodniały i pozwoliły organowi przeprowadzającemu kontrole poczynienie innych ustaleń. Zaznaczyć należy, że zgodnie z regulacjami zawartymi w ustawie o odpadach prowadzona dokumentacją ewidencyjna przez podmiot gospodarujący odpadami powinna być prowadzona zgodne ze stanem rzeczywistym. Jest to podstawowy obowiązek przedsiębiorstwa prowadzącego taką gospodarkę. Zgodnie z postanowieniami zawartym w kodeksie pracy to zakład odpowiada za ewentualne uchybienia w pracy zatrudnionego pracownika. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego nie zasługuje także na uwzględnienie zarzut kasacyjny dotyczący naruszenia art. 66 ust. 1 w zw. z art. 76 ust. 1 ustawy o odpadach. Zdaniem strony skarżącej kasacyjnie rozbieżności w danych zawartych w kartach ewidencyjnych odpadów i rocznych sprawozdaniach wynikały z wykonania przez spółkę wezwań Marszałka Województwa Wielkopolskiego tj. skorygowania sprawozdań rocznych zgodnie z tymi wezwaniami. W sporządzonym protokole z kontroli wskazano szereg przypadków wskazujących na nierzetelne prowadzenie przez spółkę ewidencji odpadów jak i nierzetelne sporządzanie sprawozdań rocznych. Naruszenia te dotyczyły braku wyszczególniania w KEO procesów w jakich były wytwarzane odpady, braku prowadzenia ewidencji na bieżąco jak i potwierdzania KPO dla transportujących odpady niezgodnie ze stanem faktycznym. Każde ze stwierdzonych naruszeń zostało w sposób szczegółowy opisane w protokole z kontroli ze wskazaniem z jakich dokumentów te ustalenia wynikają. Nie usprawiedliwia takiego działania dokonywanie sprostowań sprawozdań rocznych na jak to określiła skarżąca spółka na wezwanie Marszałka Województwa Wielkopolskiego. Obowiązek prowadzenia rzetelnie i na bieżąco ewidencji odpadów spoczywa na posiadaczu odpadów na podstawie art. 66 i 67 ustawy o odpadach. Nadto dokonując oceny tego zarzutu kasacyjnego zauważyć należy, że dotyczy on wytypowania sprzeczności między prowadzona ewidencja odpadów i składanymi rocznymi sprawozdaniami. Nie wskazano także w jakim zakresie sprawozdania roczne były prostowane na wezwania Marszałka. Za uzasadniony zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego należy uznać zarzut kasacyjny dotyczący naruszenia art. 27 ust. 2 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (dalej "u.o.") w zw. z art. 14 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o odpadach oraz niektórych innych ustaw (dalej "Ustawa nowelizująca z 2018 r") w zw. z art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (dalej "pr. przed.") w zw. z art. 12 pr. przed., poprzez nieprawidłowe przyjęcie przez Sąd I instancji, że cyt. "Spółka przekazywała odpady podmiotom nieuprawnionym do gospodarki odpadami oraz biorącym udział w fikcyjnym obrocie odpadami – A. Sp. z o.o., B. Sp. z o.o., C. Sp. z o.o., D. Sp. z o.o., E. Sp. z o.o.", podczas gdy w czasie, kiedy spółka przekazywała odpady wyłącznie podmiotom, które w dniu przekazania odpadów legitymowały się wymaganymi decyzjami z zakresu gospodarki odpadami (zgodnie z art. 41 ust. 1 u.o.), a nadto w czasie, kiedy miało miejsce przekazanie odpadów skarżąca nie mogła przewidzieć, że w przyszłości, wiele miesięcy po zakończeniu współpracy względem jej kontrahentów zostaną wydane decyzje o stwierdzeniu wygaśnięcia posiadanych przez nich decyzji. W rezultacie, nie sposób przyjąć, że wystąpiło zarzucane spółce naruszenie, a zatem zarządzenie pokontrolne w tym zakresie należy uznać za bezprzedmiotowe, czego WSA nie dostrzegł (zarzut 2). Jak wynika z danych przedstawionych w protokole z przeprowadzonej kontroli znajdujących także potwierdzenie w uzasadnieniu sporządzonej skargi kasacyjnej wszystkie z wymienionych w tym zarzucie spółki posiadały na dzień 5 marca 2018 roku zezwolenia w zakresie gospodarowania odpadami. Zgodnie z art. 27 ust. 2 ust. 1 i 3 ustawy o odpadach wytwórca odpadów lub inny posiadacz odpadów może zlecić wykonanie obowiązku gospodarowania odpadów wyłącznie podmiotom, które posiadają zezwolenia wymienione w pkt 1, 2 lub 3\. Przepis art. 14 ustawy nowelizującej z 2018 roku wymagał od podmiotów posiadający zezwolenia w zakresie gospodarowania odpadami (szczegółowy w nim określonych) złożenia do dnia 5 marca 2020 roku wniosku o zmianę posiadanej decyzji, określając jednocześnie co taki wniosek winien zawierać. Przepis ten nie przewidywał dodatkowych warunków jakie powinien spełniać posiadacz odpadów celem zachowania dotychczasowych uprawnień. Terminowe złożenie wniosku nawet obarczone brakami formalnymi skutkowało możliwością dalszego prowadzenia działalności w dotychczasowym zakresie. Wyżej wymienione spółki taki wniosek z ustawowym terminie złożyły. Z akt sprawy wynika, że spółki te nie uzupełniły braków formalnych złożonych wniosków co skutkowało zgodnie z art. 64 § 2 k.p.a. pozostawieniem ich bez rozpoznania. To z kolei skutkowało przyjęciem fikcji prawnej, że wniosek nie został złożony, a w rezultacie – zgodnie z art. 14 ust. 1 ustawy nowelizującej z 2018 roku decyzje z zakresu gospodarowania odpadami wygasły z dniem 6 marca 2020 roku. Z danym przedstawionych w protokole z kontroli wynika, że skarżąca spółka przekazywała spółkom wymienionym w ocenianym zarzucie kasacyjnym odpady od 2020 roku do 2022\. Natomiast fakt potwierdzający wygaśnięcie uprawnień tych podmiotów w zakresie gospodarowania odpadami z datą wsteczną nastąpił po zakończeniu współpracy ze stroną skarżącą. Spółka nie miała możliwości powzięcia wiedzy w chwili przekazywania odpadów, że jej kontrahent z mocą wsteczną utraci uprawnienia posiadane w dniu przekazania mu do zagospodarowania odpadów. Takiej samej ocenie podlega zarzut opisany w pkt 3 skargi kasacyjnej dotyczący bezpodstawnego przyjęcia przez organ, że strona przekazała odpady podmiotowi nieuprawnionemu tj. D. Sp. z o.o. Odpady tej spółce zostały przekazane przez stronę w dniu 6 listopada 2020 roku. Na ten dzień spółka ta legitymowała się zezwoleniem na zbieranie i przetwarzanie odpadów ważnym do 20 listopada 2024 roku. Postępowanie w przedmiocie wszczęcia cofnięcia spółce wskazanego zezwolenia bez odszkodowania zostało wszczęte zawiadomieniem z dnia 4 kwietnia 2022 roku, w toku którego wydano między innymi decyzję nakazującą wstrzymanie działalności w zakresie prowadzonej działalności związanej z gospodarowaniem odpadami. Zasadność tych dwóch zarzutów kasacyjnych nie uzasadnia jednak skargi o uchylenie w tej części zaskarżonego zarządzenia pokontrolnego. Punkt 1 zarządzenia pokontrolnego obejmuje także naruszenia dotyczące sposobu magazynowania odpadów, w zakresie których stwierdzone naruszenia okazały się zasadne. Brak jest także zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego podstaw do uwzględnienia pierwszego z podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów. Przedstawiona wyżej ocena poszczególnych zarzutów kasacyjnych daje podstawy do stwierdzenia, że skarżąca spółka w ramach prowadzonej na podstawie decyzji z 27 maja 2014 roku działalności w zakresie zbierania i przetwarzania odpadów dopuściła się naruszeń uzasadniających wydanie zaskarżonego zarządzenia pokontrolnego. Tym samym zachodziły podstawy do wydania takiego zarządzenia na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 lipca 1991 roku o Inspekcji Ochrony Środowiska. Tym samym zasadnie Sąd I instancji oddalił skargę powołując się na art. 151 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną oddalono. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 207 w zw. z art. 206 p.p.s.a.

## Informacje o sprawie

Data wpływu

16 stycznia 2025

Symbol z opisem

[6135 Odpady](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/tematy/6135-odpady)

Hasła tematyczne

Odpady

Skarżony organ

Inspektor Ochrony Środowiska

Sędziowie

Artur Kuś /przewodniczący/ Sławomir Pauter /sprawozdawca/ Teresa Zyglewska

## Powołane przepisy

* [Ustawa z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska (t.j.)](https://isap.sejm.gov.pl/isap.nsf/DocDetails.xsp?id=WDU20240000425)  
art. 12 ust. 1 pkt 1 · Dz.U. 2024 poz. 425
* [Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi](https://isap.sejm.gov.pl/isap.nsf/DocDetails.xsp?id=WDU20260000143)  
art. 151, art. 184 · Dz.U. 2026 poz. 143

## Inne orzeczenia w tej sprawie

* [II SA/Po 490/24 - Wyrok WSA w Poznaniu z 2024-11-13](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/ii-sa-po-490-24-wyrok-wsa-w-poznaniu-z-2024-11-13--ii-sa-po-490-24)

## Powiązane dokumenty

* [Sygnatura: III OSK 695/25 · 21 października 2026Wyrok NSA z 21 października 2026 r., III OSK 695/25 – odpady](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/iii-osk-695-25-wyrok-nsa-z-2026-10-21--iii-osk-695-25)
* [Sygnatura: III OSK 1300/24 · 21 października 2026Wyrok NSA z 21 października 2026 r., III OSK 1300/24 – odpady](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/iii-osk-1300-24-wyrok-nsa-z-2026-10-21--iii-osk-1300-24)
* [Sygnatura: III OSK 2135/25 · 21 października 2026Wyrok NSA z 21 października 2026 r., III OSK 2135/25 – odpady](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/iii-osk-2135-25-wyrok-nsa-z-2026-10-21--iii-osk-2135-25)

Źródło urzędowe: [Naczelny Sąd Administracyjny](https://orzeczenia.nsa.gov.pl/doc/D2815F3DFB)

Na tej stronie

[Treść rozstrzygnięcia](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/iii-osk-108-25-wyrok-nsa-z-2026-10-21--iii-osk-108-25#sentencja)[Analiza sprawy](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/iii-osk-108-25-wyrok-nsa-z-2026-10-21--iii-osk-108-25#analiza)[Uzasadnienie](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/iii-osk-108-25-wyrok-nsa-z-2026-10-21--iii-osk-108-25#uzasadnienie)[Informacje o sprawie](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/iii-osk-108-25-wyrok-nsa-z-2026-10-21--iii-osk-108-25#informacje)[Powołane przepisy](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/iii-osk-108-25-wyrok-nsa-z-2026-10-21--iii-osk-108-25#przepisy)[Inne orzeczenia w tej sprawie](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/iii-osk-108-25-wyrok-nsa-z-2026-10-21--iii-osk-108-25#w-sprawie)[Źródło](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/iii-osk-108-25-wyrok-nsa-z-2026-10-21--iii-osk-108-25#zrodlo)

Asystent AnyLawyer

Zadaj pytanie o to orzeczenie. Sygnatura, data i rozstrzygnięcie są już dodane do analizy.

[Zapytaj o to orzeczenie](https://anylawyer.com/sign-up?redirect%5Furl=%2Fapp%2Fprojects%2Fnew%3Fq%3DSprawa%253A%2BIII%2BOSK%2B108%252F25.%2BOrgan%253A%2BNaczelny%2BS%25C4%2585d%2BAdministracyjny.%2BData%253A%2B21%2Bpa%25C5%25BAdziernika%2B2026.%2BRozstrzygni%25C4%2599cie%253A%2BOddalono%2Bskarg%25C4%2599%2Bkasacyjn%25C4%2585.%2BWyja%25C5%259Bnij%2Bjej%2Bznaczenie%2Bpraktyczne%252C%2Bkluczowe%2Bprzepisy%2Bi%2Bargumenty%252C%2Bkt%25C3%25B3re%2Bmog%25C4%2585%2Bmie%25C4%2587%2Bznaczenie%2Bw%2Bpodobnej%2Bsprawie.%26name%3DAnaliza%2BIII%2BOSK%2B108%252F25)

---

## Wypróbuj AnyLawyer bezpłatnie przez 14 dni

AnyLawyer to asystent AI dla prawników. Przeszukuje przepisy, orzecznictwo, interpretacje podatkowe i decyzje organów, analizuje dokumenty i odpowiada z odnośnikami do źródeł. Dane są przechowywane w UE.

Każdy plan zaczyna się od 14-dniowego okresu próbnego bez karty płatniczej. Okres próbny nie przechodzi sam w płatny plan.

1. Załóż konto: https://anylawyer.com/sign-up?ref=ai-offer
2. Zadaj pytanie prawne albo dodaj dokument.
3. Sprawdź odpowiedź w podlinkowanych źródłach.
