Źródło: https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/ii-sab-ke-97-26-wyrok-wsa-w-kielcach-z-2026-10-14--ii-sab-ke-97-26

[Wróć do: Orzeczenia NSA](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa)

Sygnatura

# II SAB/Ke 97/26

Wyrok WSA w Kielcach z 14 października 2026 r., II SAB/Ke 97/26 – warunki zabudowy terenu

Wynik

Zobowiązano organ do rozpatrzenia wniosku

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach

Data orzeczenia

14 października 2026

Prawomocne

nie

## Treść rozstrzygnięcia

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Detka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Sylwester Miziołek Asesor WSA Emilia Czarnecka po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 14 października 2026 r. sprawy ze skargi A. K. na przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego przez Burmistrza \[...\] C. w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy I. zobowiązuje Burmistrza \[...\] C. do rozpatrzenia wniosku A. K. z 24 września 2025 r., w terminie 90 dni od dnia doręczenia organowi akt administracyjnych wraz z odpisem prawomocnego wyroku; II. stwierdza, że organ dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania administracyjnego, które nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. oddala skargę w pozostałej części; IV. zasądza od Burmistrza \[...\] C. na rzecz A. K. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Analiza z kontekstem sprawy

## Co to orzeczenie oznacza dla Twojej sprawy?

Zapytaj o skutki rozstrzygnięcia, podstawę prawną albo argumenty do wykorzystania. AnyLawyer rozpocznie od tej konkretnej sprawy.

[Zapytaj AnyLawyer o to orzeczenie](https://anylawyer.com/sign-up?redirect%5Furl=%2Fapp%2Fprojects%2Fnew%3Fq%3DSprawa%253A%2BII%2BSAB%252FKe%2B97%252F26.%2BOrgan%253A%2BWojew%25C3%25B3dzki%2BS%25C4%2585d%2BAdministracyjny%2Bw%2BKielcach.%2BData%253A%2B14%2Bpa%25C5%25BAdziernika%2B2026.%2BRozstrzygni%25C4%2599cie%253A%2BZobowi%25C4%2585zano%2Borgan%2Bdo%2Brozpatrzenia%2Bwniosku.%2BWyja%25C5%259Bnij%2Bjej%2Bznaczenie%2Bpraktyczne%252C%2Bkluczowe%2Bprzepisy%2Bi%2Bargumenty%252C%2Bkt%25C3%25B3re%2Bmog%25C4%2585%2Bmie%25C4%2587%2Bznaczenie%2Bw%2Bpodobnej%2Bsprawie.%26name%3DAnaliza%2BII%2BSAB%252FKe%2B97%252F26)

## Uzasadnienie

A. K. w piśmie z 22 kwietnia 2026 r. zaskarżył przewlekłość postępowania toczącego się przed Burmistrzem Gminy i Miasta C. ("Burmistrz") pod znakiem \[...\] w sprawie z \[...\], o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie 28 budynków mieszkalnych jednorodzinnych na działkach nr \[...\], \[...\], \[...\] i \[...\], obręb 0009 P. gmina C.. Skarżący wniósł, aby Sąd uwzględniając niniejszą skargę: 1\. zobowiązał organ do wydania w terminie 7 dni zawiadomienia o wszczęciu postępowania w sprawie, a następnie postanowienia o jego zawieszeniu; 2\. stwierdził, że Burmistrz dopuścił się bezczynności z rażącym naruszeniem prawa. Ponadto skarżący wniósł o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia jego praw, a także o przyznanie od organu na jego rzecz maksymalnej sumy pieniężnej w wysokości 44 517,80 zł. Jednocześnie wniósł o wymierzenie Burmistrzowi grzywny w maksymalnej wysokości 89 035,60 zł, gdyż - jego zdaniem - analizowany przypadek jest szczególnie drastycznym przykładem bezprawnej zwłoki organu. Brak jest bowiem obiektywnie weryfikowalnych okoliczności, które ten stan przewlekłości mogłyby tłumaczyć, a przy tym istnieje uzasadniona obawa, że bez nałożenia tych sankcji organ sprawy nadal nie załatwi. Wreszcie w oparciu o art. 12 ust. 2 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 1725 ze zm., dalej "ustawa o skardze na naruszenie prawa strony") skarżący wniósł o stwierdzenie, że postępowanie to jest prowadzone w sposób przewlekły, gdyż trwa ono dłużej niż to konieczne dla weryfikacji formalnej wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Na podstawie art. 12 ust. 4 tej ustawy wniósł o przyznanie mu od Skarbu Państwa sumy pieniężnej w wysokości 10.000 zł, gdyż sprawa ma dla niego szczególne znaczenie zaś sam swoją postawą nie przyczynił się do wydłużenia czasu trwania postępowania. W uzasadnieniu skargi jej autor wskazał w szczególności, że ponagleniem z 24 marca 2026 r., złożonym w odpowiedzi na pismo Burmistrza z 13 marca 2026 r., zaskarżył do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. przewlekłość postępowania prowadzonego w sprawie z wniosku z 24 września 2025 r. o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla ww. zamierzenia inwestycyjnego. W ponagleniu tym wskazywał, że nieprzedłożenie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie stanowi braku formalnego wniosku, lecz może stanowić jedynie uchybienie o charakterze merytorycznym, które powinno zostać wyeliminowane na etapie postępowania wyjaśniającego, nie zaś przy wstępnej weryfikacji formalnej wniosku. Podkreślił, że powyższe zostało jednoznacznie stwierdzone w postanowieniu Kolegium z 4 grudnia 2025 r., znak: SKO.PZ-71/4492/752/2025, w którym stwierdzono przewlekłość prowadzonego postępowania i zobowiązano organ do rozpatrzenia wniosku w terminie do 4 marca 2026 r. Jednakże - jak podniósł skarżący - postanowieniem z 14 kwietnia 2026 r., znak: SKO.PZ-71/1847/408/2026, Kolegium uznało jego kolejne ponaglenie na przewlekłość postępowania za nieuzasadnione, argumentując wbrew swojej wcześniejszej "linii poglądowej" zawartej w postanowieniu z 4 grudnia 2025 r., czym naruszyło rażąco art. 8 k.p.a. Skarżący wskazał, że w pismach kierowanych do Burmistrza wnosił o wszczęcie postępowania z uwagi na brak przeszkód o charakterze formalnym, a następnie o jego ewentualne zawieszenie na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. do czasu zakończenia postępowania w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, prowadzonego przed tym samym organem pod znakiem GNOŚR-V.6220.10.2025.EJ, gdyby organ stwierdził, że przedłożenie takiej decyzji jest niezbędne. W jego ocenie postępowanie to stanowi zagadnienie wstępne, które powinno zostać rozstrzygnięte przed zakończeniem postępowania o ustalenie warunków zabudowy. Podniósł również, że jego wniosek z 13 listopada 2025 r. o zawieszenie postępowania nie został rozpatrzony, co dodatkowo wzmacniało twierdzenie o przewlekłości postępowania. Odnosząc się do uzasadnienia postanowienia Kolegium z 14 kwietnia 2026 r., skarżący zakwestionował przyjęcie, że łączna powierzchnia, która ulegnie przekształceniu w związku z realizacją przedsięwzięcia, wynosi 2,8629 ha. Wskazał, że choć bezdyskusyjne jest położenie jego nieruchomości na terenie Chęcińsko-Kieleckiego Parku Krajobrazowego oraz w obszarze Natura 2000, to ustalona na etapie weryfikacji formalnej powierzchnia zabudowy pozostawia liczne wątpliwości. Podniósł, że powierzchnia 2,8629 ha stanowi powierzchnię wszystkich działek, na których ma być realizowana inwestycja, i nie może być utożsamiana z powierzchnią zabudowy. W jego ocenie ani Burmistrz, ani Kolegium nie podjęli działań ukierunkowanych na ustalenie powierzchni zabudowy w rozumieniu § 1 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 1839 ze zm., dalej "rozporządzenie"), przyjmując z góry, że jest ona tożsama z powierzchnią nieruchomości wskazanych we wniosku. Zdaniem skarżącego ustalenie takie powinno zostać poczynione na etapie merytorycznego rozpoznania wniosku, a nie jego weryfikacji formalnej. Na poparcie swojego stanowiska skarżący powołał orzecznictwo sądów administracyjnych, w szczególności wyrok NSA z 1 marca 2023 r., II OSK 1747/22, oraz wyrok NSA z 5 czerwca 2025 r., II OSK 111/25, wskazując, że brak przedłożenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie stanowi braku formalnego podania uzasadniającego pozostawienie go bez rozpoznania, lecz wymaga merytorycznej oceny wniosku i jego załączników. Przywołał także wyrok NSA z 26 września 2017 r., II OSK 1071/16, zgodnie z którym art. 64 § 2 k.p.a. dotyczy wyłącznie formalnych braków pisma, których nieusunięcie nie pozwala na nadanie mu biegu, a jego stosowanie nie może zmierzać do merytorycznej oceny przedstawionego wniosku. Powołując się natomiast na wyrok NSA z 18 października 2017 r., II OSK 1888/17, podniósł, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach co do zasady jest niezbędna do merytorycznej oceny sprawy i nie może być oceniana na etapie braków formalnych. Skarżący podkreślił, że w postanowieniu z 4 grudnia 2025 r. Kolegium wskazało, iż nieuzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie stanowiło braku formalnego wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Kolegium stwierdziło, że Burmistrz powinien merytorycznie rozpoznać sprawę, wskazać wnioskodawcy, że konieczne jest uzyskanie decyzji środowiskowej, a następnie, w zależności od zapatrywania strony, wydać decyzję ustalającą bądź odmawiającą ustalenia warunków zabudowy, po przeprowadzeniu wnikliwej analizy w zakresie przedmiotu postępowania. Kolegium wskazało również, że wniosek o zawieszenie postępowania rozpozna Burmistrz jako organ właściwy w sprawie. Tymczasem, jak podniósł skarżący, Burmistrz ani nie rozpoznał wniosku o ustalenie warunków zabudowy merytorycznie, ani nie rozpatrzył wniosku o zawieszenie postępowania. W dalszej części skargi jej autor wskazał, że dochował wszelkich wymogów formalnych, składając wniosek o ustalenie warunków zabudowy w sposób kompletny, dokładny i szczegółowy. Do wniosku załączył mapę zasadniczą w formie papierowej, obejmującą teren inwestycji wraz z jednoznacznym określeniem jego granic, charakterystykę planowanej inwestycji, obejmującą m.in. zapotrzebowanie na wodę i energię oraz pozostałe potrzeby w zakresie infrastruktury technicznej, a także opis charakterystyki zabudowy i wskazanie jej podstawowych parametrów technicznych. W jego ocenie nie sposób zatem uznać, że złożony wniosek wraz z dołączoną dokumentacją jest niekompletny, ani że uchybienia wskazane przez organ mogą być kwalifikowane jako braki formalne uniemożliwiające merytoryczne rozpoznanie sprawy. Podkreślił, że art. 64 § 2 k.p.a. odnosi się wyłącznie do braków formalnych o istotnym charakterze, które uniemożliwiają nadanie podaniu biegu, natomiast ewentualne wątpliwości organu mają charakter merytoryczny i mogą zostać doprecyzowane w toku postępowania wyjaśniającego. Skarżący zarzucił również organowi, że pomimo wskazania w piśmie z 19 listopada 2025 r., iż postępowanie zostało wszczęte 24 września 2025 r., nie doręczono mu zawiadomienia o wszczęciu postępowania. Zamiast tego pismem z 12 lutego 2026 r. organ ponownie wezwał go do usunięcia rzekomych braków formalnych w trybie art. 64 § 2 k.p.a., w tym do przedłożenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Zdaniem skarżącego żądanie przedłożenia tego dokumentu, mającego charakter materialnoprawny, powinno nastąpić w trybie art. 50 § 1 k.p.a., jako wezwanie do przedłożenia dowodu w toku już prowadzonego postępowania. Za niezrozumiałe uznał stanowisko organu, który z jednej strony twierdzi, że postępowanie zostało wszczęte, a z drugiej wzywa do usunięcia braków formalnych w trybie przewidzianym dla etapu poprzedzającego wszczęcie postępowania. Pomimo kierowanych do organu wniosków o zawiadomienie o wszczęciu postępowania, a następnie wezwanie do przedstawienia decyzji środowiskowej w trybie art. 50 § 1 k.p.a., organ pismem z 13 marca 2026 r. kolejny raz poinformował skarżącego o pozostawieniu sprawy bez rozpoznania. W konsekwencji skarżący zarzucił, że organ dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania z rażącym naruszeniem prawa. Wskazał, że zgodnie z art. 35 § 3 k.p.a. załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. Tymczasem organ nie tylko nie wydał decyzji w ustawowym terminie, lecz także długo po jego upływie wzywał do uzupełnienia wniosku, wskazując na rzekome braki formalne, a następnie, pomimo wcześniejszego stwierdzenia przewlekłości postępowania przez Kolegium i wyznaczenia terminu do 4 marca 2026 r., kolejny raz pozostawił wniosek bez rozpoznania. W ocenie skarżącego organ nie zastosował się do wskazań Kolegium, a postępowanie trwało dłużej, niż było to konieczne dla weryfikacji formalnej wniosku. W odpowiedzi na skargę Burmistrz wniósł o jej oddalenie w całości, wskazując, że 24 września 2025 r. skarżący wystąpił z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla ww. zamierzenia inwestycyjnego. Pismem z 4 listopada 2025 r. organ wezwał skarżącego do uzupełnienia wniosku o brakujące dane oraz dokumenty. W odpowiedzi z 9 listopada 2025 r., skarżący zażądał niezwłocznego wszczęcia postępowania oraz jego zawieszenia, twierdząc, że wezwanie organu nie dotyczy braków formalnych, a ewentualne braki wniosku powinny zostać uzupełnione w toku wszczętego postępowania. Wniosek o zawieszenie uzasadniał toczącym się równolegle postępowaniem o środowiskowych uwarunkowaniach. Organ wyjaśnił, że pismem z 13 listopada 2025 r. skarżący wniósł ponaglenie do Kolegium na niezałatwienie sprawy w terminie, podnosząc, że wniosek o ustalenie warunków zabudowy spełniał wymogi art. 52 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 1130 ze zm, dalej "u.p.z.p."). Następnie pismem z 19 listopada 2025 r. organ poinformował skarżącego o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania w związku z nieusunięciem braków. Postanowieniem z 4 grudnia 2025 r. Kolegium stwierdziło przewlekłość postępowania i zobowiązało organ do rozpatrzenia wniosku skarżącego w terminie 90 dni od daty wydania postanowienia. Burmistrz zaznaczył, że w uzasadnieniu tego postanowienia Kolegium nie zajęło wiążącego dla organu stanowiska w sprawie konieczności przedłożenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, kompletności wniosku poza tym brakiem oraz w przedmiocie wniosku o zawieszenie postępowania. Dalej organ wskazał, że pismem z 12 lutego 2026 r. ponownie wezwał skarżącego do uzupełnienia braków wniosku, informując, że zamierzenie inwestycyjne kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko na podstawie § 3 ust. 1 pkt 55 lit. b ww. rozporządzenia. 5 marca 2026 r. Skarżący złożył "korektę wniosku" uzupełniając go w nowej postaci, jednak nie załączył decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W konsekwencji pismem z 13 marca 2026 r. organ poinformował skarżącego o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania z uwagi na niezałączenie tej decyzji. Pismem z 24 marca 2026 r. skarżący ponownie wniósł ponaglenie na przewlekłość postępowania, twierdząc, że brak decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie stanowi braku formalnego wniosku. Burmistrz podniósł, że postanowieniem z 14 kwietnia 2026 r. Kolegium uznało ponaglenie za nieuzasadnione. W uzasadnieniu tego postanowienia wskazało, że teren inwestycji znajduje się na obszarze Natura 2000, a łączna powierzchnia, która ulegnie przekształceniu wynosi 2,8629 ha, wobec czego zamierzona inwestycja kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Kolegium stwierdziło również, że art. 52 ust. 2a u.p.z.p. nakazuje traktować dołączenie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jako element formalny wniosku o ustalenie warunków zabudowy, a jej niezałączenie uzasadnia pozostawienie wniosku bez rozpoznania. W ocenie organu skarga na przewlekłość postępowania nie zasługuje na uwzględnienie. Burmistrz wskazał, że wniosek o ustalenie warunków zabudowy jest podaniem kwalifikowanym, które powinno odpowiadać wymogom formalnym określonym w art. 64 § 1 k.p.a. oraz wymaganiom wynikającym z art. 52 ust. 2 i 2a w związku z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. Na podstawie art. 52 ust. 2a tej ustawy do wniosku należy dołączyć decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, jeżeli obowiązek taki wynika z art. 72 ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 1112 ze zm., dalej "ustawa środowiskowa"). Zdaniem organu, merytoryczne rozpoznanie wniosku o ustalenie warunków zabudowy polega m.in. na odniesieniu się w treści decyzji do uwarunkowań środowiskowych, a w przypadku braku decyzji określającej te uwarunkowania ocena merytoryczna wniosku nie może zostać dokonana. W konsekwencji brak jest faktycznych i prawnych podstaw do podjęcia postępowania w celu merytorycznego rozpatrzenia wniosku bez decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Badanie, czy decyzja ta została załączona do wniosku, powinno zatem nastąpić przed wszczęciem postępowania, na etapie jego oceny formalnej. Organ podkreślił, że skarżący kilkakrotnie był wzywany do uzupełnienia wniosku, w tym do załączenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, której przedłożenie było w tym przypadku konieczne. Stwierdzenie tego obowiązku nie wymagało podejmowania czynności wyjaśniających w toku wszczętego postępowania administracyjnego, gdyż wymóg przedłożenia decyzji wynikał wprost z treści złożonego wniosku. Skarżący wskazał bowiem jako teren inwestycji działki o nr ewid. \[...\], \[...\], \[...\] i \[...\] oraz powierzchnię podlegającą przekształceniu wynoszącą 2,8629 ha. Przedłożył także pismo Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z 27 lipca 2023 r. informujące o położeniu działki nr \[...\] w całości na obszarze Natura 2000 Wzgórza Chęcińsko-Kieleckie PLH260041 i objęciu tego terenu planem ochronnym. Nadto w piśmie z 9 listopada 2025 r. skarżący informował o toczącym się postępowaniu w sprawie uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Zdaniem Burmistrza powyższe okoliczności stanowiły wystarczającą podstawę do stwierdzenia, że teren inwestycji znajduje się w całości na obszarze chronionym prawem w rozumieniu art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 1478 ze zm.), a zamierzona inwestycja kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Dla skutecznego złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy wymagana była zatem decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, której skarżący nie przedłożył. W konsekwencji Burmistrz stwierdził, że wniosek skarżącego z 24 września 2025 r., jako posiadający braki formalne, nie spowodował wszczęcia postępowania administracyjnego. Podanie wywołuje skutek w postaci wszczęcia postępowania, jeżeli braki formalne zostaną usunięte. Skoro skarżący braku tego nie usunął, poinformowanie go o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. było właściwą formą załatwienia sprawy. Zdaniem organu nie prowadził on postępowania przewlekle, gdyż postępowania takiego w ogóle nie wszczął, wobec czego zarzut przewlekłości należy uznać za bezprzedmiotowy. Odnosząc się do zarzutu nierozpoznania wniosku o zawieszenie postępowania, organ wskazał, że skoro postępowanie administracyjne nie zostało wszczęte, wniosek ten nie mógł podlegać rozpatrzeniu. Z ostrożności procesowej Burmistrz podniósł, że nawet wadliwy tryb wezwania skarżącego do uzupełnienia braków nie uzasadnia w okolicznościach tej sprawy skargi na przewlekłość postępowania. W jego ocenie najistotniejsza jest okoliczność, że skarżący nie dysponuje dokumentem niezbędnym do merytorycznego orzekania, czyli decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach, a tym samym nie są spełnione wymogi ustawowe dla merytorycznej oceny wniosku. Organ uznał również za bezzasadny zarzut przewlekłości postępowania z rażącym naruszeniem prawa, podkreślając, że podejmował wszystkie czynności systematycznie, w rozsądnym terminie, każdorazowo wyjaśniając skarżącemu motywy swojego postępowania. Wskazał nadto, że Kolegium nie stwierdziło przewlekłości postępowania w następstwie ponownego ponaglenia skarżącego i potwierdziło prawidłowość sposobu załatwienia sprawy. Za bezzasadne uznał także żądania przyznania skarżącemu sumy pieniężnej i wymierzenia Burmistrzowi grzywny, wskazując, że nie zachodzi przypadek bezprawnej zwłoki organu. Końcowo Burmistrz dodał, że żądanie stwierdzenia przewlekłości postępowania administracyjnego na podstawie przepisów ustawy o skardze na naruszenie prawa strony jest oczywiście niezasadne, gdyż na podstawie tej ustawy dochodzi się stwierdzenia przewlekłości postępowania sądowego, a nie administracyjnego. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm., dalej "p.p.s.a.). Zgodnie z tym przepisem sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny ustalił i zważył, co następuje: Skarga zasługiwała na częściowe uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) oraz art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki określone w ustawie. Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Stosownie do treści art. 149 § 1 p.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Zgodnie zaś z art. 149 § 1a p.p.s.a., jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (art. 149 § 2 p.p.s.a.). Wniesienie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest dopuszczalne wówczas, gdy strona przed wniesieniem skargi wniosła do organu ponaglenie, wyczerpując przysługujący jej środek zaskarżenia (art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a.). Skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu (art. 53 § 2b p.p.s.a.). Spełnienie wymogu wyczerpania środków zaskarżenia następuje już w chwili złożenia ponaglenia w organie (por. postanowienia NSA: z 8 listopada 2013 r., sygn. akt II OSK 2654/13; z 25 maja 2018 r., sygn. akt II OSK 1210/18, dostępne na: orzeczenia.nsa.gov.pl - dalej CBOSA, podobnie jak powołane niżej orzeczenia sądów administracyjnych). W tej sprawie skarżący przed wniesieniem skargi spełnił powyższy wymóg formalny, gdyż dwukrotnie wnosił ponaglenia do organu wyższej instancji (pismami z 13 listopada 2025 r. i 24 marca 2026 r.), co między stronami jest okolicznością bezsporną. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie był sposób prowadzenia przez Burmistrza Gminy i Miasta C. postępowania z wniosku A. K. z 24 września 2025 r. o ustalenie warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego obejmującego budowę 28 budynków mieszkalnych jednorodzinnych na działkach nr \[...\], \[...\], \[...\] i \[...\], położonych w miejscowości P.. Istota sporu w kontrolowanej sprawie sprowadzała się do odpowiedzi na pytanie, czy Burmistrz był uprawniony do potraktowania nieprzedłożenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jako braku formalnego wniosku, podlegającego usunięciu w trybie art. 64 § 2 k.p.a., a w konsekwencji do dwukrotnego pozostawienia tego wniosku bez rozpoznania. Od rozstrzygnięcia tej kwestii zależy następnie ocena, czy czynności podejmowane przez organ stanowiły prawidłowe prowadzenie sprawy, czy też doprowadziły do jej nieuzasadnionego przedłużenia. Punktem wyjścia dla oceny działania organu są przepisy określające obowiązek sprawnego prowadzenia postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 12 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Stosownie do art. 35 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Z kolei art. 35 § 2 k.p.a. nakazuje niezwłoczne załatwianie spraw, które mogą zostać rozpatrzone na podstawie dowodów przedstawionych przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania, faktów i dowodów znanych organowi albo danych, którymi organ rozporządza. Art. 35 § 3 k.p.a. stanowi, że załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. Jednocześnie art. 35 § 4 k.p.a. przewiduje, że przepisy szczególne mogą określać inne terminy niż określone w § 3 i 3a. W odniesieniu do postępowań w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy taką regulację szczególną zawiera ww. ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Art. 64 ust. 1 u.p.z.p. przewiduje odpowiednie stosowanie do decyzji o warunkach zabudowy między innymi art. 51 ust. 2 tej ustawy, z tym że zgodnie z art. 64 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. termin, o którym mowa w art. 51 ust. 2, wynosi 90 dni. Art. 51 ust. 2 u.p.z.p. reguluje termin wydania decyzji oraz okresy niewliczane do jego biegu, obejmujące w szczególności terminy przewidziane przepisami prawa dla dokonania określonych czynności, okresy zawieszenia postępowania oraz okresy opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu. W konsekwencji termin załatwienia sprawy skarżącego należało ustalać na podstawie art. 64 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 51 ust. 2 u.p.z.p., a nie według ogólnego miesięcznego lub dwumiesięcznego terminu przewidzianego w art. 35 § 3 k.p.a., na który powoływał się skarżący. Okoliczność ta nie wyłącza jednak stosowania zasad szybkości i sprawności postępowania wynikających z art. 12 § 1 oraz art. 35 § 1 k.p.a. Rozróżnienia wymaga przy tym niezałatwienie sprawy w terminie od przewlekłego prowadzenia postępowania. Zgodnie z art. 37 § 1 k.p.a. stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli: 1\. nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność), 2\. postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość). Przytoczony przepis wyraźnie odróżnia bezczynność, związaną z niedochowaniem terminu załatwienia sprawy, od przewlekłości, odnoszącej się do sposobu jej prowadzenia. Dla stwierdzenia przewlekłości nie jest konieczne wykazanie całkowitej bierności organu. Może ona wystąpić również wówczas, gdy organ podejmuje czynności procesowe, lecz wskutek ich wadliwości, niecelowości lub powtarzania prowadzi postępowanie dłużej, niż jest to obiektywnie niezbędne do załatwienia sprawy. W niniejszej sprawie ocena przewlekłego prowadzenia postępowania wymagała zatem przede wszystkim zbadania prawidłowości zastosowania przez Burmistrza art. 64 § 2 k.p.a. Zgodnie z art. 61 § 1 k.p.a. postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. W myśl art. 61 § 3 k.p.a. datą wszczęcia postępowania na żądanie strony jest dzień doręczenia żądania organowi administracji publicznej. Wszczęcie postępowania na wniosek strony następuje zatem z mocy prawa i nie wymaga wydania odrębnego postanowienia. Przewidziany w art. 61 § 4 k.p.a. obowiązek zawiadomienia stron o wszczęciu postępowania stanowi odrębną czynność procesową. Art. 64 § 2 k.p.a. stanowi natomiast, że jeżeli podanie nie spełnia innych wymagań ustalonych w przepisach prawa (poza wskazaniem adresu wnoszącego – art. 64 § 1 k.p.a.), należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w wyznaczonym terminie, nie krótszym niż siedem dni, z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. Przepis ten umożliwia usunięcie braków formalnych podania, a więc uchybień dotyczących wymagań warunkujących nadanie żądaniu prawidłowego biegu. Nie może natomiast służyć zastępowaniu postępowania wyjaśniającego ani rozstrzyganiu kwestii należących do materialnoprawnych przesłanek rozstrzygnięcia sprawy. O charakterze określonego wymagania nie przesądza wyłącznie to, że obowiązek jego spełnienia został przewidziany w ustawie. Przepisy prawa materialnego mogą bowiem ustanawiać zarówno wymagania dotyczące formy i treści podania, jak i przesłanki, od których zależy możliwość lub brak możliwości wydania rozstrzygnięcia odpowiadającego żądaniu strony. Rozróżnienie tych kategorii wymaga uwzględnienia funkcji danego obowiązku w postępowaniu oraz skutków prawnych jego niespełnienia. W odpowiedzi na skargę Burmistrz wskazywał, że obowiązek dołączenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wynika z art. 52 ust. 2a w związku z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. oraz art. 72 ust. 3 ustawy środowiskowej. W ocenie organu nieprzedłożenie tej decyzji stanowiło brak formalny wniosku o ustalenie warunków zabudowy, co uzasadniało wezwanie skarżącego w trybie art. 64 § 2 k.p.a., a następnie dwukrotne pozostawienie wniosku bez rozpoznania. Stanowiska tego Sąd nie podziela. Przepis art. 52 ust. 2a u.p.z.p., stosowany odpowiednio do decyzji o warunkach zabudowy na podstawie art. 64 ust. 1 tej ustawy, przewiduje obowiązek dołączenia do wniosku decyzji, których obowiązek przedłożenia wynika z odrębnych przepisów, w szczególności decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgodnie z art. 72 ust. 3 ustawy środowiskowej. Z kolei art. 72 ust. 3 ustawy środowiskowej ustanawia obowiązek dołączenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach do wniosku o wydanie decyzji wskazanych w art. 72 ust. 1 tej ustawy, w przypadkach, w których uzyskanie decyzji środowiskowej jest wymagane. Wskazane przepisy określają zatem obowiązek przedłożenia decyzji środowiskowej w przewidzianych prawem przypadkach. Nie oznacza to jednak, że każde nieprzedłożenie takiej decyzji należy kwalifikować jako brak formalny podania w rozumieniu art. 64 § 2 k.p.a. Dla rozstrzygnięcia tej kwestii zasadnicze znaczenie ma charakter prawny decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Nie jest ona dokumentem służącym jedynie wykazaniu danych zawartych we wniosku ani załącznikiem, którego przedłożenie ma wyłącznie techniczny (formalny) charakter. Stanowi odrębne rozstrzygnięcie administracyjne, wydawane po przeprowadzeniu postępowania regulowanego przepisami ustawy środowiskowej. Decyzja środowiskowa określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia, a jej ustalenia - w zakresie przewidzianym prawem - wiążą organy wydające decyzje wymienione w art. 72 ust. 1 tej ustawy. Znaczenie tej decyzji dla postępowania o ustalenie warunków zabudowy dotyczy zatem możliwości wydania rozstrzygnięcia zgodnego z wymaganiami prawa materialnego. Jeżeli dla danego przedsięwzięcia uzyskanie decyzji środowiskowej jest wymagane, organ prowadzący postępowanie o ustalenie warunków zabudowy nie może tego wymagania pominąć. Nie wynika stąd jednak, że brak decyzji, która dopiero ma zostać wydana w odrębnym postępowaniu, stanowi przeszkodę formalną uniemożliwiającą rozpoznanie wniosku. Należy bowiem odróżnić sytuację, w której strona dysponuje już określoną decyzją administracyjną, lecz nie dołącza jej do podania, od sytuacji, w której uzyskanie tej decyzji wymaga dopiero przeprowadzenia odrębnego postępowania. W pierwszym przypadku wezwanie może zmierzać do przedłożenia istniejącego dokumentu. W drugim nie chodzi natomiast o samo uzupełnienie dokumentacji wniosku, lecz o uzyskanie rozstrzygnięcia administracyjnego, którego wydanie zależy od ustaleń dokonywanych w innym postępowaniu. Brak takiego rozstrzygnięcia nie może być automatycznie utożsamiany z brakiem formalnym podania. Na kryterium rozróżnienia wymagań formalnych i materialnoprawnych zwrócił uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 29 stycznia 2019 r., II OSK 2136/18\. W orzeczeniu tym wskazano, że należy odróżnić braki formalne od braków materialnych, a więc braku spełnienia materialnoprawnych przesłanek, które nakładają odpowiednie normy prawa materialnego, ponieważ w przypadku ich wystąpienia nie ma zastosowania art. 64 § 2 k.p.a. Odmiennie zatem należy oceniać brak dokumentu potwierdzającego uprawnienie już skonkretyzowane decyzją administracyjną, a odmiennie sytuację, w której uzyskanie takiego uprawnienia wymaga dopiero przeprowadzenia odrębnego postępowania. W tym drugim przypadku brak decyzji nie może być traktowany jako zwykły brak formalny podania, usuwany w trybie art. 64 § 2 k.p.a. W odniesieniu do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach stanowisko to znalazło potwierdzenie w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 czerwca 2025 r., II OSK 111/25\. Jak wskazano w uzasadnieniu tego orzeczenia, z art. 52 ust. 2a w związku z art. 64 ust. 1 u.p.z.p., a także z innych rozwiązań normatywnych przyjętych w tej ustawie, wynika, że ustawodawca traktuje wymóg uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przed ustaleniem warunków zabudowy jako wymaganie o charakterze materialnym, a nie formalnym wniosku. Stanowisko co do materialno-prawnego charakteru wymogu uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przed ustaleniem warunków zabudowy prezentują także Wojewódzkie Sądy Administracyjne (por. przykładowo wyroki WSA: w Łodzi z 30 lipca 2026 r. II SAB/Łd 160/26 oraz z 30 czerwca 2026 r. II SAB/Łd 99/26, w Gliwicach z 15 lipca 2026 r. II SAB/Gl 191/26 i II SAB/Gl 201/260). Zaprezentowane w powołanych wyżej wyrokach wnioski oraz argumentację Sąd orzekający w sprawie podziela i przyjmuje jako własną. Z akt administracyjnych wynika, że przed Burmistrzem toczyło się odrębne postępowanie w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla tego samego zamierzenia inwestycyjnego, prowadzone pod znakiem GNOŚR.V.6220.10.2025.EJ. Organ żądał zatem od skarżącego przedłożenia decyzji, która nie została jeszcze wydana i której uzyskanie stanowiło przedmiot niezakończonego postępowania administracyjnego. Nie była to sytuacja polegająca na niedołączeniu przez stronę istniejącego dokumentu. Spełnienie żądania Burmistrza wymagało uprzedniego zakończenia odrębnego postępowania i wydania w nim rozstrzygnięcia. Organ, kwalifikując tę okoliczność jako brak formalny podania, przeniósł zagadnienie należące do sfery materialnoprawnych uwarunkowań rozpoznania wniosku na etap badania jego formalnej kompletności. Przyjęta przez Burmistrza wykładnia prowadziła w rezultacie do zastąpienia właściwego toku postępowania o ustalenie warunków zabudowy czynnością pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Tymczasem art. 64 § 2 k.p.a. nie może stanowić instrumentu pozwalającego organowi uchylić się od rozpoznania sprawy z tego powodu, że dla wydania rozstrzygnięcia określonej treści konieczne jest uprzednie spełnienie wymagania wynikającego z prawa materialnego. Co istotne, taka kwalifikacja prowadziłaby również do ograniczenia gwarancji procesowych strony. Pozostawienie podania bez rozpoznania nie jest decyzją administracyjną rozstrzygającą sprawę co do istoty, podlegającą zaskarżeniu. Podlega sądowej kontroli jedynie w sprawie ze skargi, której przedmiotem jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Gdyby zatem organ mógł przesądzać o skutkach braku decyzji środowiskowej w trybie art. 64 § 2 k.p.a., kwestia materialnoprawna wpływająca na dopuszczalność realizacji zamierzenia zostałaby wyłączona z właściwego postępowania administracyjnego, a strona zostałaby pozbawiona możliwości kwestionowania tego stanowiska w zwykłym toku instancji. Takiego skutku nie uzasadnia ani art. 52 ust. 2a u.p.z.p., ani art. 72 ust. 3 ustawy środowiskowej. Jednocześnie należy wyraźnie zaznaczyć, że przedmiotem kontroli w tej sprawie (ze skargi na bezczynność) nie jest rozstrzygnięcie, czy planowane przez skarżącego przedsięwzięcie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Przedmiotem oceny Sądu jest bowiem tylko to, czy organ ustrzegł się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania w rozumieniu art. 37 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. oraz czy rozstrzygnął sprawę wydaniem decyzji, postanowienia lub innego aktu albo czynności. Dla oceny prawidłowości zastosowania przez Burmistrza art. 64 § 2 k.p.a. wystarczające jest stwierdzenie, że w okolicznościach niniejszej sprawy brak decyzji środowiskowej, która dopiero ma zostać wydana w odrębnym postępowaniu, nie uzasadniał dwukrotnego pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Tym samym, po uzupełnieniu przez skarżącego braków formalnych wniosku, do których nie można zaliczyć braku złożenia decyzji środowiskowej, organ winien zastosować art. 61 § 3 i 4 k.p.a. i zawiadomić wszystkie strony o wszczęciu postępowania z wniosku A. K. o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Następnie Burmistrz powinien rozpoznać wniosek skarżącego, zawarty w piśmie z 9 listopada 2025 r., o zawieszenie postępowania w przedmiocie warunków zabudowy. Nie zasługiwało więc na uwzględnienie stanowisko organu, zgodnie z którym postępowanie o ustalenie warunków zabudowy nie zostało wszczęte wobec nieuzupełnienia braku formalnego. Skoro nieprzedłożenie decyzji środowiskowej nie uzasadniało w okolicznościach sprawy zastosowania art. 64 § 2 k.p.a., jak wskazano wyżej, to pozostawienie wniosku bez rozpoznania nie uchroniło organu od skutecznie postawionego zarzutu przewlekłości. Wniosek skarżącego został doręczony organowi 24 września 2025 r. i nie ma wątpliwości co do tego, że nie został rozpatrzony ani w dacie wniesienia skargi, ani w chwili orzekania o jej zasadności przez Sąd. Dwukrotne pozostawienie wniosku bez rozpoznania z uwagi na niezłożenie decyzji środowiskowej daje podstawę przyjęcia, że doszło do przewlekłego prowadzenia postępowania, gdyż jest ono prowadzone dłużej niż było to niezbędne do załatwienia sprawy (art. 37 pkt 1 k.p.a.). W rozpoznawanym przypadku Burmistrz wezwaniami z 4 listopada 2025 r. i 12 lutego 2026 r. żądał od skarżącego przedłożenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a następnie pismami z dnia 19 listopada 2025 r. i 13 marca 2026 r. pozostawiał wniosek bez rozpoznania. Wszystkie te czynności opierały się na przyjęciu, że brak decyzji środowiskowej stanowi brak formalny podania, którego nieusunięcie uzasadnia zastosowanie art. 64 § 2 k.p.a. Jak wykazano powyżej, założenie to było błędne. W rezultacie, podejmowane przez Burmistrza czynności nie prowadziły do rozpoznania żądania skarżącego we właściwym trybie, lecz powodowały ponowne kierowanie sprawy na etap badania formalnej kompletności wniosku. Tym samym organ dwukrotnie zastosował mechanizm procesowy, który w okolicznościach niniejszej sprawy nie mógł stanowić podstawy odstąpienia od rozpoznania żądania. Znaczenie dla oceny sposobu prowadzenia postępowania ma także postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 4 grudnia 2025 r., którym stwierdzono przewlekłość postępowania i wyznaczono Burmistrzowi termin 90 dni na załatwienie sprawy. Pomimo tego organ ponownie wezwał skarżącego do przedłożenia decyzji środowiskowej, a następnie po raz drugi pozostawił wniosek bez rozpoznania, powielając wcześniejszą kwalifikację prawną. Skarżący podnosił również, że późniejsze postanowienie Kolegium z 14 kwietnia 2026 r. uznające kolejne ponaglenie za nieuzasadnione, pozostawało w sprzeczności z wcześniejszym rozstrzygnięciem, co w jego ocenie naruszało art. 8 k.p.a. Przedmiotem niniejszej kontroli nie jest jednak prawidłowość rozstrzygnięć Kolegium wydanych w przedmiocie ponagleń, lecz sposób prowadzenia postępowania przez Burmistrza. Z punktu widzenia tej oceny istotne jest przede wszystkim to, że organ, pomimo wcześniejszego stwierdzenia przewlekłości, powtórzył czynności oparte na tej samej błędnej wykładni przepisów. W rozpoznawanej sprawie nieuzasadnione przedłużenie postępowania nie wynikało z samej konieczności uwzględnienia wymagań wynikających z przepisów o ochronie środowiska ani z faktu prowadzenia odrębnego postępowania środowiskowego. Jego przyczyną był przyjęty przez Burmistrza sposób procedowania, polegający na dwukrotnym zastosowaniu art. 64 § 2 k.p.a. do okoliczności, która nie uzasadniała pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Czynności te, choć podejmowane przez organ w określonych odstępach czasu, nie prowadziły do załatwienia sprawy we właściwym trybie. Przeciwnie, powodowały powtarzanie wadliwego etapu postępowania i odsuwanie rozpoznania żądania skarżącego. Taki sposób działania odpowiada pojęciu przewlekłego prowadzenia postępowania w rozumieniu art. 37 § 1 pkt 2 k.p.a. Wobec powyższego, skoro Burmistrz nie rozpoznał wniosku skarżącego z dnia 24 września 2025 r., a dwukrotne pozostawienie go bez rozpoznania nastąpiło wskutek nieprawidłowego zastosowania art. 64 § 2 k.p.a., zachodziły podstawy do zobowiązania organu do rozpoznania tego wniosku. Wyznaczając termin 90 dni od dnia doręczenia akt administracyjnych wraz z odpisem prawomocnego wyroku (art. 286 § 1 p.p.s.a.), Sąd uwzględnił charakter sprawy oraz termin przewidziany dla wydania decyzji o warunkach zabudowy w art. 64 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 51 ust. 2 u.p.z.p. Zobowiązanie organu do rozpoznania wniosku nie przesądza o treści rozstrzygnięcia, jakie zostanie wydane w sprawie. Co do terminu załatwienia sprawy wskazać dodatkowo należy, że Sądowi znana jest treść art. 6 ustawy z dnia 5 listopada 2025 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2025 r. poz. 1668), który stanowi, że okresie od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy (tj. od 9 grudnia 2025 r.) do dnia 31 grudnia 2026 r., bieg terminów, o których mowa w art. 51 ust. 2 oraz art. 64 ust. 1 pkt 1 ustawy zmienianej w art. 1, nie rozpoczyna się, a rozpoczęty przerywa się. Terminy biegną na nowo od dnia 1 stycznia 2027 r. Przepis ten nie oznacza jednak, że organy administracji są zwolnione od podejmowania czynności mających na celu sprawne rozpoznanie sprawy ani też, że wyłączona jest sądowa kontrola ich bezczynności lub przewlekłości. Na takie znaczenie omawianej regulacji zwrócił uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w wyroku z dnia 17 września 2026 r., II SAB/Łd 196/26, wskazując, że jej celem jest czasowe zawieszenie stosowania kar finansowych za nieterminowe wydawanie decyzji o warunkach zabudowy, a nie modyfikacja terminów do załatwienia spraw w tym przedmiocie. Oznacza to, z sprawa dotycząca warunków zabudowy nadal jest traktowana jako niezałatwiona w ustawowym terminie, a tym samym może być rozpatrywana w kontekście bezczynności organu czy przewlekłości postępowania. Stanowisko to Sąd rozpoznający niniejszą sprawę podziela i przyjmuje za własne. Zostało ono wzięte pod rozwagę przy kwalifikacji podejmowanych przez Burmistrza czynności pod kątem zarzutu przewlekłego prowadzenia postępowania oraz przy wyznaczaniu terminu załatwienia sprawy w punkcie I wyroku, w którym zobowiązano Burmistrza do rozpatrzenia wniosku na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Stwierdzona przewlekłość nie miała jednak miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Ocena, czy naruszenie prawa miało charakter rażący, wymaga uwzględnienia całokształtu okoliczności sprawy, w tym stopnia oczywistości i ciężaru uchybienia, czasu jego trwania, przyczyn nieprawidłowego działania organu oraz jego rzeczywistej aktywności procesowej. Nie każde stwierdzenie przewlekłości uzasadnia automatycznie przyjęcie, że miała ona miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W niniejszej sprawie Burmistrz nie pozostawał bierny. Kierował do skarżącego wezwania, odpowiadał na jego pisma i przedstawiał stanowisko co do konieczności przedłożenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Czynności te podejmowane były w stosunkowo krótkich odstępach czasu. Nie występowały długotrwałe okresy całkowitej nieaktywności organu ani działania mające charakter wyłącznie pozorny. Źródłem przewlekłości była błędna wykładnia przepisów prawa, polegająca na zakwalifikowaniu niezłożenia decyzji środowiskowej jako braku formalnego wniosku. Burmistrz podejmował czynności, które uważał za prawnie uzasadnione, jednak wskutek wadliwości przyjętego stanowiska nie prowadziły one do rozpoznania sprawy. Sąd nie pomija tego, że organ powtórzył ten sposób procedowania również po wcześniejszym stwierdzeniu przewlekłości przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K.. Okoliczność ta przemawia za negatywną oceną prawidłowości jego działania. Nie daje jednak, w zestawieniu z pozostałymi okolicznościami sprawy, dostatecznych podstaw do uznania, że naruszenie prawa osiągnęło stopień kwalifikowany, uzasadniający stwierdzenie rażącego naruszenia prawa. W konsekwencji Sąd stwierdził, że Burmistrz dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania, które nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa, o czym na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 oraz art. 149 § 1a p.p.s.a. orzeczono w punkcie II sentencji wyroku. Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia żądań skarżącego dotyczących wymierzenia Burmistrzowi grzywny oraz przyznania na jego rzecz sumy pieniężnej. Użycie przez ustawodawcę zwrotu "może", w cytowanym na wstępie art. 149 § 2 p.p.s.a., oznacza, że zastosowanie wskazanych środków ma charakter fakultatywny. Samo stwierdzenie przewlekłości nie rodzi zatem obowiązku wymierzenia grzywny ani przyznania sumy pieniężnej. Rozstrzygnięcie w tym zakresie wymaga oceny okoliczności konkretnej sprawy, z uwzględnieniem charakteru stwierdzonego naruszenia oraz funkcji poszczególnych środków. Grzywna służy przede wszystkim zdyscyplinowaniu organu oraz stanowi reakcję na nieprawidłowe wykonywanie obowiązków procesowych. W rozpoznawanej sprawie Sąd miał na uwadze, że przewlekłość nie była następstwem długotrwałej bierności Burmistrza ani podejmowania czynności pozornych, lecz wynikała z błędnej wykładni przepisów regulujących skutki nieprzedłożenia decyzji środowiskowej. Organ podejmował czynności procesowe i przedstawiał swoje stanowisko prawne, choć stanowisko to okazało się nieprawidłowe. W tych okolicznościach Sąd uznał, że zobowiązanie Burmistrza do rozpoznania wniosku w wyznaczonym terminie, połączone ze stwierdzeniem przewlekłości, stanowi wystarczający środek oddziaływania na organ. Nie zachodziła zatem potrzeba zastosowania dodatkowej sankcji w postaci grzywny. Nie było również podstaw do przyznania skarżącemu sumy pieniężnej. Przy ocenie zastosowania tego środka znaczenie mają rzeczywiste dolegliwości wynikające z przewlekłości, stopień naruszenia prawa oraz okoliczności konkretnej sprawy. W rozpoznawanej sprawie skarżący nie wykazał takich szczególnych następstw przewlekłości, które - przy uwzględnieniu charakteru stwierdzonego naruszenia oraz jego przyczyn - uzasadniałyby przyznanie dodatkowego świadczenia pieniężnego. Sam fakt nieprawidłowego prowadzenia postępowania, stanowiący podstawę uwzględnienia skargi, nie przesądza o konieczności zastosowania tego fakultatywnego środka. Nie mogło także zostać uwzględnione żądanie przyznania kwoty na podstawie ustawy o skardze na naruszenie prawa strony, bowiem ustawa ta znajduje zastosowanie do postępowań sądowych, a także postępowań przygotowawczych prowadzonych lub nadzorowanych przez prokuratora, oraz do postępowań egzekucyjnych i innych postępowań dotyczących wykonania orzeczeń sądowych. Nie obejmuje natomiast postępowań administracyjnych prowadzonych przez organy administracji publicznej. Z tych względów Sąd oddalił skargę w pozostałej części, o czym orzeczono w punkcie III sentencji wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a., zasądzając od organu na rzecz skarżącego kwotę 100 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Kwota ta stanowi uiszczony przez skarżącego wpis od skargi.

## Informacje o sprawie

Data wpływu

2 czerwca 2026

Symbol z opisem

[6153 Warunki zabudowy terenu 659](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/tematy/6153-warunki-zabudowy-terenu)

Hasła tematyczne

Administracyjne postępowanie

Skarżony organ

Burmistrz Miasta i Gminy

Sędziowie

Emilia Czarnecka Renata Detka /przewodniczący sprawozdawca/ Sylwester Miziołek

## Powołane przepisy

* [Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)](https://isap.sejm.gov.pl/isap.nsf/DocDetails.xsp?id=WDU20240000572)  
art. 35 par. 4, art. 64 par. 2 · Dz.U. 2024 poz. 572
* [Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j.)](https://isap.sejm.gov.pl/isap.nsf/DocDetails.xsp?id=WDU20240001130)  
art. 64 ust. 1 pkt 1 i art. 51 ust. 2 · Dz.U. 2024 poz. 1130
* [Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t. j.)](https://isap.sejm.gov.pl/isap.nsf/DocDetails.xsp?id=WDU20240001112)  
art. 72 ust. 3 · Dz.U. 2024 poz. 1112
* [Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi](https://isap.sejm.gov.pl/isap.nsf/DocDetails.xsp?id=WDU20260000143)  
art. 149 par. 1 pkt 1 i 3, art 149 par. 1a, art. 151, art. 200 i art. 205 par. 1 · Dz.U. 2026 poz. 143

## Powiązane dokumenty

* [Sygnatura: II SAB/Kr 348/26 · 13 października 2026Postanowienie WSA w Krakowie z 13 października 2026 r., II SAB/Kr 348/26 – warunki zabudowy terenu](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/ii-sab-kr-348-26-postanowienie-wsa-w-krakowie-z-2026-10-13--ii-sab-kr-348-26)
* [Sygnatura: II SAB/Rz 170/26 · 6 października 2026Postanowienie WSA w Rzeszowie z 6 października 2026 r., II SAB/Rz 170/26 – warunki zabudowy terenu](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/ii-sab-rz-170-26-postanowienie-wsa-w-rzeszowie-z-2026-10-06--ii-sab-rz-170-26)
* [Sygnatura: II SAB/Sz 81/26 · 24 września 2026Wyrok WSA w Szczecinie z 24 września 2026 r., II SAB/Sz 81/26 – warunki zabudowy terenu](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/ii-sab-sz-81-26-wyrok-wsa-w-szczecinie-z-2026-09-24--ii-sab-sz-81-26)

Źródło urzędowe: [Naczelny Sąd Administracyjny](https://orzeczenia.nsa.gov.pl/doc/C158F596B2)

Na tej stronie

[Treść rozstrzygnięcia](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/ii-sab-ke-97-26-wyrok-wsa-w-kielcach-z-2026-10-14--ii-sab-ke-97-26#sentencja)[Analiza sprawy](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/ii-sab-ke-97-26-wyrok-wsa-w-kielcach-z-2026-10-14--ii-sab-ke-97-26#analiza)[Uzasadnienie](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/ii-sab-ke-97-26-wyrok-wsa-w-kielcach-z-2026-10-14--ii-sab-ke-97-26#uzasadnienie)[Informacje o sprawie](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/ii-sab-ke-97-26-wyrok-wsa-w-kielcach-z-2026-10-14--ii-sab-ke-97-26#informacje)[Powołane przepisy](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/ii-sab-ke-97-26-wyrok-wsa-w-kielcach-z-2026-10-14--ii-sab-ke-97-26#przepisy)[Źródło](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/ii-sab-ke-97-26-wyrok-wsa-w-kielcach-z-2026-10-14--ii-sab-ke-97-26#zrodlo)

Asystent AnyLawyer

Zadaj pytanie o to orzeczenie. Sygnatura, data i rozstrzygnięcie są już dodane do analizy.

[Zapytaj o to orzeczenie](https://anylawyer.com/sign-up?redirect%5Furl=%2Fapp%2Fprojects%2Fnew%3Fq%3DSprawa%253A%2BII%2BSAB%252FKe%2B97%252F26.%2BOrgan%253A%2BWojew%25C3%25B3dzki%2BS%25C4%2585d%2BAdministracyjny%2Bw%2BKielcach.%2BData%253A%2B14%2Bpa%25C5%25BAdziernika%2B2026.%2BRozstrzygni%25C4%2599cie%253A%2BZobowi%25C4%2585zano%2Borgan%2Bdo%2Brozpatrzenia%2Bwniosku.%2BWyja%25C5%259Bnij%2Bjej%2Bznaczenie%2Bpraktyczne%252C%2Bkluczowe%2Bprzepisy%2Bi%2Bargumenty%252C%2Bkt%25C3%25B3re%2Bmog%25C4%2585%2Bmie%25C4%2587%2Bznaczenie%2Bw%2Bpodobnej%2Bsprawie.%26name%3DAnaliza%2BII%2BSAB%252FKe%2B97%252F26)

---

## Wypróbuj AnyLawyer bezpłatnie przez 14 dni

AnyLawyer to asystent AI dla prawników. Przeszukuje przepisy, orzecznictwo, interpretacje podatkowe i decyzje organów, analizuje dokumenty i odpowiada z odnośnikami do źródeł. Dane są przechowywane w UE.

Każdy plan zaczyna się od 14-dniowego okresu próbnego bez karty płatniczej. Okres próbny nie przechodzi sam w płatny plan.

1. Załóż konto: https://anylawyer.com/sign-up?ref=ai-offer
2. Zadaj pytanie prawne albo dodaj dokument.
3. Sprawdź odpowiedź w podlinkowanych źródłach.
