Źródło: https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/ii-sa-rz-510-25-wyrok-wsa-w-rzeszowie-z-2026-01-15--ii-sa-rz-510-25

[Wróć do: Orzeczenia NSA](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa)

Sygnatura

# II SA/Rz 510/25

Wyrok WSA w Rzeszowie z 15 stycznia 2026 r., II SA/Rz 510/25 – transport drogowy i przewozy

Wynik

Uchylono decyzję I i II instancji

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie

Data orzeczenia

15 stycznia 2026

Prawomocne

nie

## Treść rozstrzygnięcia

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Grzegorz Panek, Sędzia WSA Małgorzata Niedobylska, Sędzia WSA Jarosław Szaro /spr./, Protokolant specjalista Eliza Kaplita-Wójcik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 stycznia 2026 r. sprawy ze skargi Z. M. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 24 stycznia 2025 r. nr BP.501.417.2024.2065.RZ9\. w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 22 grudnia 2023r. nr WITD.DI.0152.IX0315/15/23/2 , 2) postępowanie administracyjne umarza, 3) zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącego Z. M. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Analiza z kontekstem sprawy

## Co to orzeczenie oznacza dla Twojej sprawy?

Zapytaj o skutki rozstrzygnięcia, podstawę prawną albo argumenty do wykorzystania. AnyLawyer rozpocznie od tej konkretnej sprawy.

[Zapytaj AnyLawyer o to orzeczenie](https://anylawyer.com/sign-up?redirect%5Furl=%2Fapp%2Fprojects%2Fnew%3Fq%3DSprawa%253A%2BII%2BSA%252FRz%2B510%252F25.%2BOrgan%253A%2BWojew%25C3%25B3dzki%2BS%25C4%2585d%2BAdministracyjny%2Bw%2BRzeszowie.%2BData%253A%2B15%2Bstycznia%2B2026.%2BRozstrzygni%25C4%2599cie%253A%2BUchylono%2Bdecyzj%25C4%2599%2BI%2Bi%2BII%2Binstancji.%2BWyja%25C5%259Bnij%2Bjej%2Bznaczenie%2Bpraktyczne%252C%2Bkluczowe%2Bprzepisy%2Bi%2Bargumenty%252C%2Bkt%25C3%25B3re%2Bmog%25C4%2585%2Bmie%25C4%2587%2Bznaczenie%2Bw%2Bpodobnej%2Bsprawie.%26name%3DAnaliza%2BII%2BSA%252FRz%2B510%252F25)

## Uzasadnienie

Zaskarżoną decyzją z 24 stycznia 2025 r. nr BP.501.417.2024.2065.RZ9 Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: organ odwoławczy, GITD), po rozpatrzeniu odwołania Z.M., prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą: Z.M. "\[....\]" (dalej: skarżący/strona) od decyzji Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: organ I instancji, PWITD) z 22 grudnia 2023 r. nr WITD.DI.0152.IX0315/15/23/2 o nałożeniu na skarżącego kary pieniężnej w wysokości {...}zł uchylił zaskarżoną decyzję w całości i nałożył karę pieniężną w wysokości {...}zł . Jako podstawę prawną decyzji organ odwoławczy wskazał art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r., poz. 572, dalej: k.p.a.), art. 4 pkt 15, art. 4 pkt 22 lit. 1, art. 87 ust. 1 pkt 3 lit. d, art. 92a ust. 1 i 3, oraz ust. 7 pkt 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 1539, dalej: u.t.d.), art. 2 pkt 35a, art. 64 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz.1251), § 3 ust. 1 pkt 10 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 502) oraz l.p. 10.2.3 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji oraz z akt administracyjnych sprawy, w dniu 31 stycznia 2023 r. w miejscowości {...}na drodze krajowej nr \[....\] zatrzymano do kontroli drogowej samochód ciężarowy marki MAN o nr rej.{...}. Pojazdem kierował J.S. , w imieniu i na rzecz skarżącego. Pojazd skierowano na punkt kontroli masy i nacisków osi w miejscowości{...} , \[...\], droga krajowa nr \[...\], R. – T., prawa strona. W toku kontroli drogowej ustalone, że kontrolowanym pojazdem wykonywano krajowy transport drogowy rzeczy, w postaci żwiru 2-8 w ilości 21,9 t (ładunek podzielny). Ustalenia kontroli zostały zawarte w - protokole kontroli drogowej {...}oraz protokole z przesłuchania świadka, kierowcy J.S. - z dnia 31 stycznia 2023 r. W dniu 2 lutego 2023 r. PWITD zawiadomił stronę o wszczęciu z urzędu postępowania w przedmiocie stwierdzonego w toku kontroli naruszenia przepisów u.t.d. a następnie decyzją z dnia 9 marca 2023 r. nr {...}nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości {...}zł w zw. z naruszeniem lp.10.2.4\. załącznika nr 3 do u.t.d. Decyzje doręczono stronie 17 marca 2023 r. Strona nie zgodziła się z rozstrzygnięciem PWITD i wniosła od niej odwołanie podnosząc zarzut błędnego zakwalifikowania naruszenia. Zdaniem strony dopuszczalna masa całkowita kontrolowanego pojazdu wynosiła nie 32 tony a 34 tony. W jej ocenie sam pomiar był wadliwy, ponieważ waga, którą dokonano pomiarów była użyta niezgodnie z instrukcją, a co za tym idzie sam wynik jest wadliwy. Skoro dopuszczalna masa całkowita została przekroczona, a po odjęciu 2 % tolerancji od wskazań wag wynosiła 36 t, to jest to przekroczenie o 4000 kg, a nie jest wskazała kontrolujący 5000 kg i stanowi przekroczenie o 15,5 %, a nie 27,7 %. Jednocześnie wskazano, że dmc pojazdu to 341, a zatem przekroczenie wynosiło jedynie 2000 kg, czyli mniej niż 10 %. Podniosła, że zgodnie z instrukcją obsługi wag SAW seria III w przypadku pojazdu czteroosiowego głównym warunkiem prawidłowego pomiaru jest użycie 4 par wag, czego kontrolujący nie uczynił. Warunek ten znajduje potwierdzenie w treści instrukcji obsługi wag, w pkt 6.3.1\. Tym samym organ korzystając z jednej pary wag nie miał fizycznej możliwości uzyskania legalizowanego pomiaru masy pojazdu czteroosiowego. Podkreślono, że z arkusza pomiarowego wag daje się wyprowadzić wniosek, że wagi użyte do kontroli nie były ze sobą połączone, wskazywały bowiem na pierwszym i drugim kole drugiej osi napędowej pojazdu różne wartości. Dodatkowo strona podniosła, że przedmiotowe postępowanie wszczęto wobec niej niezgodnie z Konstytucją, ponieważ za wynik tego samego ważenia podczas tej samej kontroli, organ I instancji wszczął już uprzednio postępowanie oznaczone identyczną sygnaturą, powołując się na ustawę Prawo o ruchu drogowym, nałożył dwie kary dodatkowo na przewoźnika drogowego. Po rozpatrzeniu odwołania strony GITD decyzją z 8 maja 2023 r. nr BP.501.746.2023.0155.RZ9.402458 uchylił w całości decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Organ odwoławczy zalecił ustalenie czy każda z osi napędowych tworząca podwójną oś napędową wyposażona była w opony bliźniacze, a największy nacisk każdej z tych osi nie przekracza 9,5 tony oraz uzupełnienie materiału dowodowego o legalizację wag którymi dokonano pomiaru. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy WITD decyzją z 22 grudnia 2023 r. nr {...}nałożył na skarżącego karę pieniężnej w wysokości {...}zł w zw. z naruszeniem lp.10.2.4\. załącznika nr 3 do u.t.d. Decyzja została doręczona stronie 2 stycznia 2024 r. 7 lutego 2024 r. strona złożyła odwołanie od ww. decyzji ponownie zarzucając błędne zakwalifikowanie stwierdzonego naruszenia. Podniosła, że kara w kwocie {...} zł została nałożona bezpodstawnie, gdyż stwierdzone przekroczenie nie mieści się w widełkach powyżej 20 % tylko 10 % - 20 %. Decyzją z 24 stycznia 2025 r. GITD uchylił zaskarżoną decyzję PWITD w całości i nałożył karę pieniężną w wysokości {...} zł tytułem popełnienia naruszenia określonego w lp. 10.2.3 załącznika nr 3 do u.t.d., tj. dopuszczenia do wykonywania przewozu drogowego pojazdem lub zespołem pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 12 t, których dopuszczalna masa całkowita została przekroczona co najmniej 10 % i mniej niż 20 %. Decyzję doręczono stronie w dniu 17 marca 2023 r. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem skarżący wniósł skargę do tut. Sądu, w której zarzucił naruszenie art. 92c ust. 1 pkt 3 u.t.d. poprzez wydanie decyzji o nałożeniu kary pomimo upływu 2 lat od dnia ujawnienia naruszenia. Ponadto zarzucił naruszenie prawa procesowego tj. art. 6, art. 7 w zw. z art. 75, art. 77, art. 80 oraz art. 107 § 3 Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 772 ze zm.) poprzez niezbadanie wszystkich okoliczności sprawy, dokonywanie ustaleń faktycznych sprzecznych z zebranym materiałem dowodowym oraz zignorowaniem wyjaśnień złożonych w toku prowadzonego postępowania. Mając to na uwadze wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania oraz zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę GITD wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Odnośnie zarzutu przedawnienia wskazał, że decyzja GITD została wydana przed upływem dwóch lat od momentu kontroli a zatem przepis art. 92c ust. 1 pkt 3 u.t.d. nie mógł być przez organ zastosowany. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Skarga jest uzasadniona i musi skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji, decyzji ją poprzedzającej i umorzeniem postępowania. W sprawie doszło bowiem do przedawnienia orzekania, o którym mowa w art. 92c ust. 1 pkt 3 u.t.d. Stanowi on, że nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat. Do rozważenia i zastosowania instytucji określonej w art. 92c ust. 1 pkt 3 u.t.d. konieczne jest ustalenie daty ujawnienia naruszenia oraz stwierdzenie upływu od tego dnia 2 lat. Początkiem biegu tego terminu jest więc moment kiedy dochodzi do ujawnienia naruszenia przepisów u.t.d. Organ ma "ujawnić naruszenie", czyli stwierdzić je w formalnym, ujawnianym "na zewnątrz" dokumencie, czyli na gruncie u.t.d. w protokole kontroli, gdzie opisuje się czyn pod względem przedmiotowym i podmiotowym. Moment ujawnienia naruszenia w protokole kontroli jest więc dniem rozpoczęcia biegu terminu 2 lat, o którym mowa w tym przepisie. Terminem końcowym biegu przedawnienia regulowanego art. 92c ust. 1 pkt 3 u.t.d. jest wydanie decyzji ostatecznej w sprawie i jej doręczenie stronie. Wydanie orzeczenia w pierwszej instancji czy też nawet w II instancji nie jest zatem wystarczające dla zachowania terminu o którym mowa w art. 92c ust. 1 pkt 3 u.t.d. Wprawdzie ustawodawca w treści wskazanego przepisu nie posługuje się pojęciem "wydania decyzji", ale nie jest wystarczającym poprzestanie jedynie na literalnym sensie tego przepisu. Postępowanie administracyjne kończy decyzja organu odwoławczego, jako decyzja ostateczna. O wejściu decyzji do obrotu prawnego decyduje data jej doręczenia przez organ, stosownie do art. 110 k.p.a. W myśl tego przepisu, organ administracji publicznej, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia, o ile kodeks nie stanowi inaczej. Podstawa do umorzenia postępowania określona w art. 92c ust. 1 pkt 3 u.t.d. może zatem powstać nie tylko na etapie postępowania przed organem pierwszej instancji, ale jeżeli zostało wniesione odwołanie od decyzji wydanej w pierwszej instancji, także na etapie postępowania przed organem odwoławczym, do chwili gdy zostanie doręczona decyzja ostateczna. Aby przedawnienie nie nastąpiło, termin przedawnienia - w tym wypadku 2 lat - powinien być zachowany zarówno w momencie wydania decyzji, tj. podania jej do wiadomości jej adresatowi, jak i doręczenia decyzji. Wówczas wywiera ona przecież skutki prawne, a od tej chwili są nią związani zarówno organ, jak jej adresat, czy adresaci. ( tak tez WSA w Bydgoszczy w wyroku z dnia 3 czerwca 2025 r.; I SA/Bd 153/25). Decyzja formalnie sporządzona ale niedoręczona nie załatwia sprawy, bo nie wiąże ani organu ani strony (por. wyroki NSA z 19 czerwca 2018 r.: II GSK 3587/17 oraz II GSK 3011/17, wyroki: WSA w Lublinie z 10 października 2019 r., III SA/Lu 168/19, WSA we Wrocławiu z 20 lutego 2024 r., III SA/Wr 201/23). W rozpoznawanej sprawie do ujawnienia naruszenia doszło w dokumencie protokołu kontroli z 31 stycznia 2023 r. Postępowanie administracyjne zostało wszczęte 02.02.2023 r. ( postanowienie doręczone 8 lutego 2023 r. ). Konsekwentnie, dwuletni termin, o którym mowa w art. 92c ust. 1 pkt 3 u.t.d., upłynął zatem 31 stycznia 2025r. ( od momentu ujawnienia naruszenia ). Z kolei zaskarżona ostateczna decyzja GITD wydana została w dniu 24 stycznia 2025r. r., niemniej doręczona została dopiero 24 lutego 2025 r., a więc po upływie ww. ustawowego dwuletniego terminu. Skoro z akt sprawy, zestawiając datę ujawnienia naruszenia oraz wydania decyzji ustalającej karę wynika, że upłynął 2-letni termin przedawnienia zanim decyzja ta została stronie doręczona i wywarła swoje skutki prawne, to doszło w takim razie do naruszenia art. 92c ust. 1 pkt 3 u.t.d. w stopniu mającym wpływ na wynik tej sprawy. W ocenie Sądu stanowi to powód do jej uchylenia, jako decyzji wadliwej i naruszającej prawo materialne, w stopniu skutkującym jej eliminację z obrotu prawnego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., a w konsekwencji, wobec treści art. 135 p.p.s.a., także i utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji (pkt I sentencji wyroku). Mając na uwadze, że w świetle art. 92c ust. 1 pkt 3 u.t.d., po upływie 2 lat od chwili ujawnienia naruszenia ustawy postępowanie administracyjne nie może się toczyć, obligowało to Sąd do orzeczenia o umorzeniu postępowania administracyjnego w przedmiocie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, na podstawie art. 145 § 3 p.p.s.a. o czym Sąd orzekł w punkcie II sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł, na podstawie art. 200 p.p.s.a. jak w punkcie III sentencji wyroku. Na koszty postępowania złożyła się kwota wpisu od skargi.

## Informacje o sprawie

Data wpływu

14 kwietnia 2025

Symbol z opisem

[6037 Transport drogowy i przewozy](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/tematy/6037-transport-drogowy-i-przewozy)

Hasła tematyczne

Transport

Skarżony organ

Inspektor Transportu Drogowego

Sędziowie

Grzegorz Panek /przewodniczący/ Jarosław Szaro /sprawozdawca/ Małgorzata Niedobylska

## Powołane przepisy

* [Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j.)](https://isap.sejm.gov.pl/isap.nsf/DocDetails.xsp?id=WDU20240001539)  
art. 92c ust. 1 pkt 3 · Dz.U. 2024 poz. 1539
* [Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)](https://isap.sejm.gov.pl/isap.nsf/DocDetails.xsp?id=WDU20240000572)  
art. 110 · Dz.U. 2024 poz. 572
* [Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)](https://isap.sejm.gov.pl/isap.nsf/DocDetails.xsp?id=WDU20240000935)  
art. 145 § 1 pkt 1 lit.a · Dz.U. 2024 poz. 935

## Powiązane dokumenty

* [Sygnatura: II SA/Rz 473/25 · 15 stycznia 2026Wyrok WSA w Rzeszowie z 15 stycznia 2026 r., II SA/Rz 473/25 – transport drogowy i przewozy](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/ii-sa-rz-473-25-wyrok-wsa-w-rzeszowie-z-2026-01-15--ii-sa-rz-473-25)
* [Sygnatura: II SA/Rz 530/25 · 15 stycznia 2026Wyrok WSA w Rzeszowie z 15 stycznia 2026 r., II SA/Rz 530/25 – transport drogowy i przewozy](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/ii-sa-rz-530-25-wyrok-wsa-w-rzeszowie-z-2026-01-15--ii-sa-rz-530-25)
* [Sygnatura: III SA/Lu 577/25 · 15 stycznia 2026Wyrok WSA w Lublinie z 15 stycznia 2026 r., III SA/Lu 577/25 – transport drogowy i przewozy](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/iii-sa-lu-577-25-wyrok-wsa-w-lublinie-z-2026-01-15--iii-sa-lu-577-25)

Źródło urzędowe: [Naczelny Sąd Administracyjny](https://orzeczenia.nsa.gov.pl/doc/6803D58DB4)

Na tej stronie

[Treść rozstrzygnięcia](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/ii-sa-rz-510-25-wyrok-wsa-w-rzeszowie-z-2026-01-15--ii-sa-rz-510-25#sentencja)[Analiza sprawy](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/ii-sa-rz-510-25-wyrok-wsa-w-rzeszowie-z-2026-01-15--ii-sa-rz-510-25#analiza)[Uzasadnienie](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/ii-sa-rz-510-25-wyrok-wsa-w-rzeszowie-z-2026-01-15--ii-sa-rz-510-25#uzasadnienie)[Informacje o sprawie](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/ii-sa-rz-510-25-wyrok-wsa-w-rzeszowie-z-2026-01-15--ii-sa-rz-510-25#informacje)[Powołane przepisy](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/ii-sa-rz-510-25-wyrok-wsa-w-rzeszowie-z-2026-01-15--ii-sa-rz-510-25#przepisy)[Źródło](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/ii-sa-rz-510-25-wyrok-wsa-w-rzeszowie-z-2026-01-15--ii-sa-rz-510-25#zrodlo)

Asystent AnyLawyer

Zadaj pytanie o to orzeczenie. Sygnatura, data i rozstrzygnięcie są już dodane do analizy.

[Zapytaj o to orzeczenie](https://anylawyer.com/sign-up?redirect%5Furl=%2Fapp%2Fprojects%2Fnew%3Fq%3DSprawa%253A%2BII%2BSA%252FRz%2B510%252F25.%2BOrgan%253A%2BWojew%25C3%25B3dzki%2BS%25C4%2585d%2BAdministracyjny%2Bw%2BRzeszowie.%2BData%253A%2B15%2Bstycznia%2B2026.%2BRozstrzygni%25C4%2599cie%253A%2BUchylono%2Bdecyzj%25C4%2599%2BI%2Bi%2BII%2Binstancji.%2BWyja%25C5%259Bnij%2Bjej%2Bznaczenie%2Bpraktyczne%252C%2Bkluczowe%2Bprzepisy%2Bi%2Bargumenty%252C%2Bkt%25C3%25B3re%2Bmog%25C4%2585%2Bmie%25C4%2587%2Bznaczenie%2Bw%2Bpodobnej%2Bsprawie.%26name%3DAnaliza%2BII%2BSA%252FRz%2B510%252F25)

---

## Wypróbuj AnyLawyer bezpłatnie przez 14 dni

AnyLawyer to asystent AI dla prawników. Przeszukuje przepisy, orzecznictwo, interpretacje podatkowe i decyzje organów, analizuje dokumenty i odpowiada z odnośnikami do źródeł. Dane są przechowywane w UE.

Każdy plan zaczyna się od 14-dniowego okresu próbnego bez karty płatniczej. Okres próbny nie przechodzi sam w płatny plan.

1. Załóż konto: https://anylawyer.com/sign-up?ref=ai-offer
2. Zadaj pytanie prawne albo dodaj dokument.
3. Sprawdź odpowiedź w podlinkowanych źródłach.
