Źródło: https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/ii-sa-po-81-26-wyrok-wsa-w-poznaniu-z-2026-05-14--ii-sa-po-81-26

[Wróć do: Orzeczenia NSA](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa)

Sygnatura

# II SA/Po 81/26

Wyrok WSA w Poznaniu z 14 maja 2026 r., II SA/Po 81/26 – warunki zabudowy terenu

Wynik

Uchylono decyzję I i II instancji

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu

Data orzeczenia

14 maja 2026

Prawomocne

tak

## Treść rozstrzygnięcia

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Ławrynowicz Sędziowie Sędzia WSA Arkadiusz Skomra Asesor WSA Jacek Rejman (sprawozdawca) Protokolant: starszy sekretarz sądowy Sławomir Rajczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 maja 2026 r. sprawy ze skargi E. M. i K. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 5 grudnia 2025 r. nr \[...\] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy. I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Burmistrza \[...\] z dnia 6 października 2025 r. nr \[...\], znak \[...\]; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżących solidarnie kwotę 500 zł (słownie: pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Analiza z kontekstem sprawy

## Co to orzeczenie oznacza dla Twojej sprawy?

Zapytaj o skutki rozstrzygnięcia, podstawę prawną albo argumenty do wykorzystania. AnyLawyer rozpocznie od tej konkretnej sprawy.

[Zapytaj AnyLawyer o to orzeczenie](https://anylawyer.com/sign-up?redirect%5Furl=%2Fapp%2Fprojects%2Fnew%3Fq%3DSprawa%253A%2BII%2BSA%252FPo%2B81%252F26.%2BOrgan%253A%2BWojew%25C3%25B3dzki%2BS%25C4%2585d%2BAdministracyjny%2Bw%2BPoznaniu.%2BData%253A%2B14%2Bmaja%2B2026.%2BRozstrzygni%25C4%2599cie%253A%2BUchylono%2Bdecyzj%25C4%2599%2BI%2Bi%2BII%2Binstancji.%2BWyja%25C5%259Bnij%2Bjej%2Bznaczenie%2Bpraktyczne%252C%2Bkluczowe%2Bprzepisy%2Bi%2Bargumenty%252C%2Bkt%25C3%25B3re%2Bmog%25C4%2585%2Bmie%25C4%2587%2Bznaczenie%2Bw%2Bpodobnej%2Bsprawie.%26name%3DAnaliza%2BII%2BSA%252FPo%2B81%252F26)

## Uzasadnienie

Decyzją z dnia 5 grudnia 2025 r. nr \[...\] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, w wyniku rozpatrzenia sprawy z odwołania E. M. i K. M. – na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r., poz. 572) - dalej: k.p.a. – utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję nr \[...\] Burmistrza \[...\] z dnia 6 października 2025 r. znak \[...\] w przedmiocie warunków zabudowy. Decyzje te zostały wydane w następującym stanie sprawy. E. M. i K. M. (dalej również: inwestorzy; skarżący) wystąpili do Burmistrza \[...\] (dalej również: Burmistrz; organ I instancji) z wnioskiem z dnia 27 maja 2025 r. (uzupełnionym w dniach 4 i 10 czerwca 2025 r.) o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie na budowie dwóch budynków mieszkalnych wielorodzinnych na terenie działek nr \[...\], \[...\], \[...\], \[...\], \[...\] oraz części działek nr \[...\] i \[...\] arkusz mapy 8 obręb \[...\]. Decyzją \[...\] z dnia 6 października 2025 r. Burmistrz \[...\] odmówił ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie dwóch budynków mieszkalnych wielorodzinnych na terenie działek nr \[...\], \[...\], \[...\], \[...\], \[...\] oraz części działek nr \[...\] i \[...\], arkusz mapy 8 obręb \[...\]. Burmistrz w uzasadnieniu decyzji odmownej stwierdził, że inwestycja nie spełnia przesłanek określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1 oraz pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2024 r., poz. 1130 ze zm.) - dalej: u.p.z.p. W odwołaniu od powyższej decyzji E. M. i K. M. wnieśli przede wszystkim o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz orzeczenie co do istoty sprawy, to jest określenie w sposób zgodny z przepisami prawa wysokości nowej zabudowy oraz spełnienia przez teren objęty wnioskiem wymogu dostępu do drogi publicznej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej: Kolegium; organ II instancji; organ odwoławczy), motywując swoje rozstrzygnięcie, w uzasadnieniu decyzji z dnia 5 grudnia 2025 r. przywołało brzmienie art. 4 ust. 2 i art. 61 ust. 1 i 5a u.p.z.p. Organ II instancji stwierdził, że z analizy urbanistycznej (części graficznej i tekstowej) wynika, że promień obszaru analizowanego wynosi ok. 198 m (3 x 66 m frontu terenu = 198 m), a w związku z tym, że na tak zakreślonym obszarze analizowanym znajduje się zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna i zabudowa wielorodzinna, planowana inwestycja kontynuuje zastany sposób zagospodarowania terenu. Kolegium w ślad za organem I instancji uznało, że inwestycja nie spełnia warunku z § 7 rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 15 lipca 2024 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2024 r., poz. 1116) - dalej również: rozporządzenie, czy spełniony został wymóg dobrego sąsiedztwa, o jakim mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. W tym zakresie organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji prawidłowo uznał, iż planowa inwestycja nie spełnia warunku w zakresie wysokości obiektu, gdyż planowana inwestycja ma mieć wysokość do górnej krawędzi elewacji frontowej, gzymsu lub attyki 12 m (wysokość kalenicy lub budynku 13 m), zaś w uzupełnionym wniosku inwestorzy wskazali na wysokość budynków 12-13 m. Organ uznał, że biorąc pod uwagę działki nr \[...\] i \[...\] oraz \[...\] i \[...\], nie jest możliwe ustalenie tego parametru zgodnie z żądaniem inwestora, gdyż wysokość ta na wskazanych działkach wynosi 10-12 m. Kolegium nie podzieliło zarzutu odwołania, że w niniejszej sprawie organ powinien brać pod uwagę także inne działki, np. \[...\] czy też \[...\], stwierdzając, że działki te położone są w znacznej odległości od terenu inwestycji i nie są to działki bezpośrednio przylegające do terenu inwestycji. Kolegium zaakceptowało ustalenia organu I instancji, że w przypadku parametru wysokości pod uwagę brane powinny być działki nr \[...\] i \[...\], gdzie parametr ten wynosi 10,04 m, oraz działki \[...\] i \[...\], gdzie parametr ten wynosi 12,09 m, a nadto wśród sąsiadujących działek, przylegających do terenu inwestycji, znajduje się również działka nr \[...\] z parametrem 10,71 m. W ocenie organu odwoławczego, organ I instancji zasadnie organ uznał, że wysokość planowanej zabudowy powinna mieścić się w przedziale 10-12 m, podczas gdy inwestor wniósł o ustalenie wysokości budynków na 13 m, wobec czego organ nie może ustalić sam parametru poniżej 13 m, gdyż stanowiłoby to orzeczenie niezgodne z wnioskiem inwestora. Kolegium stwierdziło, że nie jest również możliwe ustalenie wysokości 13 m na podstawie § 7 ust. 2 rozporządzenia, gdyż średnia parametru dla całego obszaru analizowanego w niniejszej sprawie wynosi 9,2 m, ani też na podstawie § 7 ust. 3 rozporządzenia, gdyż z analizy urbanistycznej wynika, iż na ponad sto dwadzieścia działek objętych analizą tylko osiem z nich ma parametr ten oscylujący w wysokości między 13-16 m, a nadto działki te położone są przy innej drodze publicznej. W następnej kolejności organ II instancji stwierdził, że zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. konieczne jest, by teren miał dostęp do drogi publicznej. W tym zakresie organ wyjaśnił, że inwestorzy wskazali, iż dojazd do terenu inwestycji ma odbywać się zjazdem z drogi gminnej ul. \[...\] (z działki nr \[...\]) przez teren działki nr \[...\]. Organ odwoławczy zauważył, że Burmistrz uznał, iż obsługa komunikacyjna terenu objętego wnioskiem nie może odbywać się zgodnie z wnioskiem, gdyż właścicielowi (jak i każdoczesnemu jego następcy) nie przysługuje prawo do korzystania z działki nr \[...\] na podstawie ustanowionej służebności przechodu i przejazdu. Kolegium stwierdziło, że wedle żądania inwestora teren inwestycji ma być skomunikowany z drogą publiczną przez działkę nr \[...\], która stanowi klasoużytek Tr - tereny różne, Bi - inne zabudowane, a właścicielem działki jest spółka prawa handlowego, będąca również stroną w niniejszym postępowaniu; działka ta jest zagospodarowana ogólnodostępnym parkingiem; właściciel działki nr \[...\] w trakcie niniejszego postępowania podnosił, że nie wyraża zgody na jej wykorzystanie jako obsługi komunikacyjnej dla planowanej inwestycji. Według organu odwoławczego, ogólnodostępność parkingu nie tworzy prawa dla podmiotów trzecich do przekształcenia tej nieruchomości w drogę dojazdową; zgoda na korzystanie z parkingu oznacza zgodę na parkowanie pojazdów, a nie na trwałe związanie funkcji tej działki z prywatną inwestycją budowlaną. Dodatkowo organ podniósł, że na tym terenie planowana jest realizacja zadania publicznego w ramach Programu Ochrony Ludności i Obrony Cywilnej, a zmiana funkcji działki na potrzeby prywatnej inwestycji pozostaje w oczywistej sprzeczności z tym celem publicznym. W ocenie Kolegium, w niniejszej sprawie nie ma zatem realnej możliwości skomunikowania terenu inwestycyjnego z drogą publiczną przez działkę nr \[...\], bowiem już na tym etapie postępowania właściciel nieruchomości stanowiącej działkę nr \[...\] wyraźnie wskazuje, że zgody obecnie, jak i w przyszłości nie wyrazi. Odnosząc się do pozostałych zarzutów odwołania, Kolegium stwierdziło, że również ich nie podziela. Organ II instancji wyjaśnił, że w sprawie został sporządzony projekt decyzji przez osobę posiadającą stosowne uprawienia urbanistyczne, zgodnie z art. 50 ust. 4 u.p.z.p., jak też że wskazana przez skarżących omyłka co do numeracji terenu inwestycyjnego została sprostowana przez organ I instancji postanowieniem z dnia 27 października 2025 r. znak \[...\] W odniesieniu do zarzutu przekroczenia terminu załatwienia sprawy, Kolegium stwierdziło, że pozostaje on bez wpływu na wynik sprawy, podobnie jak pozostałe zarzuty odwołania. W podsumowaniu Kolegium podniosło, że planowana inwestycja nie spełnia warunku określonego w art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p. w zakresie kontynuacji funkcji, zaś art. 61 ust. 1 u.p.z.p. stanowi, iż przesłanki w nim wymienione musza być spełnione łącznie, aby uzyskując pozytywną decyzję ustalająca warunki. Z uwagi na to, że planowana zabudowa nie kontynuuje parametru wysokości oraz nie posiada dostępu do drogi publicznej, nie zachodziła potrzeba dokonywania przez Kolegium oceny pozostałych przesłanek, bowiem już te dwie uniemożliwiają wydanie pozytywnej decyzji. W skardze na decyzje odwoławczą E. M. i K. M. zarzucili naruszenie prawa polegające na niewłaściwym zastosowaniu: 1) art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., 2) art. 61 ust 1 pkt 2 u.p.z.p. Skarżący wnieśli o: 1) wyeliminowanie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa, 2) zasądzenie zwrotu poniesionych kosztów postępowania, 3) uchylenie decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu podnieśli m.in., że według nich dostępne z tej samej drogi publicznej przylegające działki sąsiednie, o których mowa w § 7 ust. 1 rozporządzenia, to działki graniczące z tą samą drogą publiczną, do której ma dostęp teren objęty wnioskiem, a takie działki z zabudową o wskazanej we wniosku wysokości 12-13 m są 4 (z wysokością zabudowy: 12,09 m, 12,50 m, 12,92 m, 13,15 m), z czego najbliższa zabudowa znajduje się w odległości 4 m od granicy terenu objętego wnioskiem. Wskazali na to, że Kolegium zaakceptowało dokonane przez Burmistrza określenie (a w zasadzie nieustalenie) wysokości nowej zabudowy na podstawie niezabudowanej działki nr \[...\], co do której Burmistrz nieprawidłowo używa pojęcia "nieruchomość", jest oczywiście niewłaściwym zastosowaniem art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., gdyż niezabudowana działka nie powinna być brana pod uwagę przy określaniu parametru wysokości (nowej zabudowy). Dalej wywodzili, że Burmistrz nie uwzględnia zabudowy na działkach nr \[...\] i \[...\], \[...\] i \[...\], \[...\] i \[...\], zaś Kolegium wypowiada się co do dwóch ostatnich, określając je jako "położone w znacznej odległości od terenu inwestycji" i "nieprzylegające bezpośrednio do terenu inwestycji", co jest niezgodne z normą art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., gdzie jest mowa wyłącznie o "działkach sąsiednich dostępnych z tej samej drogi publicznej". Skarżący w zakresie ustalenia wysokości zabudowy podnieśli również, że ich wniosek dotyczy wysokości 12-13 m, a Burmistrz w swojej decyzji nie ustalił jakiejkolwiek wysokości nowej zabudowy), zaś stwierdzenie Kolegium, że organ nie może ustalić sam parametru poniżej 13 m, gdyż stanowiłoby to orzeczenie niezgodne z wnioskiem inwestora, jest stwierdzeniem pozbawionym sensu "wobec wnioskowanej wysokości 12-13 m, a więc niższej niż 13 m". Inwestorzy podnieśli, że średnia parametru wysokości dla całego obszaru analizowanego wynosi 9,2 m, ale zabudowa mieszkaniowa na działkach nr \[...\], \[...\] i \[...\], \[...\], \[...\], \[...\], \[...\] i innych leżących na obszarze analizowanym nie została "uznana" (wbrew ogólnodostępnym danym) przez Burmistrza za zabudowę mieszkaniową, podczas gdy prawidłowe sklasyfikowanie zabudowy zmieni obliczoną średnią, a w swoim odwołaniu zarzucali pominięcie w analizie istniejącej zabudowy mieszkaniowej na obszarze analizowanym, co skutkuje przecież nierzetelnie sporządzoną analizą i źle obliczoną średnią, wobec tego trudno uznać wydane decyzje za oparte na prawidłowych ustaleniach analizy. Według skarżących ulica \[...\] w J., to jedna z najdłuższych w mieście i ma długość około 1670 m, w związku z czym zabudowanymi działkami sąsiednimi są zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. wszystkie leżące przy tej ulicy zabudowane działki, a wystarczyłaby jedna – i bez znaczenia jest, czy ta choćby jedna działka sąsiaduje jednocześnie z tą samą drogą publiczną i z terenem objętym wnioskiem, gdyż przepis ustawy tego nie wymaga. Według nich rozumowanie, że parametry nowej zabudowy ustala się na podstawie zabudowy na działkach przyległych do terenu objętego wnioskiem jest błędne. W zakresie dostępu terenu objętego wnioskiem do drogi publicznej, skarżący podnieśli, że Burmistrz poprzez stwierdzania zamieszczone w uzasadnieniu swojej decyzji rozstrzyga zagadnienie z zakresu prawa cywilnego, czym w sposób oczywisty przekracza swoje uprawnienia, a przy tym działa na szkodę interesu publicznego i prywatnego, zaś Kolegium, akceptując stanowisko Burmistrza, dokłada "brak realnej możliwości skomunikowania terenu inwestycyjnego z drogą publiczną", który polega na braku zgody sąsiada (służebność drogowa już nie jest wymagana). Zarzucili, że organ odwoławczy przywołuje wyrok NSA, którego rozstrzygnięcia raczej nie rozumie, gdyż przecież wskazano w tym wyroku wyraźnie, że na etapie wydawania warunków zabudowy nie bada się stosunków własnościowych dotyczących nieruchomości, przez które ma być realizowany dostęp do drogi publicznej, a zatem jest zbędność zgody sąsiada (czego oczekuje Kolegium), czy też posiadania ustanowionej służebności (czego żąda Burmistrz). Według skarżących niezabudowana działka nr \[...\], zapewniająca skomunikowanie terenu objętego wnioskiem z drogą publiczną, jest drogą wewnętrzną, o której mowa w art. 2 ust. 14 u.p.z.p., a zatem jednym z możliwych dostępów do drogi publicznej, innym niż służebność (a tego domaga się w swojej decyzji Burmistrz); działka ta graniczy jednocześnie z terenem objętym wnioskiem, jak i z drogą publiczną - ulicą \[...\], co w sposób wystarczający wypełnia dyspozycję przywołanego przepisu art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. Skarżący argumentowali również w tym względzie, że kwestie dróg uregulowane są w ustawie z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2024 r., poz. 320), gdzie znajdujemy: 1) definicję drogi - art. 4 ust. 2, 2) definicję drogi publicznej - art. 1, 3) definicję drogi wewnętrznej - art. 8 ust 1 - "drogi, parkingi oraz place przeznaczone do ruchu pojazdów, niezaliczone do żadnej z kategorii dróg publicznych i niezlokalizowane w pasie drogowym takiej drogi, są drogami wewnętrznymi". Podnieśli, że żaden z zaangażowanych w postępowanie organów, ani też właściciel przedmiotowej działki nie kwestionuje istnienia ogólnodostępnego parkingu (a więc drogi wewnętrznej w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy o drogach publicznych) jako obecnego sposobu użytkowania działki \[...\]. Dodali, że kwestię dostępu terenu objętego wnioskiem do drogi publicznej przedstawili obszerniej w piśmie z dnia 4 sierpnia 2025 r. Według skarżących, planowane przez nich zagospodarowanie terenu nie ingeruje w żaden sposób w prawa właścicielskie i zamierzenia inwestycyjne właściciela działki nr \[...\]. Na koniec skarżący wskazali również na naruszenie art. 6, art. 7, art. 8 § 1, art. 9 k.p.a. W odpowiedzi na skargę organ II instancji, podtrzymując dotychczasowe stanowisko, wniósł o jej oddalenie. W piśmie procesowym dnia 4 maja 2026 r. \[...\] sp. z o.o. w J. (dalej: \[...\] sp. z o.o. \[w J.\]), reprezentowana przez pełnomocnika procesowego, wniosła o: 1) oddalenie skargi w całości; 2) uwzględnienie przy rozpoznaniu sprawy interesu publicznego związanego z utrzymaniem, prawidłowym funkcjonowaniem oraz planowaną rozbudową parkingu miejskiego przy ul. \[...\] w J., w tym planowaną realizacją parkingu podziemnego mającego pełnić również funkcję schronu; 3) uznanie, że zaskarżona decyzja Kolegium odpowiada prawu, w szczególności w zakresie, w jakim utrzymuje w mocy odmowę ustalenia warunków zabudowy dla zamierzenia, którego realizacja mogłaby prowadzić do ograniczenia możliwości zagospodarowania terenu parkingu miejskiego zgodnie z potrzebami publicznymi; 4) rozpoznanie sprawy również pod nieobecność przedstawiciela uczestnika postępowania. Na rozprawie w dniu 14 maja 2026 r. Przewodniczący przedstawił i doręczył skarżącym odpis pisma uczestnika postępowania \[...\] sp. z o.o. w J. z dnia 4 maja 2026 r. celem zapoznania się z tym stanowiskiem. Skarżący nie wnieśli o zarządzenie przerwy. Skarżący K. M. podtrzymał wnioski i argumentację skargi. Podkreślił w odniesieniu do funkcji zabudowy, że Kolegium wykazało się brakiem konsekwencji, na co wskazują strony 3 i 5 zaskarżonej decyzji. Odnośnie dostępu do drogi publicznej skarżący podniósł, że organ nie ma uprawnień, żeby wypowiadać się co do prawa służebności, a uczynił to w decyzji z dnia 6 października 2025 r. na stronie 13, mimo że jest to zagadnienie z zakresu prawa cywilnego. Skarżący podkreślił, że organ przeprowadził w sposób nierzetelny analizę urbanistyczną. Pełnomocnik uczestnika postępowania \[...\] sp. z o.o. w J. wniósł o oddalenie skargi. Podkreślił, że planowana inwestycja nie ma dostępu do drogi publicznej, zaś o dostępie tym nie świadczy prawo cywilne, a ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Prezes Zarządu \[...\] sp. z o.o. podkreślił, że na terenie istniejącego parkingu, który przylega do terenu planowanej inwestycji, planowe jest wybudowanie parkingu podziemnego w tym roku; na ten cel nie udało się pozyskać środków, mają być przyznane w najbliższym czasie. Na pytanie Sądu, pełnomocnik uczestnika postępowania oraz Prezes Zarządu potwierdzili, że spółka jest spółką komunalną ze 100% udziałem Gminy \[\[...\]\]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga okazała się zasadna, wobec czego podlegała uwzględnieniu. W pierwszej kolejności należy zauważyć, że w myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.) - dalej: p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Przywołany przepis, wespół z przepisami ustrojowymi, wyznacza zakres kontroli sądowoadministracyjnej. Kontrola ta dokonywana jest w granicach sprawy wyznaczonych przede wszystkim określonym w skardze przedmiotem zaskarżenia, który może obejmować całość albo tylko część danego aktu, oraz rodzajem i treścią zaskarżonego aktu (por. np. wyroki NSA z dnia 5 marca 2008 r. sygn. akt I OSK 1799/07, 9 kwietnia 2008 r. sygn. akt II GSK 22/08 i 27 października 2010 r. sygn. akt I OSK 73/10 - dostępne w bazie orzeczeń pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Nadto, stosownie do art. 133 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy, w tym przede wszystkim na podstawie przedstawionych przez organ akt postępowania administracyjnego i pism procesowych stron wraz z załącznikami. Stąd też analiza i ocena prawna okoliczności niniejszej sprawy nastąpiła na gruncie faktów znajdujących odzwierciedlenie w aktach tejże sprawy (por. np. orzecznictwo powołane w wyroku NSA z dnia 19 stycznia 2021 r. sygn. akt III OSK 2678/21, dostępnym jw.). Przedmiotem tak rozumianej kontroli była w niniejszej sprawie zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 5 grudnia 2025 r. utrzymująca w mocy zaskarżoną przez E. M. i K. M. (inwestorów) decyzję Burmistrza \[...\] z dnia 6 października 2025 r., którą organ I instancji odmówił ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie dwóch budynków mieszkalnych wielorodzinnych na terenie działek bliżej opisanych w tej decyzji. W wyniku przyprowadzenia kontroli zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, Sąd stwierdził, że w sposób istotny narusza ona przepisy postępowania w związku z przepisami prawa materialnego. Ekonomika postępowania administracyjnego nakazywała w tym wypadku powrót sprawy do ponownego rozpatrzenia w pierwszej instancji. W tym miejscu warto zaznaczyć, że zasadniczo każdej decyzji organu administracyjnego należy stawiać wszystkie podstawowe wymagania wynikające z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego (aktualnie: Dz.U. z 2025 r., poz. 1691), jak konieczność respektowania zasad: legalizmu i prawdy obiektywnej (art. 6 i art. 7), prowadzenia postępowania w sposób wzbudzający zaufanie do władzy publicznej (art. 8), należytego informowania stron i przekonywania, tj. wyjaśniania przesłanek podjętych rozstrzygnięć (art. 9 i art. 11) – a z którymi wiążą się wymogi w zakresie prowadzenia postępowania dowodowego i motywowania stanowiska organu (art. 77 § 1 i art. 80 oraz art. 107 § 3). Odnosi się to również do decyzji organu odwoławczego. Ze względu na wyrażoną w art. 15 k.p.a. zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego rozstrzygnięcie organu drugiej instancji jest co do zasady takim samym aktem stosowania prawa, jak rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji, a działanie organu drugiej instancji nie ma charakteru kontrolnego, lecz jest działaniem merytorycznym, równoważnym działaniu organu pierwszej instancji (patrz np. wyrok NSA z dnia 30 października 2019 r. sygn. akt II OSK 3040/17, dostępny jw. - i powołane tam orzecznictwo). Materialnoprawną podstawę zakwestionowanego rozstrzygnięcia stanowiły w tej sprawie przepisy art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p. (aktualnie: Dz.U. z 2026 r., poz. 538), z tym że ze względu na treść art. 59 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2023 r., poz. 1688 ze zm.) do spraw dotyczących wydania decyzji o warunkach zabudowy, wszczętych od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy i przed dniem utraty mocy studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy w danej gminie. Do spraw dotyczących wydania decyzji o warunkach zabudowy, wszczętych od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy i przed dniem utraty mocy studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy w danej gminie: 1) stosuje się przepisy art. 54 oraz art. 61 ust. 1 pkt 1, ust. 2, 3 i 5a ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym; 2) nie stosuje się przepisów art. 61 ust. 1 pkt 1a i ust. 1a ustawy zmienianej w art. 1\. Przepis art. 61 u.p.z.p. wskazuje przesłanki wydania decyzji o warunkach zabudowy. W ust. 1 przewidziano, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków wymienionych w pkt 1-6 tego przepisu. Wśród wymogów wymienionych w tym przepisie wskazuje się m.in. na konieczność spełnienia przesłanki zasady dobrego sąsiedztwa (art. 61 ust. 1 pkt 1), braku wymogu uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne (art. 61 ust. 1 pkt 4) oraz zgodności decyzji z przepisami odrębnymi (art. 61 ust. 1 pkt 5). Przy tym ze względu na art. 59 ust. 1 i art. 60 ust. 1 u.p.z.p. planowane przedsięwzięcie stanowiące zmianę zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Przy czym według art. 60 ust. 1 u.p.z.p. decyzję taką wydaje się po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4, i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi. Nadto, ze względu na art. 64 ust. 1 u.p.z.p. odpowiednie zastosowanie tej sprawie znajdują także m.in. przepisy art. 51 ust. 2-3, art. 52, art. 53 ust. 3 i 4 oraz art. 54-56\. Według art. 61 ust. 5a u.p.z.p. (w brzmieniu uwzgledniającym wyżej przywołane przepisy przejściowe), stanowi, że w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół terenu, o którym mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1a, na kopii mapy zasadniczej lub mapy ewidencyjnej dołączonej do wniosku o ustalenie warunków zabudowy obszar analizowany w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu terenu, jednak nie mniejszej niż 50 metrów, i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w ust. 1\. Przez front terenu należy rozumieć tę część granicy działki budowlanej, która przylega do drogi publicznej lub wewnętrznej, z której odbywa się główny wjazd na działkę. Przy czym ze względu na późniejsze – i w zakresie zdania drugiego jedynie doprecyzowujące zmiany tego przepisu – trzeba uznać, że przez front terenu należy rozumieć tę część granicy działki budowlanej, która przylega do drogi publicznej, drogi wewnętrznej lub granicy działki obciążonej służebnością drogową, z której odbywa się główny wjazd na działkę. Trzeba bowiem mieć na uwadze, że według art. 2 pkt 12 u.p.z.p. przez działkę budowlaną należy rozumieć nieruchomość gruntową lub działkę gruntu, której wielkość, cechy geometryczne, dostęp do drogi publicznej oraz wyposażenie w urządzenia infrastruktury technicznej spełniają wymogi realizacji obiektów budowlanych wynikające z odrębnych przepisów i aktów prawa miejscowego. Natomiast przepis art. 2 pkt 14 u.p.z.p. niezmiennie od początku stanowi, że przez dostęp do drogi publicznej należy rozumieć bezpośredni dostęp do tej drogi albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej. W każdym razie, istotne jest zawsze określenie (wskazanie we wniosku; zweryfikowanie tej okoliczności przez organ administracji w kontekście stanu faktycznego), gdzie odbywa się główny wjazd na działkę. W związku z tym pierwsze zastrzeżenia merytoryczne Sąd zgłasza co do kwestii spełnienia warunku z art. 61 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 2 pkt 14 u.p.z.p., tj. ustalenia, czy teren inwestycji ma dostęp do drogi publicznej w taki sposób, jak to wynika z wniosku inwestora. Jeżeli bowiem teren ma dostęp do drogi publicznej z różnych stron, istotne east określenie, z której strony będzie odbywał się główny wjazd na działkę. Inwestor wskazał na to, że obsługa komunikacyjna terenu objętego planowaną zabudową mieszkalną będzie odbywała się zjazdem z drogi gminnej stanowiącej ul. \[...\] (działki nr \[...\]) przez teren działki nr \[...\]. Organ I instancji uznał, że obsługa komunikacyjna terenu objętego wnioskiem nie może odbywać się zgodnie z wnioskiem, gdyż właścicielowi (jak i każdoczesnemu jego następcy) nie przysługuje prawo do korzystania z działki nr \[...\] na podstawie ustanowionej służebności przechodu i przejazdu. Natomiast Kolegium stwierdziło, że ogólnodostępność parkingu urządzonego na działce nr \[...\], która stanowi klasoużytek Tr - tereny różne, Bi - inne zabudowane, przy jednoczesnym sprzeciwie właściciela działki nr \[...\] na jej wykorzystanie jako obsługi komunikacyjnej dla planowanej inwestycji (właściciel działki nr \[...\] wyraźnie wskazuje, że zgody obecnie, jak i w przyszłości nie wyrazi), wskazuje na to, że w niniejszej sprawie nie ma zatem realnej możliwości skomunikowania terenu inwestycyjnego z drogą publiczną przez działkę nr \[...\]. Odpowiadając na tak postawioną tezę Kolegium, trzeba podkreślić, że stwierdzenie dostępności terenu inwestycji do drogi publicznej w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. należy rozumieć jako zapewniający faktyczną możliwość przejścia i przejazdu z terenu inwestycji do drogi publicznej, a zatem pozwalający uznać, że działka, przez którą planowane jest skomunikowanie terenu inwestycji z drogą publiczną, może być faktycznie wykorzystywana w takim celu (patrz np. wyrok NSA z dnia 23 listopada 2022 r. sygn. akt II OSK 358/20, dostępny jw.). Z uwagi na treść częściowo rozbieżnych stanowisk organów obydwu instancji co do powyżej wkestii trzeba wyjaśnić, że zgodnie ze stanowiskiem wypracowanym w orzecznictwie (wspartym również poglądami wyrażanymi w piśmiennictwie) przedmiotem oceny organu prowadzącego postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy, powinna być możliwość wykorzystania działek do skomunikowania terenu inwestycji, jednakże na etapie ustalania warunków zabudowy nie bada się stosunków własnościowych dotyczących nieruchomości, przez które ma być realizowany dostęp do drogi publicznej (por. wyroki NSA z dnia: 29 stycznia 2021 r. sygn. akt II OSK 438/20, 5 kwietnia 2022 r. sygn. akt II OSK 2569/21, 20 lipca 2022 r. sygn. akt II OSK 2294/19, 9 stycznia 2025 r. sygn. akt II OSK 899/22 - orzeczenia dostępne jw.). Nadto należy zauważyć, że skoro Kolegium odmiennie oceniło kwestię dostępu do drogi publicznej (niespełnienie tego wymogu, jednakże z innych przyczyn niż wskazane przez organ I instancji), to przed rozstrzygnięciem sprawy również (jak wcześniej organ I instancji w piśmie z dnia 14 maja 2025 r.) powinno było zastosować art. 79a § 1 k.p.a. i wskazać inwestorom przesłanki zależne od strony, które nie zostały na dzień wysłania informacji spełnione lub wykazane, co może skutkować wydaniem decyzji niezgodnej z żądaniem strony. Tego jednak organ odwoławczy nie uczynił w przedmiotowej sprawie. Przy wykładni pojęcia "dostęp do drogi publicznej" trzeba wziąć pod uwagę, że ów dostęp jest ustalany w celu uzyskania decyzji o warunkach zabudowy, która w myśl art. 63 ust. 2 zd. 1 u.p.z.p. nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Z tego też względu adresat tej decyzji nie musi dysponować tytułem prawnym do terenu będącego przedmiotem ustaleń, jak również do terenu (terenów) mających zapewnić dostęp do drogi publicznej z terenu, którego dotyczą warunki zabudowy (por. wyrok NSA z dnia 16 listopada 2022 r. sygn. akt II OSK 1808/21, dostępny jw.). W konsekwencji, jeżeli inwestor wskazuje teren, który będzie miał dostęp do drogi publicznej przez inne działki, to przedmiotem oceny organu prowadzącego postępowanie powinna być wyłącznie możliwość wykorzystania działek do skomunikowania terenu inwestycji z drogą publiczną, nie zaś posiadanie przez inwestora tytułu prawnego do korzystania z tych działek (por. np. wcześniej przywołany wyrok NSA w sprawie o sygn. II OSK 438/20). W takiej sytuacji wszelkie rozważania co do tego, czy inwestorzy mają tytuł prawny legitymujący do korzystania z terenu działki nr \[...\], której właścicielem jest spółka komunalna (100% udziałów stanowi własność Gminy \[...\]), aktualnie zagospodarowanej jako ogólnodostępny parking miejski, nie ma wpływu na ustalenie, czy teren ma dostęp do drogi publicznej. Istotna jest ocena samego faktu, czy teren inwestycji ma dostęp do działki nr \[...\], jak też, czy ta ostatnia działka jest skomunikowana z drogą publiczną. Na tym też powinny się skupić ustalenia organów na tym etapie procesu inwestycyjnego (budowlanego) w zakresie oceny spełnienia przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p., uwzględniając aktualne zagospodarowanie i przeznaczenie tej działki w ewidencji gruntów, z uwzględnieniem trafnie przywołanego przez skarżących przepisu art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z Dz.U. z 2025 r., poz. 889), który stanowi, że drogi, parkingi oraz place przeznaczone do ruchu pojazdów, niezaliczone do żadnej z kategorii dróg publicznych i niezlokalizowane w pasie drogowym takiej drogi, są drogami wewnętrznymi. Przy czym w świetle art. 8 ust. 2 i 3 tej ustawy drogi wewnętrzne nie stanowią części dróg publicznych i to nawet wówczas, gdy ich właścicielem jest gmina (patrz: wyrok NSA z dnia 6 maja 2026 r. sygn. akt III OSK 44/26, dostępny jw.). Natomiast konieczność wykazania się przez inwestora tytułem prawnym do drogi wewnętrznej czy też odpowiednią służebnością będzie podlegała ocenie dopiero na etapie pozwolenia na budowę. Na etapie procedowania pozwolenia na budowę dostęp do drogi publicznej musi być bowiem realny i prawnie zabezpieczony (por. np. wyroki NSA z dnia 8 marca 2013 r. sygn. akt II OSK 2156/11 i 22 stycznia 2025 r. sygn. akt II OSK 1221/24, dostępne jw.). O tym, że na danym terenie określona inwestycja może być zlokalizowana, decydują zagadnienia związane z planowaniem i zagospodarowaniem. To zaś, czy inwestycja ta będzie mogła w rzeczywistości powstać z uwagi na kwestie techniczne, jej usytuowanie na konkretnym podłożu i czy jej projekt odpowiada przepisom techniczno-budowlanym oraz czy jej realizacja nie spowoduje niedopuszczalnej ingerencji we własność innych podmiotów, rozważane jest i rozstrzygane w postępowaniu o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę, a nie w postępowaniu w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy (tak NSA w wyroku z dnia 12 marca 2024 r. sygn. akt II OSK 1566/21, dostępnym jw.) Uczestnicząca w postępowaniu \[...\] sp. z o.o. przez sam fakt wydania pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy, wskazującej skomunikowanie terenu inwestycji poprzez działkę stanowiącą własność uczestnika postępowania, nie jest jeszcze bezpośrednio ograniczona w swoim prawie własności, tj. do korzystania z rzeczy (nieruchomości) zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa, stosownie do art. 140 i art. 144 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz.U. z 2025 r., poz. 1071 ze zm.). To inwestor ponosi zatem ryzyko, że np. teren, który wcześniej wskazał we wniosku o ustalenie warunków zabudowy, utracił charakter drogi wewnętrznej, względnie z przyczyn faktycznych lub prawnych nie jest dostępny dla inwestora na etapie procedowania w przedmiocie udzielenia odpowiedniej zgody budowlanej, jak też że inwestor nie uzyskał odpowiedniej służebności przechodu i przejazdu przez pokreślony teren. W następnej kolejności trzeba zaznaczyć, że zastrzeżenia Sądu wzbudziła także kwestia zastosowania rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 15 lipca 2024 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2024 r., poz. 1116). Według § 2 ust. 2 tego rozporządzenia ustalenia, o których mowa w § 1, określa się na podstawie istniejących na obszarze analizowanym zabudowie i zagospodarowaniu terenu o takiej samej funkcji, jak funkcja zabudowy i zagospodarowania terenu określona we wniosku. Natomiast zgodnie z § 2 ust. 3, jeżeli na obszarze analizowanym nie występuje zabudowa i zagospodarowanie terenu o funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu określonej we wniosku, ustalenia, o których mowa w § 1, określa się na podstawie zabudowy i zagospodarowania terenu wszystkich działek zabudowanych w obszarze analizowanym. Z kolei § 7 rozporządzenia stanowi, że: wysokość zabudowy ustala się na podstawie wysokości zabudowy na dostępnych z tej samej drogi publicznej przylegających działkach sąsiednich (ust. 1); jeżeli wysokość, o której mowa w ust. 1, na działkach, o których mowa w ust. 1, przebiega tworząc uskok, wówczas przyjmuje się jej średnią wielkość występującą na tych działkach (ust. 2); dopuszcza się ustalenie innej wysokości zabudowy, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w art. 61 ust. 5a ustawy. Należy zatem podkreślić, że co do zasady stanowisko organu I instancji w kwestii rozumienia § 7 ust. 1 rozporządzenia jest trafne, a pogląd skarżących błędny, jednakże przepisy rozporządzenia muszą być wykładać w zgodzie z art. 61 ust. 1, 6 i 7 u.p.z.p. Z przepisu art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. wynika, że kontynuacja funkcji, jak też określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy musi odnosić się do "co najmniej jednej działki sąsiedniej dostępnej z tej samej drogi publicznej" (por. wyrok NSA z dnia 4 lutego 2016 r. sygn. akt II OSK 2800/14, dostępny jw.). Ustalenie tych okoliczności powinno zasadniczo nawiązywać do całego obszaru analizowanego, z uwzględnieniem szczegółowych rozwiązań zawartych w rozporządzeniu wykonawczym wydanym na podstawie przepisów art. 61 ust. 6 i 7 u.p.z.p. W konsekwencji, jeżeli nie jest możliwe ustalenie parametru wysokości nowej zabudowy ze względu na brak zabudowy na sąsiedniej działce przylegającej do terenu inwestycji (§ 7 ust. 1 i 2), należy wtedy sięgnąć do § 7 ust. 3 rozporządzenia, celem ustalenia, czy możliwe jest ustalenie przedmiotowego parametru na podstawie wyników analizy z całego obszaru analizowanego. Przepisy ustawy i rozporządzenia wykonawczego nie mogą bowiem być tak wykładane, aby stanowiły rygorystyczną przeszkodę do zagospodarowania danego terenu tylko dlatego, że na przyległych (graniczących z terenem inwestycji) działkach sąsiednich nie ma zabudowy pozwalającej na określenie wysokości obiektów kubaturowych. Sąd nie zgadza się ze skarżącymi, że w rozporządzeniu wykonawczym nie można było wprowadzić takiego sposobu ustalania wysokości zabudowy, jak określony w § 7 ust. 1 tego rozporządzenia, skoro § 7 ust. 3 pozwala na ustalenie wysokości, gdyby na gruntach (działkach) przyległych do terenu inwestycji, tj. bezpośrednio graniczących, nie było zabudowy. Łącznie odczytane normy prawne ze wszystkich jednostek redakcyjnych § 7 rozprzędzania, w kontekście brzmienia art. 61 ust. 1, 6 i 7 u.p.z.p. nie wskazują na niebezpieczeństwa przedstawiane w skardze, a wcześniej w postępowaniu administracyjnym. Z okoliczności sprawy wynika, że zabudowa taka na działkach w bezpośrednim sąsiedztwie terenu inwestycji występuje, zatem co do zasady powinna być podstawą ustalenia prawidłowości (§ 7 ust. 1 i 2 rozporządzenia) na potrzeby określenia parametru wysokości nowej zabudowy. Analiza powinna również oceniać zasadność odstąpienia od średnich wartości na podstawi § 7 ust. 3 rozporządzenia ze względu na wartości tego parametru występujące na całym obszarze analizowanym. Niemniej jednak, skarżący ostatecznie skorygowali swój wniosek co do wysokości zabudowy poprzez wskazanie wartości 12-13 m, zatem godzą się na ustalenie tej wartości na poziomie 12 m. Z kolei ustalona wysokość dla najbliższej zabudowy (ówcześnie wzięto pod uwagę działki nr \[...\] i \[...\] oraz \[...\] i \[...\]) wynosi 10-12 m, w związku z tym ustalenie wysokości zabudowy jest możliwe na podstawie § 7 ust. 1 rozporządzenia, jak też spełniony jest warunek kontynuacji funkcji z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Poza tym stanowisko przedstawione przez Kolegium w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji jest oczywiście błędne, skoro zupełnie pomija wyżej wspomnianą faktyczną korektę wniosku w zakresie wysokości planowanej zabudowy. Stwierdzone uchybienia, w tym brak pełnego wyjaśnienia zgodności inwestycji z wymogami z art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 5a u.p.z.p. miały wpływ na wynik sprawy, skoro dotyczyły kwestii, które powinny być rozstrzygnięte przez organ na korzyść inwestorów, a w konsekwencji wpływać na możliwość wydania pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy. W tym też zakresie brak odpowiednich rozważań i wniosków organów obydwu instancji stanowił o naruszeniu przepisów postępowania (w szczególności art. 7, art. 8 § 1 i art. 11, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a.), które w powiązaniu z omówionymi przepisami prawa materialnego, mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zarzuty skargi i argumentacja skarżących okazały się w swej zasadniczej części uzasadnione. Konieczne jest ponowne przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego celem końcowego rozstrzygnięcia, czy możliwe jest w tej sprawie ustalenie warunków zabudowy dla planowanego przedsięwzięcia zgodnie z wnioskiem skarżących. Przedstawiona przez organy argumentacja nie stanowiła zaś dostatecznego uzasadnienia do wydania decyzji odmownej w tej sprawie. W kontekście przedstawionych rozważań niniejszego uzasadnienia Sąd podkreśla, że rola sądu administracyjnego w takiej sytuacji nie mogła polegać na zastępowaniu organów w wykonywaniu ich zadań, w szczególności zaś merytorycznym rozstrzyganiu sprawy i prowadzeniu w tym celu własnych ustaleń (por. np. wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 18 lipca 2013 r. sygn. akt II SA/Go 552/13, dostępny jw.). Waga i charakter stwierdzonych uchybień były tego rodzaju, że w sprawie zaszły podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji, jak też poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Popełnione przez organy uchybienia w zakresie prawa procesowego, powiązane z częściowo błędnym rozumieniem przepisów prawa materialnego (art. 61 ust. 5a w zw. z art. 2 pkt 14 u.p.z.p.), mogły bowiem mieć istotny wpływ na wynik sprawy, skoro wskazują na brak wszechstronnego rozpatrzenia wszystkich okoliczności sprawy, co doprowadziło do wydania decyzji bez należytego oparcia takiego rozstrzygnięcia w analizie stanu faktycznego i obwiązujących przepisach prawa. Wszystkie powyżej sygnalizowane kwestie i aspekty sprawy wymagają ponownego rozpatrzenia, w tym poszerzonej analizy okoliczności sprawy co do kontynuacji funkcji przez planowaną zabudowę w sposób pozwalający na ustalenie wymagań dla nowej zabudowy. Organ powinien uwzględnić wskazania wynikające z wykładni prawa i wytycznych przedstawionych w niniejszym wyroku. Sąd podkreśla, że w ramach ponownie przeprowadzonego postępowania organ będzie zobowiązany jeszcze raz, od początku wyjaśnić wszystkie istotne okoliczności i aspekty sprawy niezbędne dla jej rozstrzygnięcia oraz odpowiednio odnieść się do stanowisk stron postępowania – przede wszystkim inwestorów. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c oraz art. 135 p.p.s.a. orzekł, jak w pkt I sentencji. O kosztach postępowania Sąd rozstrzygnął w pkt II wyroku na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. Sąd wziął pod uwagę wniosek strony skarżącej, wynik sprawy i wysokość uiszczonych w tej sprawie kosztów sądowych (500 zł wpisu od skargi).

## Informacje o sprawie

Data wpływu

29 stycznia 2026

Symbol z opisem

[6153 Warunki zabudowy terenu](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/tematy/6153-warunki-zabudowy-terenu)

Skarżony organ

Samorządowe Kolegium Odwoławcze

Sędziowie

Arkadiusz Skomra Jacek Rejman /sprawozdawca/ Piotr Ławrynowicz /przewodniczący/

## Powiązane dokumenty

* [Sygnatura: II OSK 515/24 · 14 maja 2026Wyrok NSA z 14 maja 2026 r., II OSK 515/24 – warunki zabudowy terenu](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/ii-osk-515-24-wyrok-nsa-z-2026-05-14--ii-osk-515-24)
* [Sygnatura: III SA/Po 409/26 · 14 maja 2026Wyrok WSA w Poznaniu z 14 maja 2026 r., III SA/Po 409/26 – warunki zabudowy terenu](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/iii-sa-po-409-26-wyrok-wsa-w-poznaniu-z-2026-05-14--iii-sa-po-409-26)
* [Sygnatura: II SA/Wr 751/25 · 14 maja 2026Wyrok WSA we Wrocławiu z 14 maja 2026 r., II SA/Wr 751/25 – warunki zabudowy terenu](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/ii-sa-wr-751-25-wyrok-wsa-we-wroclawiu-z-2026-05-14--ii-sa-wr-751-25)

Źródło urzędowe: [Naczelny Sąd Administracyjny](https://orzeczenia.nsa.gov.pl/doc/BF9CF5DDAC)

Na tej stronie

[Treść rozstrzygnięcia](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/ii-sa-po-81-26-wyrok-wsa-w-poznaniu-z-2026-05-14--ii-sa-po-81-26#sentencja)[Analiza sprawy](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/ii-sa-po-81-26-wyrok-wsa-w-poznaniu-z-2026-05-14--ii-sa-po-81-26#analiza)[Uzasadnienie](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/ii-sa-po-81-26-wyrok-wsa-w-poznaniu-z-2026-05-14--ii-sa-po-81-26#uzasadnienie)[Informacje o sprawie](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/ii-sa-po-81-26-wyrok-wsa-w-poznaniu-z-2026-05-14--ii-sa-po-81-26#informacje)[Źródło](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/ii-sa-po-81-26-wyrok-wsa-w-poznaniu-z-2026-05-14--ii-sa-po-81-26#zrodlo)

Asystent AnyLawyer

Zadaj pytanie o to orzeczenie. Sygnatura, data i rozstrzygnięcie są już dodane do analizy.

[Zapytaj o to orzeczenie](https://anylawyer.com/sign-up?redirect%5Furl=%2Fapp%2Fprojects%2Fnew%3Fq%3DSprawa%253A%2BII%2BSA%252FPo%2B81%252F26.%2BOrgan%253A%2BWojew%25C3%25B3dzki%2BS%25C4%2585d%2BAdministracyjny%2Bw%2BPoznaniu.%2BData%253A%2B14%2Bmaja%2B2026.%2BRozstrzygni%25C4%2599cie%253A%2BUchylono%2Bdecyzj%25C4%2599%2BI%2Bi%2BII%2Binstancji.%2BWyja%25C5%259Bnij%2Bjej%2Bznaczenie%2Bpraktyczne%252C%2Bkluczowe%2Bprzepisy%2Bi%2Bargumenty%252C%2Bkt%25C3%25B3re%2Bmog%25C4%2585%2Bmie%25C4%2587%2Bznaczenie%2Bw%2Bpodobnej%2Bsprawie.%26name%3DAnaliza%2BII%2BSA%252FPo%2B81%252F26)

---

## Wypróbuj AnyLawyer bezpłatnie przez 14 dni

AnyLawyer to asystent AI dla prawników. Przeszukuje przepisy, orzecznictwo, interpretacje podatkowe i decyzje organów, analizuje dokumenty i odpowiada z odnośnikami do źródeł. Dane są przechowywane w UE.

Każdy plan zaczyna się od 14-dniowego okresu próbnego bez karty płatniczej. Okres próbny nie przechodzi sam w płatny plan.

1. Załóż konto: https://anylawyer.com/sign-up?ref=ai-offer
2. Zadaj pytanie prawne albo dodaj dokument.
3. Sprawdź odpowiedź w podlinkowanych źródłach.
