Źródło: https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/ii-sa-lu-287-26-wyrok-wsa-w-lublinie-z-2026-10-01--ii-sa-lu-287-26

[Wróć do: Orzeczenia NSA](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa)

Sygnatura

# II SA/Lu 287/26

Wyrok WSA w Lublinie z 1 października 2026 r., II SA/Lu 287/26 – warunki zabudowy terenu

Wynik

Oddalono skargę

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie

Data orzeczenia

1 października 2026

Prawomocne

nie

## Treść rozstrzygnięcia

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Parchomiuk (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Brygida Myszyńska-Guziur Sędzia WSA Anna Ostrowska Protokolant Sekretarz sądowy Kinga Kościejewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 października 2026 r. sprawy ze skargi M. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białej Podlaskiej z dnia 4 marca 2026 r., znak: SKO.4012.PL/868/25/26 w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę.

Analiza z kontekstem sprawy

## Co to orzeczenie oznacza dla Twojej sprawy?

Zapytaj o skutki rozstrzygnięcia, podstawę prawną albo argumenty do wykorzystania. AnyLawyer rozpocznie od tej konkretnej sprawy.

[Zapytaj AnyLawyer o to orzeczenie](https://anylawyer.com/sign-up?redirect%5Furl=%2Fapp%2Fprojects%2Fnew%3Fq%3DSprawa%253A%2BII%2BSA%252FLu%2B287%252F26.%2BOrgan%253A%2BWojew%25C3%25B3dzki%2BS%25C4%2585d%2BAdministracyjny%2Bw%2BLublinie.%2BData%253A%2B1%2Bpa%25C5%25BAdziernika%2B2026.%2BRozstrzygni%25C4%2599cie%253A%2BOddalono%2Bskarg%25C4%2599.%2BWyja%25C5%259Bnij%2Bjej%2Bznaczenie%2Bpraktyczne%252C%2Bkluczowe%2Bprzepisy%2Bi%2Bargumenty%252C%2Bkt%25C3%25B3re%2Bmog%25C4%2585%2Bmie%25C4%2587%2Bznaczenie%2Bw%2Bpodobnej%2Bsprawie.%26name%3DAnaliza%2BII%2BSA%252FLu%2B287%252F26)

## Uzasadnienie

Zaskarżoną do sądu decyzją z 4 marca 2026 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Białej Podlaskiej (dalej jako: Kolegium), po rozpatrzeniu odwołania M. R. (dalej jako: skarżący), uchyliło w części decyzję Wójta Gminy Tuczna (dalej jako: Wójt) z 4 lipca 2025 r. w przedmiocie warunków zabudowy i w tym zakresie orzekło co do istoty sprawy, a w pozostałej części utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Decyzja została wydana w następującym stanie sprawy: Po rozpoznaniu wniosku spółki V. W. (dalej jako: inwestor), decyzją z 4 lipca 2025 r. Wójt ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie farmy fotowoltaicznej o mocy do 6 MW wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, na działkach nr \[...\], \[...\], \[...\], \[...\], \[...\], \[...\], \[...\], \[...\], \[...\], \[...\], \[...\] w miejscowości M. (gmina T.). Od powyższej decyzji odwołanie wniósł M. R., będący właścicielem działek o nr ew. \[...\] i \[...\], sąsiadujących bezpośrednio z terenem inwestycji. Skarżący zarzucił organowi I instancji naruszenie zasady ładu przestrzennego, nieuwzględnienie interesów osób trzecich, brak jednoznacznego określenia dostępu działek objętych wnioskiem do drogi publicznej, niepewną sytuację planistyczną działki nr \[...\], wpływ na krajobraz i rozwój turystyki oraz brak konsultacji społecznych. Po rozpatrzeniu odwołania, wskazaną na wstępie decyzją z 4 marca 2026 r., Kolegium uchyliło decyzję Wójta w części II pkt 2 ppkt 2 i 4 i w tej części orzekło co do istoty sprawy ustalając obowiązki w zakresie zakazu niszczenia lub uszkadzania urządzeń melioracji oraz wskazując, że ewentualna przebudowa lub likwidacja rowów i drenowań wymaga uzyskania odpowiedniej zgody wodnoprawnej. W pozostałej części Kolegium utrzymało w mocy decyzję Wójta. W uzasadnieniu Kolegium podzieliło stanowisko organu I instancji, że teren planowanej inwestycji nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Dotyczy to również części działki nr \[...\]. Na rysunku obowiązującego planu na działce nr \[...\] nie ma żadnych symboli wskazujących na przeznaczenie terenu. Uznając nawet, że jest to teren użytków zielonych oznaczony w obowiązującym planie symbolem "RZ" (§ 3 ust. 1 pkt 2), ze względu na oznaczenie kolorem zielonym, należy stwierdzić, że ustalenia dla tego terenu zostały określone jako "zgodne z obowiązującym planem", czyli planem przyjętym uchwałą nr \[...\] Rady Gminy T. z dnia 18 października 1993 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego gminy. Plan ten wygasł z mocy prawa z dniem 31 grudnia 2003 r., co oznacza, że ustalenia dla terenów użytków zielonych "RZ" nie obowiązują. Planowana inwestycja jest instalacją odnawialnego źródła energii, co oznacza, że nie jest wymagane spełnienie warunku dobrego sąsiedztwa, a wydanie decyzji o warunkach zabudowy wymaga przeprowadzenia tzw. uproszczonej analizy urbanistycznej, w ramach której weryfikuje się spełnienie wymogów określonych w art. 61 ust. 1 pkt 3-6 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (aktualnie: Dz. U. z 2026 r., poz. 538, ze zm.; dalej jako: u.p.z.p.). Warunek odpowiedniego uzbrojenia terenu został spełniony – ze złożonych przez inwestora dokumentów wynika, że zaopatrzenie w energię elektryczną będzie pokryte z innego źródła, tj. z układów potrzeb własnych stacji GPO. W ocenie Kolegium analizowany warunek dotyczy tylko ustalenia możliwości dostaw energii do planowanej inwestycji, natomiast nie dotyczy kwestii odbioru energii. W przypadku elektrowni fotowoltaicznych możliwości te będą badane na kolejnym etapie procesu inwestycyjnego na podstawie przepisów Prawo energetyczne. Teren planowanego zamierzenia inwestycyjnego nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia na cele nierolnicze i nieleśne. Na terenie działek inwestycyjnych znajdują się łąki trwale LIV, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych Lzr-LIV, pastwiska PsIV oraz grunty pod wodami W-LIV, Ws-PsIV, pastwiska trwałe PsIV. Zamierzenie nie jest sprzeczne z przepisami odrębnymi w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. i nie znajduje się na obszarach wymienionych w art. 61 ust. 1 pkt 6 u.p.z.p. Planowana inwestycja zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Obowiązują dla niej ustalenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia z 8 września 2023 r. W postępowaniu tym badane były kwestie, na które zwraca uwagę skarżący w odwołaniu, w tym m.in. oddziaływanie przedsięwzięcia na krajobraz oraz oddziaływanie akustyczne. W decyzji środowiskowej i charakterystyce zostały opisane działania mające ograniczyć to oddziaływanie. Decyzja wydana została po uzgodnieniu z właściwymi organami. Projekt decyzji został uzgodniony także z Wodami Polskimi jako organem właściwym w sprawach melioracji wodnych. Organ I instancji przeniósł co do zasady warunki określone w postanowieniu uzgadniającym Wód Polskich z 19 grudnia 2024 r. Z uwagi na błędne pominięcie niektórych elementów, Kolegium postanowiło konwalidować te braki poprzez rozstrzygnięcie reformatoryjne. Kolegium wskazało przy tym, że Wody Polskie nie wniosły zastrzeżeń co do zawartego w projekcie decyzji o warunkach zabudowy zapisu stwierdzającego, że teren planowanej inwestycji nie leży w obszarze zagrożenia powodzią w rozumieniu ustawy Prawo wodne Wbrew zarzutom podniesionym w odwołaniu, Kolegium nie znalazło żadnych podstaw do stwierdzenia niezgodności wnioskowanej lokalizacji z przepisami prawa. W skardze do sądu administracyjnego na decyzję Kolegium M. R., reprezentowany przez pełnomocnika profesjonalnego, podniósł zarzuty naruszenia: (1) art. 7 i art. 77 § 1 w zw. z art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej jako: "k.p.a"), poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy oraz niewyczerpujące zebranie i błędne rozpatrzenie całości materiału dowodowego poprzez niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, poprzez niedokonanie szczegółowej analizy zarzutów zgłoszonych przez Skarżącego dotyczących podtopień na działkach objętych wnioskiem o wydanie warunków zabudowy; (2) art. 15 w zw. art. 107 § 3 k.p.a., poprzez brak ponownej szczegółowej analizy sprawy i sporządzenie uzasadnienia decyzji niezgodnie z wymaganiami k.p.a., gdyż Kolegium nie przeanalizowało szczegółowo spełnienia warunków określonych w art. 61 ust.1 u.p.z.p.; (3) art. 53 ust. 4 pkt 9 w zw. z art. 64 ust. ł u.p.z.p., poprzez niewłaściwe zastosowanie, polegające na nieustalaniu kategorii drogi, za pośrednictwem której teren inwestycji będzie miał zapewnioną obsługę komunikacyjną; (4) art. 61 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p., poprzez niewłaściwe zastosowanie, polegające na wydaniu decyzji o warunkach zabudowy, podczas gdy wnioskodawca nie wykazał, żeby istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu było wystarczające dla planowanego zamierzenia budowlanego. W oparciu o tak sformułowane zarzuty pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie decyzji organów obydwu instancji oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania wg norm przepisanych. Ponadto w skardze zawarto wniosek o przeprowadzenie uzupełniającego dowodu z dokumentu w postaci pisma gestora sieci energetycznej, na fakt braku niezbędnego uzbrojenia terenu, zarówno planowanego jak i istniejącego, dla planowanej inwestycji. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji i kwestionując zasadność zarzutów podniesionych w skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył co następuje: Skarga podlegała oddaleniu, gdyż zaskarżona decyzja Kolegium jest zgodna z prawem. Na wstępie należy odnotować, że rozstrzygnięcia organów zostały wydane w oparciu o prawidłowy stan prawny. Wywód Kolegium, dotyczący zastosowania przepisów przejściowych zawartych w ustawie z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw; Dz. U. z 2023 r., poz. 1688, ze zm.) jest prawidłowy. Z uwagi na te regulacje, dopuszczalne było określenie warunków lokalizacji inwestycji tego rodzaju jak w rozpoznawanej sprawie (instalacja odnawialnego źródła energii na użytkach rolnych określonej klasy) w decyzji o warunkach zabudowy, przy zastosowaniu art. 54 i art. 61 u.p.z.p. w brzmieniu dotychczasowym, sprzed wspomnianej nowelizacji (art. 59 ust. 2 ustawy zmieniającej z 2023 r.). W pełni prawidłowe jest również stanowisko organów, że z uwagi na charakter inwestycji – w zakresie instalacji odnawialnego źródła energii, przy wydawaniu warunków zabudowy w rozpoznawanej sprawie wyłączona była weryfikacja przesłanek wynikających z tzw. zasady dobrego sąsiedztwa oraz wymogu zapewnienia dostępu terenu do drogi publicznej (art. 61 ust. 3 w zw. z ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p. w miarodajnym dla rozpoznawanej sprawy brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie nowelizacji z 2023 r.). Analizę zgodności z prawem zaskarżonych decyzji należy rozpocząć od kwestii nieobjętej zarzutami skargi, aczkolwiek fundamentalnej i wymagającej odniesienia się przez sąd administracyjny, zobowiązany do pełnej kontroli legalności zaskarżonej decyzji, niezależnie od zarzutów skargi (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz. U. z 2026 r., poz. 143; dalej jako: p.p.s.a.). Niezależnie od stanu prawnego, podstawową zasadą, utrzymaną także po reformie systemu planowania i zagospodarowania przestrzennego, jest to, że decyzje o warunkach zabudowy wydaje się w sytuacji braku planu miejscowego (art. 59 ust. 1 u.p.z.p. w brzmieniu obowiązującym zarówno przed, jak i po wejściu w życie ww. nowelizacji). A contrario, w sytuacji, kiedy teren, na którym ma być realizowana inwestycja jest objęty planem miejscowym, nie jest dopuszczalne ustalenie warunków zabudowy w drodze decyzji. Sytuacja komplikuje się w przypadkach, w których rozległość terenu inwestycji sprawia, że jego część znajduje się na obszarze objętym planem miejscowym, zaś część działek nie jest objęta planem. W takim przypadku ustalenie warunków lokalizacji inwestycji opiera się na dwóch reżimach – dla obszaru objętego planem warunki realizacji inwestycji określa plan miejscowy, dla działek leżących poza granicą regulacji aktu prawa miejscowego warunki należy określić w decyzji. Tego rodzaju "hybrydowe" ustalenie warunków zabudowy (dla części działki – plan miejscowy, dla części – decyzja o warunkach zabudowy) jest uznawane w orzecznictwie za w pełni dopuszczalne (por. przykładowo: wyroki NSA z 4 listopada 2021 r., II OSK 1212/19; z 2 czerwca 2026 r., II OSK 388/26). W rozpoznawanej sprawie inwestycja ma być realizowana na jedenastu działkach, w tym na działce nr \[...\]. Działka ta jest o tyle problematyczna, że jej część znajduje się w granicach objętych miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego – uchwałą nr \[...\] Rady Gminy T. z dnia 9 grudnia 2002 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy T. (Dz. Urz. Woj. L. . z 2023 r., nr \[...\], poz. 392). Analiza załącznika nr 9 do uchwały, zawierającego mapę obrazującą ustalenia dla obszaru miejscowości M. (analiza bazuje na załącznikach opublikowanych w dzienniku urzędowych, jak i dostępnych poprzez System Informacji Przestrzennej Gminy T., na stronie https://tuczna.e-mapa.net/; załączniki dostępne przez System są bardziej czytelne), wskazuje jednoznacznie, że granica obszaru objętego planem przebiega w taki sposób, że dzieli działkę nr \[...\] na dwie części (w proporcji ok. 1 do 2), z których mniejsza, północna część jest objęta granicami planu, większa zaś – nie. Sytuacja planistyczna tej działki jest nader skomplikowana, z uwagi na treść uchwały z 2002 r. Obszar działki nr \[...\] objęty planem jest oznaczony na jego rysunku kolorem jasnozielonym. Legenda mapy nie zawiera jednak takiego oznaczenia. Organ I instancji twierdzi, że chodzi o teren użytków zielonych, oznaczony symbolem "RZ". Takie oznaczenie graficzne mogło być przeniesione z postanowień poprzedniego planu miejscowego, uchwalonego w 1993 r., zmienionego uchwałą z 2002 r. (uchwała Nr \[...\] Rady Gminy T. z dnia 18 października 1993 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego gminy; Dz. Urz. Woj. Bialskopodlaskiego z 1993 r., Nr \[...\], poz. 96). Co gorsza, uchwała z 2002 r. nie zawiera samodzielnej regulacji określającej przeznaczenie i zasady zagospodarowania terenu oznaczonego symbolem "RZ". Z treści § 3 ust. 1 pkt 2 uchwały z 2002 r. wynika jedynie, że dla terenów użytków zielonych (RZ) obowiązują "ustalenia zgodne z obowiązującym planem", tj. wynikające z planu uchwalonego w 1993 r. Kolegium zasadnie zwraca uwagę, że plan ten wygasł z mocy prawa z dniem 31 grudnia 2003 r. (art. 87 ust. 3 u.p.z.p.: obowiązujące w dniu wejścia w życie ustawy miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego uchwalone przed dniem 1 stycznia 1995 r. zachowują moc do czasu uchwalenia nowych planów, jednak nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 2003 r.). Bezspornie (co potwierdza analiza załącznika graficznego do decyzji organu I instancji), w rozpoznanej sprawie ustalono warunki zabudowy w zakresie obejmującym wszystkie działki wskazane we wniosku inwestora, w tym całą działkę nr \[...\]. Co do zasady niedopuszczalne jest wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla terenu, który objęty jest postanowieniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zasada ta musi być jednak stosowana racjonalnie. Jej istotą jest to, że to plan miejscowy jest podstawowym źródłem determinującym prawne warunki realizacji inwestycji na określonym obszarze. Jakkolwiek formalnie rzecz biorąc, część działki nr \[...\] jest objęta miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego uchwalonym w 2002 r. (mieści się w granicach wyznaczonych na rysunku planu), to jednak nie sposób abstrahować od faktu, że plan nie zawiera żadnej treści normatywnej odnoszącej się do przeznaczenia oraz zasad zagospodarowania tego terenu. Rysunek planu, jakkolwiek wyznacza granice terenu objętego tą regulacją, nie pozwala nawet na ustalenie podstawowego przeznaczenia terenu. Do zastosowanego oznaczenia graficznego – kolor jasnozielony, prawodawca miejscowy w legendzie planu uchwalonego w 2002 r. nie przypisał żadnego oznaczenia tekstowego. Przypisywanie temu oznaczeniu graficznemu charakteru terenu użytków zielonych, oznaczonego symbolem "RZ", opiera się jedynie na domniemaniu, bazującym na treści poprzedniego planu, uchwalonego w 1993 r., który został zmieniony uchwałą z 2002 r. Z kolei jeżeli chodzi o część tekstową, to również w tym zakresie obowiązujący plan z 2002 r. nie zawiera w istocie żadnej treści normatywnej. Z treści § 3 ust. 1 pkt 2 uchwały z 2002 r. wynika jedynie, że dla terenów użytków zielonych (RZ) obowiązują "ustalenia zgodne z obowiązującym planem", tj. wynikające z planu uchwalonego w 1993 r. Nie jest jednak możliwe sięgnięcie do tej regulacji (celem zbudowania normy prawnej, determinującej warunki prawne przeznaczenia i zagospodarowania tego terenu), gdyż utraciła ona moc obowiązującą z dniem 31 grudnia 2003 r. Konkluzją musi być stwierdzenie, że pomimo formalnego objęcia fragmentu działki nr \[...\] granicami obowiązującego planu miejscowego uchwalonego w 2002 r. (w części graficznej), obowiązujący plan nie zawiera w odniesieniu do niej żadnych treści normatywnych, określających prawne determinanty przeznaczenia i zagospodarowania terenu. Skoro tak, jedynym racjonalnym wyjściem jest uznanie, że również dla tego fragmentu działki nr \[...\] nie obowiązują żadne ustalenia planu miejscowego, co oznacza, że określenie warunków zabudowy i zagospodarowania tego terenu musi nastąpić w drodze decyzji. Podniesione w skardze zarzuty są niezasadne. Zarzuty procesowe (naruszenia zasad prawdy materialnej, swobodnej oceny dowodów, dwuinstancyjności, prawidłowego uzasadnienia decyzji administracyjnej), są ściśle powiązane z zarzutami naruszenia przepisów prawa materialnego, zatem ich analiza powinna odbywać się łącznie. Zarzuty te w istocie koncentrują się na trzech kwestiach: Po pierwsze, organy nie wzięły pod uwagę podnoszonych przez skarżącego argumentów dotyczących tego, że inwestycja jest realizowana na terenach okresowo lokalnie zalewanych, co stwarza niebezpieczeństwo dla okolicznych mieszkańców i zwierząt. Po drugie, pominięto ustalenia dotyczące kategorii drogi, za pośrednictwem której teren inwestycji będzie miał zapewnioną obsługę komunikacyjną, w konsekwencji czego zaniedbano obowiązku uzgodnienia treści decyzji o warunkach zabudowy z właściwym zarządcą drogi. Po trzecie, organy wadliwie oceniły spełnienie ustawowego warunku zapewnienia uzbrojenia terenu wystarczającego dla projektowanego zamierzenia – nie uwzględniły możliwości odbioru energii wyprodukowanej w planowanej inwestycji, a treść załączonego do skargi pisma gestora sieci energetycznej wyklucza zdaniem skarżącego możliwość przyłączenia wielkopowierzchniowej farmy fotowoltaicznej do sieci znajdującej się na obszarze gminy. Argumenty te nie są zasadne. W kwestii pierwszej, specyfika terenów, na których ma być realizowana planowana inwestycja (dominują grunty zakwalifikowane w ewidencji jako łąki trwałe niskiej klasy – ŁIV, na części działek znajdują się rowy melioracyjne – wydruki informacji o działkach z ewidencji gruntów, k. 25-26 akt adm.), wskazuje, że mogą to być tereny, na których okresowo występuje woda stojąca. Nie jest to jednak kwestia podlegająca badaniu na tym etapie procesu inwestycyjnego. Lokalne warunki gruntowe powinny zostać uwzględnione w projekcie budowlanym, a prawidłowość tych rozwiązań podlega weryfikacji przez organy administracji architektoniczno-budowlanej. Na etapie ustalania warunków zabudowy w tym aspekcie przepisy wymagają jedynie uzgodnienia w zakresie melioracji wodnych (art. 53 ust. 4 pkt 6 w zw. z art. 60 ust. 1 u.p.z.p.). Procedura uzgadniania została przeprowadzona, treść obowiązków wskazanych w postanowieniu uzgodnieniowym (postanowienie Dyrektora Zarządu Zlewni w B. P. PGW WP z 19 grudnia 2024 r.) została odzwierciedlona w zaskarżonej decyzji, przy czym Kolegium prawidłowo dokonało korekty rozstrzygnięcia organu I instancji, w którym wadliwie pominięto niektóre obowiązki. W kwestii zarzutów odnoszących się do zapewnienia dostępu terenu inwestycji do drogi publicznej w pełni zasadne jest stanowisko Kolegium. Jakkolwiek wykazanie, że teren ma dostęp do drogi publicznej jest jedną z przesłanek koniecznych do spełnienia przy ustalaniu warunków zabudowy, to w przypadku inwestycji w zakresie instalacji odnawialnego źródła energii, wymóg ten jest wyłączony expressis verbis (art. 61 ust. 3 w zw. z ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie nowelizacji z 2023 r.). Ponadto Kolegium zasadnie argumentuje, że teren ma bezpośredni dostęp do drogi publicznej, co zostało wykazane we wniosku. Jest to droga gminna (działki o nr ew. 652 i 639). Jakkolwiek treść art. 53 ust. 4 pkt 9 w zw. z art. 60 ust. 1 u.p.z.p. wymagająca uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy z właściwym zarządcą drogi – w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego, może być interpretowana w taki sposób, że uzgodnienie dotyczy również inwestycji, dla których nie jest wymagane spełnienie przesłanki zapewnienia dostępu do drogi publicznej, to jednak znów trafnie wskazuje Kolegium, że z uwagi na zbieżność podmiotową zarządcy drogi i organy wydającego decyzję o warunkach zabudowy, wymóg odrębnego uzgodnienia nie ma zastosowania. Jest to stanowisko ugruntowane w orzecznictwie, zarówno w przypadkach, gdy funkcję zarządcy pełni bezpośrednio organ wykonawczy gminy, jak i wyodrębniona jednostka organizacyjna – zarząd dróg (oprócz orzeczeń powołanych w odpowiedzi na skargę zob. także wyroki NSA z 6 września 2007 r., II OSK 776/07; z 24 września 2009 r., II OSK 1455/08; z 4 października 2012 r., II OSK 1038/11; z 9 lipca 2013 r., II OSK 609/12; z 7 października 2015 r., II OSK 318/14; z 7 lipca 2019 r. II OSK 1717/18; z 19 stycznia 2021 r., II OSK 2515/20; z 27 sierpnia 2025 r., II OSK 505/23; z 15 grudnia 2025 r., II OSK 326/25). W kwestii trzeciej, sąd uznaje za prawidłowe stanowisko Kolegium, że warunek, zgodnie z którym istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego (art. 61 ust. 1 pkt 3 i ust. 5 u.p.z.p.) został w rozpoznawanej sprawie spełniony poprzez wykazanie, że inwestycja nie wymaga zaopatrzenia w energię elektryczną ze źródła zewnętrznego (z sieci elektroenergetycznej), gdyż zaopatrzenie w energię zostanie pokryte w inny sposób – z układów potrzeb własnych stacji głównego punktu odbioru (GPO). Kwestia odbioru energii wyprodukowanej w planowanej inwestycji pozostaje poza zakresem badania w toku postępowania o ustalenie warunków zabudowy, nie dotyczy bowiem tego, czy "istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego". Pojęcie to, w odniesieniu do energii elektrycznej, powinno być odnoszone do zapewnienia źródła zaopatrzenia inwestycji w energię. Kwestia tego, w jaki sposób zostanie zagospodarowana energia wytworzona, nie jest rozstrzygana nawet na kolejnych etapach procesu inwestycyjno-budowlanego (projekt budowalny i pozwolenie na budowę), ale dopiero po zakończeniu inwestycji. Podlega ona regulacjom Prawa energetycznego, a nie przepisom z zakresu planowania i zagospodarowania przestrzennego. Takie stanowisko jest prezentowane w orzecznictwie, w którym wskazuje się, że jeżeli inwestycja w postaci farmy fotowoltaicznej jest samowystarczalna w zakresie zapotrzebowania na energię elektryczną, to brak jest podstaw do żądania od inwestora potwierdzenia spełnienia tego warunku poprzez przedstawienie gwarancji przedsiębiorstwa o zapewnieniu dostępu do sieci, bądź o tym, że taki dostęp powstanie (por. wyrok NSA z 7 listopada 2024 r., II OSK 2442/23; wyrok WSA w Gdańsku z 4 marca 2026 r.). Skład orzekający w rozpoznawanej sprawie w pełni podziela to stanowisko. Trafnie przy tym Kolegium wskazuje w odpowiedzi na skargę, że powoływany przez pełnomocnika skarżącego wyrok WSA w Łodzi z 18 lutego 2026 r. (II SA/Łd 789/25) nie ma zastosowania w sprawie, gdyż stanowisko Sądu w nim wyrażone odnosi się do innego problemu – zaopatrzenia farmy fotowoltaicznej w energię elektryczną, a nie odbioru energii wytworzonej w ramach tej inwestycji. Mając powyższe na uwadze, nie znajdując podstaw do zakwestionowania zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.

## Informacje o sprawie

Data wpływu

30 kwietnia 2026

Symbol z opisem

[6153 Warunki zabudowy terenu](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/tematy/6153-warunki-zabudowy-terenu)

Skarżony organ

Samorządowe Kolegium Odwoławcze

Sędziowie

Anna Ostrowska Brygida Myszyńska-Guziur Jerzy Parchomiuk /przewodniczący sprawozdawca/

## Powiązane dokumenty

* [Sygnatura: III SA/Po 469/26 · 1 października 2026Wyrok WSA w Poznaniu z 1 października 2026 r., III SA/Po 469/26 – warunki zabudowy terenu](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/iii-sa-po-469-26-wyrok-wsa-w-poznaniu-z-2026-10-01--iii-sa-po-469-26)
* [Sygnatura: II SA/Bd 485/26 · 30 września 2026Wyrok WSA w Bydgoszczy z 30 września 2026 r., II SA/Bd 485/26 – warunki zabudowy terenu](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/ii-sa-bd-485-26-wyrok-wsa-w-bydgoszczy-z-2026-09-30--ii-sa-bd-485-26)
* [Sygnatura: III SA/Po 888/26 · 30 września 2026Wyrok WSA w Poznaniu z 30 września 2026 r., III SA/Po 888/26 – warunki zabudowy terenu](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/iii-sa-po-888-26-wyrok-wsa-w-poznaniu-z-2026-09-30--iii-sa-po-888-26)

Źródło urzędowe: [Naczelny Sąd Administracyjny](https://orzeczenia.nsa.gov.pl/doc/6C0A02354E)

Na tej stronie

[Treść rozstrzygnięcia](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/ii-sa-lu-287-26-wyrok-wsa-w-lublinie-z-2026-10-01--ii-sa-lu-287-26#sentencja)[Analiza sprawy](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/ii-sa-lu-287-26-wyrok-wsa-w-lublinie-z-2026-10-01--ii-sa-lu-287-26#analiza)[Uzasadnienie](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/ii-sa-lu-287-26-wyrok-wsa-w-lublinie-z-2026-10-01--ii-sa-lu-287-26#uzasadnienie)[Informacje o sprawie](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/ii-sa-lu-287-26-wyrok-wsa-w-lublinie-z-2026-10-01--ii-sa-lu-287-26#informacje)[Źródło](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/ii-sa-lu-287-26-wyrok-wsa-w-lublinie-z-2026-10-01--ii-sa-lu-287-26#zrodlo)

Asystent AnyLawyer

Zadaj pytanie o to orzeczenie. Sygnatura, data i rozstrzygnięcie są już dodane do analizy.

[Zapytaj o to orzeczenie](https://anylawyer.com/sign-up?redirect%5Furl=%2Fapp%2Fprojects%2Fnew%3Fq%3DSprawa%253A%2BII%2BSA%252FLu%2B287%252F26.%2BOrgan%253A%2BWojew%25C3%25B3dzki%2BS%25C4%2585d%2BAdministracyjny%2Bw%2BLublinie.%2BData%253A%2B1%2Bpa%25C5%25BAdziernika%2B2026.%2BRozstrzygni%25C4%2599cie%253A%2BOddalono%2Bskarg%25C4%2599.%2BWyja%25C5%259Bnij%2Bjej%2Bznaczenie%2Bpraktyczne%252C%2Bkluczowe%2Bprzepisy%2Bi%2Bargumenty%252C%2Bkt%25C3%25B3re%2Bmog%25C4%2585%2Bmie%25C4%2587%2Bznaczenie%2Bw%2Bpodobnej%2Bsprawie.%26name%3DAnaliza%2BII%2BSA%252FLu%2B287%252F26)

---

## Wypróbuj AnyLawyer bezpłatnie przez 14 dni

AnyLawyer to asystent AI dla prawników. Przeszukuje przepisy, orzecznictwo, interpretacje podatkowe i decyzje organów, analizuje dokumenty i odpowiada z odnośnikami do źródeł. Dane są przechowywane w UE.

Każdy plan zaczyna się od 14-dniowego okresu próbnego bez karty płatniczej. Okres próbny nie przechodzi sam w płatny plan.

1. Załóż konto: https://anylawyer.com/sign-up?ref=ai-offer
2. Zadaj pytanie prawne albo dodaj dokument.
3. Sprawdź odpowiedź w podlinkowanych źródłach.
