Źródło: https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/ii-sa-kr-774-26-wyrok-wsa-w-krakowie-z-2026-10-09--ii-sa-kr-774-26

[Wróć do: Orzeczenia NSA](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa)

Sygnatura

# II SA/Kr 774/26

Wyrok WSA w Krakowie z 9 października 2026 r., II SA/Kr 774/26 – pozwolenie na budowę

Wynik

oddalono skargę

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie

Data orzeczenia

9 października 2026

Prawomocne

nie

## Treść rozstrzygnięcia

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Łoboz Sędziowie: Sędzia WSA Piotr Fronc Sędzia WSA Monika Niedźwiedź (spr.) Protokolant: starszy referent sądowy Adrianna Garus po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 października 2026 r. sprawy ze skargi R. Sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 31 marca 2026 r. znak: WI-I.7840.4.1.2026.JM w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno - budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę skargę oddala.

Analiza z kontekstem sprawy

## Co to orzeczenie oznacza dla Twojej sprawy?

Zapytaj o skutki rozstrzygnięcia, podstawę prawną albo argumenty do wykorzystania. AnyLawyer rozpocznie od tej konkretnej sprawy.

[Zapytaj AnyLawyer o to orzeczenie](https://anylawyer.com/sign-up?redirect%5Furl=%2Fapp%2Fprojects%2Fnew%3Fq%3DSprawa%253A%2BII%2BSA%252FKr%2B774%252F26.%2BOrgan%253A%2BWojew%25C3%25B3dzki%2BS%25C4%2585d%2BAdministracyjny%2Bw%2BKrakowie.%2BData%253A%2B9%2Bpa%25C5%25BAdziernika%2B2026.%2BRozstrzygni%25C4%2599cie%253A%2Boddalono%2Bskarg%25C4%2599.%2BWyja%25C5%259Bnij%2Bjej%2Bznaczenie%2Bpraktyczne%252C%2Bkluczowe%2Bprzepisy%2Bi%2Bargumenty%252C%2Bkt%25C3%25B3re%2Bmog%25C4%2585%2Bmie%25C4%2587%2Bznaczenie%2Bw%2Bpodobnej%2Bsprawie.%26name%3DAnaliza%2BII%2BSA%252FKr%2B774%252F26)

## Uzasadnienie

Decyzją Wojewody Małopolskiego z dnia 31 marca 2026 r. znak WI-I.7840.4.1.2026.JM orzeczono o odmowie zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki lub terenu i projektu architektonicznobudowlanego udzielenia pozwolenia na budowę inwestycji pn.: "Budowa pięciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych wraz z infrastrukturą techniczną na działkach: nr \[...\], \[...\], \[...\], \[...\] i \[...\] obr. \[...\] jednostka ewidencyjna N. H. przy ul. R. w K.". Decyzja ta zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym. Dnia 12 grudnia 2023 r. Inwestor złożył w organie administracji architektoniczno-budowlanej I instancji wniosek o wydanie pozwolenia na budowę. Prezydent Miasta Krakowa przeprowadził postępowanie administracyjne, które zakończył decyzją 370/6740.1/2024 z 26 kwietnia 2024 r. o odmowie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu i architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę ww. obiektu budowlanego, ponieważ po analizie złożonego wniosku i przedłożonej dokumentacji projektowej, po wszystkich uzupełnieniach – stwierdzono nieprawidłowości w przedłożonym projekcie zagospodarowania terenu i projekcie architektoniczno-budowlanym. Nieprawidłowości te zostały wskazane w postanowieniu z dnia 04.03.2024 r. Prezydent wskazał w uzasadnieniu decyzji, że mimo przedłożenia przez pełnomocnika Inwestora skorygowanej dokumentacji projektowej, brak jest jednak najważniejszych, wymaganych dokumentów i stwierdzić należy, że w zakreślonym terminie Inwestor nie dopełnił obowiązku usunięcia najważniejszych nieprawidłowości wskazanych w ww. postanowieniu. Od decyzji tej odwołanie złożył Inwestor. Wojewoda decyzją WI-I.7840.4.10.2024.JM z 14.03.2025 r. zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta Krakowa uchylił w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji wskazując kwestie, które należy uwzględnić. Prezydent po przeprowadzonym postępowaniu wydał 18.07.2025 r. decyzję odmowną nr 620/6740.1/2025, wskazując ponownie na niespełnienie wszystkich wymogów, o które organ każdorazowo zwracał się w ciągu prowadzonego postępowania oraz wszystkich poprzednich dotyczących projektowanej inwestycji. Od decyzji odmownej z 18 lipca 2025 r. odwołanie wniósł Inwestor, a Wojewoda Małopolski decyzją WI-I.7840.4.22.2024.JM ponownie uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Prezydent po ponownie przeprowadzonym postępowaniu ponownie odmówił zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki lub terenu i projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego. Od decyzji odmownej z 26 stycznia 2026 r. odwołanie wniósł Inwestor odwołanie. Organ odwoławczy dokonał powtórnego merytorycznego rozpoznania sprawy. Zweryfikował prawidłowość ustalenia kręgu stron postępowania. Następnie przywołując treść relewantnych przepisów prawa organ zbadał, czy w ich świetle decyzja o odmowie zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki lub terenu i projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę była prawidłowa. Organ odwoławczy, analizując zgromadzony materiał dowodowy, podzielił stanowisko organu I instancji, iż Inwestor nie wykazał zapewnienia prawidłowej obsługi komunikacyjnej, co stanowi naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego w zw. z § 14 Rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. W odniesieniu do działki nr \[...\] obręb \[...\], organ stwierdza, że figuruje ona w ewidencji jako droga publiczna (ul. R. za której stan i utrzymanie odpowiada Gmina. Niemniej jednak, samo sąsiedztwo z drogą publiczną nie jest tożsame z posiadaniem zjazdu. Jak wynika z opinii Zarządu Dróg Miasta, droga o takich parametrach nie jest w stanie zapewnić prawidłowej i bezpiecznej obsługi komunikacyjnej, bez jej uprzedniej przebudowy (do szerokości 5 m w konstrukcji twardej (asfaltowej) wraz z zapewnieniem co najmniej jednostronnego pobocza z zapewnieniem prawidłowych warunków odwodnienia na odcinku na wysokości dz. \[...\] obr. \[...\] N. H. do zjazdu na dz. \[...\] obr. \[...\] N. H., jak również wykonanie brakującego odcinka drogi w konstrukcji tłuczniowej powierzchniowo utrwalonej o szerokości 5 m.) Kluczowym elementem spornym jest komunikacja poprzez działkę nr \[...\], do której Inwestor posiada prawo w formie służebności. Choć prawo to potwierdza dostęp prawny, to na etapie projektu zagospodarowania terenu (PZT) Inwestor ma obowiązek przedstawić realny sposób połączenia tej nieruchomości z drogą publiczną (dz. nr \[...\]). W przedłożonym PZT brak jest wrysowanego zjazdu o odpowiednich parametrach (brak wyłukowań, brak określenia niwelety i nawierzchni). Zgodnie z art. 29 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, budowa lub przebudowa zjazdu wymaga zezwolenia zarządcy drogi. Brak takiego uzgodnienia (lub samej decyzji o lokalizacji zjazdu) uniemożliwia organowi ocenę, czy zjazd w ogóle może powstać w miejscu wskazanym przez Inwestora. Wojewoda wskazuje, że projekt zagospodarowania terenu musi być na tyle precyzyjny, aby organ nadzoru budowlanego (PINB) na etapie oddawania obiektu do użytkowania mógł jednoznacznie stwierdzić, czy inwestycja posiada bezpieczny i zgodny z przepisami dojazd. Inwestor, oznaczając fragment połączenia pasa służebności z drogą publiczną jedynie jako "j.zw." (nawierzchnia żwirowa), uniemożliwił taką weryfikację. Na PZT winny znaleźć się oznaczenia planowanych robót budowlanych niezbędnych do połączenia działki \[...\] z drogą publiczną \[...\], wraz ze wskazaniem trybu ich realizacji. Inwestor, mimo wyraźnego wezwania w trybie art. 35 ust. 3 Pb, uchylił się od obowiązku wykazania faktycznego połączenia z drogą publiczną. Twierdzenie pełnomocnika, że "precyzyjnie określono sposób dostępu", stoi w sprzeczności z brakiem graficznego przedstawienia zjazdu i parametrów technicznych drogi dojazdowej. W sytuacji, gdy istniejąca infrastruktura (ul. R. ) nie posiada wymaganej ciągłości i utwardzenia, a Inwestor nie przedstawia zgody zarządcy drogi na włączenie się do ruchu, organ nie ma podstaw do wydania decyzji pozytywnej. Decyzja odmowa jest wynikiem brakiem potwierdzenia zarówno parametrów technicznych dojazdu, jak i brakiem formalnego wykazania możliwości lokalizacji zjazdu z drogi publicznej. Odnosząc się do argumentacji odwołania, jakoby decyzja o lokalizacji zjazdu nie stanowiła obligatoryjnego załącznika do wniosku o pozwolenie na budowę organ odwoławczy wskazuje, że owszem, dopuszczalna jest praktyka tzw. wyłączenia zjazdu do odrębnego opracowania, a ryzyko braku uzyskania późniejszej zgody zarządcy drogi co do zasady obciąża Inwestora. Niemniej jednak, zasada ta nie zwalnia organu administracji architektoniczno-budowlanej z obowiązku weryfikacji, czy projektowana inwestycja w ogóle posiada zapewniony dostęp do drogi publicznej o parametrach wymaganych przez § 14 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Choć Inwestor może wyłączyć samą budowę zjazdu z zakresu wniosku, to na Projekcie Zagospodarowania Terenu (PZT) musi on jednoznacznie wskazać (wrysować) przebieg dojazdu oraz sposób jego włączenia w drogę publiczną (dz. nr \[...\]). W przedłożonym projekcie brak jest naniesionego zjazdu (brak wyłukowań, brak parametrów technicznych połączenia działki \[...\] z dz. \[...\]). Skoro ulica R. na spornym odcinku nie posiada utwardzenia i wymaganej szerokości, to automatyczne "założenie" dostępu bez wskazania konkretnych robót budowlanych na PZT uniemożliwia organowi stwierdzenie, czy projektowany budynek będzie obsługiwany komunikacyjnie w sposób zgody z przepisami. Mimo, że kontrola zgodności z projektem leży w gestii PINB, to aby organ nadzoru mógł w przyszłości zweryfikować poprawność wykonania dojazdu, musi on mieć punkt odniesienia w zatwierdzonym projekcie budowlanym. Pozostawienie dojazdu w sferze niedookreślonej (brak oznaczenia zjazdu i trybu realizacji zjazdu na dz. \[...\] i \[...\]) czyni późniejszą kontrolę niemożliwą. Wskazać należy, że obowiązek wykazania spełnienia warunków zapewnienia dostępności komunikacyjnej wynika z § 14 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j.Dz.U.2022.1225 ze zm.) - dalej WT zdaniem tut. organu nie został spełniony. Zgodnie z definicją "dostępu do drogi publicznej", zamieszczoną w art. 2 pkt 14 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym2, rozumie się bezpośredni dostęp do tej drogi albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej. Z powyższego przepisu jednoznacznie wynika, że w przypadku braku bezpośredniego dostępu do drogi publicznej, możliwy jest jedynie dwojakiego rodzaju pośredni dostęp do drogi publicznej, to znaczy poprzez ustanowienie służebności drogowej lub poprzez drogę wewnętrzną. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 9 Pb obiekt budowlany jako całość oraz jego poszczególne części, wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając m.in. poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej. Oznacza to, że dostęp do drogi publicznej jest niezbędnym warunkiem umożliwiającym podjęcie na określonym terenie realizacji konkretnego zamierzenia inwestycyjnego. Warunkiem uznania nieruchomości za nieruchomość zdatną na cele budowlane, oprócz jej położenia w terenach budowlanych, jest zapewnienie dla takiej nieruchomości dostępu do drogi publicznej, przy czym nie wystarcza faktycznie istniejący dostęp, ale musi to być dostęp prawnie zagwarantowany (zob. wyroki NSA z dnia 9 stycznia 2014 r., sygn. akt II OSK 1865/12 i z dnia 16 kwietnia 2013 r., sygn. akt II OSK 2465/11, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Oznacza to, że organy administracji architektoniczno-budowlanej mają obowiązek oceny czy droga wewnętrzna zapewni odpowiedni dojazd Inwestorowi z terenu inwestycji (działki budowlanej) do drogi publicznej. Podkreślić należy, że dostęp prawny oznacza, że winien on wynikać wprost z przepisu prawa, czynności prawnej, bądź orzeczenia sądowego. Nie może być on dostępem wyłącznie hipotetycznym. Musi to być dostęp realny, możliwy do wyegzekwowania przez inwestora przy użyciu dostępnych środków prawnych (por. wyrok NSA z dnia 26 stycznia 2007 r., sygn. akt II OSK 239/2006). Zatem, o ile sama decyzja o lokalizacji zjazdu mogłaby zostać uzyskana później, o tyle brak graficznego i opisowego przedstawienia zjazdu w PZT – w sytuacji gdy istniejący stan terenu uniemożliwia obsługę inwestycji – stanowi o niezgodności z art. 35 ust. 1 pkt 2 Pb w zw. z § 14 Warunków Technicznych. Inwestor nie może "przerzucić" na etap wykonawczy obowiązku wykazania, że parametry techniczne dojazdu są zachowane, skoro z akt sprawy (opinia ZDMK) wynika wprost, że stan obecny tych wymogów nie spełnia. Organ odwoławczy akcentuje, że kwestia parametrów technicznych samej drogi publicznej (ul. R. , dz. nr \[...\]) pozostaje dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy bezprzedmiotowa. Zgodnie z art. 1 oraz art. 7 ust. 2 ustawy o drogach publicznych, o statusie drogi decyduje fakt jej zaliczenia do odpowiedniej kategorii stosowną uchwałą rady gminy, a nie jej stan utwardzenia czy szerokość. Skoro dz. \[...\] stanowi drogę gminną, to posiada ona status drogi publicznej w rozumieniu przepisów prawa, a jej ewentualne niedostatki techniczne nie mogą być podstawą do twierdzenia, że drogi tej 'nie ma' lub że nie zapewnia ona dostępu prawnego. Niemniej jednak, uznanie dz. \[...\] za drogę publiczną nie uzasadnia braków w samym projekcie zagospodarowania terenu (PZT). Inwestor zgodnie z § 15 ust. 2 pkt 6 Rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (t.j.Dz.U.2022.1679) w projekcie zagospodarowania terenu ma obowiązek czytelnie przedstawić układ komunikacji wewnętrznej terenu w nawiązaniu do istniejącej komunikacji zewnętrznej - drogi publicznej wraz z charakterystycznymi wymiarami dostępu faktycznego i prawnego. Podstawą utrzymania odmowy nie jest bowiem stan drogi publicznej, lecz brak zaprojektowania przez Inwestora prawidłowego zjazdu i faktycznego połączenia z tą drogą. Choć Inwestor posiada służebność na dz. \[...\] (dostęp prawny), to w projekcie budowlanym zabrakło naniesienia konkretnych rozwiązań technicznych obrazujących, w jaki sposób ruch z terenu inwestycji zostanie włączony w pas drogi publicznej (dz. \[...\]). Inwestor podnosi, że zjazd może być przedmiotem odrębnego postępowania, jednak Organ odwoławczy zauważa, że o ile sama realizacja robót może nastąpić później, o tyle na etapie pozwolenia na budowę PZT musi wskazywać realną i technicznie możliwą koncepcję obsługi komunikacyjnej. Brak jakiegokolwiek wrysowania zjazdu oraz brak określenia trybu realizacji robót na dz. \[...\] i \[...\] powoduje, że organ nie jest w stanie zweryfikować zgodności z § 14 Warunków Technicznych. Organ wskazuje ponadto, że przedmiotowa inwestycja zlokalizowana jest na terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonym Uchwałą Nr LXXXI/1061/09 Rady Miasta Krakowa z dnia 23 września 2009 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "R. " w terenie oznaczonym symbolem: - U.5 – tereny zabudowy usługowej, - MN – tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinne. Ustalenia szczegółowe obowiązujące dla terenu U.5 i MN, w zakresie przeznaczenia terenów i zasady ich zagospodarowania określone zostały w Rozdziale III Ustalenia szczegółowe. Przeznaczenie terenów i zasady ich zagospodarowania w § 31 i § 33 mpzp. Zgodnie z przepisami szczegółowymi planu (§ 31 ust. 2 oraz § 33 ust. 2 pkt 4-6), katalog przeznaczenia dopuszczalnego obejmuje wprost m.in.: "nie wyznaczone na Rysunku Planu urządzone ciągi piesze, dojścia oraz podjazdy do budynków" oraz "dojazdy, zatoki postojowe i parkingi". Wojewoda wskazuje, że taka konstrukcja planu jest celowym zabiegiem planistycznym. Ma ona na celu ograniczenie powierzchni utwardzonej realizowanej poza głównymi osiami komunikacyjnymi wyznaczonymi w rysunku planu. Oznacza to, że każde dojście lub dojazd, które nie zostało sztywno określone w grafice planu, musi mieścić się w rygorystycznych limitach procentowych udziału powierzchni zainwestowanej. Dla terenu U5 (Zabudowa Usługowa) plan przewiduje maksymalny udział takiej powierzchni na poziomie 30%. Z dokumentacji projektowej wynika natomiast, że wskaźnik ten wynosi ok. 60%. Z kolei dla terenu MN (Zabudowa Jednorodzinna) limit wynosi 10%, podczas gdy projekt zakłada 12%. Organ odwoławczy nie podzielił stanowiska pełnomocnika Inwestora, jakoby wszystkie dojścia i dojazdy stanowiły "przeznaczenie podstawowe" jako urządzenia techniczne. Choć ogólna definicja w § 6 MPZP wspomina o urządzeniach towarzyszących, to przepisy szczegółowe dla jednostek U5 i MN wprost i jednoznacznie klasyfikują niewyznaczone w rysunku planu dojścia i dojazdy jako przeznaczenie dopuszczalne. W orzecznictwie i doktrynie przyjmuje się, że przepis szczegółowy (lex specialis) ma pierwszeństwo przed definicją ogólną. Inwestor, projektując infrastrukturę komunikacyjną w miejscu innym niż przewidział to planista, jest zobowiązany do zachowania rygorów powierzchniowych. Przekroczenie tych wskaźników stanowi naruszenie ustaleń MPZP, co zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego obliguje organ do odmowy wydania pozwolenia na budowę. W niniejszej sprawie organ I instancji zakwestionował również prawidłowość wyznaczenia wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej, jednak organ odwoławczy nie podzielił stanowiska organu I instancji. Organ I instancji wywiódł, że sama funkcja komunikacyjna terenu (dojazd, parking) automatycznie wyklucza go z powierzchni biologicznie czynnej. Tymczasem definicja zawarta w § 6 pkt 9 MPZP określa ten wskaźnik jako procentowy udział "powierzchni terenu zieleni", wyłączając z niego jedynie zieleń na dachach, tarasach i garażach podziemnych. Plan nie zawiera zapisu o wyłączeniu terenów zielonych sąsiadujących z komunikacją. Prezydent Miasta Krakowa oparł odmowę na założeniu, że Inwestor stosuje "geosiatkę" lub inne utwardzenia ażurowe, które próbuje kwalifikować jako teren zielony. Analiza akt sprawy oraz wyjaśnienia Pełnomocnika Inwestora jednoznacznie wskazują, że Inwestor nie przewiduje zastosowania geosiatki. Część jezdna i dojścia z płyt ażurowych zostały w całości ujęte w bilansie jako powierzchnia utwardzona (zainwestowana), a nie biologicznie czynna. W obrębie pasa 4,5 m wydzielono fizycznie pasy zieleni na gruncie rodzimym, które umożliwiają naturalną wegetację roślin i retencję wód. W ocenie organu odwoławczego, pasy zieleni zlokalizowane wzdłuż ciągu pieszo-jezdnego, o ile posiadają kontakt z gruntem rodzimym i nie pełnią funkcji konstrukcyjnej drogi, w pełni wyczerpują definicję terenu biologicznie czynnego. Brak jest podstaw prawnych do ich dyskwalifikacji wyłącznie ze względu na sąsiedztwo z drogą. Skoro Inwestor w aktualnym bilansie prawidłowo oddzielił nawierzchnię utwardzoną od terenu zielonego, zarzut organu I instancji w tym zakresie należy uznać za bezzasadny. Z powyższą decyzją nie zgodziła się R. sp. z o.o. z siedzibą w K. . W skardze zarzucono: Naruszenie przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: k.p.a.): - art. 6\. k.p.a. poprzez podejmowanie czynności bez stosownej podstawy prawnej, w szczególności wzywanie do uzupełnienia projektu budowlanego o: uzgodnienie zmiany zagospodarowania terenu przyległego do pas drogowego w oparciu o tzw. procedurę ZDMK-31; zezwolenie budowlane na przebudowę ul. R. ostateczną decyzję Prezydenta Miasta Krakowa na lokalizację zjazdu z ul. R. (jeśli będzie to wynikało z uzgodnienia Prezydenta Miasta Krakowa w ramach procedury ZDMK-31), - art. 7 k.p.a. przez zaniechanie czynności niezbędnych do wyjaśniania stanu faktycznego sprawy w szczególności poprzez przyjęcie a priori, że istniejący dojazd o nawierzchni żwirowej zlokalizowany na działce nr \[...\] nie może być wykorzystany do obsługi planowanej inwestycji oraz przez niezrealizowanie obowiązku orzekania w oparciu o istniejący stan faktyczny i prawny przez wybiorcze i błędne stosowanie przepisów prawa materialnego naruszając zasadę prawdy obiektywnej (art. 7 w zw. z art. 77 §1 k.p.a.); - art. 7a k.p.a. poprzez rozstrzyganie wątpliwości co do treści norm prawnych na niekorzyść strony (złamanie zasady in dubio pro libertate) poprzez przyjęcie, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego może dopuszczać przeznaczenie terenu na zabudowę mieszkalną, a jednocześnie de facto zakazywać dojazdu do działek przeznaczonych pod zabudowę, - art. 8 poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do władzy publicznej, z pominięciem zasady proporcjonalności poprzez przeniesienie całego ciężaru dowodowego na stronę, pomimo że sprawdzenie zgodności planowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego stanowi wyłączną kompetencję organu, - art. 9 i art. 11 k.p.a. poprzez nienależyte i niewyczerpujące informowanie stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, w szczególności niejasne wskazanie, na jakiej podstawie prawnej organ domaga się przedłożenia szeregu decyzji oraz uzgodnień, niewyjaśnienie powodów zakwestionowania rozwiązań projektowych (m.in. wykorzystania istniejącej drogi na działce nr \[...\]), - art. 77 k.p.a. poprzez pominięcie rozpoznania części materiału dowodowego przedłożonego w postaci zdjęcia lotniczego uwidaczniającego istniejącą drogę na działce nr \[...\], - art. 88 k.p.a. poprzez pominięcie faktu ustanowienia służebności gruntowej na działce nr \[...\] w celu zapewniania dostępu do drogi publicznej dla działek nr \[...\], \[...\], \[...\], \[...\] przed zbyciem ich w drodze przetargu przez Prezydenta Miasta Krakowa, - art. 107 § 3 k.p.a. przez nieprawidłowe i niepełne uzasadnienie decyzji, m.in.: błędne ustalenie, że teren inwestycji nie ma zagwarantowanego faktycznego i prawnego dostępu do drogi publicznej, pomimo istnienia drogi żwirowej (dostęp faktyczny\] w szlaku służebności gruntowej (dostęp prawny), błędne przyjęcie, że ul. R. nie posiada ciągłości i utwardzenia, błędne ustalenie, jakoby do obsługi planowanej inwestycji konieczna byłaby budowa nowego zjazdu z drogi publicznej błędne uznanie, że droga na działce nr \[...\] wykonana przy użyciu materiałów budowlanych stanowi drogę polną, oraz że oznaczenie "j.z." - "jezdnia żwirowa" nie stanowi treści mapy do celów projektowych, a jedynie adnotację projektanta. Skarżący zarzucił także naruszenie przepisów prawa materialnego, t.j. ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. prawo budowlane, a to: - art. 4\. p.b. poprzez przyjęcie, że prawo do zabudowy nieruchomości gruntowej jest zależne od zawarcia umowy na przebudowę drogi; - art. 35 ust 1 pkt 1 lit a) p.b. w zw. z ustaleniami Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie §6 ust. 1 pkt 8 w stosunku do dojazdu, który stanowi przeznaczenie podstawowe w myśl § 6 ust 1 pkt 7 m.p.z.p.. Ponadto zarzucono naruszenie przepisów rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (dalej z.f.p.b.), w szczególności § 15 ust 2\. pkt 6\. z.f.p.b. poprzez przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie istnieje konieczność objęcia zjazdu zakresem projektu zagospodarowania terenu, pomimo że projektuje się wykorzystanie istniejącego dojazdu cechującego się rzeczywistymi parametrami mającymi odzwierciedlenie w treści mapy do celów projektowych Odnosząc się w uzasadnieniu skargi do żądania Organu dotyczącego przedłożenia decyzji o pozwoleniu na przebudowę i rozbudowę ul. R. , należy zauważyć, że w zakres załączników do wniosku o pozwolenie na budowę nie wchodzi żadne zezwolenie budowlane. Organ nie wskazał także przepisu odrębnej ustawy, z którego wynikałby obowiązek dołączenia ww. zezwolenia do projektu budowlanego. Kategorycznie nie można zgodzić się poglądem, jakoby Prezydent Miasta Krakowa był uprawniony do nakazywania rozszerzenia projektu o dodatkowe elementy infrastruktury komunikacyjnej. Organ umocowany jest wyłącznie do sprawdzania zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. W aktualnym stanie prawnym, wyprzedzająca budowa połączenia komunikacyjnego z drogą publiczną nie jest niezbędna do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, albowiem ustawodawca przewidział możliwość realizacji poszczególnych elementów infrastruktury towarzyszącej (takich jak połączenia komunikacyjne i przyłącza\] niezależnie. Do zawiadomienia o zakończeniu budowy obiektu budowlanego lub wniosku o udzielenie pozwolenia na użytkowanie inwestor jest zobowiązany dołączyć oświadczenie o właściwym zagospodarowaniu terenów przyległych, jeżeli eksploatacja wybudowanego obiektu jest uzależniona od ich odpowiedniego zagospodarowania zgodnie z art. 57 ust 1 pkt 3\. Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane. Warto przy tym wspomnieć, że uprawnienia wynikające z art. 4 Ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane dotyczące zabudowy nieruchomości gruntowej, nie mogą być ograniczone poprzez zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, które nie mają podstawy w art. 15 Ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Rozumowanie Organu o konieczności wyprzedzającego uzyskania jakichkolwiek innych zgód budowlanych jest sprzeczne z zasadami logiki i zdrowego rozsądku, albowiem uzyskanie decyzji o pozwoleniu na budowę, nie daje jeszcze rękojmi jego realizacji. Odrębne pozwolenie na budowę może wygasnąć, zostać zmienione lub wyeliminowane z obrotu prawnego na wniosek strony, a przecież to weryfikacja zgodności planowanego zamierzenia inwestycyjnego z przepisami - w tym zakresie dostępu do drogi publicznej - stanowi przedmiot postępowania w niniejszej sprawie. Projekt budowlany jasno wskazuje, że nieruchomość posiada dostęp do drogi publicznej w sposób pośredni poprzez działkę \[...\] na zasadzie służebności gruntowej. Cechy geometryczne działek, w tym szerokość i ukształtowanie wysokościowe, pozwalają na wykorzystanie istniejącej jezdni żwirowej w szklaku służebnym jako dojścia i dojazdu zgodnie z przepisami prawa. Przeznaczenie działek w planie miejscowym na cele zabudowy mieszkalnej, w tym budowę dojść i dojazdów, a także fakt uprzedniego wyłączenia działki drogowej z produkcji rolniczej, również przemawia za uznaniem dostępu do drogi publicznej za realny i możliwy do wyegzekwowania. Pozwolenie na przebudowę i rozbudowę ul. R. nie dość, że nie jest wymagane, to nie musi być objęte tym samym projektem budowlanym. Ponadto w aktualnym stanie prawnym, późniejsza weryfikacja prawidłowości urządzenia dostępu do drogi publicznej leży w kompetencji nadzoru budowlanego na zasadzie z art. 54-59a Ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, toteż oczywiste jest, że udzielenie pozwolenia na budowę nie doprowadzi do sytuacji, w której zamierzenie inwestycyjne pozostałoby bez dojazdu. Dostęp do drogi publicznej - ul. R. , mającej kategorię drogi gminnej, zapewniony jest poprzez teren działki nr \[...\] stanowiącej własność Gminy Miejskiej K., po której na rzecz każdoczesnego właściciela nieruchomości gruntowych oznaczonych nr działek \[...\], \[...\], \[...\], \[...\] została ustanowiona za wynagrodzeniem nieograniczona w czasie służebność gruntowa przejazdu, przechodu i przejścia z mediami. Przebieg szlaku służebnego określa załącznik nr 2 do zarządzenia Prezydenta Miasta Krakowa nr 3413/2018, a następnie po terenie działki \[...\], do której inwestor posiada prawo do dysponowania z tytułu współwłasności zgodnie z treścią księgi wieczystej nr \[...\] Rysunek projektu zagospodarowania terenu wskazuje dojście oraz dojazd do działki budowlanej o szerokości zgodnej z wymogami § 14 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Fakt, że droga na działce \[...\] jest już urządzona i posiada istniejące połączenie komunikacyjne z drogą publiczną odzwierciedla mapa do celów projektowych. Nie ma zatem możliwości zaprojektowania już istniejącego rozwiązania. Organ nie zakwestionował zgodności przedłożonego rozwiązania z przepisami miejscowego planu zagospodarowania terenu ani nie wskazał żadnych innych przesłanek, które wykluczałby możliwość wykonywania służebności. Pomimo przytoczenia treści wyroku NSA wskazujących, że dostęp do drogi publicznej musi być realny i możliwy do wyegzekwowania przez inwestora przy użyciu dostępnych środków prawnych, Prezydent Miasta Krakowa działając jako organ administracji architektoniczno-budowlanej architektoniczno-budowlanej w ogóle nie przeanalizował tej kwestii i a priori wykluczył możliwość dojścia i dojazdu szlakiem wskazanym w projekcie budowlanym powołując się na opinię Prezydenta Miasta Krakowa - działającego jako zarządca drogi publicznej (ZDMK) z dnia 30 kwietnia 2025 r. o znaku RW.460.8.51.2025 r, stwierdzając, że dostęp do drogi publicznej będzie zagwarantowany dopiero po przebudowie ul. R. . Jest to sprzeczne z zakresem kompetencji, jakie Organ wykorzystuje przy badaniu zgodności przedłożonego projektu z przepisami prawa. Odnosząc się do żądania Organu dotyczącego przedłożenia uzgodnienia zmiany zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego, należy zauważyć, że Organ powołuje się na linię orzeczniczą wyznaczoną wyrokiem NSA z dnia 29 stycznia 2020 r., sygn.: II OSK 3832/18, który rozstrzygnął w sprawie dotyczącej braku uzgodnienia projektu budowlanego z Generalną Dyrekcją Dróg Krajowych i Autostrad, gdzie włączenie do drogi ruchu drogowego spowodowanego zmianą zagospodarowania terenu przyległego miało wpływ na drogę krajową oraz planowaną drogę ekspresową. Stan faktyczny i prawny niniejszej sprawy jest jednak istotnie rozbieżny. Jak wywiódł NSA z dnia 9 września 2008 r., sygn. akt 11 OSK 995/07, ww. uzgodnienie jest wymagane wyłącznie wtedy, gdy zmiana zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego łączy się z możliwością włączenia do drogi ruchu drogowego spowodowanego tą zmianą, a zatem konieczność dokonania uzgodnienia podlega uznaniu Organu po przeanalizowaniu przesłanki określonej w przepisie. Skoro Prezydent Miasta Krakowa na zasadniczym etapie planowania przestrzennego — podczas sporządzania Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego "R. doszedł do przekonania, że uzgodnienie zmiany zagospodarowania terenu w odniesieniu do dróg gminnych oraz dróg powiatowych w tym wypadku nie jest niezbędne (wszakże Ustawa o Planowaniu i Zagospodarowaniu Przestrzennym dopuszcza taką możliwość), uznając, że planowane przeznaczenie terenu nie będzie mieć istotnego wpływu na ruch drogowy, to niezrozumiałe jest, dlaczego ww. uzgodnienie miałby być wymagane przed wydaniem pozwolenia na budowę. Przyjęcie stanowiska, że Organ może wymagać uzgodnienia dowolnie, przesuwając rozstrzygnięcie co do sposobu zagospodarowania terenu na etap udzielania pozwolenia na budowę, oznaczałoby de facto, że część ustaleń MPZP nie jest wiążąca do momentu indywidualnego uznania zarządcy drogi, godząc w konstytucyjną zasadę praworządności oraz równości. Uzgodnienie projektu budowlanego powinno ograniczyć się do oceny konkretnych rozwiązań zawartych w projekcie, których nie sposób było ustalić na etapie uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Nie do zaakceptowania jest sytuacja, w której brak uzgodnienia zarządcy uniemożliwiłby przeznaczenie terenu działki zgodnie z zapisami MPZP. Organ sprawując władztwo planistyczne, gdy ustalane było przeznaczenie terenu oraz jego sposób skomunikowania z drogą publiczną, powinien przynajmniej szacunkowo określić możliwe konsekwencje swoich ustaleń dla ruchu drogowego. Parametry ruchu drogowego wynikające z wielkości zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie 5 budynków mieszkalnych jednorodzinnych na 4 działkach ewidencyjnych lokalizowanych w oddaleniu od pasa drogowego nie odbiegają od typowych i mają zaniedbywalny wpływ na bezpieczeństwo ruchu drogowego. Z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawach prowadzonych przez Zarząd Dróg Miasta K. wynika, że właściciele pięciu budynków mieszkalnych będą posiadali po jeden/dwa samochody osobowe, a wielkość generowanego ruchu to od 2 do 4 przejazdów na dzień dla każdego samochodu. Tak więc zrealizowana inwestycja będzie generowała ruch przez ul. R. (dz. nr \[...\]) wielkości do 40 pojazdów na dobę. Oznacza to średnio dobowo przejazd 1 samochodu osobowego co 36 minut. Oczywiście ze względu na zjawisko szczytu komunikacyjnego, średni interwał pomiędzy przejazdami może być różny w zależności od pory dnia, co jednak wydaje się mieć znikomy wpływ na ogół ruchu w tym rejonie. Tymczasem Organ wezwał do przeprowadzenia procedury ZDMK-31 dla której, jak wynika z Biuletynu Informacji Publicznej, nie ma trybu odwoławczego. Zarządca drogi wskazał, że aktualna szerokość drogi publicznej około 3,7 m jest zbyt mała do obsłużenia ruchu pojazdów. Nie wyjaśnił przy tym, jak aktualnie odbywa się ruch pojazdów po drodze niespełniającej warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi i ich usytuowanie. Nie wskazał natężenia ruchu ani nie określił jak aktualnie mijają się pojazdy na ul. R. . Nie rozważył także możliwości zmiany organizacji ruchu np. wprowadzenia ruchu wahadłowego. ZDMK w ramach procedury nr \[...\] przygotował projekt umowy na przebudowę ul. \[...\] na koszt inwestora, szacując koszt przebudowy na \[...\] zł, obwarowując jej niewykonanie dwukrotnością wartość inwestycji (\[...\]) wymagalną nawet w przypadku odstąpienia od realizacji powiązanej z nią inwestycji kubaturowej. Należy przy tym zwrócić szczególną uwagę, że przebudowa drogi publicznej w tym przypadku nie byłaby podyktowana szczególnymi potrzebami komunikacyjnymi projektowanego zamierzenia budowlanego, a jedynie doprowadzeniu drogi gminnej do zgodności z obowiązującymi przepisami. Organ sprawując nadzór i organizując ruch na ul. R. od lat nie wprowadza organizacji ruchu poprawiającej bezpieczeństwo, ani nie planuje usunąć istniejących niezgodności z przepisami, dokonując jej przebudowy. Uchwała nr LXXXl/1061/09 Rady Miasta Krakowa z dnia 23 września 2009 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "R. " weszła w życie z dniem 9 listopada 2009 r. Prezydent przez ponad 16 lat nie doprowadził drogi do zgodności z przepisami, pomimo faktu, że w ramach przetargu zbył działki objęte inwestycją jako przeznaczone pod zabudowę mieszkalną jednorodzinną, wskazując informacje o posiadanym przez ww. działki dostępie do drogi publicznej. Skarżący akcentuje, iż pogląd, że wydanie pozwolenia na budowę nie może być uzależnione od uznania administracyjnego w procesie opiniowania rozwiązań projektowych przez jednostkę organizacyjną miasta na prawach powiatu, będącego równocześnie organem wydającym pozwoleniem na budowę jest ugruntowany w orzecznictwie. Organ pomimo posiadania kompetencji do sporządzenia MPZP, wydawania pozwoleń na budowę oraz zarządzania drogami, nie może nakazać inwestorowi zawarcia umowy na przebudowę drogi gminnej, stanowiącej niezależny obiekt budowlany, poprzez poszerzenie jezdni do wartości zgodnej z przepisami, ani uzależniać od tego faktu wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Odnosząc się do żądania dotyczącego przedłożenia zezwolenia na lokalizację zjazdu Skarżący wskazuje, że Organ niewłaściwie zastosował przepis art. 29 ust. 3a Ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych. Zgodnie z art. 29\. ust 2\. pkt 11\. Ustawy Prawo Budowlane budowa zjazdów z dróg powiatowych i gminnych oraz zatok parkingowych na tych drogach nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę oraz zgłoszenia, toteż powołany przepis art. 29 ust. 3a Ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych ma zastosowanie wyłącznie w odniesieniu do budowy zjazdów z dróg krajowych i wojewódzkich, co konweniuje z treścią art. 34\. ust 3\. pkt 4 Ustawy Prawo Budowlane - dotyczącym konieczności przedłożenia oświadczenia właściwego zarządcy drogi o możliwości połączenia działki z drogą zgodnie z przepisami o drogach publicznych, tworząc spójny porządek prawny. Zakres wniosku o pozwolenie na budowę nie obejmował budowy ani przebudowy zjazdu. W kwestii interpretacji przez organ odwoławczy postanowień m.p.z.p. Skarżący wskazuje, że udział powierzchni zainwestowanej obiektami i urządzeniami, o których mowa w § 31 ust. 2 Uchwały nr LXXXl/1061/09 Rady Miasta Krakowa z dnia 23 września 2009 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "R. " wynosi 0% i należy do dopuszczalnego przedziału od 0% do 30%, a udział powierzchni zainwestowanej również należy do dopuszczalnego przedziału od 0% do 10% przewidzianego dla tej jednostki planistycznej. Jednocześnie wyjaśnia się, że wszystkie projektowane dojścia i dojazdy stanowią przeznaczenie podstawowe, dla którego nie określono wskaźników zainwestowania innych niż powierzchnia zabudowy. Projektowane dojścia i dojazdy stanowią niezbędne elementy infrastruktury technicznej i są konieczne do prawidłowego funkcjonowania przedmiotowej inwestycji. Nie mieszczą się zatem w definicji przeznaczenia dopuszczalnego określonego w §6 ust. 1 pkt 8\. ww. Uchwały, w brzmieniu: "ilekroć mowa o przeznaczeniu dopuszczalnym - należy przez to rozumieć rodzaj przeznaczenia inny niż podstawowy, który dopuszczony został w danym terenie jako uzupełnienie lub wzbogacenie przeznaczenia podstawowego na warunkach określonych w ustaleniach planu", natomiast zawierają się w definicji przeznaczenia podstawowego, gdyż zgodnie z § 6 ust. 1 pkt 7\. ww. Uchwały, ilekroć mowa o "przeznaczeniu podstawowym - należy przez to rozumieć rodzaj przeznaczenia, który został ustalony planem jako jedyny lub przeważający na wyznaczonym terenie; w przeznaczeniu podstawowym mieszczą się również towarzyszące elementy zagospodarowania terenu tj.: a) zieleń urządzona, niezbędna do kształtowania ładu przestrzennego i właściwych warunków zagospodarowania, stanowiąca jednocześnie składnik terenu zieleni niezbędnej do zapewnienia właściwego procentowego wskaźnika powierzchni czynnej biologicznie; b) urządzenia budowlane, urządzenia techniczne zapewniające możliwość użytkowania obiektów zgodnie z ich przeznaczeniem". Projekt przewiduje budowę dojść i dojazdów wyłącznie w zakresie niezbędnego minimum. Szerokość dojazdów przyjęto jako najmniejszą dopuszczalną przepisami. Z uwagi na brak prawnych regulacji, co do szerokości dojść do budynków mieszkalnych jednorodzinnych, przyjęto minimalną szerokość spełniającą funkcję użytkową. Nie przewiduje się wykonywania jakichkolwiek dojść, dojazdów, podjazdów itp. stanowiących uzupełnienie lub wzbogacenie przeznaczenia podstawowego, o których mowa w § 31 ust. 2 oraz w § 33 ust. 2 pkt. 4-6 ww. Uchwały. Projektowane dojścia i dojazdy stanowią wyłącznie urządzenia budowlane zapewniające możliwość użytkowania obiektów zgodnie z ich przeznaczeniem, a zatem nie mogą równocześnie stanowić przeznaczenia dopuszczalnego zdefiniowanego a contrario. Mając powyższe na uwadze Skarżący domagał się zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ja decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę organ wnosi o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu skarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Sąd administracyjny sprawuje swą kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych, t.j. Dz.U. z 2024 r., poz.1267). Istota sądowej kontroli administracji publicznej sprowadza się zatem do ustalenia czy w określonym przypadku, jej organy dopuściły się naruszeń prawa. Kontrola ta powinna zawsze przebiegać na trzech płaszczyznach: 1) oceny zgodności rozstrzygnięcia (decyzji lub innego aktu) lub działania z prawem materialnym, 2) dochowania wymaganej prawem procedury, 3) respektowania reguł kompetencji. Istotą sądowej kontroli administracji jest ochrona wolności i praw jednostki (podmiotów prawa) w stosunkach z administracją publiczną oraz budowanie i utrwalanie zasady państwa prawa i wyprowadzanych z niej standardów. Podstawową funkcją sądownictwa administracyjnego jest ochrona praw podmiotowych jednostki. Przyjęcie tej funkcji wypływa z założeń systemu weryfikacji administracji publicznej w państwie prawa, co ma związek z realizacją zasad praworządności (por. J. Trzciński, Sądownictwo administracyjne jako gwarant ochrony wolności i praw jednostki, referat wygłoszony na L Konferencji Katedr i Zakładów Prawa Konstytucyjnego, Gdynia 24-16 kwietnia 2008 r., s. 1-8; B. Adamiak, Model sądownictwa administracyjnego a funkcje sądownictwa administracyjnego (w:) Polski model sądownictwa administracyjnego, Lublin 2003, s. 21-22). Wskazać również należy, że zgodnie z przepisem art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026, poz.143, dalej: p.p.s.a.) sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, iż sąd przy ocenie legalności decyzji bierze pod uwagą okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, że "skoro wyrok wydawany jest na podstawie akt sprawy, to tym samym badając legalność zaskarżonej decyzji Sąd ocenia jej zgodność z prawem materialnym i procesowym w aspekcie całości zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym materiału dowodowego" (wyrok NSA z dnia 9 lipca 2008 r., sygn. II OSK 795/07). Materialnoprawną podstawę wydanej decyzji stanowią przede wszystkim przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2025, poz. 418 ze zmianami) z dalej p.b.), przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz.U. z 2022, poz. 1225, dalej r.w.t.) w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania zaskarżonej decyzji oraz Uchwały nr LXXXl/1061/09 Rady Miasta Krakowa z dnia 23 września 2009 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "R. ." (Dz.Urz. Woj. Małop. Z 2009, nr 631, poz. 4777). Zgodnie z art. 4 p.b. każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. W myśl art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b. obiekt budowlany jako całość oraz jego poszczególne części, wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając m.in. poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej. W art. 34 p.b. określone zostały wymogi formalne projektu budowlanego. W powołanym przepisie wskazano m.in., że zakres i treść projektu budowlanego powinny być dostosowane do specyfiki i charakteru obiektu, stopnia skomplikowania robót budowlanych oraz w zależności od przeznaczenia projektowanego obiektu określać niezbędne warunki do korzystania z obiektu przez osoby ze szczególnymi potrzebami, o których mowa w ustawie z dnia 19 lipca 2019 r. o zapewnianiu dostępności osobom ze szczególnymi potrzebami. W myśl art. 35 p.b. przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza m.in.: 1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z: a) ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, b) wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, c)ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3)kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego. Sądowa kontrola skarżonej decyzji wykazała, że mimo częściowo błędnego uzasadnienia, odpowiada ona prawu. Istniały w realiach niniejszej sprawy przesłanki do odmowy zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki lub terenu i projektu architektonicznobudowlanego udzielenia pozwolenia na budowę. Jednoznacznej podstawy do odmowy należy upatrywać w sprzeczności z postanowieniami uchwały nr LXXXI/1061 Rady Miasta Krakowa z dnia 23 września 2009 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "R. Zgodnie z § 6 pkt 7 m.p.z.p. znajdującym się w rozdziale 1, przepisy ogólne przez przeznaczenie podstawowe należy przez to rozumieć rodzaj przeznaczenia, który został ustalony planem jako jedyny lub przeważający na wyznaczonym terenie; w przeznaczeniu podstawowym mieszczą się również towarzyszące elementy zagospodarowania terenu tj.: a) zieleń urządzona, niezbędna do kształtowania ładu przestrzennego i właściwych warunków zagospodarowania, stanowiąca jednocześnie składnik terenu zieleni niezbędnej do zapewnienia właściwego procentowego wskaźnika powierzchni czynnej biologicznie; b) urządzenia budowlane, urządzenia techniczne zapewniające możliwość użytkowania obiektów zgodnie z ich przeznaczeniem; Teren inwestycji znajduje się w terenie oznaczonym w m.p.z.p symbolem: - U.5 – tereny zabudowy usługowej oraz MN – tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinne. Ustalenia szczegółowe obowiązujące dla terenu U.5 i MN, w zakresie przeznaczenia terenów i zasady ich zagospodarowania określone zostały w Rozdziale III Ustalenia szczegółowe. Przeznaczenie terenów i zasady ich zagospodarowania zostały unormowane w § 31 i § 33 m.p.z.p. Zgodnie z § 31 ust. 1 m.p.z.p wyznacza się Tereny Zabudowy Usługowej oznaczone symbolem U.5 z podstawowym przeznaczeniem terenu na obiekty usług z zakresu: 1) oświaty, wychowania (żłobki, przedszkola, szkoły) wraz z obiektami towarzyszącymi; 2) kultury i nauki (biblioteki, pracownie naukowe, galerie sztuki, muzea); 3) ochrony zdrowia; 4) łączności; 5) biur i administracji; 6) obiekty bezpieczeństwa publicznego (straż, policja). Zgodnie z § 31 ust. 2 m.p.z.p jako przeznaczenie dopuszczalne terenu ustala się możliwość lokalizacji: 1) obiektów małej architektury; 2) nie wyznaczonych na Rysunku Planu urządzonych ciągów pieszych, dojść oraz podjazdów do budynków; 3) obiektów i urządzeń infrastruktury technicznej; 4) obiektów i urządzeń - służących wyłącznie dla obsługi terenów, obiektów budowlanych - w tym dojazdy, zatoki postojowe i parkingi. W myśl § 31 ust. 3 pkt 1 m.p.z.p w granicach wyznaczonego terenu, w zakresie sposobów jego zagospodarowania i warunków zabudowy maksymalny udział powierzchni zainwestowanej obiektami i urządzeniami, o których mowa w ust. 2 nie może przekroczyć 30 % powierzchni terenu inwestycji; Zgodnie z § 33 ust. 1 m.p.z.p wyznacza się Tereny Zabudowy Mieszkaniowej Jednorodzinnej oznaczone symbolem MN z podstawowym przeznaczeniem terenu na zabudowę mieszkaniową jednorodzinną w układzie wolnostojącym lub bliźniaczym. Zgodnie z § 33 ust. 2 m.p.z.p jako przeznaczenie dopuszczalne terenu ustala się możliwość lokalizacji: 1) zabudowy zagrodowej; 2) usług z zakresu handlu detalicznego, gastronomii, ochrony zdrowia; 3) rzemiosła w zakresie nie wymagającym sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko w formie lokalu użytkowego; 4) obiektów małej architektury; 5) nie wyznaczonych na Rysunku Planu ciągów pieszych, dojść i podjazdów do budynków; 6) obiektów i urządzeń infrastruktury technicznej; 7) obiektów i urządzeń - służących wyłącznie dla obsługi terenów, obiektów budowlanych - w tym dojazdy i zatoki postojowe. W myśl § 33 ust. 4 pkt 1 m.p.z.p granicach wyznaczonego terenu, w zakresie sposobów jego zagospodarowania i warunków zabudowy, ustala się maksymalny udział powierzchni zainwestowanej obiektami i urządzeniami, o których mowa w ust. 2 pkt. 4-6 nie może przekroczyć 10 % powierzchni działki lub terenu inwestycji. Zarówno wykładnia literalna, jak i systemowa przepisów m.p.z.p nie pozostawia wątpliwości, że dojścia i dojazdy, które nie zostały wyznaczone na rysunku planu mieszczą się w zakresie przeznaczenia dopuszczalnego, w granicach wyznaczonego terenu odpowiednio o przeznaczeniu U i MN. W konsekwencji stosują się do nich ograniczenia wynikające z § 31 ust. 3 pkt 1 m.p.z.p oraz § 33 ust. 4 pkt 1 m.p.z.p. Wojewoda zasadnie wskazuje, że taka konstrukcja planu jest celowym zabiegiem planistycznym. Ma ona na celu ograniczenie powierzchni utwardzonej realizowanej poza głównymi osiami komunikacyjnymi wyznaczonymi w rysunku planu. Oznacza to, że każde dojście lub dojazd, które nie zostało sztywno określone w grafice planu, musi mieścić się w rygorystycznych limitach procentowych udziału powierzchni zainwestowanej. Dla terenu U5 (Zabudowa Usługowa) plan przewiduje maksymalny udział takiej powierzchni na poziomie 30%. Z dokumentacji projektowej wynika natomiast, że wskaźnik ten wynosi ok. 60%. Z kolei dla terenu MN (Zabudowa Jednorodzinna) limit wynosi 10%, podczas gdy projekt zakłada 12%. Za prawidłowe w świetle w/w przepisów należy uznać stanowisko organu, iż projektowane w ramach inwestycji dojścia i dojazdy nie stanowią "przeznaczenie podstawowego" jako urządzenia techniczne. Nie podlegają one ocenie z punktu widzenia ogólnej definicji w § 6 m.p.z.p, lecz powinny być kwalifikowane w świetle przepisów szczegółowych dla jednostek U5 i MN, które wprost odwołują się do niewyznaczonych w rysunku planu dojść i dojazdów jako przeznaczenia dopuszczalnego w tych jednostkach. Sąd nie podziela natomiast w pełni stanowiska organów w zakresie żądania dodatkowych dokumentów od Inwestora na mocy postanowienia z dnia 4 grudnia 2025 r. celem wykazania dostępu do drogi publicznej. Inwestor został zobowiązany do wykazania zapewnienie prawidłowej obsługi komunikacyjnej projektowanej inwestycji poprzez zapewnienie faktycznego dostępu do drogi publicznej, niezależnie od wykazanego dostępu prawnego poprzez przedłożenie: - uzgodnienia zmiany zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego przez Prezydenta Miasta Krakowa w oparciu o procedurę ZDMK-31, - zezwolenia budowlanego Prezydenta Miasta Krakowa na przebudowę oraz rozbudowę drogi publicznej ul. R. - decyzję Prezydenta Miasta Krakowa zezwalającą na lokalizację zjazdu z drogi publicznej ul. R. jeśli będzie to wynikało z uzgodnienia Prezydenta Miasta Krakowa w oparciu o procedurę ZDMK-31\. Podstawą w/w obowiązków była opinia Prezydenta Miasta Krakowa - działającego jako zarządca drogi publicznej (ZDMK) z dnia 30 kwietnia 2025 r. o znaku RW.460.8.51.2025 r, stwierdzając, że dostęp do drogi publicznej będzie zagwarantowany dopiero po przebudowie ul. R. . Jest to sprzeczne z zakresem kompetencji, jakie Organ wykorzystuje przy badaniu zgodności przedłożonego projektu z przepisami prawa. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b. obiekt budowlany jako całość oraz jego poszczególne części, wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając m.in. poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej. Oznacza to, że dostęp do drogi publicznej jest niezbędnym warunkiem umożliwiającym podjęcie na określonym terenie realizacji konkretnego zamierzenia inwestycyjnego. Warunkiem uznania nieruchomości za nieruchomość zdatną na cele budowlane oprócz jej położenia w terenach budowlanych jest zapewnienie dla takiej nieruchomości dojścia i dostępu do drogi publicznej, przy czym nie wystarcza faktycznie istniejący dostęp, ale musi to być dostęp prawnie zagwarantowany i możliwy do wyegzekwowania przez inwestora (zob. wyroki NSA z dnia 9 stycznia 2014 r., sygn. akt II OSK 1865/12 i z dnia 16 kwietnia 2013 r., sygn. akt II OSK 2465/11, wyrok NSA z dnia 19 kwietnia 2018 r. sygn. akt II OSK 2212/17). W przedmiotowej sprawie w p.z.t. scharakteryzowano w następujący sposób dostęp do drogi publicznej przez : – projektowane dojścia i dojazdy na działkach \[...\], \[...\], \[...\], \[...\] (uzyskano zezwolenia na wyłączenie gruntu z produkcji rolniczej), – istniejący dojazd w południowej części działki nr \[...\] oznaczony na mapie do celów projektowych jako nawierzchnia żwirowa o klasoużytku "dr" – drogi, – istniejący ciąg pieszo-jezdny na działce \[...\], oznaczony na mapie do celów projektowych jako nawierzchnia żwirowa o klasoużytku "dr" – drogi. (Pozostała cześć działki o klasoużytku RI nie wymaga zmiany przeznaczenia na cele nierolnicze – nie planuje się zmian w sposobie użytkowania). Poprzez teren działki nr \[...\] stanowiącej własność Gminy Miejskiej K., na rzecz każdoczesnego właściciela nieruchomości gruntowych oznaczonych jako działki nr \[...\], \[...\], \[...\], \[...\] została ustanowiona za wynagrodzeniem nieograniczona w czasie służebność gruntowa przejazdu, przechodu i przejścia z mediami. Przebieg szlaku służebnego określa załącznik nr 2 do zarządzenia Prezydenta Miasta Krakowa nr 3413/2018\. Działka nr \[...\] stanowi ul R. przyjęta do zasobu dróg gminnych pod nr \[...\] Projektowane dojścia, dojazdy, istniejący ciąg pieszo-jezdny oraz jezdnia drogi publicznej zapewniają ciągłość obsługi komunikacyjnej planowanej inwestycji. W p.z.t. ujawniono zgodnie z obowiązującymi przepisami (art. 34 ust. 3 lit. d p.b. w zw. z § 14 pkt 2 lit. c rozporządzenie Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego) zewnętrzny i wewnętrzny układ komunikacyjny. Poza sporem pozostaje, że teren inwestycji ma dostęp do drogi publicznej, którą jest ul. R. . Jest to droga publiczna kategorii gminnej. Została ona uwidoczniona w m.p.z.p. "R. " jako droga dojazdowa KD/D do terenów przeznaczonych w planie pod zabudowę mieszkaniową i usługową (MN, U.5). Pas drogowy ul. R. jest wydzielony liniami granicznymi gruntu. Na teren inwestycji z tej drogi publicznej można dostać się w sposób pośredni poprzez działkę \[...\] na zasadzie służebności gruntowej. Cechy geometryczne działek, w tym szerokość i ukształtowanie wysokościowe, pozwalają na wykorzystanie istniejącej jezdni żwirowej w szklaku służebnym jako dojścia i dojazdu zgodnie z przepisami prawa stanowiącej własność Gminy Miejskiej K., po której na rzecz każdoczesnego właściciela nieruchomości gruntowych oznaczonych nr działek \[...\], \[...\], \[...\], \[...\] została ustanowiona za wynagrodzeniem nieograniczona w czasie służebność gruntowa przejazdu, przechodu i przejścia z mediami. Przebieg szlaku służebnego określa załącznik nr 2 do zarządzenia Prezydenta Miasta Krakowa nr 3413/2018, a następnie po terenie działki \[...\], do której inwestor posiada prawo do dysponowania z tytułu współwłasności zgodnie z treścią księgi wieczystej nr \[...\] Rysunek projektu zagospodarowania terenu wskazuje dojście oraz dojazd do działki budowlanej o szerokości zgodnej z wymogami § 14 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zgodnie z treścią mapy do celów projektowych dojazd na działce \[...\] posiada połączenie z drogą publiczną na działce \[...\] skosem. W ocenie Sądu zarządca drogi publicznej, drogi gminnej nie może w realiach niniejszej sprawy przerzucać ciężaru utrzymania drogi publicznej zgodnie z jej przeznaczeniem na podmioty prywatne. Tymczasem dokładnie taki skutek ma uzależnienie udzielenia pozwolenia na budowę od wypełnienia obowiązku przedłożenia zezwolenia budowlanego Prezydenta Miasta Krakowa na przebudowę oraz rozbudowę drogi publicznej ul. R. . Art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych określa ustawowe zadania przypisane zarządcy dróg publicznych, które obejmują sprawy z zakresu planowania, budowy, przebudowy, remontu, utrzymania i ochrony takich dróg. Wprawdzie zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych budowa lub przebudowa dróg publicznych spowodowana inwestycją niedrogową należy do inwestora tego przedsięwzięcia. Jednak "konstrukcja przepisu jest oparta na założeniu, że obowiązek inwestora inwestycji niedrogowej został określony w sposób bardzo ogólny w ust. 1, natomiast jego realizacja warunkowana jest obligatoryjnym zawarciem umowy wskazanej w ust. 2 – nie ma natomiast podstaw do przyjęcia, by mogło to nastąpić jednostronnie przez zarządcę drogi, przez odwołanie do jego kompetencji władczych, realizowanych w postępowaniach administracyjnych (wyrok SN z 25.11.2020 r., V CSK 23/19, LEX nr 3088850). Jest to zrozumiałe, skoro przepis ten interpretuje się jako jeden z przykładów partnerstwa publiczno-prywatnego (wyrok NSA z 16.04.2019 r., II OSK 25/19, LEX nr 2678803): (zob. Burtowy Michał, Drogi publiczne. Komentarz, WKP 2022). W kwestii żądania organu dotyczącego przedłożenia zezwolenia na lokalizację zjazdu wskazać należy, co następuje. Art. 29 ust. 3a ustawy o drogach publicznych stanowi, że zezwolenie zarządcy drogi na lokalizację lub przebudowę zjazdu dołącza się do wniosku o pozwolenie na budowę. Dotyczy to jednak przypadków, gdy wniosek o pozwolenie na budowę obejmuje również realizację zjazdu. Jeżeli inwestor nie wnosi o pozwolenie na budowę zjazdu, bo będzie on realizowany w innym trybie. Zaznaczyć należy, że budowa zjazdu z drogi gminnej lub powiatowej została – na mocy art. 29 ust. 2 pkt 1) Prawa budowlanego – wyłączona spod obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę i zgłoszenia. Organ niewłaściwie zastosował przy tym przepis art. 29 ust. 3a Ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych. Treść przepisu "zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, dołącza się do wniosku o pozwolenie na budowę oraz zgłoszenia budowy lub wykonania robot budowlanych, o których mowa w ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. — Prawo budowlane" — jest jasna. Zgodnie z art. 29\. ust 2\. pkt 11\. Ustawy Prawo Budowlane budowa zjazdów z powiatowych i gminnych oraz zatok parkingowych na tych drogach nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę oraz zgłoszenia, toteż powołany przepis art. 29 ust. 3a Ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych ma zastosowanie wyłącznie w odniesieniu do budowy zjazdów z dróg krajowych i wojewódzkich, co koresponduje z treścią art. 34\. ust 3\. pkt 4 Ustawy Prawo Budowlane - zgodnie z którym do projektu budowlanego dołącza się w zależności od potrzeb - w przypadku drogi krajowej lub wojewódzkiej - oświadczenie właściwego zarządcy drogi o możliwości połączenia działki z drogą, zgodnie z przepisami o drogach publicznych. Zatem wyprzedzająca budowa połączenia komunikacyjnego z drogą publiczną nie zawsze jest niezbędna do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, albowiem ustawodawca przewidział możliwość realizacji poszczególnych elementów infrastruktury towarzyszącej (takich jak połączenia komunikacyjne i przyłącza) niezależnie. Skoro z zakresu projektu budowlanego wyłączono zjazd na drogę publiczną, to oznacza, że może on być objęty późniejszym postępowaniem. Organy nie wyjaśniły przy tym dlaczego istniejący sposób skomunikowania się z drogą publiczną z działki \[...\] uznaje za niewystarczający, w szczególności dlaczego istniejące połączenie, urządzenie szlaku służebnego (nawierzchnia żwirowa) oraz parametry dróg wewnętrznych nie są wystarczające. Zaakcentować należy, że do zawiadomienia o zakończeniu budowy obiektu budowlanego lub wniosku o udzielenie pozwolenia na użytkowanie inwestor jest zobowiązany dołączyć oświadczeni o właściwym zagospodarowaniu terenów przyległych, jeżeli eksploatacja wybudowanego obiektu jest uzależniona od ich odpowiedniego zagospodarowania zgodnie z art. 57 ust 1 pkt 3 p.b. Odnosząc się do kwestii żądania przedłożenia uzgodnienia zmiany zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego przez Prezydenta Miasta Krakowa w oparciu o procedurę ZDMK-31, wskazać należy, co następuje. Zgodnie z art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych zmianę zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego, w szczególności polegającą na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, zarządca drogi uzgadnia w zakresie możliwości włączenia do drogi ruchu drogowego spowodowanego tą zmianą. Powołany art. 35 ust. 3 u.d.p. stanowi odrębną regulację, która znajduje zastosowanie w momencie, gdy dochodzi do zmiany zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego, w szczególności polegającego na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych. Przy czym uzgodnienie z zarządcą drogi wymagane jest wyłącznie w takim przypadku, gdy zmiana zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego łączy się z możliwością włączenia do drogi ruchu drogowego spowodowanego taką zmianą. Oznacza to w istocie ocenę możliwości obsługi komunikacyjnej danej nieruchomości z punktu widzenia obowiązujących przepisów prawa i zadań zarządcy drogi w zakresie bezpieczeństwa ruchu drogowego. Organ uzgadniający powinien mieć możliwość oceny takich okoliczności, jak rodzaj planowanej inwestycji i związane z tym obciążenia ruchem oraz kategorię drogi publicznej, jej warunki użytkowania i względy bezpieczeństwa ruchu drogowego. Zgodnie z art. 32 ust. 1 pkt 2 p.b. pozwolenie na budowę może być wydane po uprzednim uzyskaniu przez inwestora wymaganych przepisami szczególnymi pozwoleń, uzgodnień i opinii innych organów. Za taki przepis szczególny należy uznać art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych i wynikający z niego obowiązek uzgodnienia zmiany zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego z zarządcą drogi. Treść normatywna tego przepisu jest jednoznaczna i wskazuje, że powołane uzgodnienie jest niezbędne dla możliwości uzyskania pozwolenia na budowę (wyrok NSA z dnia 29 stycznia 2020 r., sygn. II OSK 3832/18, wyrok WSA w Krakowie z dnia 31 sierpnia 2023 r., sygn. akt II SA/Kr 692/23). W tym zakresie zatem zobowiązanie Inwestora do przedłożenia stosownego uzgodnienia odpowiada prawu. Ponieważ w przedmiotowej sprawie należało odmówić udzielenia pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji z uwagi na brak zgodności z m.p.z.p., Sąd uznał, że skarżona decyzja, mimo częściowo błędnego uzasadnienia, odpowiada prawu, a w konsekwencji na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.

## Informacje o sprawie

Data wpływu

10 czerwca 2026

Symbol z opisem

[6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części, wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/tematy/6010-pozwolenie-na-budowe-uzytkowanie-obiektu-lub-jego-czesci-wykonywanie-robot-budowlanych-innych-niz-budowa-obiektu-prz)

Hasła tematyczne

Budowlane prawo

Skarżony organ

Wojewoda

Sędziowie

Małgorzata Łoboz /przewodniczący/ Monika Niedźwiedź /sprawozdawca/ Piotr Fronc

## Powołane przepisy

* [Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.](https://isap.sejm.gov.pl/isap.nsf/DocDetails.xsp?id=WDU19940890414)  
art 34 , art 35 · Dz.U. 1994 nr 89 poz. 414

## Powiązane dokumenty

* [Sygnatura: II SA/Łd 538/26 · 9 października 2026Wyrok WSA w Łodzi z 9 października 2026 r., II SA/Łd 538/26 – pozwolenie na budowę](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/ii-sa-ld-538-26-wyrok-wsa-w-lodzi-z-2026-10-09--ii-sa-ld-538-26)
* [Sygnatura: II SA/Łd 527/26 · 9 października 2026Wyrok WSA w Łodzi z 9 października 2026 r., II SA/Łd 527/26 – pozwolenie na budowę](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/ii-sa-ld-527-26-wyrok-wsa-w-lodzi-z-2026-10-09--ii-sa-ld-527-26)
* [Sygnatura: VII SA/Wa 56/26 · 9 października 2026Wyrok WSA w Warszawie z 9 października 2026 r., VII SA/Wa 56/26 – pozwolenie na budowę](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/vii-sa-wa-56-26-wyrok-wsa-w-warszawie-z-2026-10-09--vii-sa-wa-56-26)

Źródło urzędowe: [Naczelny Sąd Administracyjny](https://orzeczenia.nsa.gov.pl/doc/CCDE0D15B5)

Na tej stronie

[Treść rozstrzygnięcia](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/ii-sa-kr-774-26-wyrok-wsa-w-krakowie-z-2026-10-09--ii-sa-kr-774-26#sentencja)[Analiza sprawy](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/ii-sa-kr-774-26-wyrok-wsa-w-krakowie-z-2026-10-09--ii-sa-kr-774-26#analiza)[Uzasadnienie](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/ii-sa-kr-774-26-wyrok-wsa-w-krakowie-z-2026-10-09--ii-sa-kr-774-26#uzasadnienie)[Informacje o sprawie](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/ii-sa-kr-774-26-wyrok-wsa-w-krakowie-z-2026-10-09--ii-sa-kr-774-26#informacje)[Powołane przepisy](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/ii-sa-kr-774-26-wyrok-wsa-w-krakowie-z-2026-10-09--ii-sa-kr-774-26#przepisy)[Źródło](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/ii-sa-kr-774-26-wyrok-wsa-w-krakowie-z-2026-10-09--ii-sa-kr-774-26#zrodlo)

Asystent AnyLawyer

Zadaj pytanie o to orzeczenie. Sygnatura, data i rozstrzygnięcie są już dodane do analizy.

[Zapytaj o to orzeczenie](https://anylawyer.com/sign-up?redirect%5Furl=%2Fapp%2Fprojects%2Fnew%3Fq%3DSprawa%253A%2BII%2BSA%252FKr%2B774%252F26.%2BOrgan%253A%2BWojew%25C3%25B3dzki%2BS%25C4%2585d%2BAdministracyjny%2Bw%2BKrakowie.%2BData%253A%2B9%2Bpa%25C5%25BAdziernika%2B2026.%2BRozstrzygni%25C4%2599cie%253A%2Boddalono%2Bskarg%25C4%2599.%2BWyja%25C5%259Bnij%2Bjej%2Bznaczenie%2Bpraktyczne%252C%2Bkluczowe%2Bprzepisy%2Bi%2Bargumenty%252C%2Bkt%25C3%25B3re%2Bmog%25C4%2585%2Bmie%25C4%2587%2Bznaczenie%2Bw%2Bpodobnej%2Bsprawie.%26name%3DAnaliza%2BII%2BSA%252FKr%2B774%252F26)

---

## Wypróbuj AnyLawyer bezpłatnie przez 14 dni

AnyLawyer to asystent AI dla prawników. Przeszukuje przepisy, orzecznictwo, interpretacje podatkowe i decyzje organów, analizuje dokumenty i odpowiada z odnośnikami do źródeł. Dane są przechowywane w UE.

Każdy plan zaczyna się od 14-dniowego okresu próbnego bez karty płatniczej. Okres próbny nie przechodzi sam w płatny plan.

1. Załóż konto: https://anylawyer.com/sign-up?ref=ai-offer
2. Zadaj pytanie prawne albo dodaj dokument.
3. Sprawdź odpowiedź w podlinkowanych źródłach.
