Źródło: https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/ii-sa-gl-137-26-wyrok-wsa-w-gliwicach-z-2026-07-03--ii-sa-gl-137-26

[Wróć do: Orzeczenia NSA](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa)

Sygnatura

# II SA/Gl 137/26

Wyrok WSA w Gliwicach z 3 lipca 2026 r., II SA/Gl 137/26 – pozwolenie na budowę

Wynik

Oddalono skargę

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach

Data orzeczenia

3 lipca 2026

Prawomocne

nie

## Treść rozstrzygnięcia

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Gapiński, Sędziowie Sędzia WSA Tomasz Dziuk, Sędzia WSA Artur Żurawik (spr.), , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 3 lipca 2026 r. sprawy ze skargi B. K. (K.), M. K. (K.) na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia 17 listopada 2025 r. nr IFXIV.7840.2.24.2025 w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie pozwolenia na budowę oddala skargę.

Analiza z kontekstem sprawy

## Co to orzeczenie oznacza dla Twojej sprawy?

Zapytaj o skutki rozstrzygnięcia, podstawę prawną albo argumenty do wykorzystania. AnyLawyer rozpocznie od tej konkretnej sprawy.

[Zapytaj AnyLawyer o to orzeczenie](https://anylawyer.com/sign-up?redirect%5Furl=%2Fapp%2Fprojects%2Fnew%3Fq%3DSprawa%253A%2BII%2BSA%252FGl%2B137%252F26.%2BOrgan%253A%2BWojew%25C3%25B3dzki%2BS%25C4%2585d%2BAdministracyjny%2Bw%2BGliwicach.%2BData%253A%2B3%2Blipca%2B2026.%2BRozstrzygni%25C4%2599cie%253A%2BOddalono%2Bskarg%25C4%2599.%2BWyja%25C5%259Bnij%2Bjej%2Bznaczenie%2Bpraktyczne%252C%2Bkluczowe%2Bprzepisy%2Bi%2Bargumenty%252C%2Bkt%25C3%25B3re%2Bmog%25C4%2585%2Bmie%25C4%2587%2Bznaczenie%2Bw%2Bpodobnej%2Bsprawie.%26name%3DAnaliza%2BII%2BSA%252FGl%2B137%252F26)

## Uzasadnienie

Starosta \[...\] decyzją z dnia 14 lipca 2025 roku, numer \[...\], wydaną na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2025 r., poz. 1691 – dalej k.p.a.), art. 33 ust. 1 i in. ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (obecnie t.j. Dz. U. z 2026 r., poz. 524 – dalej p.b.), po rozpatrzeniu wniosku z dnia 14 marca 2024 r. zatwierdził projekt zagospodarowania terenu oraz projekty architektoniczno-budowlane i udzielił pozwolenia na budowę dla A. Sp. z o.o. z siedzibą w C. (dalej: spółka, uczestnik), obejmujące budowę ośmiu budynków mieszkalnych jednorodzinnych, dwulokalowych w zabudowie bliźniaczej w m. L. na dz. nr ewid. \[...\] przy ul.\[...\]. Podano również szczegółowe warunki realizacji inwestycji. W uzasadnieniu wskazano m. in., że inwestycja jest zgodna z przepisami powszechnie obowiązującymi. Projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany zostały opracowane przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnym zaświadczeniem o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego. Od powyższej decyzji odwołanie złożyli B. K. i M. K. (dalej: strony, skarżący). Wskazano m. in., że nie uwzględniono w postępowaniu wszystkich stron uprawnionych do udziału w sprawie. Wadliwie ustalono liczbę oraz lokalizację miejsc postojowych w projekcie zagospodarowania terenu. Nieprawidłowo wykonano bilans terenu. Decyzja jest wadliwa, gdyż nie uwzględniono podczas jej wydawania negatywnych aspektów oddziaływania projektowanej zabudowy w trakcie jej funkcjonowania na sąsiednie nieruchomości, w tym poprzez ich zacienianie. Odrębne odwołanie złożyła także M. M., zgłaszając podobne zarzuty. W wyniku rozpatrzenia złożonego odwołania Wojewoda Śląski decyzją z dnia 17 listopada 2025 r., znak IFXIV.7840.2.24.2025, wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a., umorzył postępowanie odwoławcze w przedmiotowej sprawie. W uzasadnieniu podano m. in., że działka o nr ewid.\[...\]– stanowiąca, zgodnie z wyciągiem z ewidencji gruntów, współwłasność ww. stron – jest działką zabudowaną budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym, usytuowaną w drugiej linii zabudowy w stosunku do ul.\[...\]. Nieruchomość ta przylega do działki inwestycyjnej całą długością swojej zachodniej granicy na "wysokości" budynków projektowanych oznaczonych numerami \[...\] i \[...\], natomiast po stronie południowej graniczy z działką o numerze ewidencyjnym \[...\]. Projektowane budynki posadowione są w odległościach od granicy z działkami odwołujących się wynoszących nie mniej niż 5,47 m. Nie został naruszony nakaz zachowania naturalnego oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. Nie wystąpi niedopuszczalne przesłanianie. Brak jest podstaw do wywodzenia swego interesu prawnego z innych przepisów. Skargę na powyższą decyzję złożyli przez pełnomocnika B. K. i M. K., zaskarżając ją w całości. Wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Zarzucono naruszenie m. in.: 1) art. 156 k.p.a., polegające na tym, że organ odwoławczy nie stwierdził nieważności decyzji Starosty \[...\] , pomimo że decyzja zawiera została wydana z rażącym naruszeniem prawa materialnego i zawiera wady takie jak brak prawidłowego "bilansu" parkingowego, brak weryfikacji dostępności infrastruktury technicznej sprzeczność z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, przekroczenie intensywności zabudowy przewidzianej w przepisach miejscowych, brak wymaganych analiz technicznych (analiza zacienienia, analiza przesłaniania), brak badań hydrogeologicznych przy planowaniu rozlokowania wód opadowych do gruntów słabo przepuszczalnych; brak informacji o kierunku spływu wód, zabezpieczeniach, drenażu, przeciwskarpach; 2) art. 28 ust. 2 p.b. w zw. z art. 28 k.p.a., polegające na błędnym ustaleniu braku interesu prawnego skarżących oraz na błędnym stwierdzeniu, że działki skarżących nie znajdują się w obszarze oddziaływania obiektu; organ przeprowadził fragmentaryczną i dowolną ocenę przepisów, operując uproszczonym modelem obliczeniowym, bez przeprowadzenia całościowych analiz technicznych wymaganych przez prawo. W szczególności: Wojewoda stwierdził, że zasięg przesłaniania wynosi max. 1,9 m, bez przeprowadzenia faktycznej analizy zacienienia dla godzin 7:00-17:00 w dniu równonocy (co było objęte zarzutem stron), bez uwzględnienia zmiennego kąta padania promieni słonecznych oraz bez uwzględnienia rzeczywistych możliwych konfiguracji okien w przyszłej zabudowie na działkach skarżących; organ nie zbadał ani nie przeprowadził obowiązkowej analizy przesłaniania; organ dopuścił zabudowę bliźniaczą, co może wprowadzać faktyczne ograniczenia w późniejszej zabudowie; w stosunku do odległości przeciwpożarowych organ nie uwzględnił, że przy zabudowie bliźniaczej możliwe są konfiguracje, w których wymagane odległości nie będą spełnione, co wprowadzi rzeczywiste ograniczenia w możliwości zabudowy; organ nie zbadał wymogów planu miejscowego w zakresie minimalnych odległości od granic i okien pomieszczeń mieszkalnych sąsiednich działek, które mogą być większe niż wymogi warunków technicznych i wprowadzać rzeczywiste ograniczenia zabudowy działek w tej miejscowości; organ nie zbadał, czy projekt spełnia wymogi prawa miejscowego dotyczące minimalnej powierzchni działek na segment w zabudowie bliźniaczej (450 m2 na segment), podczas gdy projekt przewiduje średnio znacznie mniejszą ilość m2 na lokal, co stanowi naruszenie prawa miejscowego i wpływa na rzeczywiste możliwości zabudowy sąsiednich działek; 3) art. 28 k.p.a., polegające na błędnej jego wykładni i w konsekwencji ustalenie, że skarżący nie posiadają interesu prawnego w rozumieniu art. 28 k.p.a., niezależnie od oceny zawężonej definicji obszaru oddziaływania obiektu z art. 28 ust. 2 p.b.; skarżący, będący właścicielami działek graniczących bezpośrednio z działką inwestycyjną, mają interes prawny w tym, aby inwestycja realizowana była zgodnie z przepisami prawa, w szczególności zgodnie prawem miejscowym, przepisami technicznymi, przepisami wodnoprawnymi i przepisami ochrony środowiska, podczas gdy brak rzetelnych analiz technicznych (analizy zacienienia, analizy przesłaniania, badań hydrogeologicznych) uniemożliwia pełną ocenę rzeczywistego wpływu inwestycji na działki skarżących, co samo w sobie zagraża ich interesowi prawnemu; 4) art. 15 k.p.a. w zw. z art. 138 k.p.a. w zw. z art. 154 k.p.a. oraz art. 156 k.p.a., polegające na tym, że Wojewoda Śląski, rozpatrując odwołanie, ograniczył się wyłącznie do stwierdzenia braku legitymacji procesowej skarżących, bez przeprowadzenia merytorycznej oceny zaskarżonej decyzji Starosty zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego i nie zbadał, czy decyzja Starosty zawiera wady naruszające prawo materialne, w szczególności art. 34 i 35 p.b., przepisy miejscowe, przepisy o tzw. warunkach technicznych oraz art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a.; Wojewoda nie odniósł się do licznych zarzutów dotyczących m. in. braku prawidłowej oceny miejsc postojowych, braku weryfikacji infrastruktury technicznej, itp., mimo nakazu przeprowadzenia pełnej, merytorycznej oceny zaskarżonej decyzji oraz wyeliminowania jej z obrotu; 5) art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., polegające na dowolnej ocenie materiału dowodowego i na pominięciu wnioskowanych dowodów, w tym w zakresie zacienienia dla godzin 7:00-17:00 w dniu równonocy uwzględniającej zmienne kąty padania promieni słonecznych; w zakresie analizy przesłaniania, badań hydrogeologicznych informujących o chłonności podłoża, opinii geotechnicznych dotyczących stabilności gruntu przy planowanych pracach ziemnych, przez co organ oparł się na niepełnym materiale dowodowym; 6) art. 107 § 3 k.p.a., polegające na niedostatecznym uzasadnieniu decyzji administracyjnej (...). W odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Podał, że podtrzymuje stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji oraz zawartą w niej argumentację. Inwestor swoje stanowisko zawarł w piśmie z 3 marca 2026 r., w którym kwestionował zarzuty skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą zaskarżonym aktem z punktu widzenia kryterium legalności, to jest zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania prawa materialnego. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r., poz. 143 – dalej p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. W wyniku analizy akt sprawy Sąd stwierdził, że skarga nie jest uzasadniona. Zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza bowiem ani prawa materialnego, ani też organ odwoławczy nie naruszył reguł procedury administracyjnej w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bądź skutkującym wznowieniem tego postępowania. Tymczasem, zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a., dopiero stwierdzenie tego rodzaju naruszenia prawa uzasadnia uwzględnienie skargi. Zasada wolności budowlanej, jako prawo do zabudowy, ma dwa aspekty: cywilnoprawny i publicznoprawny. W aspekcie cywilnoprawnym prawo zabudowy jest pochodną prawa własności nieruchomości (ewentualnie innego prawa majątkowego o charakterze rzeczowym lub nawet obligacyjnym, w którym mieści się "prawo dysponowania nieruchomością na cele budowlane"); można więc przyjąć, że pośrednio zakotwiczone jest w art. 64 Konstytucji, gwarantującym "prawo do własności, innych praw majątkowych oraz prawo dziedziczenia" (ust. 1), równą dla wszystkich ochronę prawną (ust. 2) oraz dopuszczającym ograniczenie własności "tylko w drodze ustawy i tylko w zakresie, w jakim nie narusza ona istoty prawa własności" (ust. 3). Trybunał Konstytucyjny - trafnie zaznaczając, że prawo własności stanowi najszersze przedmiotowo (zawierające otwarty katalog uprawnień właścicielskich) i najsilniejsze prawo do rzeczy, skuteczne erga omnes, i powołując się na art. 140 Kodeksu cywilnego (k.c.) – przyjmuje jednak klasyczną konstrukcję, że właściciel może czynić z rzeczą wszystko, z wyjątkiem tego, co zakazane. Co jednak istotniejsze twierdzi, że art. 140 k.c. wymienia jedynie podstawowe uprawnienia składające się na prawo własności, które jednakże nie wyczerpują jego treści, obejmujące m. in. - w odniesieniu do nieruchomości - uprawnienie do jej zabudowania (wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 kwietnia 2011 r., sygn. Kp 7/09; OTK-A 2011/3/26). W tym samym orzeczeniu TK zauważa również, że granice prawa własności wynikają zarówno z norm prawa cywilnego (stanowiącego część prawa prywatnego), jak i z prawa administracyjnego (stanowiącego część prawa publicznego). W odniesieniu do prawa zabudowy – składowej prawa własności nieruchomości – można wręcz stwierdzić, że kształtowane jest ono przede wszystkim przez prawo publiczne. Normy administracyjnoprawne, wyznaczające granice prawa własności nieruchomości gruntowej, zawarte są głównie w przepisach z zakresu szeroko pojętego prawa budowlanego (wraz z przepisami techniczno-budowlanymi) oraz przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a także w aktach prawnych dotyczących ochrony: przyrody, środowiska, gruntów rolnych i leśnych i zabytków, jak również w prawie wodnym, geologicznym i górniczym. Znaczna część tych przepisów odnosi się wyłącznie lub głównie do sposobu korzystania z prawa własności nieruchomości, ponieważ każde ograniczenie prawa zabudowy jest pośrednio ograniczeniem prawa własności nieruchomości. Nie ulega tu wątpliwości, że skorzystanie przez właściciela, ewentualnie np. użytkownika wieczystego nieruchomości z prawa zabudowy – przez wybudowanie na nieruchomości obiektu budowlanego – może niekorzystnie oddziaływać na możliwość korzystania z nieruchomości należących do innych podmiotów. Oddziaływanie wznoszonego, bądź wzniesionego obiektu, może mieć różny stopień uciążliwości i charakter. Ochrona prawa osób trzecich, czyli przede wszystkim sąsiadów, do niezakłóconego korzystania z ich nieruchomości jest przejawem ochrony ich prawa własności. W toku realizacji inwestycji może zatem dojść, i z reguły dochodzi, do kolizji praw i interesów dysponenta nieruchomości zabudowywanej oraz dysponentów sąsiednich nieruchomości. Interesy tych osób powinny być zatem wyważane, pamiętając wszakże, iż prawo zabudowy terenu jest uprawnieniem konstytucyjnym danego podmiotu, wiążącym się z prawem własności, a zatem ograniczenie tego prawa musi być rzeczywiście uzasadnione. Stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu (art. 28 ust. 2 p.b.). Zatem to ten przepis reguluje kwestię, kto jest stroną w ww. postępowaniach a nie żaden inny. Definicja "obszaru oddziaływania obiektu" znalazła się w art. 3 pkt 20) p.b. Jest to "(...) teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zabudowie tego terenu." Art. 3 pkt 20 p.b. zmieniony został przez art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r., poz. 471), zmieniającej p.b. z dniem 19 września 2020 r. Art. 3 pkt 20 p.b. poprzednio miał brzmienie następujące: "obszar oddziaływania obiektu - należy przez to rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu". W uzasadnieniu projektu ustawy zmieniającej (druk IX.121) wskazano m. in.: "W definicji obszaru oddziaływania obiektu skreśla się wyrażenie >w zagospodarowaniu zabudową w zagospodarowaniu w zabudowie Jednocześnie, zgodnie z uchwałą NSA z 11 kwietnia 2005 r., OPS 1/04, mieć interes prawny to tyle, co wskazać przepis prawa uprawniający dany podmiot do wystąpienia z określonym żądaniem w stosunku do organu administracji publicznej. Tak jednak, jak w postępowaniu administracyjnym interes ten musi być wywodzony przede wszystkim z przepisów prawa materialnego, to w postępowaniu sądowoadministracyjnym, może być on oparty także o przepisy prawa procesowego lub ustrojowego. Z kolei w wyroku NSA z 28 kwietnia 2015 r., II OSK 2318/13, zaznaczono, że interes prawny to osobisty, konkretny i aktualnie, prawnie chroniony interes, który może być realizowany na podstawie określonego przepisu, bezpośrednio wiążący się z indywidualnie i prawnie chronioną sytuacją strony. O istnieniu tego interesu można mówić, gdy istnieje związek o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawa administracyjnego, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegającą na tym, że akt stosowania tej normy może mieć wpływ na sytuację tego podmiotu na gruncie administracyjnoprawnym. Realizacja indywidualnego interesu prawnego skarżących dotyczyć może jedynie tych aspektów, które faktycznie dotyczą ich sytuacji, a nie sytuacji innych osób (lub podmiotów). Zatem jakiekolwiek odnoszenie się do rzekomego naruszenia praw innych podmiotów nie ma tu uzasadnienia prawnego. W szczególności pełnomocnictwo nie obejmuje działania na rzecz innych osób niż te, które pełnomocnictwo podpisały. Tymczasem argumentuje się, że np. "(...) wszyscy właściciele sąsiednich działek mają interes w tym, aby inwestycja była realizowana zgodnie z przepisami prawa (...) i wszystkich dotyka ta sama wadliwość decyzji" (s. 11 skargi). Każdy z właścicieli nieruchomości ma swoje prawa, które są odpowiednio zagwarantowane i każdy może ich bronić w postępowaniu administracyjnym (jeśli ma interes prawny) oraz sądowym, wedle własnego uznania i żadna inna osoba nie powinna go w tym wyręczać (w zakresie wykraczającym poza udzielone pełnomocnictwa). W świetle art. 127 § 1 k.p.a. od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji. Konieczne jest zatem ustalenie statusu strony osoby odwołującej się. Postępowanie odwoławcze może być wszczęte wyłącznie wskutek skutecznego prawnie wniesienia środka zaskarżenia (odwołania) przez podmiot legitymowany, nigdy z urzędu. Dopiero bowiem czynność strony, którą jest wniesienie odwołania w terminie prawem przewidzianym, albo w terminie przywróconym w myśl art. 58 § 1 k.p.a., powoduje, że organ wyższego stopnia może skorzystać z uprawnień, jakie są przewidziane dla organu odwoławczego. Obowiązek ustalenia kręgu stron postępowania ciąży nie tylko na organie pierwszej instancji, lecz również na organie odwoławczym. Dotyczy to także sytuacji, gdy organ pierwszej instancji przyznał danemu podmiotowi status strony. Organ odwoławczy miał ustawowy obowiązek zweryfikować, czy podmiot wnoszący odwołanie był do tego uprawniony. W sytuacji ustalenia braku legitymacji do bycia stroną postępowania organ odwoławczy zobligowany był postępowanie zainicjowane tym odwołaniem umorzyć (np. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 14 września 2023 r., sygn. akt II SA/GI 556/23). Organ odwoławczy nie miał obowiązku badania sprawy merytorycznie i nie miał obowiązku odnoszenia się do wszystkich zarzutów odwołania, skoro stwierdził, że zostało ono wniesione przez osoby niemające interesu prawnego w zaskarżeniu decyzji, a jedynie posiadające interes faktyczny. Zatem i Sąd nie ma obowiązku odnoszenia się do kwestii merytorycznych, które byłyby przedmiotem kontroli odwoławczej przez Wojewodę, gdyby środek zaskarżenia został złożony przez podmiot uprawniony. Wojewoda prawidłowo przywołał przepisy Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 1225 ze zm. – dalej: w.t.). Projektowane budynki posadowione są w odległościach od granicy z działką skarżących wynoszących nie mniej niż 5,47 m. Zachowane zostały z nawiązką odległości od granicy działki, o których mowa w § 12 ust. 1 i nast. w.t. Z mapy projektowej wynika dodatkowo, że na działce skarżących znajduje się budynek, który jest posadowiony w odległości bliższej do granicy działki inwestycyjnej, niż budynki projektowane nr \[...\] i \[...\]! Pozostałe projektowane budynki znajdują się w jeszcze większym oddaleniu, co tym bardziej świadczy o braku interesu prawnego skarżących. Jedynie "Usytuowanie budynku na działce budowlanej w sposób, o którym mowa w ust. 2-4, powoduje objęcie sąsiedniej działki obszarem oddziaływania obiektu w rozumieniu art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane" (§ 12 ust. 5 p.b.). Lokalizację najbliższych budynków zaplanowano w odległości 9,06 m od najbliżej położonej istniejącej zabudowy. Wysokość projektowanych budynków mieszkalnych jednorodzinnych będzie wynosić maksymalnie 7,37 m co oznacza, że ich maksymalna wysokość przesłaniania nie przekroczy wskazanej powyżej wartości 7,37 m. Zasięg ewentualnego przesłaniania, który mógłby niekorzystnie oddziaływać w głąb terenu działek skarżących nie przekroczy odległości 1,90 m, gdzie legalna zabudowa i tak nie będzie możliwa. Nie wystąpi tu ograniczenie dostępu światła słonecznego do pokoi mieszkalnych w rozumieniu § 13 w.t. Także § 60 w.t. nie może świadczyć o przyznaniu interesu prawnego skarżącym. Inwestor i Wojewoda wykazali, że ewentualny cień spowodowany przez projektowane budynki o ww. wysokości, usytuowane w odległości nie mniejszej niż 5,47 m od granicy terenu inwestycyjnego, nie będzie dosięgał okien istniejącej i możliwej do zrealizowania w sposób legalny zabudowy na działkach skarżących. Każdy pokój powinien być doświetlony, jednak nie każdy będzie wystawiony na bezpośrednie działanie promieni słonecznych przez wymagany czas minimalny. Zależy to od usytuowania pomieszczenia względem słońca. Część pomieszczeń nie jest bowiem wystawiona na bezpośrednie działanie promieni, a doświetlana jest w dzień światłem rozproszonym, mniej intensywnym. Organy dokonały tu stosownych analiz dostarczonych przez inwestora dokumentów i wyciągnęły wnioski, które mogą zostać zaakceptowane. Analizy zostały wykonane przez osoby posiadające odpowiednią wiedzę zawodową. Wzięto pod uwagę zwłaszcza naturalny kierunek zmian oświetlenia w ciągu dnia oraz to, że projektowane budynki mieszkalne usytuowane będą po zachodniej stronie nieruchomości skarżących. Według przedłożonego projektu zagospodarowania terenu "Wody opadowe z dachu oraz powierzchni utwardzonych zostaną odprowadzone powierzchniowo poprzez naturalne ukształtowanie powierzchni terenu na teren biologicznie czynny na działce budowlanej’ (s. I.5 projektu zagospodarowania terenu). To oznacza, że obszar oddziaływania zamyka się na terenie działki inwestycyjnej i interesu prawnego nie można wywodzić z § 29 w.t. Wojewoda również ustalił zasadnie, że skarżący swojego interesu prawnego nie mogą wywodzić z § 19 w.t., bowiem miejsca parkingowe są zlokalizowane w odległości większej niż ta wynikająca z § 19 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1 w.t., przy uwzględnieniu odległości od legalnej zabudowy, spełniającej wymagania w zakresie oddalenia od granic sąsiedniej nieruchomości. Inwestor zaplanował lokalizację miejsca na gromadzenie odpadów z poszanowaniem minimalnych odległości w stosunku do nieruchomości skarżących, pomimo, że w świetle § 23 ust. 4 w.t. w zabudowie jednorodzinnej, zagrodowej i rekreacji indywidualnej nie był zobowiązany do ich zachowania. Taka lokalizacja miejsca do gromadzenia odpadów stałych nie wprowadzi ograniczeń w zabudowie działek odwołujących. Fakt, że projektowane budynki będą zrealizowane w technologii nierozprzestrzeniającej ognia oznacza, że nie znajdzie zastosowania § 271 ust. 2 w.t., który nakazuje zwiększyć o 50% lub 100% odległość minimalną 8 m. Wojewoda przywołał w swych rozważaniach zapisy uchwały Nr \[...\] Rady Gminy L. z dnia \[...\] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy L. - sołectwa L. (Dz. Urz. Woj. \[...\] z \[...\] ., poz. \[...\]– dalej: m.p.z.p.). Zarzuty dotyczące rzekomo wadliwych ustaleń dokonanych przez Starostę co do spełnienia wymogów planu miejscowego, np. w zakresie bilansu terenu, intensywności zabudowy, nie mogą zostać uwzględnione, bowiem skarżący wadliwie zostali uznani za strony postępowania przed organem I instancji, a dokumentacja projektowa wyraźnie stwierdza, że obszar oddziaływania zamyka się na terenie działki inwestycyjnej. § 13 m.p.z.p. nie zawiera punktu 12, zatem odnoszenie się do zarzutu naruszenia tego zapisu jest zbędne. Kwestia zachowania poszczególnych odległości była analizowana przez organ i powyżej przez Sąd. Ewentualne wykonywanie prac, o których mowa w skardze, wbrew udzielonemu pozwoleniu na budowę (np. w sposób rozszerzający obszar oddziaływania inwestycji na nieruchomości sąsiednie), będzie co najwyżej podstawą prowadzenia postępowania naprawczego przez organ nadzoru budowlanego. Wpierw musiałoby jednak dojść do naruszenia przepisów. Wszelkie braki i nieprawidłowości dotyczące dokumentacji przedmiotowej inwestycji zostały uzupełnione, a dostrzeżone wady projektowe zostały poprawione przez inwestora. Przedłożony projekt budowlany jest kompletny oraz został wykonany i sprawdzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane. Projektant odpowiada za prawidłowość sporządzonego projektu i rozwiązania konstrukcyjne, zgodnie z wymogami prawnymi. Postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone w sposób właściwy i organ uwzględnił niezbędną dokumentację. Oparł się na zgromadzonych dowodach i ocenił je w sposób uprawniony, nienaruszający zasady swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.). Fakty relewantne prawnie zostały ustalone na podstawie zgromadzonych dowodów. Skarga stanowi jedynie polemikę strony niezadowolonej z oceną dokonaną w ww. decyzji, należycie, szeroko i merytorycznie uzasadnionej. Motywy wynikają jasno z uzasadnienia rozstrzygnięcia (art. 107 § 1 i 3 k.p.a.). Nie można więc twierdzić, że postępowanie przeprowadzono wybiórczo. Skoro skarga jest tak obszerna i szczegółowa w warstwie merytorycznej, to oznacza, że kontrolowany akt był dla strony skarżącej zrozumiały. Nie można bowiem polemizować tak szczegółowo z argumentacją, która zrozumiała nie jest, bądź której brakuje. Nie doszło zatem do naruszenia art. 7, 77 § 1, 80, 107 § 1 i 3, 138 §1 pkt 3 k.p.a., art. 3 pkt 20, art. 28 ust. 2 p.b., ani też innych przepisów, w tym wyżej powołanych, w stopniu uzasadniającym uwzględnienie skargi. Rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym nastąpiło zgodnie z art. 119 pkt 2 i art. 120 p.p.s.a. Wskazać należy, że uczestnik postępowania, działający poprzez profesjonalnego pełnomocnika, w piśmie z 3 marca 2026 r. wniósł m. in. o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. Jednocześnie dopełnił wymogu z art. 66 § 1 p.p.s.a., jako że oświadczył, iż odpis pisma został nadany przez niego przesyłką poleconą na adres pełnomocnika skarżących. Są zatem uznał, że doręczenie to nastąpiło zgodnie z ww. wymogiem, a do dnia rozpoznania skargi nie zgłoszono sprzeciwu co do wniosku o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. Także inni uczestnicy nie zażądali przeprowadzenia rozprawy (art. 119 pkt 2 p.p.s.a.). Z powyższych względów skarga nie mogła odnieść skutku i jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Powołane wyżej orzecznictwo sądowo-administracyjne dostępne jest w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, pod adresem internetowym http://orzeczenia.nsa.gov.pl.

## Informacje o sprawie

Data wpływu

30 stycznia 2026

Symbol z opisem

[6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części, wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/tematy/6010-pozwolenie-na-budowe-uzytkowanie-obiektu-lub-jego-czesci-wykonywanie-robot-budowlanych-innych-niz-budowa-obiektu-prz)

Hasła tematyczne

Budowlane prawo

Skarżony organ

Wojewoda

Sędziowie

Artur Żurawik /sprawozdawca/ Tomasz Dziuk Wojciech Gapiński /przewodniczący/

## Powołane przepisy

* [Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane](https://isap.sejm.gov.pl/isap.nsf/DocDetails.xsp?id=WDU20260000524)  
art. 28 ust. 2, art. 3 pkt 20 · Dz.U. 2026 poz. 524

## Powiązane dokumenty

* [Sygnatura: VII SA/Wa 3087/25 · 3 lipca 2026Wyrok WSA w Warszawie z 3 lipca 2026 r., VII SA/Wa 3087/25 – pozwolenie na budowę](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/vii-sa-wa-3087-25-wyrok-wsa-w-warszawie-z-2026-07-03--vii-sa-wa-3087-25)
* [Sygnatura: II SA/Ke 283/26 · 3 lipca 2026Postanowienie WSA w Kielcach z 3 lipca 2026 r., II SA/Ke 283/26 – pozwolenie na budowę](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/ii-sa-ke-283-26-postanowienie-wsa-w-kielcach-z-2026-07-03-2--ii-sa-ke-283-26)
* [Sygnatura: II SA/Ke 283/26 · 3 lipca 2026Postanowienie WSA w Kielcach z 3 lipca 2026 r., II SA/Ke 283/26 – pozwolenie na budowę](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/ii-sa-ke-283-26-postanowienie-wsa-w-kielcach-z-2026-07-03--ii-sa-ke-283-26)

Źródło urzędowe: [Naczelny Sąd Administracyjny](https://orzeczenia.nsa.gov.pl/doc/90D45B75C3)

Na tej stronie

[Treść rozstrzygnięcia](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/ii-sa-gl-137-26-wyrok-wsa-w-gliwicach-z-2026-07-03--ii-sa-gl-137-26#sentencja)[Analiza sprawy](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/ii-sa-gl-137-26-wyrok-wsa-w-gliwicach-z-2026-07-03--ii-sa-gl-137-26#analiza)[Uzasadnienie](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/ii-sa-gl-137-26-wyrok-wsa-w-gliwicach-z-2026-07-03--ii-sa-gl-137-26#uzasadnienie)[Informacje o sprawie](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/ii-sa-gl-137-26-wyrok-wsa-w-gliwicach-z-2026-07-03--ii-sa-gl-137-26#informacje)[Powołane przepisy](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/ii-sa-gl-137-26-wyrok-wsa-w-gliwicach-z-2026-07-03--ii-sa-gl-137-26#przepisy)[Źródło](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/ii-sa-gl-137-26-wyrok-wsa-w-gliwicach-z-2026-07-03--ii-sa-gl-137-26#zrodlo)

Asystent AnyLawyer

Zadaj pytanie o to orzeczenie. Sygnatura, data i rozstrzygnięcie są już dodane do analizy.

[Zapytaj o to orzeczenie](https://anylawyer.com/sign-up?redirect%5Furl=%2Fapp%2Fprojects%2Fnew%3Fq%3DSprawa%253A%2BII%2BSA%252FGl%2B137%252F26.%2BOrgan%253A%2BWojew%25C3%25B3dzki%2BS%25C4%2585d%2BAdministracyjny%2Bw%2BGliwicach.%2BData%253A%2B3%2Blipca%2B2026.%2BRozstrzygni%25C4%2599cie%253A%2BOddalono%2Bskarg%25C4%2599.%2BWyja%25C5%259Bnij%2Bjej%2Bznaczenie%2Bpraktyczne%252C%2Bkluczowe%2Bprzepisy%2Bi%2Bargumenty%252C%2Bkt%25C3%25B3re%2Bmog%25C4%2585%2Bmie%25C4%2587%2Bznaczenie%2Bw%2Bpodobnej%2Bsprawie.%26name%3DAnaliza%2BII%2BSA%252FGl%2B137%252F26)

---

## Wypróbuj AnyLawyer bezpłatnie przez 14 dni

AnyLawyer to asystent AI dla prawników. Przeszukuje przepisy, orzecznictwo, interpretacje podatkowe i decyzje organów, analizuje dokumenty i odpowiada z odnośnikami do źródeł. Dane są przechowywane w UE.

Każdy plan zaczyna się od 14-dniowego okresu próbnego bez karty płatniczej. Okres próbny nie przechodzi sam w płatny plan.

1. Załóż konto: https://anylawyer.com/sign-up?ref=ai-offer
2. Zadaj pytanie prawne albo dodaj dokument.
3. Sprawdź odpowiedź w podlinkowanych źródłach.
