Źródło: https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/ii-sa-bk-107-26-wyrok-wsa-w-bialymstoku-z-2026-04-16--ii-sa-bk-107-26

[Wróć do: Orzeczenia NSA](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa)

Sygnatura

# II SA/Bk 107/26

Wyrok WSA w Białymstoku z 16 kwietnia 2026 r., II SA/Bk 107/26

Wynik

Oddalono skargę

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku

Data orzeczenia

16 kwietnia 2026

Prawomocne

tak

## Treść rozstrzygnięcia

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Roleder, Sędziowie asesor sądowy WSA Marta Joanna Czubkowska, sędzia WSA Marek Leszczyński (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Marta Marczuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 16 kwietnia 2026 r. sprawy ze skargi P. Z. na czynność Starosty Suwalskiego z dnia 8 stycznia 2026 r. nr ZR.723.1.2026.MB w przedmiocie odmowy przyznania bonu na zasiedlenie oddala skargę.

Analiza z kontekstem sprawy

## Co to orzeczenie oznacza dla Twojej sprawy?

Zapytaj o skutki rozstrzygnięcia, podstawę prawną albo argumenty do wykorzystania. AnyLawyer rozpocznie od tej konkretnej sprawy.

[Zapytaj AnyLawyer o to orzeczenie](https://anylawyer.com/sign-up?redirect%5Furl=%2Fapp%2Fprojects%2Fnew%3Fq%3DSprawa%253A%2BII%2BSA%252FBk%2B107%252F26.%2BOrgan%253A%2BWojew%25C3%25B3dzki%2BS%25C4%2585d%2BAdministracyjny%2Bw%2BBia%25C5%2582ymstoku.%2BData%253A%2B16%2Bkwietnia%2B2026.%2BRozstrzygni%25C4%2599cie%253A%2BOddalono%2Bskarg%25C4%2599.%2BWyja%25C5%259Bnij%2Bjej%2Bznaczenie%2Bpraktyczne%252C%2Bkluczowe%2Bprzepisy%2Bi%2Bargumenty%252C%2Bkt%25C3%25B3re%2Bmog%25C4%2585%2Bmie%25C4%2587%2Bznaczenie%2Bw%2Bpodobnej%2Bsprawie.%26name%3DAnaliza%2BII%2BSA%252FBk%2B107%252F26)

## Uzasadnienie

W dniu 28 grudnia 2025 r. P. Z. (dalej: "skarżąca") zwróciła się do Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy w Suwałkach (dalej: "Dyrektor PUP") działającego z upoważnienia Starosty Suwalskiego (dalej: "organ") o przyznanie bonu na zasiedlenie w wysokości 17 200,00 zł z przeznaczeniem na pokrycie kosztów zamieszkania, w związku z zamiarem podjęcia lub wykonywania pracy poza miejscem dotychczasowego zamieszkania, na zasadach określonych w art. 208 ustawy z dnia 20 marca 2025 r. o rynku pracy i służbach zatrudnienia. W treści wniosku skarżąca wskazała, że podejmie zatrudnienie w Urzędzie Miasta Gdynia. Pismem z dnia 8 stycznia 2026 r., nr ZR.723.1.2026.MB, działający w imieniu Starosty Suwalskiego Dyrektor PUP poinformował skarżącą, że wniosek o przyznanie bonu na zasiedlenie nie zostanie jej przyznany. W jego ocenie bon na zasiedlenie może zostać przyznany wyłącznie osobie bezrobotnej zarejestrowanej w urzędzie pracy. Natomiast z danych posiadanych przez Urząd wynika, że od 1 stycznia 2026 r. skarżąca nie posiada statusu osoby bezrobotnej zarejestrowanej w Powiatowym Urzędzie Pracy w Suwałkach. Dodatkowo, zdaniem organu, wzięto pod uwagę fakt otrzymania przez skarżącą w 2021 r. środków na podjęcie działalności gospodarczej. Na powyżej opisaną czynność Starosty Suwalskiego skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, w której zarzuciła: 1\. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 208 ustawy o rynku pracy i służbach zatrudnienia, poprzez: a) dokonanie błędnej wykładni powyższego przepisu i uznanie, że "bon na zasiedlenie może zostać przyznany wyłącznie osobie bezrobotnej zarejestrowanej w urzędzie pracy", a tym samym w momencie przyznania bonu na zasiedlenie osoba wnioskująca w dalszym ciągu musi pozostawać bezrobotna, podczas gdy przepisy ustawy o rynku pracy i służbach zatrudnienia nie formułują takiego wymogu; ustawa wymaga posiadania statusu osoby bezrobotnej wyłącznie w momencie składania wniosku, na co wskazuje literalna treść przepisu; b) podjęcie czynności w sposób niezgodny z ratio legis ww. przepisu, którym jest wspieranie osób w kryzysie bezrobocia i motywowanie do podejmowania samodzielnych czynności, wykraczających poza działalność Urzędów Pracy, tj. poszukiwania pracy także poza stałym miejscem zamieszkania; skarżąca jest obecnie dyskryminowana z uwagi na znalezienie i podjęcie zatrudnienia, co jest przecież celem wprowadzenia bonu na zasiedlenie; c) samowolne wprowadzenie pozaustawowego negatywnego kryterium, który rzekomo stanowi przeszkodę w uzyskaniu bonu na zasiedlenie, a mianowicie przyjęcie, że fakt otrzymania przez skarżącą w 2021 r. środków na podjęcie działalności gospodarczej dyskwalifikuje ją z możliwości ubiegania się o środki na zasiedlenie w innym mieście i podjęcie zatrudnienia, podczas gdy skarżąca wywiązała się w pełni z umowy o dofinansowanie w związku z rozpoczęciem działalności gospodarczej, którą zawarła z Urzędem Pracy w 2021 r., dopełniła wszystkich warunków umowy i pomyślnie przeszła kontrolę Urzędu Pracy po upływie wymaganego okresu prowadzenia działalności, jednak w dniu 30 czerwca 2025 r., z uwagi na nierentowność prowadzonej działalności, skarżąca była zmuszona ją zawiesić; 2\. naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy: a) art. 6 k.p.a., poprzez naruszenie zasady praworządności i oparcie rozstrzygnięcia w sprawie na nieistniejących normach prawnych, a to: - na rzekomo obowiązującym przepisie, zgodnie z którym osoba wnioskująca o bon na zasiedlenie musi posiadać status osoby bezrobotnej także w momencie przyznawania jej tego bonu, a nie jedynie w momencie składania wniosku; - na nieistniejącej regulacji, zgodnie z którą otrzymanie dofinansowania na rozpoczęcie działalności gospodarczej rzekomo stanowi przeszkodę do otrzymania bonu na zasiedlenie; b) art. 7 i 77 § 1 k.p.a., poprzez naruszenie zasady wszechstronnego wyjaśnienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (w tym skarżącej), co ujawniło się między innymi w: - zaniechaniu ustalenia czy fakt otrzymania przez skarżącą dofinansowania na rozpoczęcie działalności gospodarczej ma jakichkolwiek wpływ na możliwość otrzymania przez nią bonu na zasiedlenie, czy skarżąca dalej prowadzi działalność gospodarczą, a jeżeli nie, to jaka jest tego przyczyna; - nieuwzględnieniu okoliczności, że przez prawie 6 miesięcy od momentu zarejestrowania się jako osoba bezrobotna, skarżąca nie uzyskała z Powiatowego Urzędu Pracy w Suwałkach żadnej oferty pracy, odpowiadającej jej kwalifikacjom; c) art. 8 § 1 k.p.a. w zw. z art. 9 k.p.a., poprzez naruszenie przez Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy w Suwałkach zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej oraz obowiązku należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego, polegające na: - nieuwzględnieniu wniosku skarżącej o przyznanie bonu na zasiedlenie z uwagi na fakt, że między złożeniem wniosku, a jego otrzymaniem skarżąca podjęła pracę w innej miejscowości, podczas gdy nie została ona poinformowana przez organ, na żadnym etapie postępowania, że w razie woli otrzymania wsparcia finansowego w postaci bonu na zasiedlenie, nie może ona podjąć pracy do czasu jego otrzymania, a wymóg taki nie wynika też z Ustawy o rynku pracy i służbach zatrudnienia; Dyrektor Państwowego Urzędu Pracy odmówił uwzględnienia wniosku skarżącej niezwłocznie po przesłaniu przez nią informacji o podjęciu zatrudnienia, co w przekonaniu skarżącej mogło oznaczać, że był gotów rozpoznać ten wniosek także wcześniej, jeszcze przed podjęciem przez nią zatrudnienia; - niepoinformowaniu skarżącej przez Powiatowy Urząd Pracy w Suwałkach, w okresie poszukiwania przez nią zatrudnienia, o uprawnieniu do uzyskania bonu na zasiedlenie, jeżeli zdecyduje się na poszukiwanie pracy w innym mieście, na skutek czego skarżąca stosunkowo późno dowiedziała się o takiej możliwości i - mimo spełnienia wszystkich warunków - zanim otrzymała bon na zasiedlenie, musiała podpisać umowę o pracę; W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca wniosła o: 1\. uwzględnienie skargi na czynność odmowy przyznania bonu na zasiedlenie i stwierdzenie bezskuteczności tej czynności; 2\. uznanie uprawnienie skarżącej do przyznania jej bonu na zasiedlenie, wynikające z art. 208 ustawy; 3\. zobowiązanie Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy do przekazania Sądowi całej dokumentacji zgromadzonej w przedmiotowej sprawie; 4\. zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Ponadto, na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a., skarżąca wniosła o przeprowadzenie dowodu z załączonego wydruku z CEiDG, dotyczącego działalności prowadzonej przez skarżącą, którą to działalność zawiesiła w czerwcu 2025 r., przed zarejestrowaniem się jako osoba bezrobotna, na fakt realnego pozostawania przez nią bez pracy. W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, że zaskarżone rozstrzygnięcie nie znajduje oparcia ani w przepisach prawa, ani w ustalonym stanie faktycznym, a nadto narusza podstawowe zasady postępowania administracyjnego. W konsekwencji czynność organu powinna zostać uznana za bezskuteczną, zaś skarżącej powinien zostać przyznany bon na zasiedlenie zgodnie ze złożonym wnioskiem. Dalej skarżąca wyjaśniła, że wykonując zawód konstruktora budowlanego, w 2021 r. uzyskała z Powiatowego Urzędu Pracy w Suwałkach dofinansowanie na rozpoczęcie działalności gospodarczej. Środki te przeznaczyła na wyposażenie biura oraz zakup specjalistycznego oprogramowania, a z zawartej umowy wywiązała się w całości. Działalność rozpoczęta formalnie w 2022 r. przez ponad dwa lata rozwijała się prawidłowo, jednak następnie, wskutek problemów z wypłacalnością inwestorów oraz nieregularnych dochodów, skarżąca zmuszona była zawiesić ją z dniem 30 czerwca 2025 r. i zarejestrować się jako osoba bezrobotna. Wobec braku ze strony Urzędu propozycji zatrudnienia odpowiadających jej kwalifikacjom, skarżąca podjęła samodzielne poszukiwania pracy, obejmujące również oferty spoza Suwałk. W ich wyniku przystąpiła do rekrutacji na stanowisko w Wydziale Architektoniczno-Budowlanym Urzędu Miasta Gdyni. Dopiero w toku tego procesu, z informacji uzyskanych od osoby trzeciej, dowiedziała się o możliwości ubiegania się o bon na zasiedlenie. Niezwłocznie złożyła stosowny wniosek, pozostając wówczas osobą bezrobotną. Skarżąca przeprowadziła się do Gdyni w dniu 1 stycznia 2026 r., finansując koszty przeprowadzki oraz początkowego utrzymania z pożyczek od najbliższej rodziny. W dniu 2 stycznia 2026 r. podpisała umowę o pracę z Urzędem Miasta Gdyni i podjęła zatrudnienie, a następnie, zgodnie z oczekiwaniem organu, przesłała skan umowy. W dniu 8 stycznia 2026 r. została poinformowana o nieuwzględnieniu wniosku z powodu podjęcia zatrudnienia przed jego rozpoznaniem. Zdaniem skarżącej stanowisko organu jest błędne. Art. 208 ustawy o rynku pracy i służbach zatrudnienia nie uzależnia przyznania bonu na zasiedlenie od zachowania statusu osoby bezrobotnej przez cały okres rozpoznawania wniosku. Z literalnego brzmienia przepisu wynika, że status ten wymagany jest w chwili złożenia wniosku. Odmienna wykładnia prowadziłaby do wniosku sprzecznego z celem ustawy, gdyż zmuszałaby osobę bezrobotną do rezygnacji z realnej możliwości zatrudnienia jedynie po to, aby oczekiwać na rozstrzygnięcie organu. Ratio legis bonu na zasiedlenie polega na wspieraniu mobilności zawodowej osób poszukujących pracy i pokrywaniu kosztów zamieszkania związanych z podjęciem zatrudnienia, innej pracy zarobkowej albo działalności gospodarczej. Również treść przepisów określających obowiązki beneficjenta bonu wskazuje, że ustawodawca dopuszcza sytuację, w której osoba ubiegająca się o bon podjęła już zatrudnienie, a następnie zobowiązana jest utrzymać je przez wymagany okres oraz osiągać określony poziom wynagrodzenia lub przychodu. Nie można zatem odmówić skarżącej wsparcia wyłącznie dlatego, że jeszcze przed rozpoznaniem wniosku osiągnęła cel, któremu służy ustawa, tj. samodzielnie znalazła zatrudnienie poza dotychczasowym miejscem zamieszkania. Taka interpretacja prowadziłaby do nieuzasadnionego ukarania skarżącej za aktywność zawodową i byłaby sprzeczna z funkcją bonu na zasiedlenie. W ocenie skarżącej organ naruszył również zasady informowania strony oraz pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa. Skarżąca przez kilka miesięcy pozostawała zarejestrowana jako osoba bezrobotna, jednak nie została poinformowana o możliwości skorzystania z bonu na zasiedlenie. Po złożeniu wniosku nie pouczono jej także, że podjęcie zatrudnienia przed jego rozpoznaniem może - według stanowiska organu - skutkować odmową przyznania świadczenia. Skarżąca działała w zaufaniu do organu, przeprowadziła się, podjęła pracę i niezwłocznie poinformowała o tym Urząd. Zdaniem skarżącej bez znaczenia dla sprawy pozostaje również fakt uzyskania przez nią w 2021 r. dofinansowania na rozpoczęcie działalności gospodarczej. Ustawa nie przewiduje wyłączenia prawa do bonu na zasiedlenie wobec osób, które w przeszłości skorzystały z innych form aktywizacji, jeżeli aktualnie spełniają ustawowe przesłanki przyznania wsparcia. Sytuacja zawodowa skarżącej uległa zmianie z przyczyn ekonomicznych, niezależnych od niej, co uzasadniało zawieszenie działalności i poszukiwanie zatrudnienia. Na koniec skarżąca stwierdziła, że w realiach sprawy spełniła przesłanki przyznania bonu na zasiedlenie. Jej poszukiwania pracy były rzeczywiste, podjęte zatrudnienie odpowiada jej kwalifikacjom, a przeprowadzka z Suwałk do Gdyni wiązała się z istotnymi kosztami, których pokryciu służy ta forma wsparcia. Z tych względów zasadne jest stwierdzenie bezskuteczności zaskarżonej czynności oraz uznanie uprawnienia skarżącej do otrzymania bonu na zasiedlenie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W piśmie procesowym z dnia 11 marca 2026 r. skarżąca ustosunkowała się do argumentacji powołanej w odpowiedzi na skargę przez organ i podtrzymała stanowisko wyrażone w skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r., poz. 143; dalej: "p.p.s.a.") sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie. Natomiast stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem kontroli sądowej jest skierowana do skarżącej czynność Starosty Suwalskiego z dnia 8 stycznia 2026 r. o negatywnym rozpatrzeniu jej wniosku z dnia 28 grudnia 2025 r. o przyznanie bonu na zasiedlenie. Instytucja bonu na zasiedlenie została przewidziana w art. 208 ustawy z dnia 20 marca 2025 r. o rynku pracy i służbach zatrudnienia (Dz.U. z 2025 r., poz. 620; dalej: "u.r.p.s.z.", którego ust. 1 stanowi, że na wniosek bezrobotnego starosta może na podstawie umowy przyznać bon na zasiedlenie w wysokości określonej w umowie, nie wyższej jednak niż 200 % przeciętnego wynagrodzenia za pracę, w związku z zamiarem podjęcia przez bezrobotnego zatrudnienia, wykonywania innej pracy zarobkowej lub działalności gospodarczej, jeżeli odległość od miejsca dotychczasowego zamieszkania do miejscowości, w której bezrobotny zamieszka w związku z zamiarem podjęcia zatrudnienia, wykonywania innej pracy zarobkowej lub działalności gospodarczej, wynosi co najmniej 80 km lub łączny najkrótszy czas dotarcia do tej miejscowości i powrotu do dotychczasowego miejsca zamieszkania przekracza 3 godziny dziennie. Ponieważ przepisy u.r.p.s.z. nie przewidują wyraźnie formy decyzji rozstrzygającej o przyznaniu lub odmowie przyznania bonu na zasiedlenie na podstawie art. 208 ust. 1 i nast. u.r.p.s.z., to odmowa przyznania tego prawa dokonana w formie pisemnej stanowi inną niż określona w pkt 1-3 czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Wśród spraw wymienionych w art. 38 ust. 1 pkt 14 u.r.p.s.z. ustawodawca nie przewidział bowiem wydawania decyzji o przyznaniu lub odmowie przyznania bonu na zasiedlenie. W ocenie Sądu, na samym początku zauważenia wymaga, że zaskarżone rozstrzygnięcie zapadło w ramach uznania administracyjnego. Przy tego rodzaju czynności sądy nie mogą wkraczać w kompetencje organów i oceniać słuszności realizowanej przez nie polityki. Kontrola sądowa rozstrzygnięć uznaniowych zmierza bowiem do ustalenia, czy na podstawie obowiązujących przepisów prawa dopuszczalne było wydanie danego rozstrzygnięcia, czy organ przy jego wydaniu nie przekroczył granic uznania administracyjnego oraz czy uzasadnił rozstrzygnięcie dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami, w ten sposób, aby nie można mu było zarzucić dowolności. Badaniu podlega więc, czy przy podjęciu rozstrzygnięcia została spełniona, zawarta w art. 7 k.p.a., powinność uwzględnienia słusznego interesu społecznego i słusznego interesu strony. Przy czym zaakceptowanie zakresu, w jakim organ uczynił użytek z przyznanego mu uprawnienia, zależy od ustalenia, czy stan faktyczny sprawy został wszechstronnie wyjaśniony w świetle wszystkich przepisów prawa materialnego, mających zastosowanie w sprawie (por. m.in. wyrok NSA z dnia 11 stycznia 2023 r., sygn. akt III OSK 6549/21). W ocenie Sądu niezasadne są wszystkie zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów postępowania. Poprzez zebranie materiału dowodowego organ ustalił następujący stan faktyczny. W sprawie niniejszej skarżąca wniosek o przyznanie bonu złożyła w dniu 28 grudnia 2025 r. We wniosku wskazała adres/siedzibę przyszłego pracodawcy - Urząd Miasta Gdynia, przy ulicy \[...\] Decyzją z dnia 12 sierpnia 2025 r. Starosta Suwalski przyznał skarżącej od dnia 11 sierpnia 2025 r. status bezrobotnego i odmówił przyznania prawa do zasiłku. Ponadto w dniu 1 stycznia 2026 r. skarżąca zawarła umowę o pracę z Urzędem Miasta Gdyni – od dnia 1 stycznia 2026 r. Z kolei w dniu 6 stycznia 2026 r. skarżąca dokonała zgłoszenia w Powiatowym Urzędzie Pracy w Suwałkach o podjęciu pracy w dniu 1 stycznia 2026 r. W związku z powyższym Starosta Suwalski decyzją z dnia 7 stycznia 2026 r. orzekł o utracie przez skarżącą statusu bezrobotnego z dniem 1 stycznia 2026 r. Z uzasadnienia rozstrzygnięcia organu wynika także, że wziął on pod uwagę fakt otrzymywania przez skarżącą od organu (o czym wiedział z urzędu) środków na podjęcie działalności gospodarczej w 2021 r. Działalność ta prowadzona była przez skarżącą w okresie od 4 stycznia 2022 r. do 30 czerwca 2025 r. (wydruk z Ceidg.gov.pl z dnia 28 stycznia 2026 r.). Zdaniem Sądu organ zebrał cały potrzebny do rozstrzygnięcia sprawy materiał dowodowy i sprawę wyjaśnił do merytorycznego jej załatwienia. Zarzut z pkt 2 lit. c) skargi jest niezasadny, gdyż organ nie miał obowiązku informowania skarżącej, że warunkiem przyznania jej bonu na zasiedlenie jest pozostawanie przez skarżącą jako osoba bezrobotna do czasu przyznania bonu. Konstrukcja pozostałych zarzutów tej kategorii jest natomiast taka, że są to w istocie zarzuty prawa materialnego. Zatem Sąd ustosunkuje się do nich łącznie z rozpoznaniem zarzutów z pkt 1 lit. a) – c) skargi. Podstawowy zarzut skargi z pkt 1 lit. a) skargi dotyczy naruszenia przez organ art. 208 u.r.p.s.z. poprzez przyjęcie, że bon na zasiedlenie może zostać przyznany wyłącznie osobie bezrobotnej zarejestrowanej w urzędzie pracy. Tymczasem, zdaniem skarżącej, przepis ten warunku takiego nie zawiera. Zdaniem Sądu, w okolicznościach sprawy, zarzut ten jest niezasadny. Na gruncie ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 214 z późn. zm.; dalej: "u.p.z.") w orzecznictwie sądów administracyjnych pojawił się pogląd, w którym zwrócono uwagę na cel przyznania bonu na zasiedlenie (art. 66n). Bon ten, w ocenie sądów, stanowił formę wsparcie młodych bezrobotnych, zamierzających podjąć prace poza dotychczasowym miejscem zamieszkania. Oferta urzędu pracy skierowana była do określonej grupy bezrobotnych i polegała na przyznaniu im określonej kwoty pieniężnej na pokrycie kosztów związanych z podjęciem pracy poza miejscem zamieszkania. Przyznanie bonu na zasiedlenie miało zatem na celu aktywizację osoby bezrobotnej, która na rynku lokalnym nie była w stanie znaleźć zatrudnienia. Stąd niecelowym było przyznawanie środków w ramach bonu na zasiedlenie w sytuacji, gdy skarżący podjął już zatrudnienie nie czekając na rozpatrzenie wniosku (por. m.in. wyrok WSA w Białymstoku z 19 marca 2024 r., sygn. II SA/Bk 52/24). Aktualne brzmienie art. 208 ust. 1 u.r.p.s.z. w zakresie istotnym dla sprawy zmieniło się o tyle, że mowa w nim o możliwości przyznania na wniosek bezrobotnego bonu na zasiedlenie w związku z zamiarem podjęcia przez bezrobotnego zatrudnienia (a nie – jaka wcześniej – w związku z podjęciem zatrudnienia – art. 66n ust. 1 u.p.z.). W związku z tym, w ocenie Sądu, poglądy judykatury wyrażone pod rządami poprzednio obowiązującej ustawy pozostają aktualne. Podkreślenia wymaga, że z art. 208 ust. 1 u.r.p.s.z. wynika, że na wniosek bezrobotnego starosta może na podstawie umowy przyznać bon na zasiedlenie - i dalej wiąże bon z zamiarem podjęcia przez bezrobotnego zatrudnienia, innej pracy zarobkowej albo działalności gospodarczej. Przepis nie stanowi, że "osobie, która w dniu złożenia wniosku była bezrobotna", lecz operuje kategorią "bezrobotnego" jako beneficjenta pomocy oraz strony umowy. Powyższy wniosek wzmacnia treść art. 208 ust. 4 pkt 1 u.r.p.s.z., z którego wynika, że obowiązek pozostawania w zatrudnieniu przez co najmniej 180 dni liczony jest od dnia zawarcia umowy z PUP. Konstrukcja przepisu zakłada więc sekwencję: status bezrobotnego, wniosek o przyznanie bonu, przyznanie bonu/umowa, podjęcie lub wykonywanie zatrudnienia w okresie rozliczeniowym. Jeżeli zatem osoba bezrobotna zawarła umowę o pracę przed rozpoznaniem sprawy, to co do zasady przestała spełniać warunki bycia bezrobotnym. Ustawa definiuje zatrudnienie jako wykonywanie pracy na podstawie m.in. stosunku pracy, a status bezrobotnego jest wykluczony przy zatrudnieniu. Art. 65 ust. 1 u.r.p.s.z. przewiduje pozbawienie statusu bezrobotnego z dniem, w którym osoba przestała spełniać warunki ustawowe. Dlatego decydujący jest stan na moment przyznania bonu /zawierania umowy, a nie wyłącznie stan na dzień złożenia wniosku. Samo prawidłowe złożenie wniosku nie "zamraża" statusu bezrobotnego ani nie tworzy prawa nabytego do bonu. Bon jest świadczeniem fakultatywnym, co oznacza, że starosta może go przyznać, ale nie musi i jest on przyznawany na podstawie umowy, a nie automatycznie z chwilą złożenia wniosku. Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie m.in. w wyroku WSA w Szczecinie z dnia 25 maja 2017 r., sygn. akt II SA/Sz 118/17, w którym podkreślono, że podstawą otrzymania bonu jest umowa, w której określone zostaną warunki przyznania bonu - między innymi termin otrzymania bonu, który wyznacza rozpoczęcie okresu, w którym bezrobotny jest zobowiązany do podjęcia wynikających z przepisów czynności takich jak, np. podjęcie pracy i dostarczenie dokumentów potwierdzających zatrudnienie. Stąd podjęcie pracy przed zawarciem umowy, czy też innej pracy zarobkowej powoduje w tym zakresie brak możliwości zawarcia umowy i tym samym przyznania bonu na zasiedlenie. Sądowi z urzędu znane są orzeczenia sądów administracyjnych, w których wyrażono odmienne poglądy (m.in. wyrok WSA w Warszawie z dnia 9 kwietnia 2026 r., sygn. akt VIII SA/Wa 28/26 i wyrok WSA w Kielcach z dnia 25 lutego 2026 r., sygn. akt II SA/Ke 579/25). Sądy w tamtych sprawach stwierdziły m.in., że: "z reguły przedłużające się rozpoznanie sprawy – przy akceptacji stanowiska prezentowanego przez Starostę – mogłoby siłą rzeczy prowadzić do braku możliwości przyznania bonu, skoro wnioskodawca podjąłby zatrudnienie zgodnie z deklaracją z wniosku o przyznanie bonu zasiedleniowego (przy zaangażowaniu własnych środków związanych z zamieszkaniem w nowej lokalizacji), nie mogąc oczekiwać na pozytywne dla siebie zakończenie sprawy. Tego rodzaju wykładnia nie służy z pewnością osiągnięciu celów zakładanych przez ustawodawcę". W ocenie niniejszego składu orzekającego, powyższe argumenty pomijają cele przyznawania przedmiotowego świadczenia. Sąd podziela stanowisko sądów administracyjnych, w których jednolicie przyjęto, że oferta urzędu pracy skierowana jest do określonej grupy bezrobotnych i polega na przyznaniu im określonej kwoty pieniężnej na pokrycie kosztów związanych z podjęciem pracy poza miejscem zamieszkania. Przyznanie bonu na zasiedlenie ma zatem na celu aktywizację osoby bezrobotnej, która na rynku lokalnym nie jest w stanie znaleźć zatrudnienia. Stąd niecelowym jest przyznawanie środków w ramach bonu na zasiedlenie w sytuacji, gdy skarżący podjął już zatrudnienie nie czekając na rozpatrzenie wniosku. W sprawie niniejszej, jak już wyżej wskazano, przedmiotowa czynność organu z dnia 8 stycznia 2026 r. ma charakter uznaniowy, co oznacza, że nawet przy wykładni przepisu art. 208 u.r.p.s.z. zaprezentowanej w przywołanych orzeczeniach (VIII SA/Wa 28/26 i II SA/Ke 579/25), organ nie musiałby być zobligowany do przyznania skarżącej bonu na zasiedlenie. Przy rozstrzygnięciach mających charakter uznaniowy, tak jak w tym przypadku, każdą sprawę należy bowiem badać indywidualnie. W sprawie niniejszej zaś stan faktyczny jest taki, że skarżąca wniosek o przyznanie bonu złożyła w organie w dniu 28 grudnia 2025 r., a umowę o pracę zawarła (i pracę podjęła) już w dniu 1 stycznia 2026 r. W tej sytuacji organ zasadnie przyjął, że odpadła podstawowa przesłanka materialnoprawna przyznania bonu. Skarżąca już po trzech dniach od złożenia wniosku, a przez to i w chwili rozstrzygnięcia przez organ, nie była już osobą bezrobotną, lecz pracownikiem, a zatrudnienie nie było już tylko jej zamiarem, z którym ustawa wiąże przyznanie bonu, ale faktem dokonanym przed zawarciem umowy z PUP. W ocenie Sądu jeszcze raz podkreślenia wymaga, że z literalnej i systemowej konstrukcji art. 208 ust. 4 pkt 1 u.r.p.s.z. wynika, że ustawodawca powiązał przyznanie bonu z osobą posiadającą status bezrobotnego oraz z umową zawieraną przed okresem rozliczeniowym 240 dni, a podstawowy cel przyznania bonu sprowadza się do aktywizacji osób bezrobotnych, którego to celu w sprawie niniejszej zabrakło. Sąd nie podziela także zarzutu skarżącej z pkt 1 lit. c) skargi, że fakt otrzymywania przez nią w 2021 r. środków na podjęcie działalności gospodarczej potraktowany został przez organ jako dyskwalifikujący ją z możliwości ubiegania się o środki na zasiedlenie. Organ nie stwierdził, że okoliczność ta miała dyskwalifikujący wpływ a jedynie przywołał go jako jeden z argumentów na uzasadnienie swego rozstrzygnięcia. Skoro czynność z dnia 8 stycznia 2026 r. w zakresie przyznania bonu na zasiedlenie miała charakter uznaniowy, to organ był uprawniony do uwzględnienia okoliczności przyznania skarżącej środków na podjęcie działalności gospodarczej, czym wykazywał, że wspierał skarżącą jako osobę bezrobotną. Kwestia natomiast, jak się ta działalność zakończyła, nie miała znaczenia dla rozstrzygnięcia w sprawie niniejszej. Nie zachodziła zatem potrzeba jej badania. Reasumując, zdaniem Sądu, podniesione w skardze zarzuty nie podważyły legalności zaskarżonej czynności. Organ przeprowadził postepowanie na tyle wyczerpująco, że sprawa została wyjaśniona do merytorycznego rozstrzygnięcia, zaś zgromadzony w sprawie materiał oceniono właściwie. Zostały także prawidłowo zinterpretowane, mające zastosowanie w sprawie, przepisy. Sąd nie doszukał się też innych naruszeń przepisów prawa materialnego, czy procesowego, które skutkowałyby koniecznością stwierdzenia bezskuteczności zaskarżonej czynności. Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 151 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.

## Informacje o sprawie

Data wpływu

11 lutego 2026

Symbol z opisem

[6339 Inne o symbolu podstawowym 633](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/tematy/6339-inne-o-symbolu-podstawowym-633)

Hasła tematyczne

Zatrudnienie Inne

Skarżony organ

Dyrektor Powiatowego Urzędu Pracy

Sędziowie

Małgorzata Roleder /przewodniczący/ Marek Leszczyński /sprawozdawca/ Marta Joanna Czubkowska

## Powołane przepisy

* [Ustawa z dnia 20 marca 2025 r. o rynku pracy i służbach zatrudnienia (t. j.)](https://isap.sejm.gov.pl/isap.nsf/DocDetails.xsp?id=WDU20250000620)  
art. 38 ust. 1 pkt 14, art. 65 ust. 1, art. 208 · Dz.U. 2025 poz. 620
* [Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t. j.)](https://isap.sejm.gov.pl/isap.nsf/DocDetails.xsp?id=WDU20250000214)  
art. 66n · Dz.U. 2025 poz. 214

## Powiązane dokumenty

* [Sygnatura: VIII SA/Wa 28/26 · 9 kwietnia 2026Wyrok WSA w Warszawie z 9 kwietnia 2026 r., VIII SA/Wa 28/26](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/viii-sa-wa-28-26-wyrok-wsa-w-warszawie-z-2026-04-09--viii-sa-wa-28-26)
* [Sygnatura: IV SA/Wr 157/26 · 1 kwietnia 2026Postanowienie WSA we Wrocławiu z 1 kwietnia 2026 r., IV SA/Wr 157/26](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/iv-sa-wr-157-26-postanowienie-wsa-we-wroclawiu-z-2026-04-01--iv-sa-wr-157-26)
* [Sygnatura: II SA/Wa 182/26 · 31 marca 2026Postanowienie WSA w Warszawie z 31 marca 2026 r., II SA/Wa 182/26](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/ii-sa-wa-182-26-postanowienie-wsa-w-warszawie-z-2026-03-31--ii-sa-wa-182-26)

Źródło urzędowe: [Naczelny Sąd Administracyjny](https://orzeczenia.nsa.gov.pl/doc/8C583F1BB3)

Na tej stronie

[Treść rozstrzygnięcia](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/ii-sa-bk-107-26-wyrok-wsa-w-bialymstoku-z-2026-04-16--ii-sa-bk-107-26#sentencja)[Analiza sprawy](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/ii-sa-bk-107-26-wyrok-wsa-w-bialymstoku-z-2026-04-16--ii-sa-bk-107-26#analiza)[Uzasadnienie](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/ii-sa-bk-107-26-wyrok-wsa-w-bialymstoku-z-2026-04-16--ii-sa-bk-107-26#uzasadnienie)[Informacje o sprawie](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/ii-sa-bk-107-26-wyrok-wsa-w-bialymstoku-z-2026-04-16--ii-sa-bk-107-26#informacje)[Powołane przepisy](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/ii-sa-bk-107-26-wyrok-wsa-w-bialymstoku-z-2026-04-16--ii-sa-bk-107-26#przepisy)[Źródło](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/ii-sa-bk-107-26-wyrok-wsa-w-bialymstoku-z-2026-04-16--ii-sa-bk-107-26#zrodlo)

Asystent AnyLawyer

Zadaj pytanie o to orzeczenie. Sygnatura, data i rozstrzygnięcie są już dodane do analizy.

[Zapytaj o to orzeczenie](https://anylawyer.com/sign-up?redirect%5Furl=%2Fapp%2Fprojects%2Fnew%3Fq%3DSprawa%253A%2BII%2BSA%252FBk%2B107%252F26.%2BOrgan%253A%2BWojew%25C3%25B3dzki%2BS%25C4%2585d%2BAdministracyjny%2Bw%2BBia%25C5%2582ymstoku.%2BData%253A%2B16%2Bkwietnia%2B2026.%2BRozstrzygni%25C4%2599cie%253A%2BOddalono%2Bskarg%25C4%2599.%2BWyja%25C5%259Bnij%2Bjej%2Bznaczenie%2Bpraktyczne%252C%2Bkluczowe%2Bprzepisy%2Bi%2Bargumenty%252C%2Bkt%25C3%25B3re%2Bmog%25C4%2585%2Bmie%25C4%2587%2Bznaczenie%2Bw%2Bpodobnej%2Bsprawie.%26name%3DAnaliza%2BII%2BSA%252FBk%2B107%252F26)

---

## Wypróbuj AnyLawyer bezpłatnie przez 14 dni

AnyLawyer to asystent AI dla prawników. Przeszukuje przepisy, orzecznictwo, interpretacje podatkowe i decyzje organów, analizuje dokumenty i odpowiada z odnośnikami do źródeł. Dane są przechowywane w UE.

Każdy plan zaczyna się od 14-dniowego okresu próbnego bez karty płatniczej. Okres próbny nie przechodzi sam w płatny plan.

1. Załóż konto: https://anylawyer.com/sign-up?ref=ai-offer
2. Zadaj pytanie prawne albo dodaj dokument.
3. Sprawdź odpowiedź w podlinkowanych źródłach.
