Źródło: https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/ii-osk-98-17-wyrok-nsa-z-2017-09-21--ii-osk-98-17

[Wróć do: Orzeczenia NSA](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa)

Sygnatura

# II OSK 98/17

Wyrok NSA z 21 września 2017 r., II OSK 98/17 – miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego

Wynik

Oddalono skargę kasacyjną

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Data orzeczenia

21 września 2017

Prawomocne

tak

## Treść rozstrzygnięcia

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jerzy Siegień Sędziowie sędzia NSA Marzenna Linska - Wawrzon sędzia del. WSA Krzysztof Dziedzic (spr.) Protokolant sekretarz sądowy Agata Putkowska po rozpoznaniu w dniu 21 września 2017 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej M. S. i I. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 21 lipca 2016 r. sygn. akt II SA/Bk 182/16 w sprawie ze skargi M. S. i I. S. na uchwałę Rady Miasta Siemiatycze z dnia \[...\] marca 2007 r. nr \[...\] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę kasacyjną.

Analiza z kontekstem sprawy

## Co to orzeczenie oznacza dla Twojej sprawy?

Zapytaj o skutki rozstrzygnięcia, podstawę prawną albo argumenty do wykorzystania. AnyLawyer rozpocznie od tej konkretnej sprawy.

[Zapytaj AnyLawyer o to orzeczenie](https://anylawyer.com/sign-up?redirect%5Furl=%2Fapp%2Fprojects%2Fnew%3Fq%3DSprawa%253A%2BII%2BOSK%2B98%252F17.%2BOrgan%253A%2BNaczelny%2BS%25C4%2585d%2BAdministracyjny.%2BData%253A%2B21%2Bwrze%25C5%259Bnia%2B2017.%2BRozstrzygni%25C4%2599cie%253A%2BOddalono%2Bskarg%25C4%2599%2Bkasacyjn%25C4%2585.%2BWyja%25C5%259Bnij%2Bjej%2Bznaczenie%2Bpraktyczne%252C%2Bkluczowe%2Bprzepisy%2Bi%2Bargumenty%252C%2Bkt%25C3%25B3re%2Bmog%25C4%2585%2Bmie%25C4%2587%2Bznaczenie%2Bw%2Bpodobnej%2Bsprawie.%26name%3DAnaliza%2BII%2BOSK%2B98%252F17)

## Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wyrokiem z dnia 21 lipca 2016 r., sygn. akt II SA/Bk 182/16, po rozpatrzeniu skargi M. S. i I. S. na uchwałę Rady Miasta Siemiatycze z dnia \[...\] marca 2007 r. nr \[...\] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w punkcie 1 stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w zakresie postanowień dotyczących działki oznaczonej numerem geodezyjnym \[...\] w części opisowej i graficznej, w punkcie 2 skargę oddalił w pozostałym zakresie oraz w punkcie 3 zasądził od organu na rzecz skarżących zwrot kosztów postępowania sądowego. Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym. Rada Miasta Siemiatycze uchwałą z dnia \[...\] marca 2007 r., nr \[...\] uchwaliła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego terenów części Miasta S. przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i usługową. M. S. i I. S. zaskarżyli powyższą uchwałę w części dotyczącej, stanowiących ich własność, działek nr \[...\], \[...\], \[...\] i \[...\], przeznaczonych w zaskarżonym planie na drogi wewnętrzne. Zarzucając naruszenie art. 1 ust. 1 pkt 9 i 10, ust. 2 pkt 7, art. 4 ust. 1, art. 6 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz § 15 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, twierdzili, że Rada Miasta nadużyła władztwa planistycznego, przeznaczając, z naruszeniem prawnie chronionego interesu skarżących, wskazane nieruchomości na drogi wewnętrzne, mimo że de facto będą one pełniły funkcję publiczną. Postanowieniem z dnia \[...\] sierpnia 2015 r., Sąd odrzucił skargę stwierdzając, że skarga skarżących została wniesiona na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, a skarżący nie wykazali, aby zaskarżona uchwała naruszała ich indywidualny i konkretny interes prawny. Postanowieniem z \[...\] grudnia 2015 r., sygn. akt II OSK 2854/15, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił powyższe postanowienie stwierdzając, że odrzucenie skargi skarżących na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. nie było uzasadnione, zaś sprawa powinna być rozpoznana co do istoty. Zdaniem NSA zaskarżona uchwała naruszyła interes prawny i uprawnienie skarżących. Skarżący byli więc legitymowani do wniesienia na nią skargi do sądu administracyjnego, w myśl art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Rozpoznając ponownie sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w zakresie postanowień dotyczących działki oznaczonej numerem geodezyjnym \[...\]. Sąd powołał przepisy ustawy o drogach publicznych wskazując, że z drogi publicznej może korzystać każdy, zgodnie z jej przeznaczeniem, natomiast droga wewnętrzna ze swojej istoty jest przeznaczona do korzystania przez węższy, czasami ściśle określony, krąg podmiotów. Według postanowień planu wspomniana działka przeznaczona jest pod pas drogowy \[...\]– "projektowana ulica miejska, wewnętrzna-dojazdowa kl"D" w liniach rozgraniczających 10,0". Jak wynika z przedłożonego na rozprawie rysunku planu oraz dołączonych map przedmiotowa działka znajduje się w pasie drogowym ogólnodostępnym (w bezpośrednim sąsiedztwie pasa drogowego oznaczonego na rysunku planu symbolem \[...\]). Pas drogowy o symbolu \[...\] łączy się z pasami drogowymi o symbolach: \[...\], \[...\], \[...\]. Wspomniany pas o symbolu \[...\] stanowi obsługę drogową dla obszarów oznaczonych w planie symbolami \[...\], \[...\], \[...\] – przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową. Struktura połączeń drogowych określonych w skarżonym planie wskazuje, że przedmiotowa działka wchodzi w skład ciągu drogowego \[...\] łączącego się z ulicami \[...\] i \[...\]. Ocena struktury połączeń, określonych w kwestionowanym planie, zdaniem Sądu dowodzi, że pas drogowy \[...\], w skład którego wchodzi wspomniana działka o numerze \[...\], biorąc pod uwagę jego niczym nieograniczoną dostępność i skomunikowanie z innymi ulicami ma pełnić w istocie funkcję drogi publicznej. W ocenie Sądu mając na uwadze jakie funkcje ma pełnić droga wewnętrzna wydzielona z nieruchomości skarżących uznać należało, że rada gminy uchwalając plan w części opisanej jako tereny \[...\] przekroczyła granice władztwa planistycznego gminy, wywodzonego z art. 3 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, albowiem ingerencja w prawo własności skarżących, w stopniu w jakim ma to miejsce w zaskarżonej uchwale, jest zbyt daleko idąca, nieuzasadniona i w istocie sprowadza się do wyręczenia gminy - kosztem właścicieli nieruchomości w poniesieniu kosztów niezbędnych do wybudowania i utrzymania drogi publicznej. Tym samym rada gminy naruszyła konstytucyjną zasadę proporcjonalności. Wobec stwierdzenia bezprawnego naruszenia interesu prawnego Skarżących w odniesieniu do działki o numerze \[...\] dopuszczalne było stwierdzenie nieważności postanowień kwestionowanej uchwały tylko w odniesieniu do wspomnianej działki. Za nieuzasadnione Sąd uznał zarzuty skarżących odnoszące się do działek o numerach \[...\], \[...\] i \[...\]. Jak wynika bowiem z rysunku planu oraz dołączonych map wymienione działki stanowią tzw. dojazdy ślepe do innych działek przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową. Ponadto, w świetle wykazu działek stanowiących własność skarżących, zaprojektowane dojazdy są dojazdami do działek stanowiących w zasadzie wyłącznie własność skarżących. Zdaniem Sądu jz tego względu Gmina mogła je określić jako drogi wewnętrzne. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wnieśli M. S. i I. S., zarzucając naruszenie: 1\. art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez nieuprawnione wykroczenie poza granice sprawy wyznaczona treścią skargi z dnia 29 kwietnia 2015 roku i orzeczenie w efekcie tego o nieważności uchwały Rady Miasta Siemiatycze z dnia \[...\] marca 2007 roku nr \[...\] w zakresie postanowień dotyczących działki oznaczonej numerem geodezyjnym \[...\] w części opisowej i graficznej, podczas gdy skarżący dochodzili przed sądem orzeczenia o nieważności wyżej wskazanej uchwały w części tj. co do przeznaczenia w uchwale działek w skardze wymienionych pod drogi wewnętrzne, nie zaś w zakresie całości w odniesieniu do wskazanych w skardze działek gruntu; 2\. art. 147 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez nieuzasadnione granicami sprawy i sprzeczne z nimi, określenie w sentencji orzeczenia tego, w jakiej części stwierdza sąd nieważności kwestionowanej uchwały i w efekcie tego wyeliminowanie z obrotu prawnego uchwały Rady Miasta Siemiatycze w zakresie, w jakim nie była ona kwestionowana przez strony; 3\. art. 147 § 1 p.p.s.a. w zw. z art, 141 § 4 p.p.s.a. polegające na nieuprawnionym - w kontekście uzasadnienia wyroku - stwierdzeniu nieważności uchwały nr \[...\] w zakresie postanowień dotyczących działki \[...\] w części opisowej i graficznej. Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku w zakresie rozstrzygnięcia zamieszczonego w punkcie 1 oraz rozpoznanie skargi i stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w części tj.: co do przeznaczenia działki \[...\] pod drogę wewnętrzną, ewentualnie, w przypadku uznania, że istota sprawy nie jest dostatecznie wyjaśniona, skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku w zakresie rozstrzygnięcia zamieszczonego w punkcie 1 wyroku oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu. Skarżący kasacyjnie wskazali, że skutkiem skarżonego wyroku jest wyeliminowanie z obrotu prawnego uchwały, jak chodzi o całość jej rozstrzygnięć co do działki nr \[...\], podczas gdy w całym toku sprawy skarżący nie formułowali żadnego zarzutu o stwierdzenie nieważności uchwały w zakresie wytyczenia drogi na działce \[...\], czy jej przebiegu. Intencją skarżących nie było stwierdzenie nieważności uchwały w takim zakresie, jak uczynił to WSA w Białymstoku, a jedynie stwierdzenie jej nieważności co do przeznaczenia w planie miejscowym między innymi działki \[...\] pod drogę wewnętrzną, w miejsce publicznej. Interes prawny w kwestionowaniu wyroku ma swoje źródło w tym, że w oparciu o zaskarżoną uchwałę dokonany został podział nieruchomości skarżących, w wyniku którego wydzielono drogi, część działek została sprzedana. Aktualnie, wobec treści wyroku istnieje stan prawny, który powoduje, że dokonany na wniosek skarżących podział nieruchomości (w zgodzie z planem miejscowym) przestał mieć w tym planie oparcie. Nie istnieją - wobec treści wyroku - żadne ustalenia co do istnienia działki drogowej, zapewniającej dostęp wydzielonym nieruchomościom do drogi publicznej, który to stan godzi, nie jedynie w interes faktyczny skarżących, ale przed wszystkim prawny z racji tego, że dokonany podział działek czyni bezpodstawnym. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Skarżący kasacyjnie w zasadzie nie kwestionują rozstrzygnięcia uwzględniającego w punkcie 1\. wyroku ich skargę, lecz uważają, że sformułowanie tego punktu nie odpowiada wnioskowi zawartemu w skardze i powinno być uzupełnione. Mianowicie w punkcie 1\. wyroku Sąd stwierdził "nieważność zaskarżonej uchwały w zakresie postanowień dotyczących działki oznaczonej numerem geodezyjnym \[...\] w części opisowej i graficznej", zaś skarżący kasacyjnie wnioskują by w punkcie tym zawarto dodatkowo stwierdzenie "co do przeznaczenia działki \[...\] pod drogę wewnętrzną". W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego punkt 1 sentencji wyroku wskazuje w sposób jasny i jednoznaczny, jaka część ustaleń planu miejscowego podlega wyeliminowaniu ze względu na stwierdzoną nieważność, a mianowicie całość postanowień dotyczących działki \[...\]. Natomiast wobec postulowanego przez skarżących kasacyjnie brzmienia punktu 1 wyroku, należy zauważyć, iż niesporne było, że w skarżonym planie cała działka \[...\] została przeznaczona pod drogę wewnętrzną. W związku z tym postulowany przez skarżących dodatkowy zapis "co do przeznaczenia działki \[...\] pod drogę wewnętrzną" prowadziłby w efekcie do wyeliminowania z planu również całości postanowień dotyczących działki \[...\], a więc tak jak to uczynił Sąd w zaskarżonym wyroku. Nie było bowiem w planie żadnego innego przeznaczenia działki \[...\] aniżeli pod drogę wewnętrzną. Jak wynika z uzasadnienia skargi kasacyjnej, intencją skarżących było w istocie, by działka \[...\] została w planie przeznaczona pod drogę publiczną. Jednak takie rozstrzygnięcie w wyroku nie było możliwe, albowiem Sąd nie może zastępować organu administracji w działaniach należących do jego kompetencji. Ustalenie przeznaczenia terenów w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, w tym przeznaczenie danego terenu pod szlak komunikacyjny, należy do wyłącznej kompetencji rady gminy. Sąd natomiast dokonując oceny zgodności miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z prawem może tylko jednoznacznie stwierdzić, że albo przyjęte rozwiązania są niezgodne z prawem i miejscowy plan, bądź jego część, należy wyeliminować z obrotu prawnego, zaś rada gminy powinna poszukiwać innych rozwiązań, albo przyjęte rozwiązania są zgodne z prawem i brak jest podstaw do stwierdzania nieważności miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Żaden sąd administracyjny nie posiada kompetencji do merytorycznej oceny trafności i celowości rozwiązań planu, skoro jedynym kryterium dopuszczalnym w postępowaniu sądowym jest kryterium legalności (por. np. wyroki NSA: z dnia 1 grudnia 2010 r., sygn. akt II OSK 1947/10 i z dnia 23 czerwca 2010 r., sygn. akt II OSK 834/10). Nie było zatem dopuszczalne w niniejszej sprawie stwierdzanie przez Sąd nieważności uchwały w zakresie przeznaczenia działki \[...\] pod drogę wewnętrzną, z jednoczesnym stwierdzeniem, że działka \[...\] została w tym planie przeznaczona pod drogę publiczną. Należy przy tym zauważyć, że uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ma na celu wskazanie kierunków ładu przestrzennego dla terenu objętego opracowaniem planu, w tym także w zakresie obsługi komunikacyjnej tego terenu. Przeznaczenie w planie danego obszaru pod drogę publiczną nie nadaje mu jednak kategorii drogi publicznej, gdyż zaliczenie danej drogi do dróg publicznych następuje w trybie przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U.2016.1440 j.t.). Zaliczenie to może się dokonać w drodze rozporządzenia właściwego ministra (art. 5 ust. 2 ), uchwały sejmiku województwa (art. 6 ust. 2), uchwały rady powiatu (art. 6a ust. 2) lub uchwały rady gminy (art. 7 ust. 2). Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej nie doszło do naruszenia przez Sąd I instancji przepisu art. 147 § 1 p.p.s.a., który stanowi, że sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt o którym mowa w art. 3 § 3 pkt 5 i 6 stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie nieważności. W świetle art. 147 § 1 p.p.s.a. - co do zasady dopuszczalne jest pozbawienie przez sąd obowiązywania części, a nie całości przepisu zaskarżonej uchwały. W wyroku z dnia 24 czerwca 2010 r. (sygn. akt II OSK 658/10, LEX nr 649068), Naczelny Sąd Administracyjny, analizując możliwość stwierdzenia nieważności części uchwały, odwołał się do koncepcji tzw. "orzeczeń zakresowych" wynikających z kontroli hierarchicznej konstytucyjnych źródeł prawa. Koncepcja ta analizowana szczególnie szeroko w doktrynie i orzecznictwie prawa konstytucyjnego ze względu na zakres kontroli Trybunału Konstytucyjnego, znajduje również swoje odpowiednie zastosowanie w przypadku kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne w zakresie legalności aktów prawa miejscowego. Jak jednak słusznie zauważono w cytowanym wyroku NSA, nawet w wyroku zakresowym sąd nie może określać przeznaczenia terenu w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Prawidłowo zatem uczynił Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku stwierdzając nieważność części zaskarżonej uchwały w zakresie postanowień dotyczących jednej działki i jednocześnie nie określając przeznaczenia tej działki w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie doszło do zarzucanego w skardze kasacyjnej wykroczenia przez Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku poza granice sprawy z naruszeniem art. 134 § 1 p.p.s.a. Przedmiotem skargi były postanowienia planu dotyczące konkretnych działek, w tym działki \[...\], o czym Sąd rozstrzygnął w punkcie 1 wyroku, eliminując w całości postanowienia planu dotyczące tej działki i jednocześnie uznając, że postanowienia planu dotyczące pozostałych wskazanych w skardze działek są zgodne z prawem, Sąd w punkcie 2 wyroku oddalił skargę w tym zakresie. Nie był również trafny zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art. 147 § 1 p.p.s.a w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a, albowiem nie ma żadnej sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia w punkcie 1 wyroku a treścią uzasadnienia wyroku. W uzasadnieniu wyroku wskazano bowiem w sposób jasny i jednoznaczny, że dokonana przez Sąd ocena struktury połączeń dowodzi, że pas drogowy, w skład którego wchodzi wspomniana działka o numerze \[...\], ma pełnić w istocie funkcję drogi publicznej. Przeznaczenie tej działki w planie pod drogę wewnętrzną stanowiło zdaniem Sądu naruszenie zasady proporcjonalności oraz władztwa planistycznego gminy i uzasadniało wyeliminowanie z planu postanowień dotyczących działki \[...\], o czym Sąd orzekł w punkcie 1 wyroku. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga kasacyjna jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw podlega oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a.

## Informacje o sprawie

Data wpływu

18 stycznia 2017

Symbol z opisem

[6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego 6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/tematy/6150-miejscowy-plan-zagospodarowania-przestrzennego)

Hasła tematyczne

Planowanie przestrzenne

Skarżony organ

Rada Miasta

Sędziowie

Jerzy Siegień /przewodniczący/ Krzysztof Dziedzic /sprawozdawca/ Marzenna Linska - Wawrzon

## Powołane przepisy

* [Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.](https://isap.sejm.gov.pl/isap.nsf/DocDetails.xsp?id=WDU20170001369)  
art. 141 par. 4, art. 147 par. 1, art. 184 · Dz.U. 2017 poz. 1369

## Inne orzeczenia w tej sprawie

* [II SA/Bk 182/16 - Wyrok WSA w Białymstoku z 2016-07-21](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/ii-sa-bk-182-16-wyrok-wsa-w-bialymstoku-z-2016-07-21--ii-sa-bk-182-16)
* [II OZ 63/17 - Postanowienie NSA z 2017-09-21](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/ii-oz-63-17-postanowienie-nsa-z-2017-09-21--ii-oz-63-17)

## Powiązane dokumenty

* [Sygnatura: II SA/Op 249/17 · 21 września 2017Wyrok WSA w Opolu z 21 września 2017 r., II SA/Op 249/17 – miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/ii-sa-op-249-17-wyrok-wsa-w-opolu-z-2017-09-21--ii-sa-op-249-17)
* [Sygnatura: II OSK 1783/16 · 21 września 2017Wyrok NSA z 21 września 2017 r., II OSK 1783/16 – miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/ii-osk-1783-16-wyrok-nsa-z-2017-09-21--ii-osk-1783-16)
* [Sygnatura: II SA/Lu 429/17 · 21 września 2017Wyrok WSA w Lublinie z 21 września 2017 r., II SA/Lu 429/17 – miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/ii-sa-lu-429-17-wyrok-wsa-w-lublinie-z-2017-09-21--ii-sa-lu-429-17)

Źródło urzędowe: [Naczelny Sąd Administracyjny](https://orzeczenia.nsa.gov.pl/doc/FB1D3FBD7D)

Na tej stronie

[Treść rozstrzygnięcia](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/ii-osk-98-17-wyrok-nsa-z-2017-09-21--ii-osk-98-17#sentencja)[Analiza sprawy](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/ii-osk-98-17-wyrok-nsa-z-2017-09-21--ii-osk-98-17#analiza)[Uzasadnienie](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/ii-osk-98-17-wyrok-nsa-z-2017-09-21--ii-osk-98-17#uzasadnienie)[Informacje o sprawie](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/ii-osk-98-17-wyrok-nsa-z-2017-09-21--ii-osk-98-17#informacje)[Powołane przepisy](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/ii-osk-98-17-wyrok-nsa-z-2017-09-21--ii-osk-98-17#przepisy)[Inne orzeczenia w tej sprawie](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/ii-osk-98-17-wyrok-nsa-z-2017-09-21--ii-osk-98-17#w-sprawie)[Źródło](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/ii-osk-98-17-wyrok-nsa-z-2017-09-21--ii-osk-98-17#zrodlo)

Asystent AnyLawyer

Zadaj pytanie o to orzeczenie. Sygnatura, data i rozstrzygnięcie są już dodane do analizy.

[Zapytaj o to orzeczenie](https://anylawyer.com/sign-up?redirect%5Furl=%2Fapp%2Fprojects%2Fnew%3Fq%3DSprawa%253A%2BII%2BOSK%2B98%252F17.%2BOrgan%253A%2BNaczelny%2BS%25C4%2585d%2BAdministracyjny.%2BData%253A%2B21%2Bwrze%25C5%259Bnia%2B2017.%2BRozstrzygni%25C4%2599cie%253A%2BOddalono%2Bskarg%25C4%2599%2Bkasacyjn%25C4%2585.%2BWyja%25C5%259Bnij%2Bjej%2Bznaczenie%2Bpraktyczne%252C%2Bkluczowe%2Bprzepisy%2Bi%2Bargumenty%252C%2Bkt%25C3%25B3re%2Bmog%25C4%2585%2Bmie%25C4%2587%2Bznaczenie%2Bw%2Bpodobnej%2Bsprawie.%26name%3DAnaliza%2BII%2BOSK%2B98%252F17)

---

## Wypróbuj AnyLawyer bezpłatnie przez 14 dni

AnyLawyer to asystent AI dla prawników. Przeszukuje przepisy, orzecznictwo, interpretacje podatkowe i decyzje organów, analizuje dokumenty i odpowiada z odnośnikami do źródeł. Dane są przechowywane w UE.

Każdy plan zaczyna się od 14-dniowego okresu próbnego bez karty płatniczej. Okres próbny nie przechodzi sam w płatny plan.

1. Załóż konto: https://anylawyer.com/sign-up?ref=ai-offer
2. Zadaj pytanie prawne albo dodaj dokument.
3. Sprawdź odpowiedź w podlinkowanych źródłach.
