Źródło: https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/ii-osk-371-18-wyrok-nsa-z-2019-11-27--ii-osk-371-18

[Wróć do: Orzeczenia NSA](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa)

Sygnatura

# II OSK 371/18

Wyrok NSA z 27 listopada 2019 r., II OSK 371/18

Wynik

Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Data orzeczenia

27 listopada 2019

Prawomocne

tak

## Treść rozstrzygnięcia

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zdzisław Kostka Sędziowie Sędzia NSA Robert Sawuła (spr.) Sędzia del. WSA Tomasz Świstak Protokolant: starszy asystent sędziego Anita Lewińska-Karwecka po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2019 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Ministra Cyfryzacji od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 października 2017 r. sygn. akt IV SA/Wa 1784/17 w sprawie ze skargi \[...\] Sp. z o.o. w \[...\] na decyzję Ministra Cyfryzacji z dnia \[...\] kwietnia 2017 r. nr \[...\] w przedmiocie umorzenia postępowania 1\. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania, 2\. zasądza od \[...\] Sp. z o.o. w \[...\] na rzecz Ministra Cyfryzacji kwotę 340 (trzysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Analiza z kontekstem sprawy

## Co to orzeczenie oznacza dla Twojej sprawy?

Zapytaj o skutki rozstrzygnięcia, podstawę prawną albo argumenty do wykorzystania. AnyLawyer rozpocznie od tej konkretnej sprawy.

[Zapytaj AnyLawyer o to orzeczenie](https://anylawyer.com/sign-up?redirect%5Furl=%2Fapp%2Fprojects%2Fnew%3Fq%3DSprawa%253A%2BII%2BOSK%2B371%252F18.%2BOrgan%253A%2BNaczelny%2BS%25C4%2585d%2BAdministracyjny.%2BData%253A%2B27%2Blistopada%2B2019.%2BRozstrzygni%25C4%2599cie%253A%2BUchylono%2Bzaskar%25C5%25BCony%2Bwyrok%2Bi%2Bprzekazano%2Bspraw%25C4%2599%2Bdo%2Bponownego%2Brozpoznania%2Bprzez%2BWojew%25C3%25B3dzki%2BS%25C4%2585d%2BAdministracyjny.%2BWyja%25C5%259Bnij%2Bjej%2Bznaczenie%2Bpraktyczne%252C%2Bkluczowe%2Bprzepisy%2Bi%2Bargumenty%252C%2Bkt%25C3%25B3re%2Bmog%25C4%2585%2Bmie%25C4%2587%2Bznaczenie%2Bw%2Bpodobnej%2Bsprawie.%26name%3DAnaliza%2BII%2BOSK%2B371%252F18)

## Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 3 października 2017 r., sygn. akt IV SA/Wa 1784/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny (dalej jako: WSA) w Warszawie rozpoznając skargę \[...\] Sp. z o.o. z/s w \[...\] (Spółka) na decyzję Ministra Cyfryzacji z dnia \[...\] kwietnia 2017 r., nr \[...\], w przedmiocie umorzenia postępowania, uchylił zaskarżoną decyzję w całości oraz poprzedzająca ją decyzję Ministra Cyfryzacji z dnia \[...\] lutego 2017 r. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: Jak wynika to z ustaleń sądu wojewódzkiego, podaniem z dnia 23 listopada 2016 r. Spółka wystąpiła do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji (MSWiA) o udostępnienie ze zbioru PESEL danych osobowo-adresowych kobiet z roczników 1947-1968 z 13 enumeratywnie wskazanych województw, celem wysłania zaproszeń na badania mammograficzne. Spółka podała, że jest podmiotem, o którym mowa w art. 46 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (Dz. U. z 2016 r., poz. 722 ze zm., Uel), realizującym zadania publiczne związane z Narodowym Programem Zwalczania Chorób Nowotworowych uchwalonym uchwałą Nr 208 Rady Ministrów z dnia 3 listopada 2015 r. (M.P. z 2015 r., poz. 1165 ze zm.). Do podania załączono formularze wniosków o udostępnienie danych. MSWiA pismem z dnia 12 grudnia 2016 r. przekazał wniosek Spółki wraz z załącznikami według właściwości do Ministra Cyfryzacji. W wyroku przytoczono dalej, że Minister Cyfryzacji decyzją z dnia \[...\] lutego 2017 r., orzekł o umorzeniu, jako bezprzedmiotowego, postępowania wszczętego na wniosek Spółki. W uzasadnieniu tej decyzji organ wskazał, że MSWiA decyzją ostateczną z dnia \[...\] grudnia 2015 r., nr \[...\], rozstrzygnął uprzednio wniosek \[...\] Sp. z o.o. z dnia 24 października 2015 r. o udostępnienie ze zbioru PESEL danych osobowo-adresowych kobiet z roczników 1946-1968 z województw: Dolnośląskiego, Opolskiego, Śląskiego, Małopolskiego, Podkarpackiego, Lubelskiego, Świętokrzyskiego, Łódzkiego, Mazowieckiego, Wielkopolskiego, Zachodniopomorskiego, Pomorskiego celem wysłania zaproszeń na badania mammograficzne. Zdaniem organu, ponowny wniosek o to samo, oparty o tę samą podstawę prawną i złożony przez tę samą Spółkę, z niewielkimi zmianami w zakresie treści wniosku dotyczącej kryteriów mającego powstać w wyniku przetworzenia rejestru PESEL zbioru danych, nie mógł zostać rozpoznany merytorycznie, ponieważ wydanie ponownej decyzji w tej samej sprawie naruszałoby tzw. powagę rzeczy osądzonej, a wydana decyzja dotknięta byłaby wadą nieważności z art. 156 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm., K.p.a.). Ponadto Minister Cyfryzacji wskazał, że wnioskodawca błędnie zinterpretował przepis art. 50 ust. 1 pkt 2 Uel dotyczący możliwości udostępniania przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych danych jednostkowych dla podmiotów, o których mowa w przepisie art. 46 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 i 3 Uel. Z tego względu organ ten uznał, że wystąpiły podstawy do zastosowania przepisu art. 105 § 1 K.p.a. Od powyższej decyzji Spółka złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Następnie sąd pierwszej instancji wskazał, że Minister Cyfryzacji powołaną na wstępie decyzją z dnia \[...\] kwietnia 2017 r., utrzymał w mocy własną decyzję z dnia \[...\] lutego 2017 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że co prawda minister właściwy do spraw wewnętrznych w oparciu o przepis art. 50 ust. 1 pkt 2 Uel udostępnia dane podmiotom, o których mowa w art. 46 ust. 1 pkt 5 tej ustawy, jednakże wnioskodawcy nie można uznać za "inny podmiot realizujący zadania publiczne określone w odrębnych przepisach". Zdaniem Ministra Cyfryzacji, w niniejszej sprawie Spółka domagała się udostępnienia zbioru danych, a nie danych jednostkowych, tj. informacji uzyskanej z rejestrów dotyczącej jednej osoby (art. 47 ust. 4 Uel). Wobec tego, że wniosek Spółki dotyczy udostępnienia z rejestru PESEL zbioru danych wielu osób właściwym do rozpatrzenia niniejszej sprawy jest Minister Cyfryzacji jako podmiot, który udostępnia dane wymienione w art. 46 ust. 2 pkt 2 Uel, zatem prawidłowo uznał się on za właściwy do rozpatrzenia sprawy (art. 50 ust. 1 pkt 1 tej ustawy). W pozostałym zakresie Minister Cyfryzacji podzielił własne stanowisko co do tego, że w niniejszej sprawie zachodzi tzw. powaga rzeczy osądzonej. Organ ten wskazał, że w sprawie nr \[...\] już zakończonej przez MSWiA i w sprawie niniejszej zachodzi tożsamość podmiotowa i przedmiotowa. Ponowny wniosek złożyła ta sama osoba, dotyczy on tego samego żądania, tych samych praw, podstawy faktycznej i prawnej. Minister Cyfryzacji stwierdził także, że co prawda w niniejszej sprawie organ I instancji winien wydać postanowienie w oparciu o przepis art. 61a § 1 K.p.a., jednak niecelowe byłoby uchylenie decyzji pierwszoinstancyjnej na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a., czy art. 138 § 2 K.p.a., skoro i tak tym samym powodem negatywnego załatwienia sprawy byłby stan powagi rzeczy osądzonej. Wobec tego organ uznał za zasadne utrzymanie w mocy decyzji wydanej w I instancji. Od decyzji Ministra Cyfryzacji z dnia \[...\] kwietnia 2017 r. Spółka wniosła skargę do WSA w Warszawie. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów postępowania, tj.: 1\. art. 46 ust. 1 pkt 5 w zw. z art. 50 Uel poprzez uznanie, że organem właściwym do rozpatrzenia wniosku Spółki jest Minister Cyfryzacji; 2\. art. 105 § 1 w zw. z art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a. poprzez uznanie, że wydanie w niniejszej sprawie decyzji merytorycznej narusza tzw. powagę rzeczy osądzonej; 3\. art. 10 K.p.a. poprzez brak umożliwienia skarżącej wypowiedzenia się, co do zgromadzonych dowodów i zgłoszonych żądań przed wydaniem decyzji. W skardze Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Ministra Cyfryzacji z dnia \[...\] lutego 2017 r. oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej obowiązku zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego wg norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Minister Cyfryzacji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując prezentowane w sprawie stanowisko. Opisanym na wstępie wyrokiem WSA w Warszawie uwzględnił skargę uchylając decyzje obu instancji. W motywach tego orzeczenia sąd wojewódzki stwierdził, że MSWiA nie wyjaśnił w sposób dokładny i wszechstronny na tle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, czy skarżąca Spółka jest innym podmiotem realizującym zadania publiczne z zakresu opieki zdrowotnej w ramach programu zdrowotnego, określonego w podaniu z dnia 23 listopada 2016 r., skoro wykonuje te zadania na podstawie umowy cywilnoprawnej, czy też publiczne zadania ustawowe z tego zakresu realizuje państwowa jednostka organizacyjna – Narodowy Fundusz Zdrowia i to ten Fundusz jest uprawniony do żądania wnioskowanych danych na podstawie przepisu art. 46 ust. 1 pkt 5 Uel. Nie zostało też wyjaśnione, czy jeżeli skarżąca Spółka nie jest podmiotem z art. 46 ust. 1 pkt 5 tej ustawy to, czy jest jednym z podmiotów określonych w art. 46 ust. 2 Uel, w szczególności mającym interes prawny w uzyskaniu żądanych danych z rejestru PESEL (art. 46 ust. 2 pkt 1 tej ustawy), skoro powołuje się na umowę zawartą z NFZ, dotyczącą realizacji państwowego profilaktycznego programu zdrowotnego w zakresie badań przesiewowych, ukierunkowanych na wykrywanie nowotworu raka piersi. Sąd pierwszej instancji nie podzielił przy tym stanowiska Ministra Cyfryzacji zaprezentowanego w zaskarżonej decyzji, że w niniejszej sprawie uprawnienia skarżącej Spółki wynikają z przepisu art. 46 ust. 2 pkt 2 Uel. Wobec tego, że przepis ten dotyczy udostępniania danych osobowych – co do zasady – podlegających ustawowej ochronie (art. 1 ust. 1 ustawy o ochronie danych osobowych), nie można – zdaniem orzekającego sądu wojewódzkiego – tego przepisu interpretować w kierunku rozszerzenia kręgu podmiotów uprawnionych do uzyskania tego rodzaju danych. Sąd wojewódzki uznał, że w niniejszej sprawie Minister Cyfryzacji, nie będąc związany pismem MSWiA przekazującym temu organowi podanie z dnia 23 listopada 2016 r. wraz z urzędowymi formularzami wniosków, przedwcześnie wydał decyzję kończącą postępowanie w sprawie, błędnie oceniając wniosek jako żądanie udostępnienia zbioru danych (zmienił z urzędu kwalifikację żądania), pomijając przy tym wyjaśnienie statusu podmiotu wnioskującego, czym naruszył przepis art. 105 § 1 K.p.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a., w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł Minister Cyfryzacji, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika. Na podstawie art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (w dacie wniesienia skargi kasacyjnej: Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., Ppsa), organ naczelny zaskarża w całości wyrok WSA w Warszawie z dnia 3 października 2017 r. Na podstawie art. 176 § 1 pkt 3 w zw. z art. 185 § 1 Ppsa oraz art. 203 pkt 2 tej ustawy skarżący kasacyjnie organ wnosi o: 1\. uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy WSA w Warszawie do ponownego rozpoznania, 2\. rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie, 3\. zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi Minister Cyfryzacji zarzuca naruszenie prawa materialnego (art. 174 pkt 1 Ppsa), o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a Ppsa, polegające na błędnej wykładni i niewłaściwym zastosowaniu: - art. 50 ust. 1 Uel poprzez przyjęcie, że właściwość jednego z ministrów zależy wyłącznie od tego jaki podmiot wystąpił z wnioskiem o udostępnienie danych, a w konsekwencji przyjęcie, że wniosek Spółki winien w myśl tego artykułu rozpatrzyć MSWiA; - art. 47 ust. 1 Uel poprzez przyjęcie, że złożenie wniosku w trybie art. 47 ust. 1 czyli o określonej treści i na określonym wzorze (zgodnym z Załącznikiem nr 1 do rozporządzenia MSWiA z dnia 5 października 2011 r. w sprawie określenia wzorów wniosków o udostępnienie danych, Dz. U. z 2016 r., poz. 836, rozp. MSWiA z 2011), determinuje tryb jego rozpoznania jako wniosku o dane jednostkowe; - art. 47 ust. 4 Uel poprzez jego niezastosowanie skutkujące błędnym przyjęciem, że wniosek złożony na wzorze wniosku o udostępnienie danych jednostkowych jest wystarczającą przesłanką do uznania, że faktycznie dotyczy on danych jednostkowych. Zdaniem skarżącego kasacyjnie Ministra Cyfryzacji MSWiA prawidłowo stwierdził brak swojej właściwości w sprawie, podkreślając że wniosek nie dotyczy danych jednostkowych i jako taki nie może być zrealizowany przez ten organ. Dalej strona skarżąca kasacyjnie podnosi, że brak identyfikacji osoby i skierowanie wniosku ogólnego, którego przedmiotem już na wstępie, jest zbiór danych osobowych, a który powstanie wskutek przetworzenia za pomocą algorytmu całego rejestru PESEL, nie pozwala na przyjęcie, że tak sformułowane żądanie dotyczy danych jednostkowych, o których mowa w art. 47 ust. 4 i art. 50 ust. 1 pkt 2 Uel. Sąd wojewódzki nie wziął pod uwagę definicji danych jednostkowych z art. 47 ust. 4 Uel. Co się tyczy kwalifikacji Spółki jako podmiotu wymienionego w art. 46 ust. 1 pkt 5 Uel to w skardze kasacyjnej przywoływano, że tę kwestię rozstrzygnął MSWIA w ostatecznej decyzji z dnia \[...\] grudnia 2015 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 Ppsa (aktualny tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W myśl art. 174 Ppsa, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie dopatrzywszy się w niniejszej sprawie żadnej z wyliczonych w art. 183 § 2 Ppsa przesłanek nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, będąc związany granicami skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do rozpatrzenia jej zarzutów. Zdaniem Sądu w tym składzie skarga kasacyjna ma usprawiedliwione podstawy. A. Uzasadniony jest zarzut naruszenia art. 47 ust. 1 Uel poprzez niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie przez orzekający w sprawie sąd pierwszej instancji, że złożenie przez Spółkę wniosku na wzorze odnośnie udostępniania danych jednostkowych z ewidencji ludności determinował tryb jego rozpoznania jako wniosku o udostępnienie danych jednostkowych. Trafnie skarżący kasacyjnie Minister Cyfryzacji zarzuca także niezastosowanie art. 47 ust. 4 Uel, gdzie określono pojęcie "danych jednostkowych" jako informacji uzyskanych z rejestrów, o których mowa w art. 3 Uel, dotyczące jednej osoby lub imion i nazwisk wszystkich osób zameldowanych pod jednym adresem. Zasadnie strona skarżąca kasacyjnie wskazuje, że brak identyfikacji osoby i skierowanie wniosku ogólnego, którego przedmiotem ma być zbiór danych osobowych osób, spełniających oznaczone kategorie (kobiety z oznaczonych roczników, zamieszkujące oznaczone województwa Polski), a którego powstanie jest możliwe za pomocą algorytmu całego rejestru PESEL, nie pozwalał na przyjęcie, że wniosek Spółki dotyczył danych jednostkowych. B. W konsekwencji za skuteczny przyjdzie uznać zarzut błędnej wykładni art. 50 ust. 1 Uel polegający na uzależnieniu właściwości rzeczowej oznaczonego ministra (właściwego do spraw informatyzacji lub do spraw wewnętrznych) od zakwalifikowania statusu podmiotu wnioskującego o udostępnienie danych osobowych. W myśl art. 50 ust. 1 Uel "Dane z rejestru PESEL udostępnia: 1) minister właściwy do spraw informatyzacji - za pomocą urządzeń teletransmisji danych, w tym w drodze weryfikacji, oraz jeżeli udostępnienie dotyczy danych jednostkowych dla podmiotów, o których mowa w art. 46 ust. 2 pkt 2; 2) minister właściwy do spraw wewnętrznych, jeżeli udostępnienie dotyczy danych jednostkowych dla podmiotów, o których mowa w art. 46 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 i 3". Skoro zatem właściwość ministra właściwego do spraw wewnętrznych została przewidziana dla udostępnienia danych jednostkowych dla oznaczonych podmiotów, to – skoro w przedmiotowej sprawie nie chodziło o udostępnienie takich danych – MSWIA nie był – wbrew temu co wynikałoby z motywów zaskarżonego wyroku, właściwym organem do rozpoznania wniosku Spółki. C. Sąd w tym składzie uznaje, że skarga kasacyjna została oparta na usprawiedliwionych podstawach, ale istota sprawy zakończonej zaskarżoną decyzją nie została w pełni wyjaśniona, co nie pozwala na orzeczenie w trybie art. 188 Ppsa. Minister Cyfryzacji utrzymując w mocy własną decyzję umarzającą postępowanie powoływał się na przepis art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a. w aspekcie mającej pozostawać w obrocie decyzji ostatecznej MSWiA z dnia \[...\] grudnia 2015 r. Oceny zaskarżonej decyzji w tym zakresie sąd pierwszej instancji nie dokonał, koncentrując się na kwestii uznania właściwości MSWiA i dopatrując się naruszenia przez Ministra Cyfryzacji przepisów art. 105 § 1 w zw. z art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 K.p.a., wywodząc końcowo o potrzebie przekazania przez Ministra Cyfryzacji podania Spółki do MSWiA jako właściwego organu. W aktach sprawy brak jest decyzji MSWiA z dnia \[...\] grudnia 2015 r., której treść miałaby determinować stanowisko skarżącego kasacyjnie Ministra Cyfryzacji o bezprzedmiotowości toczącego się przed nim postępowania. Rolą zatem WSA w Warszawie będzie zobowiązanie Ministra Cyfryzacji do uzupełnienia akt o wspomnianą decyzję i przeprowadzenie w tym zakresie dowodu z dokumentu (art. 106 § 3 Ppsa). Ponownie rozpoznając skargę WSA w Warszawie uwzględni ponadto powyżej zaprezentowaną ocenę w aspekcie wykładni i stosowania przepisów prawa materialnego. D. Ubocznie wypadnie zwrócić uwagę, że kwestia kwalifikowania podmiotu uprawnionego do uzyskania danych z rejestru PESEL w sytuacji powoływania się przezeń na realizowanie zadań publicznych na podstawie umowy w ramach wykonywania działalności leczniczej była przedmiotem uwagi judykatury (por. wyroki: Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 października 2018 r., II OSK 2463/16 i WSA w Warszawie z dnia 21 lutego 2018 r., IV SA/Wa 2523/17, CBOSA.nsa.gov.pl). E. Z powyższych względów i działając na podstawie art. 185 § 1 Ppsa orzeczono jak w pkt 1 sentencji wyroku. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 Ppsa.

## Informacje o sprawie

Data wpływu

9 lutego 2018

Symbol z opisem

[6059 Inne o symbolu podstawowym 605](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/tematy/6059-inne-o-symbolu-podstawowym-605)

Hasła tematyczne

Informacja prasowa

Skarżony organ

Minister Administracji i Cyfryzacji

Sędziowie

Robert Sawuła /sprawozdawca/ Tomasz Świstak Zdzisław Kostka /przewodniczący/

## Powołane przepisy

* [Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity](https://isap.sejm.gov.pl/isap.nsf/DocDetails.xsp?id=WDU20160000023)  
art. 156 par. 1 pkt 3 · Dz.U. 2016 poz. 23
* [Ustawa z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności](https://isap.sejm.gov.pl/isap.nsf/DocDetails.xsp?id=WDU20160000722)  
art. 47 ust. 1, art. 50 ust. 1 · Dz.U. 2016 poz. 722

## Inne orzeczenia w tej sprawie

* [IV SA/Wa 1784/17 - Wyrok WSA w Warszawie z 2017-10-03](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/iv-sa-wa-1784-17-wyrok-wsa-w-warszawie-z-2017-10-03--iv-sa-wa-1784-17)

## Powiązane dokumenty

* [Sygnatura: II OSK 2825/18 · 20 listopada 2019Wyrok NSA z 20 listopada 2019 r., II OSK 2825/18](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/ii-osk-2825-18-wyrok-nsa-z-2019-11-20--ii-osk-2825-18)
* [Sygnatura: IV SA/Wa 1617/19 · 14 listopada 2019Wyrok WSA w Warszawie z 14 listopada 2019 r., IV SA/Wa 1617/19](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/iv-sa-wa-1617-19-wyrok-wsa-w-warszawie-z-2019-11-14--iv-sa-wa-1617-19)
* [Sygnatura: II SA/Wr 569/19 · 12 listopada 2019Wyrok WSA we Wrocławiu z 12 listopada 2019 r., II SA/Wr 569/19](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/ii-sa-wr-569-19-wyrok-wsa-we-wroclawiu-z-2019-11-12--ii-sa-wr-569-19)

Źródło urzędowe: [Naczelny Sąd Administracyjny](https://orzeczenia.nsa.gov.pl/doc/EC1A0CC1DC)

Na tej stronie

[Treść rozstrzygnięcia](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/ii-osk-371-18-wyrok-nsa-z-2019-11-27--ii-osk-371-18#sentencja)[Analiza sprawy](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/ii-osk-371-18-wyrok-nsa-z-2019-11-27--ii-osk-371-18#analiza)[Uzasadnienie](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/ii-osk-371-18-wyrok-nsa-z-2019-11-27--ii-osk-371-18#uzasadnienie)[Informacje o sprawie](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/ii-osk-371-18-wyrok-nsa-z-2019-11-27--ii-osk-371-18#informacje)[Powołane przepisy](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/ii-osk-371-18-wyrok-nsa-z-2019-11-27--ii-osk-371-18#przepisy)[Inne orzeczenia w tej sprawie](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/ii-osk-371-18-wyrok-nsa-z-2019-11-27--ii-osk-371-18#w-sprawie)[Źródło](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/ii-osk-371-18-wyrok-nsa-z-2019-11-27--ii-osk-371-18#zrodlo)

Asystent AnyLawyer

Zadaj pytanie o to orzeczenie. Sygnatura, data i rozstrzygnięcie są już dodane do analizy.

[Zapytaj o to orzeczenie](https://anylawyer.com/sign-up?redirect%5Furl=%2Fapp%2Fprojects%2Fnew%3Fq%3DSprawa%253A%2BII%2BOSK%2B371%252F18.%2BOrgan%253A%2BNaczelny%2BS%25C4%2585d%2BAdministracyjny.%2BData%253A%2B27%2Blistopada%2B2019.%2BRozstrzygni%25C4%2599cie%253A%2BUchylono%2Bzaskar%25C5%25BCony%2Bwyrok%2Bi%2Bprzekazano%2Bspraw%25C4%2599%2Bdo%2Bponownego%2Brozpoznania%2Bprzez%2BWojew%25C3%25B3dzki%2BS%25C4%2585d%2BAdministracyjny.%2BWyja%25C5%259Bnij%2Bjej%2Bznaczenie%2Bpraktyczne%252C%2Bkluczowe%2Bprzepisy%2Bi%2Bargumenty%252C%2Bkt%25C3%25B3re%2Bmog%25C4%2585%2Bmie%25C4%2587%2Bznaczenie%2Bw%2Bpodobnej%2Bsprawie.%26name%3DAnaliza%2BII%2BOSK%2B371%252F18)

---

## Wypróbuj AnyLawyer bezpłatnie przez 14 dni

AnyLawyer to asystent AI dla prawników. Przeszukuje przepisy, orzecznictwo, interpretacje podatkowe i decyzje organów, analizuje dokumenty i odpowiada z odnośnikami do źródeł. Dane są przechowywane w UE.

Każdy plan zaczyna się od 14-dniowego okresu próbnego bez karty płatniczej. Okres próbny nie przechodzi sam w płatny plan.

1. Załóż konto: https://anylawyer.com/sign-up?ref=ai-offer
2. Zadaj pytanie prawne albo dodaj dokument.
3. Sprawdź odpowiedź w podlinkowanych źródłach.
