Źródło: https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/ii-osk-329-21-wyrok-nsa-z-2023-11-09--ii-osk-329-21

[Wróć do: Orzeczenia NSA](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa)

Sygnatura

# II OSK 329/21

Wyrok NSA z 9 listopada 2023 r., II OSK 329/21 – pozwolenie na budowę

Wynik

Oddalono skargi kasacyjne

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Data orzeczenia

9 listopada 2023

Prawomocne

tak

## Treść rozstrzygnięcia

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Roman Ciąglewicz (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Marzenna Linska-Wawrzon sędzia del. NSA Jerzy Stankowski Protokolant: starszy asystent sędziego Ewa Dubiel po rozpoznaniu w dniu 9 listopada 2023 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skarg kasacyjnych K. S.-Z. i A. Z. oraz Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 sierpnia 2020 r. sygn. akt VII SA/Wa 2534/19 w sprawie ze skargi D. B. i P.B. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 18 września 2019 r. znak: DOA.7110.136.2019.SPA w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargi kasacyjne.

Analiza z kontekstem sprawy

## Co to orzeczenie oznacza dla Twojej sprawy?

Zapytaj o skutki rozstrzygnięcia, podstawę prawną albo argumenty do wykorzystania. AnyLawyer rozpocznie od tej konkretnej sprawy.

[Zapytaj AnyLawyer o to orzeczenie](https://anylawyer.com/sign-up?redirect%5Furl=%2Fapp%2Fprojects%2Fnew%3Fq%3DSprawa%253A%2BII%2BOSK%2B329%252F21.%2BOrgan%253A%2BNaczelny%2BS%25C4%2585d%2BAdministracyjny.%2BData%253A%2B9%2Blistopada%2B2023.%2BRozstrzygni%25C4%2599cie%253A%2BOddalono%2Bskargi%2Bkasacyjne.%2BWyja%25C5%259Bnij%2Bjej%2Bznaczenie%2Bpraktyczne%252C%2Bkluczowe%2Bprzepisy%2Bi%2Bargumenty%252C%2Bkt%25C3%25B3re%2Bmog%25C4%2585%2Bmie%25C4%2587%2Bznaczenie%2Bw%2Bpodobnej%2Bsprawie.%26name%3DAnaliza%2BII%2BOSK%2B329%252F21)

## Uzasadnienie

Uzasadnienie. Wyrokiem z dnia 25 sierpnia 2020 r., sygn. akt VII SA/Wa 2534/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w sprawie ze skargi D. B. i P. B., dalej także: "skarżący", na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, dalej także: "GINB", z dnia 18 września 2019 r. znak: DOA.7110.136.2019.SPA, w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ja decyzję organu I instancji, a także zasądził od GINB na rzecz skarżących solidarnie kwotę 714 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Skargi kasacyjne od powyższego wyroku wnieśli K. S.-Z. i A. Z. oraz Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego. K. S.-Z. i A. Z. wyrok zaskarżyli w całości. Zarzucili naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj. 1\. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w zw. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. art. 156 § 1 pkt 2 K.p.k. w zw. z art. 158 § 2 K.p.k. (powinno być K.p.a.) w zw. z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. poprzez uchylenie przez Sąd zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego i wskazanie, iż w obecnym stanie prawnym nie jest możliwe dookreślenie przez organ administracji czy Sąd Administracyjny przesłanki znacznego upływu czasu od wydania decyzji objętej procedurą stwierdzenia nieważności w sytuacji, gdy: a) istnienie decyzji Prezydenta Miasta Puławy z dnia 28 kwietnia 1997 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr \[...\] położonej przy ul. Z. \[...\] w Puławach w obrocie nie prowadzi do żadnych rażąco negatywnych skutków społeczno-gospodarczych, zaś od momentu wydania decyzji na mocy której strony nabyły jednoznaczne uprawnienia związane z budową budynku na nieruchomości stanowiącej ich własność, upłynęło już ponad 23 lata, podczas których budynek objęty decyzją funkcjonował bez zakłóceń i naruszenia czyjegokolwiek interesu prawnego, a zatem stwierdzenie nieważności decyzji nie znajdowałoby uzasadnienia z punktu widzenia podstawowych wymagań praworządności demokratycznego państwa prawnego, a także słusznego interesu strony postępowania administracyjnego; b) z powodu znacznego upływu czasu od momentu wydania decyzji, a także kompletnej zmiany organów właściwych rzeczowo do wydawania orzeczeń administracyjnych w tym przedmiocie niemożliwym jest na obecną chwilę zgromadzenie pełnej i kompletnej dokumentacji dostępnej przy wydawaniu decyzji jest w sposób oczywisty utrudnione, co również winno stanowić podstawę do oceny stanu prawnego i faktycznego niniejszej sprawy; c) istniejący stan prawny, w szczególności biorąc pod uwagę interpretację treści wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 12 maja 2015 r. w sprawie P 46/13 oraz aktualne brzmienie przepisu art. 156 K.p.a., pozwala na jednoznacznie ustalenie przesłanki ograniczającej stwierdzenie nieważności decyzji w postaci znacznego upływu czasu, co wiąże się z upływem czasu jako czynnikiem stabilizującym stosunki prawne pomiędzy obywatelami i wpływającym na poczucie pewności prawa i zaufania do działań organów administracji publicznej, zaś zaprezentowana przez Sąd Administracyjny interpretacja przepisów w tym zakresie mogłaby prowadzić do absurdalnych wniosków prowadzących do kompletnego zaprzeczenia właśnie tym podstawowym zasadom regulującym stosunki prawne i stosunki społeczne; 2\. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w zw. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 7 K.p.a. w zw. z art. 8 K.p.a. w zw. z art. 11 K.p.a. oraz art. 77 § 1 K.p.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.k. (powinno być K.p.a.) poprzez uchylenie przez Sąd decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego i bezzasadne uznanie, iż oceniana decyzja Prezydenta Miasta Puławy z dnia 28 kwietnia 1997 r. narusza przepisy prawa w stopniu rażącym - poprzez m.in. pozbawienie korzystania przez właścicieli działki sąsiedniej z prawa zabudowy w granicy swojej nieruchomości w sytuacji, gdy nawet ustalone przez organ ewentualne uchybienia przepisom budowlanym nie prowadzą do żadnych negatywnych następstw zarówno dla bezpieczeństwa budynku objętego decyzjami usytuowanego na działce nr \[...\] w Puławach, a także dla nieruchomości sąsiednich, w szczególności wobec istnienia na moment wydawania decyzji zgody właścicieli nieruchomości sąsiednich na projektowanie usytuowanie planowanej rozbudowy wobec ich nieruchomości, a także wykonania rozbudowy budynku przez strony zgodnie z projektem budowlanym w oparciu o ostateczną decyzję przyznającą prawo do rozbudowy. Skarżący kasacyjnie wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania, rozpoznanie niniejszej skargi kasacyjnej na rozprawie oraz o zasądzenie na rzecz uczestnika kosztów postępowania, w tym kosztów, zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wyrok zaskarżył w całości. Zarzucił: 1\. Na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 156 § 1 pkt 2, art. 158 § 2 K.p.a. oraz art. 35 ust. 1 pkt c ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, zwana dalej "Prawo budowlane" poprzez błędne przyjęcie, że organy administracji w sposób niewyczerpujący przeanalizowały decyzję Prezydenta Miasta Puławy z dnia 28 kwietnia 1997 r. w świetle skutków społeczno-gospodarczych jakie wywołała, a w konsekwencji uchylenie decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 18 września 2019 r. oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. 2\. Na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. oraz art. 158 § 2 K.p.a. w zw. z art. 2 i 7 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. oraz w zw. z art. 35 ust. 1 lit. c ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 89, poz. 414), które miało wpływ na wynik sprawy, poprzez błędną wykładnię art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. w zw. art. 35 ust. 1 lit. c Prawa budowlanego, polegającą na pominięciu okoliczności upływu czasu koniecznej w świetle wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 15 maja 2015 r., sygn. akt P 46/13, do oceny skutków społeczno-gospodarczych, które wywołało kontrolowane rozstrzygnięcie. GINB wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie; zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych oraz oświadczył, że zrzeka się rozprawy. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego P. B. i D. B. wnieśli o jej oddalenie oraz zrzekli się prawa do rozprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przepis art. 193 zdanie drugie P.p.s.a. wyłącza odpowiednie stosowanie do postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wymogów dotyczących koniecznych elementów uzasadnienia wyroku, które przewidziano w art. 141 § 4 w zw. z art. 193 zdanie pierwsze P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia więc w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organy administracji i Sąd pierwszej instancji. Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. Nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważnością postępowania, określone w art. 183 § 2 pkt 1 – 6 P.p.s.a., należy zatem ograniczyć się do zagadnień wynikających z zarzutów wyartykułowanych w podstawach skarg kasacyjnych. Najpierw doprecyzować trzeba zakres kontrowersji związanej z przedmiotem niniejszego postępowania kasacyjnego. Obie kasacje kwestionują uchylenie zaskarżonej decyzji, ale brak zgody na stanowisko zajęte przez Sąd pierwszej instancji odnosi się do trzech okoliczności wymagających, według tego Sądu, zbadania, w celu ustalenia, czy pozwolenie na budowę obarczone jest kwalifikowaną wadą określoną w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., tj. rażącym naruszeniem prawa. Zdaniem Sądu pierwszej instancji, upływ 22 lat od daty wydania decyzji o pozwoleniu na budowę nie może być traktowany jako okoliczność wyłączająca przyjęcie, że doszło do rażącego naruszenia prawa. Należy bowiem, po pierwsze, uwzględnić fakt, że usytuowanie spornych okien w sposób naruszający § 12 ust. 4 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, zostało w projekcie przyjęte, mimo wcześniej decyzji zapadłej w procesie likwidacji samowoli nakazującej zamurowanie okien. Nadto, nawiązując do wypowiedzi GINB o braku skutków społeczno-gospodarczych niemożliwych do zaakceptowania w praworządnym państwie, z uwagi na zabudowę działki sąsiedniej budynkami garażowymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny podkreślił, że skarżący mają wynikające z planu miejscowego prawo do zabudowy szeregowej. Zostali zaś w trwającym stanie faktycznym pozbawieni korzystania z prawa zabudowy w granicy działki. Po trzecie, według Sądu, decyzję z dnia 28 kwietnia 1997 r., tj. decyzję o pozwoleniu na budowę, należy ocenić także pod kątem naruszenia § 270 ust. 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Inne naruszenia nie zostały przez WSA uznane za uchybienia mogące świadczyć o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. W tym kontekście należy ocenić, czy zasadne są zarzuty kasacji podnoszące nieuwzględnienie przez Sąd pierwszej instancji upływu czasu, a co za tym idzie, czy skuteczne są zarzuty naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. w związku z art. 158 § 2 K.p.a., oraz art. 35 ust. 1 lit. c Prawa budowlanego, art. 7, art. 77 § 1 K.p.a. oraz art. 2 i art. 7 Konstytucji RP, a także art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c P.p.s.a. Najpierw zauważyć trzeba, że w obu podstawach kasacji GINB wadliwie powołano naruszony, zdaniem organu, przepis ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. Nr 89, poz. 414). W dacie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, tj. 28 kwietnia 1997 r., powołany przepis nie był zawarty w jednostce redakcyjnej "art. 35 ust. 1 pkt c", jak wskazano w zarzucie procesowym, ani w jednostce "art. 35 ust. 1 lit. c", jak wskazano w zarzucie materialnym. Prawidłowo należało powołać "art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. c". Przed dalszymi uwagami konieczne jest odnotowanie, że w stanie prawnym obowiązującym w niniejszej sprawie nie obowiązywał jeszcze przepis art. 156 § 2 K.p.a. w brzmieniu ustalonym ustawą z dnia 11 sierpnia 2021 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego ani przepis art. 37b Prawa budowlanego dodany przez art. 1 pkt 21 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. (Dz. U. z 2020 r. poz. 471) zmieniającej ustawę – Prawo budowlane z dniem 19 września 2020 r. Stanowisko Sądu pierwszej instancji w zakresie konieczności uwzględnienia, przy ocenie charakteru naruszenia prawa, decyzji Prezydenta Miasta Puławy z dnia 10 stycznia 1994 r., z której wynikał m.in. nakaz zamurowania okien, jest prawidłowe. Przypomnieć można uzasadnienie decyzji Wojewody Lubelskiego z dnia 25 lutego 2019 r., tj. decyzji organu pierwszej instancji wydanej w postępowaniu nieważnościowym. Jak stwierdził Wojewoda, decyzją Prezydenta Miasta Puławy z dnia 10 stycznia 1994 r., znak: UAN-7351/1/94, udzielono K. i A. G. (poprzednikom prawnym wnoszących kasację inwestorów) pozwolenia na kontynuowanie robót przy rozbudowie budynku mieszkalnego usytuowanego w Puławach przy ul. Z. \[...\]. Istniejące otwory okienne w poziomie parteru i poddasza, w elewacji północnej od strony działki nr \[...\], przeznaczono do zdemontowania i zamurowania. Pozostawiono otwory w elewacji zachodniej w poziomie parteru. Według Wojewody, tylko w wypadku tych otworów można było pominąć analizę ich usytuowania w postępowaniu poprzedzającym wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę, z dnia 28 kwietnia 1997 r. Wojewoda podkreślił, że zarówno organ pierwszej instancji, jak i autor projektu budowlanego wraz z inwestorem posiadali wiedzę o zaszłościach dotyczących miejsca inwestycji. Pomimo tego, zobowiązania wynikające z uprzednich postępowań nie zostały uwzględnione przy orzekaniu w roku 1997 r. (tzn. w decyzji o pozwoleniu na budowę, kontrolowanej w postępowaniu nieważnościowym). Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie odniósł się do tego zagadnienia. Zauważył natomiast, że ówcześni właściciele działki nr \[...\] (obecnie działka nr ew. \[...\]) w granicy z którą zaprojektowano elewację budynku z otworem okiennym wyrazili zgodę na realizację spornej inwestycji. GINB dodał, że obecni właściciele działki o nr ew. \[...\] nie kwestionują przedmiotowej inwestycji. Jest to wypowiedź przedstawiająca stanowisko strony postępowania w sposób niezgodny z zebranym materiałem dowodowym i z ustaleniami Wojewody Lubelskiego, tj. organu pierwszej instancji w postępowaniu nieważnościowym. Jak bowiem odnotował Wojewoda (strona 7 uzasadnienia), D. i P. B., właściciele działki sąsiedniej nr \[...\], położonej w Puławach, przy ul. Z. \[...\], w piśmie z dnia 20 grudnia 2018 r., zarzucają, że na skutek wydania decyzji Prezydenta Miasta Puławy z dnia 28 kwietnia 1997 r., znak: BUA.7351/84/97, zostali pozbawieni możliwości pełnego dysponowania i wykorzystania potencjału własnej nieruchomości przeznaczonej na działalność gospodarczą. Jak informują, okna w ścianie granicznej, przekroczenie granicy przez obrys budynku i dach o spadku w kierunku granicy, powodują niemożność korzystania z potencjału ich działki położonej w centrum miasta, wpłynęły już na ograniczenie zakresu dokonanych inwestycji (garaż podziemny) oraz uniemożliwiają budowę ściany z otworami okiennymi w odległości mniejszej, niż 8 m od granicy z działką nr \[...\]. Sąd pierwszej instancji nie wyjaśnił natomiast powodu powiązania sytuacji prawnej skarżących, tj. D. B. i P. B., z usytuowaniem spornego budynku w granicy działki nr \[...\], zabudowanej budynkami garażowymi. Tytuł prawny do tej działki przysługuje Gminie Puławy, zaś użytkownikami garaży są inne osoby. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie wskazał tytułu z jakiego wywiódł, iż skarżącym przysługuje prawo zabudowy działki nr \[...\]. W konsekwencji, nie podważył stanowiska GINB, opartego na wykorzystywaniu terenu działki nr \[...\] na garaże i dojazd, o braku rażącego naruszenia prawa z powodu usytuowania spornego budynku w granicy tej działki. Z poprzedzających rozważań wynika jednak, że w zakresie usytuowania budynku w granicy z działką nr \[...\] (obecnie nr \[...\]) zaskarżona decyzja dotknięta jest uchybieniami procesowymi. Organ odwoławczy, kwalifikując stopień naruszenia prawa, pominął istotną okoliczność w postaci zignorowania przez organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę stanowiska, wyrażonego w ostatecznej decyzji, o niedopuszczalności usytuowania otworów okiennych w ścianie usytuowanej w granicy działki nr \[...\]. Trzeba zaś podkreślić, że zakaz wykonania takich otworów w ścianie oddzielenia przeciwpożarowego usytuowanej w granicy nieruchomości był przewidziany także w przepisach rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki (Dz. U. Nr 17, poz. 62 ze zm.). Zgodnie z § 12 ust. 1 tego rozporządzenia, budynki mieszkalne i gospodarcze na działkach zagrodowych w indywidualnych gospodarstwach rolnych oraz wolno stojące jednorodzinne domy mieszkalne o ścianach z materiałów niepalnych i o pokryciu z materiałów niepalnych lub trudno zapalnych powinny być sytuowane w odległości co najmniej 4 m od granicy działki. Odległość ta może być zmniejszona do 3 m, jeżeli ściana budynku od strony sąsiedniej działki nie ma otworów okiennych lub drzwiowych. Jest oczywiste, że stan prawny w zakresie otworów okiennych determinujący wydanie nakazu zamurowania okien, zawarty w decyzji z dnia 10 stycznia 1994 r., co do zasady, był taki sam w dacie udzielenia pozwolenia na budowę, tj. 28 kwietnia 1997 r. Wykonanie okien w ścianie zlokalizowanej w granicy działki naruszało § 12 ust. 4 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zarzuty obu skarg kasacyjnych okazały się zatem bezzasadne. To, czy zaskarżonym wyrokiem należało uchylić także decyzję organu pierwszej instancji, pozostaje poza granicami kasacji. W skargach kasacyjnych nie podniesiono zarzutu naruszenia art. 135 P.p.s.a. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargi kasacyjne.

## Informacje o sprawie

Data wpływu

12 lutego 2021

Symbol z opisem

[6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części, wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/tematy/6010-pozwolenie-na-budowe-uzytkowanie-obiektu-lub-jego-czesci-wykonywanie-robot-budowlanych-innych-niz-budowa-obiektu-prz)

Hasła tematyczne

Budowlane prawo

Skarżony organ

Inspektor Nadzoru Budowlanego

Sędziowie

Jerzy Stankowski Marzenna Linska - Wawrzon Roman Ciąglewicz /przewodniczący sprawozdawca/

## Powołane przepisy

* [Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.](https://isap.sejm.gov.pl/isap.nsf/DocDetails.xsp?id=WDU20200000256)  
art. 156 § 1 pkt 2 · Dz.U. 2020 poz. 256

## Inne orzeczenia w tej sprawie

* [VII SA/Wa 2534/19 - Wyrok WSA w Warszawie z 2020-08-25](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/vii-sa-wa-2534-19-wyrok-wsa-w-warszawie-z-2020-08-25--vii-sa-wa-2534-19)

## Powiązane dokumenty

* [Sygnatura: II SA/Łd 832/23 · 9 listopada 2023Wyrok WSA w Łodzi z 9 listopada 2023 r., II SA/Łd 832/23 – pozwolenie na budowę](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/ii-sa-ld-832-23-wyrok-wsa-w-lodzi-z-2023-11-09--ii-sa-ld-832-23)
* [Sygnatura: II OZ 643/23 · 9 listopada 2023Postanowienie NSA z 9 listopada 2023 r., II OZ 643/23 – pozwolenie na budowę](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/ii-oz-643-23-postanowienie-nsa-z-2023-11-09--ii-oz-643-23)
* [Sygnatura: II SA/Gd 892/23 · 9 listopada 2023Wyrok WSA w Gdańsku z 9 listopada 2023 r., II SA/Gd 892/23 – pozwolenie na budowę](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/ii-sa-gd-892-23-wyrok-wsa-w-gdansku-z-2023-11-09--ii-sa-gd-892-23)

Źródło urzędowe: [Naczelny Sąd Administracyjny](https://orzeczenia.nsa.gov.pl/doc/21612FBA03)

Na tej stronie

[Treść rozstrzygnięcia](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/ii-osk-329-21-wyrok-nsa-z-2023-11-09--ii-osk-329-21#sentencja)[Analiza sprawy](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/ii-osk-329-21-wyrok-nsa-z-2023-11-09--ii-osk-329-21#analiza)[Uzasadnienie](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/ii-osk-329-21-wyrok-nsa-z-2023-11-09--ii-osk-329-21#uzasadnienie)[Informacje o sprawie](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/ii-osk-329-21-wyrok-nsa-z-2023-11-09--ii-osk-329-21#informacje)[Powołane przepisy](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/ii-osk-329-21-wyrok-nsa-z-2023-11-09--ii-osk-329-21#przepisy)[Inne orzeczenia w tej sprawie](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/ii-osk-329-21-wyrok-nsa-z-2023-11-09--ii-osk-329-21#w-sprawie)[Źródło](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/ii-osk-329-21-wyrok-nsa-z-2023-11-09--ii-osk-329-21#zrodlo)

Asystent AnyLawyer

Zadaj pytanie o to orzeczenie. Sygnatura, data i rozstrzygnięcie są już dodane do analizy.

[Zapytaj o to orzeczenie](https://anylawyer.com/sign-up?redirect%5Furl=%2Fapp%2Fprojects%2Fnew%3Fq%3DSprawa%253A%2BII%2BOSK%2B329%252F21.%2BOrgan%253A%2BNaczelny%2BS%25C4%2585d%2BAdministracyjny.%2BData%253A%2B9%2Blistopada%2B2023.%2BRozstrzygni%25C4%2599cie%253A%2BOddalono%2Bskargi%2Bkasacyjne.%2BWyja%25C5%259Bnij%2Bjej%2Bznaczenie%2Bpraktyczne%252C%2Bkluczowe%2Bprzepisy%2Bi%2Bargumenty%252C%2Bkt%25C3%25B3re%2Bmog%25C4%2585%2Bmie%25C4%2587%2Bznaczenie%2Bw%2Bpodobnej%2Bsprawie.%26name%3DAnaliza%2BII%2BOSK%2B329%252F21)

---

## Wypróbuj AnyLawyer bezpłatnie przez 14 dni

AnyLawyer to asystent AI dla prawników. Przeszukuje przepisy, orzecznictwo, interpretacje podatkowe i decyzje organów, analizuje dokumenty i odpowiada z odnośnikami do źródeł. Dane są przechowywane w UE.

Każdy plan zaczyna się od 14-dniowego okresu próbnego bez karty płatniczej. Okres próbny nie przechodzi sam w płatny plan.

1. Załóż konto: https://anylawyer.com/sign-up?ref=ai-offer
2. Zadaj pytanie prawne albo dodaj dokument.
3. Sprawdź odpowiedź w podlinkowanych źródłach.
