Źródło: https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/ii-osk-3167-14-wyrok-nsa-z-2016-09-27--ii-osk-3167-14

[Wróć do: Orzeczenia NSA](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa)

Sygnatura

# II OSK 3167/14

Wyrok NSA z 27 września 2016 r., II OSK 3167/14 – obowiązek meldunkowy

Wynik

Oddalono skargę kasacyjną

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Data orzeczenia

27 września 2016

Prawomocne

tak

## Treść rozstrzygnięcia

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Dałkowska-Szary Sędziowie Sędzia NSA Teresa Kobylecka (spr.) Sędzia del. WSA Tamara Dziełakowska Protokolant asystent sędziego Joanna Zięba-Gula po rozpoznaniu w dniu 27 września 2016 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej I. T. i M. T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 2 lipca 2014 r. sygn. akt III SA/Gd 241/14 w sprawie ze skargi I. T. i M. T. na decyzję Wojewody P. z dnia 24 stycznia 2014 r. nr ... w przedmiocie zameldowania na pobyt stały oddala skargę kasacyjną.

Analiza z kontekstem sprawy

## Co to orzeczenie oznacza dla Twojej sprawy?

Zapytaj o skutki rozstrzygnięcia, podstawę prawną albo argumenty do wykorzystania. AnyLawyer rozpocznie od tej konkretnej sprawy.

[Zapytaj AnyLawyer o to orzeczenie](https://anylawyer.com/sign-up?redirect%5Furl=%2Fapp%2Fprojects%2Fnew%3Fq%3DSprawa%253A%2BII%2BOSK%2B3167%252F14.%2BOrgan%253A%2BNaczelny%2BS%25C4%2585d%2BAdministracyjny.%2BData%253A%2B27%2Bwrze%25C5%259Bnia%2B2016.%2BRozstrzygni%25C4%2599cie%253A%2BOddalono%2Bskarg%25C4%2599%2Bkasacyjn%25C4%2585.%2BWyja%25C5%259Bnij%2Bjej%2Bznaczenie%2Bpraktyczne%252C%2Bkluczowe%2Bprzepisy%2Bi%2Bargumenty%252C%2Bkt%25C3%25B3re%2Bmog%25C4%2585%2Bmie%25C4%2587%2Bznaczenie%2Bw%2Bpodobnej%2Bsprawie.%26name%3DAnaliza%2BII%2BOSK%2B3167%252F14)

## Uzasadnienie

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 2 lipca 2014r., sygn. akt III SA/Gd 241/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę I. T. i M. T. na decyzję Wojewody P. z dnia 24 stycznia 2014r., nr ..., którą utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta G. z dnia 5 listopada 2013r. odmawiającą skarżącym zameldowania na pobyt stały przy Al. G. ... w G. Podstawę prawną wydania zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (t.j. Dz. U. z 2006r., nr 139, poz. 993 ze zm.), zw. dalej ustawą. Postępowanie w niniejszej sprawie zostało zainicjowane zgłoszeniem w dniu 25 lipca 2013r. przez P. T. ‒ pełnomocnika I. i M. T. zameldowania pobytu stałego pod adresem G., Al. G. ..., do którego załączono kopię odpisu księgi wieczystej nr ... Ponieważ zgłoszenie to wzbudziło wątpliwości organu, gdyż nie zawierało określenia lokalu mieszkalnego, w którym wnioskodawcy wraz z dziećmi mieliby zostać zameldowani organ wszczął w dniu 29 sierpnia 2013r., na podstawie art. 47 ust. 2 ustawy postępowanie administracyjne. Stosownie do art. 9b ust. 1 ustawy, zameldowanie na pobyt stały lub czasowy następuję "pod oznaczonym adresem", zgodnie zaś z art. 9b ust. 2 pkt 1 ustawy "adres" określa się przez podanie w gminach, które uzyskały status miasta – nazwy miasta (dzielnicy), ulicy, numeru domu i lokalu, nazwy województwa i kodu pocztowego. Zdaniem Sądu I instancji, wobec treści tych przepisów oznaczenie adresu wymagało wskazania nie tylko numeru domu, ale i numeru lokalu. Jak wynika z akt sprawy, mimo zobowiązania przez organ do podania numeru lokalu, w którym miało nastąpić zameldowanie, pełnomocnik wnioskodawców odmówił wskazania lokalu mieszkalnego, podnosząc że w przedmiotowym budynku nie ma wydzielonych lokali. W tej sytuacji Sąd uznał, że organ meldunkowy prawidłowo wszczął na podstawie art. 47 ust. 2 ustawy postępowanie administracyjne, gdyż zaistniały wątpliwości, czy w budynku przy Al. G. ..., w którym skarżący domagają się zameldowania, lokale mieszkalne są oznaczone i które z nich zajmuje skarżący z rodziną. W wyniku przeprowadzonego postępowania ustalono, że w budynku przy Al. G. ... lokale mieszkalne i usługowe są oznaczone. W sumie znajduje się tam dwanaście lokali na trzech kondygnacjach: na parterze znajdują się lokale oznaczone nr 1, 2; na I piętrze oznaczone nr 3, 4, 5; na II piętrze lokale oznaczone nr 6, 7, 8; na III piętrze oznaczone nr 9, 10, 11, 12\. W ocenie Sądu I instancji, poczynione przez organ meldunkowy ustalenia są wyczerpujące, wiarygodne i nie nasuwają wątpliwości, co do zgodności z istniejącym stanem rzeczy oraz znajdują potwierdzenie w materiale dowodowym sprawy. Organowi znana była okoliczność, że ostateczną decyzją z dnia 4 grudnia 2012r. Prezydent Miasta G. usunął z ewidencji ludności zapis o zameldowaniu M. i I. T. oraz dzieci A., M. i O. na pobyt stały w G. przy Al. G. ... w związku z tym, że zameldowanie zostało dokonane bez wskazania konkretnego numeru lokalu. Sąd podkreślił, że bezspornym było, iż od kliku lat toczy się przed Sądem Rejonowym G.-P. postępowanie w przedmiocie zniesienia współwłasności nieruchomości położnej w G. przy Al. G. ... w sprawie sygn. akt ... Jednym z trzech współwłaścicieli przedmiotowej nieruchomości i zarazem uczestnikiem postępowania sądowego jest M. T. Poza sporem było również, że w przedmiotowym budynku nie ma lokali mieszkalnych stanowiących przedmiot odrębnej własności poszczególnych właścicieli (art. 46 § 1 Kodeksu cywilnego). Nieruchomość pozostaje we współwłasności trzech właścicieli. Pełnomocnik skarżących na rozprawie w dniu 18 czerwca 2014r. wyjaśnił: "budynek posiada trzech współwłaścicieli, podzieliliśmy umownie przestrzeń budynku, która będzie zajmowana, ale było to krótkotrwałe, obecnie istnieje w tym zakresie spór". Sąd uznał, że pełnomocnik przyznał, iż współwłaściciele dokonali faktycznego podziału nieruchomości (budynku), który aktualnie jest pomiędzy nimi sporny, a podział ten musiał de facto objąć poszczególne lokale w tym budynku. Sąd wskazał również, że w piśmie procesowym z dnia 2 marca 2009r. złożonym w sprawie sądowej dotyczącej zniesienia współwłasności nieruchomości, pełnomocnik M. T. - P. T. wskazał, że "zajmuje lokale 2, 6, 9, i 10 oraz pomieszczenie przynależne 3". Nadto zakwestionował w nim proponowany podział lokali, który jest oderwany od stanu faktycznego, gdyż "wnioskodawcy łącznie zajmują lokale 1, 3, 4, 5, 7, 8, 11,12 oraz pomieszczenia przynależne 1 i 2" (k. 50 akt administracyjnych). Zdaniem Sądu, nie mogło budzić wątpliwości, że w piśmie tym mowa jest o konkretnie oznaczonych lokalach, znajdujących się w faktycznej dyspozycji skarżącego, oznaczonych jako 2, 6 ,9 i 10 oraz pomieszczenia przynależnego - 3\. Istnienie oznaczonych lokali w przedmiotowym budynku, nie wynika tylko z ww. pisma pełnomocnika strony. Fakt ten potwierdzają zgodnie pozostali współwłaściciele nieruchomości (zarówno w postępowaniu o usunięciu z ewidencji zapisu o zameldowaniu, jak i w niniejszym). Wyjaśniają oni, że współwłaściciele nieruchomości ustalali numerację poszczególnych lokali oraz wskazują numery lokali zajmowanych przez M. T. - 2, 6, 9 i 10, które są tożsame z lokalami wymienionymi w ww. piśmie strony z dnia 2 marca 2009r. Nadto P. Spółka Gazownictwa Sp. z o.o. w G. w piśmie z dnia 27 marca 2007r. poinformowała, że umowy sprzedaży gazu i zdemontowania gazomierzy w lokalach nr 2, 9 i 10 przy Al. G. ... zostały zawarte z M. T., który przedstawił dokument potwierdzający, że instalacja gazowa została wykonana i odebrana oraz oświadczył, że dysponuje tymi lokalami. Z powyższego wynika, że skarżący zawarł umowy na konkretnie oznaczone lokale. Również Wydział Urbanistyki, Architektury i Ochrony Zabytków Urzędu Miejskiego w G. w piśmie z dnia 12 czerwca 2012r., skierowanym do Wydziału Spraw Obywatelskich jednoznacznie stwierdził, że w wyniku oględzin dokonanych w dniu 30 maja 2012r. w przedmiotowym budynku stwierdzono, że na parterze znajdują się lokale oznaczone nr 1 i 2, na I piętrze lokale oznaczone nr 3, 4, 5, na II piętrze lokale oznaczone nr 6, 7, 8, a na III piętrze lokale oznaczone nr 9, 10, 11, 12\. Lokale nr 1, 3, 7 i 8 są to lokale usługowe. Nadto lokale nr 7 i 8 połączone od wewnątrz dostępne zarówno z klatki schodowej oraz między sobą (k.15 i 116 akt administracyjnych). Zdaniem Sądu I instancji, ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika jednoznacznie, że w budynku przy Al. G. ... w G. znajdują się oznaczone lokale mieszkalne i usługowe. W konsekwencji organ nie mógł dokonać zameldowania skarżących w budynku. Sprzeciwia się temu dyspozycja art. 9b ustawy, zgodnie z którą zameldowanie na pobyt stały następuje pod oznaczonym adresem, a adres określa się przez podanie numeru lokalu. Dokonanie zameldowania w budynku wskazywałoby na faktyczne zamieszkiwanie przez wnioskodawców na całej nieruchomości (tzn. we wszystkich dwunastu lokalach). W ocenie Sądu I instancji, organy administracji prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy i poprawnie zastosowały przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (t.j. Dz. U. z 2006r., nr 139, poz. 993 ze zm.). Skoro skarżący, mimo wezwania, nie wskazali lokalu, w którym ma nastąpić zameldowanie, to organ nie miał możliwości ich zameldowania w budynku, w którym znajduje się dwanaście oznaczonych lokali, w tym lokale usługowe. Brak wydzielenia lokali jako przedmiotu odrębnej własności nie stanowi przeszkody, która uniemożliwia wskazanie konkretnie zajmowanego lokalu, nawet w sytuacji istnienia sporu sądowego pomiędzy współwłaścicielami nieruchomości. Zameldowanie dotyczy bowiem rejestracji stanu faktycznego, a nie prawnego oraz nie przesądza o jakichkolwiek uprawnieniach do lokalu. W ocenie Sądu, zarówno decyzja organu I instancji, jak i decyzja organu odwoławczego nie zostały wydane z istotnym naruszeniem przepisów prawa, które skutkowałyby wyeliminowaniem zapadłych orzeczeń z obrotu prawnego. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w oparciu o przepis art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę. W skardze kasacyjnej, sporządzonej przez fachowego pełnomocnika I. T. i M. T. zaskarżyli powyższy wyrok w całości oraz decyzję Prezydenta Miasta G. z dnia 4 grudnia 2012r. w sprawie usunięcia z ewidencji ludności zapisu o zameldowaniu M. T., I. T. oraz ich małoletnich dzieci. Skarżący wnieśli o: - uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, - uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzających ją decyzji organu I instancji, - orzeczenie reformatoryjnie w trybie art. 188 p.p.s.a., a gdyby nie było to możliwe o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, - zasądzenie kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: I. W trybie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie naruszenie: 1\. Naruszenie art. 3 § 1 p.p.s.a. polegające na tym, że Sąd I instancji w wyniku niewłaściwej kontroli działalności administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie: art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a., w sytuacji gdy z dokumentów wynikało, że zaskarżone postanowienie organu obarczone było wadą kwalifikowaną, o jakiej mowa w art. 145 § 1 pkt 2 k.p.a, naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 8 i 11 k.p.a., wobec pominięcia przedstawionych w aktach dowodów z dokumentów. Tym samym Sąd winien był, sprawując kontrolę legalności, zastosować środek określony w ustawie i uchylić zaskarżoną decyzję na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, 75 § 1, 77 § 1 oraz 80 k.p.a., przejawiające się w tym, że Sąd w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie. Sąd przyjął uzasadnienie organu oparte na błędnych stwierdzeniach Wydziału Urbanistyki, Architektury i Ochrony Zabytków Urzędu Miejskiego w G. (pismo z dnia 12 czerwca 2012r.); 2\. Naruszenie art. 98 § 1 p.p.s.a. , które polegało na tym, że podczas rozprawy w dniu 18 czerwca 2014r. pytania do pełnomocnika skarżących formułowała i zadawała bezpośrednio, z pominięciem sędziego przewodniczącego, sędzia sprawozdawca, mogło to utrudnić składowi orzekającemu zapoznanie się z faktycznym stanem rzeczy, co mogło mieć istotny wpływ na orzeczenie końcowe Sądu, 3\. Naruszenie art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie, legalność wydania stwierdzenia przez Wydział Urbanistyki, Architektury i Ochrony Zabytków Urzędu Miejskiego w G., bez stosownego postępowania budzi zastrzeżenia; 4\. Naruszenie art. 135 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie – przedmiotem kontroli Sądu była tylko decyzja Wojewody P.; 5\. Naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. przez brak wszechstronnego rozważenia wszystkich aspektów sprawy, mających istotne znaczenia dla jej rozstrzygnięcia. II. W trybie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie: 1\. Naruszenie art. 9b ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych poprzez zastosowanie wbrew powszechnej linii orzeczniczej, 2\. Naruszenie art. 47 ust. 2 w/w ustawy o ewidencji ludności. Przepisem, który powinien mieć w sprawie zastosowanie jest art. 47 ust. 1 ustawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i jest związany podstawami w niej zawartymi, z urzędu biorąc pod uwagę jedynie okoliczności uzasadniające nieważność postępowania. Jeśli zatem w niniejszej sprawie przesłanki nieważności postępowania, wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. nie wystąpiły, Sąd związany był granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że nie był uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej i wyłącznie w granicach wyżej określonych mógł rozpatrywać wniesioną skargę kasacyjną. W skardze kasacyjnej zgłoszone zostały zarzuty naruszenia przepisów postępowania, jak i prawa materialnego. Na wstępie należy podkreślić, że dokonanie zameldowania w trybie rejestracji zgłoszenia jest czynnością materialno-techniczną, która charakteryzuje się kazuistycznym określeniem wszystkich wymaganych warunków formalnych, których spełnienie ma zapewnić proste, bo techniczne tylko, wykonanie przez właściwy organ czynności rejestracyjnej (art. 47 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych). Zupełnie inna jest natomiast struktura realizacji obowiązku meldunkowego, jeżeli zgłoszone dane budzą wątpliwości. W takim przypadku o dokonaniu zameldowania rozstrzyga właściwy organ gminy. Ta struktura zameldowania ma swą odrębną podstawę prawną w art. 47 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych i odpowiada postępowaniu administracyjnemu wg Kodeksu postępowania administracyjnego. Postępowanie to kończy się rozstrzygnięciem wątpliwości w drodze decyzji administracyjnej. Decyzja będąca przedmiotem kontroli legalności Sądu I instancji została wydana na podstawie art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych, zwanej dalej ustawą, ponieważ dokonane przez skarżącego kasacyjnie zgłoszenie zameldowania budziło wątpliwości organu. W ocenie skarżących kasacyjnie organ gminy prowadzący ewidencję ludności naruszył art. 47 ust. 1 ustawy, gdyż powinien dokonać zameldowania na podstawie zgłoszenia i zastosować tryb z art. 47 ust. 1 ustawy. Zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 47 ust. 2 ustawy nie jest usprawiedliwiony, ponieważ Sąd I instancji dokonał prawidłowej wykładni zarówno tego przepisu, jak i przepisu art. 9b ust. 2 ustawy, co oznacza także prawidłowe ich zastosowanie w sprawie. W sprawie niniejszej wątpliwości organu, które zadecydowały o wszczęciu postępowania administracyjnego, wzbudziła odmowa wskazania przez wnioskodawców numeru lokalu w budynku, w którym miało być dokonane zameldowanie. Tym bardziej, że z tych właśnie powodów ostateczną decyzją z dnia 4 grudnia 2012r. Prezydent Miasta G. usunął z ewidencji ludności zapis o zameldowaniu M. i I. T. oraz ich dzieci na pobyt stały pod tym samym adresem: w G. przy Al. G. ... Sąd I instancji słusznie podzielił stanowisko organu, że przepisy ustawy – art. 9b ust. 1 i art. 9b ust. 2 pkt 1 wyraźnie stanowią, że zameldowanie na pobyt stały następuje pod oznaczonym adresem, przy czym adres określa się poprzez m.in. podanie nazwy miasta, ulicy i numeru domu i lokalu. Oznaczenie adresu wymagało zatem wskazania nie tylko nazwy ulicy (ul. G.), numeru domu (...), ale również numeru lokalu, w którym skarżący kasacyjnie zamierzają mieszkać. Określenie numeru lokalu w ramach adresu służy bowiem precyzyjnemu przyporządkowaniu miejsca zamieszkania w budynku, w którym istnieje więcej niż 1 lokal. Nie ma przy tym znaczenia, czy poszczególne lokale stanowią przedmiot odrębnej własności. Należy także podkreślić, że uwzględnienie wniosku o zameldowanie uzasadnia faktyczne przebywanie danej osoby w lokalu, którego położenie jest możliwe do jednoznacznego zidentyfikowania. Dane ewidencyjne mają odpowiadać stanowi faktycznemu. Zamiar stałego pobytu w okolicznościach niniejszej sprawy nie mógł dotyczyć całego budynku, co słusznie podkreślił Sąd I instancji. W związku z powyższym organ wszczął postępowanie, w wyniku którego ustalił, że w przedmiotowym budynku przy ul. G. ... lokale mieszkalne oraz użytkowe oznaczone są numerami. Sąd I instancji uznał, że stan faktyczny sprawy został ustalony prawidłowo, na podstawie oględzin budynku, informacji Wydziału Urbanistyki, Architektury i Ochrony Zabytków Urzędu Miejskiego w G., P. Spółki Gazownictwa Sp. z o.o. w G. oraz pism pełnomocnika skarżących kasacyjnie składnych w postępowaniu o zniesienie współwłasności nieruchomości, czemu dał wyraz w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Należy zatem podzielić stanowisko Sądu I instancji, że odmowa wskazania numeru lokalu, w którym skarżący kasacyjnie zamierzają mieszkać w budynku nr ... przy ul. G. w G., w którym istnieje więcej niż 1 lokal, uzasadniała wydanie zaskarżonej decyzji. W tej sytuacji nie można uznać za usprawiedliwiony zarzut naruszenia wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów postępowania – art. 145 § 1 pkt 1 lit. b, i art. 145 § 1 pkt 1 lit.c w zw. z art. 7, 8, 11, 75 § 1, 77 § 1 oraz 80 k.p.a. a także prawa materialnego – art. 47 ust. 2 oraz art. 9b ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Nie można także zarzucić, że Sąd I instancji naruszył art. 141 § 4 p.p.s.a. – Sąd I instancji odniósł się zarówno co do ustalonego przez organ stanu faktycznego sprawy, jak również dokonał właściwej subsumcji stanu faktycznego pod zastosowany przepis prawa materialnego. Nie został również naruszony art. 134 § 1 p.p.s.a., gdyż Sąd I instancji dokonał badania legalności zaskarżonej decyzji nie tylko pod względem zgłoszonych przez skarżących zarzutów i wniosków skargi, ale w pełnym aspekcie sprawy. Nie został naruszony także art. 135 p.p.s.a., albowiem Sąd I instancji nie mógł go zastosować, gdy uznał, że zaskarżona decyzja, jak i decyzja organu I instancji odpowiadają prawu. Zarzut naruszenia art. 98 § 1 p.p.s.a. jest całkowicie nieusprawiedliwiony. Pytania podczas rozprawy ma prawo zadawać każdy członek składu orzekającego. W sprawie niniejszej wyrok oraz jego uzasadnienie zostały podpisane przez cały skład orzekający, składający się z trzech sędziów. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, uznając wszystkie zarzuty skargi kasacyjnej za nieusprawiedliwione, na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. ----------------------- 5

## Informacje o sprawie

Data wpływu

27 listopada 2014

Symbol z opisem

[6050 Obowiązek meldunkowy](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/tematy/6050-obowiazek-meldunkowy)

Hasła tematyczne

Ewidencja ludności Administracyjne postępowanie

Skarżony organ

Wojewoda

Sędziowie

Małgorzata Dałkowska - Szary /przewodniczący/ Tamara Dziełakowska Teresa Kobylecka /sprawozdawca/

## Powołane przepisy

* [Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.](https://isap.sejm.gov.pl/isap.nsf/DocDetails.xsp?id=WDU20021531270)  
art. 98 par. 1, art. 134 par. 1, art. 135, art. 141 par. 4, art. 184 · Dz.U. 2002 nr 153 poz. 1270
* [Ustawa z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych - tekst jedn.](https://isap.sejm.gov.pl/isap.nsf/DocDetails.xsp?id=WDU20061390993)  
art. 47 ust. 1 i 2, art. 9b ust. 1 i 2 · Dz.U. 2006 nr 139 poz. 993

## Inne orzeczenia w tej sprawie

* [III SA/Gd 241/14 - Wyrok WSA w Gdańsku z 2014-07-02](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/iii-sa-gd-241-14-wyrok-wsa-w-gdansku-z-2014-07-02--iii-sa-gd-241-14)
* [II OZ 1301/14 - Postanowienie NSA z 2014-12-10](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/ii-oz-1301-14-postanowienie-nsa-z-2014-12-10--ii-oz-1301-14)

## Powiązane dokumenty

* [Sygnatura: II OZ 944/16 · 27 września 2016Postanowienie NSA z 27 września 2016 r., II OZ 944/16 – obowiązek meldunkowy](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/ii-oz-944-16-postanowienie-nsa-z-2016-09-27--ii-oz-944-16)
* [Sygnatura: II OSK 3157/14 · 27 września 2016Wyrok NSA z 27 września 2016 r., II OSK 3157/14 – obowiązek meldunkowy](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/ii-osk-3157-14-wyrok-nsa-z-2016-09-27--ii-osk-3157-14)
* [Sygnatura: IV SA/Wa 2150/16 · 27 września 2016Postanowienie WSA w Warszawie z 27 września 2016 r., IV SA/Wa 2150/16 – obowiązek meldunkowy](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/iv-sa-wa-2150-16-postanowienie-wsa-w-warszawie-z-2016-09-27--iv-sa-wa-2150-16)

Źródło urzędowe: [Naczelny Sąd Administracyjny](https://orzeczenia.nsa.gov.pl/doc/B38FD7451F)

Na tej stronie

[Treść rozstrzygnięcia](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/ii-osk-3167-14-wyrok-nsa-z-2016-09-27--ii-osk-3167-14#sentencja)[Analiza sprawy](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/ii-osk-3167-14-wyrok-nsa-z-2016-09-27--ii-osk-3167-14#analiza)[Uzasadnienie](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/ii-osk-3167-14-wyrok-nsa-z-2016-09-27--ii-osk-3167-14#uzasadnienie)[Informacje o sprawie](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/ii-osk-3167-14-wyrok-nsa-z-2016-09-27--ii-osk-3167-14#informacje)[Powołane przepisy](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/ii-osk-3167-14-wyrok-nsa-z-2016-09-27--ii-osk-3167-14#przepisy)[Inne orzeczenia w tej sprawie](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/ii-osk-3167-14-wyrok-nsa-z-2016-09-27--ii-osk-3167-14#w-sprawie)[Źródło](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/ii-osk-3167-14-wyrok-nsa-z-2016-09-27--ii-osk-3167-14#zrodlo)

Asystent AnyLawyer

Zadaj pytanie o to orzeczenie. Sygnatura, data i rozstrzygnięcie są już dodane do analizy.

[Zapytaj o to orzeczenie](https://anylawyer.com/sign-up?redirect%5Furl=%2Fapp%2Fprojects%2Fnew%3Fq%3DSprawa%253A%2BII%2BOSK%2B3167%252F14.%2BOrgan%253A%2BNaczelny%2BS%25C4%2585d%2BAdministracyjny.%2BData%253A%2B27%2Bwrze%25C5%259Bnia%2B2016.%2BRozstrzygni%25C4%2599cie%253A%2BOddalono%2Bskarg%25C4%2599%2Bkasacyjn%25C4%2585.%2BWyja%25C5%259Bnij%2Bjej%2Bznaczenie%2Bpraktyczne%252C%2Bkluczowe%2Bprzepisy%2Bi%2Bargumenty%252C%2Bkt%25C3%25B3re%2Bmog%25C4%2585%2Bmie%25C4%2587%2Bznaczenie%2Bw%2Bpodobnej%2Bsprawie.%26name%3DAnaliza%2BII%2BOSK%2B3167%252F14)

---

## Wypróbuj AnyLawyer bezpłatnie przez 14 dni

AnyLawyer to asystent AI dla prawników. Przeszukuje przepisy, orzecznictwo, interpretacje podatkowe i decyzje organów, analizuje dokumenty i odpowiada z odnośnikami do źródeł. Dane są przechowywane w UE.

Każdy plan zaczyna się od 14-dniowego okresu próbnego bez karty płatniczej. Okres próbny nie przechodzi sam w płatny plan.

1. Załóż konto: https://anylawyer.com/sign-up?ref=ai-offer
2. Zadaj pytanie prawne albo dodaj dokument.
3. Sprawdź odpowiedź w podlinkowanych źródłach.
