Źródło: https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/ii-osk-1991-26-wyrok-nsa-z-2026-10-06--ii-osk-1991-26

[Wróć do: Orzeczenia NSA](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa)

Sygnatura

# II OSK 1991/26

Wyrok NSA z 6 października 2026 r., II OSK 1991/26 – warunki zabudowy terenu

Wynik

Oddalono skargę kasacyjną

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Data orzeczenia

6 października 2026

Prawomocne

tak

## Treść rozstrzygnięcia

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Miron po rozpoznaniu w dniu 6 października 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Ł. N. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 11 maja 2026 r., sygn. akt II SA/Gl 410/26 w sprawie ze sprzeciwu Ł. N. od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 26 lutego 2026 r., nr SKO.UL/41.7/582/2025/19448/RS w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy terenu oddala skargę kasacyjną.

Analiza z kontekstem sprawy

## Co to orzeczenie oznacza dla Twojej sprawy?

Zapytaj o skutki rozstrzygnięcia, podstawę prawną albo argumenty do wykorzystania. AnyLawyer rozpocznie od tej konkretnej sprawy.

[Zapytaj AnyLawyer o to orzeczenie](https://anylawyer.com/sign-up?redirect%5Furl=%2Fapp%2Fprojects%2Fnew%3Fq%3DSprawa%253A%2BII%2BOSK%2B1991%252F26.%2BOrgan%253A%2BNaczelny%2BS%25C4%2585d%2BAdministracyjny.%2BData%253A%2B6%2Bpa%25C5%25BAdziernika%2B2026.%2BRozstrzygni%25C4%2599cie%253A%2BOddalono%2Bskarg%25C4%2599%2Bkasacyjn%25C4%2585.%2BWyja%25C5%259Bnij%2Bjej%2Bznaczenie%2Bpraktyczne%252C%2Bkluczowe%2Bprzepisy%2Bi%2Bargumenty%252C%2Bkt%25C3%25B3re%2Bmog%25C4%2585%2Bmie%25C4%2587%2Bznaczenie%2Bw%2Bpodobnej%2Bsprawie.%26name%3DAnaliza%2BII%2BOSK%2B1991%252F26)

## Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z 11 maja 2026 r., sygn. akt II SA/Gl 410/26, oddalił sprzeciw Ł. N. (skarżący) od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach (Kolegium, organ II instancji) z 26 lutego 2026 r., nr SKO.UL/41.7/582/2025/19448/RS, w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy terenu. Powyższą decyzją Kolegium, na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2025 r. poz. 1691, zwana dalej: "k.p.a."), uchyliło decyzję Wójta Gminy \[...\] (Wójt, organ pierwszej instancji) z 21 października 2025 r., znak: GN.6730.17.2024.2025 (odmawiającą skarżącemu ustalenia warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie 8 budynków jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej (4 pary) wraz z infrastrukturą i drogą wewnętrzną, na działkach o nr ew. \[...\] i \[...\], obręb \[...\], gmina \[...\]), i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego, wnosząc o jego uchylenie oraz o uchylenie zaskarżonej decyzji Kolegium z 26 lutego 2026 r., ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, jak również o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, "za obie instancje wg norm przepisanych". Zaskarżonemu orzeczeniu skarżący kasacyjnie zarzucił naruszenie przepisów postępowania, tj.: "art. 138 § 2 k.p.a. z zw. z art. 136 § 1 k.p.a. w zw. z art. 151a § 2 p.p.s.a.", poprzez przyjęcie, że organ II instancji prawidłowo uchylił zaskarżoną decyzję organu I instancji i przekazał sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia, pomimo iż organ II instancji winien był wydać decyzję merytoryczną w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy, a w razie konieczności z urzędu przeprowadzić dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi I instancji, a także dokonać niezbędnych w sprawie uzgodnień, ewentualnie zlecić ich przeprowadzenie organowi I instancji. W uzasadnieniu środka zaskarżenia skarżący kasacyjnie podkreślił, że w realiach niniejszej sprawy nie ma żadnych przeszkód by Kolegium na podstawie art. 136 § 1 k.p.a. przeprowadziło uzupełniające postępowanie dowodowe, czy nawet dokonało ewentualnych uzgodnień bezpośrednio, albo zlecając przeprowadzenie powyższego organowi pierwszej instancji, co zresztą w pewnym zakresie uczyniono na etapie rozpoznania odwołania z 1 grudnia 2025 r. Stwierdził także, że w sprzeciwie odniesiono się wyłącznie do wskazanych w uzasadnieniu decyzji Kolegium z 26 lutego 2026 r. podstaw skierowania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji w myśl art. 138 § 2 k.p.a., a nie prowadzono polemiki co do podstaw wydania przez ten organ decyzji odmownej w sprawie o ustalenie warunków zabudowy. Zdaniem skarżącego kasacyjnie skierowanie tej samej sprawy przez Kolegium do czwartego już rozpatrzenia Wójtowi, który w sposób ewidentny i wręcz demonstracyjny nie realizuje zaleceń Kolegium z poprzednich decyzji, w istocie pozbawia wnioskodawcę możliwości uzyskania merytorycznego rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, która toczy się już przeszło 2 lata, i tym samym narusza podstawowe zasady państwa prawa, w tym w szczególności zasadę praworządności, szybkości postępowania i zaufania do władzy publicznej. Wnoszący skargę kasacyjną zauważył również, że Kolegium już trzykrotnie uchylało odmowne decyzje Wójta w przedmiocie warunków zabudowy, za każdym razem na innej podstawie. A także, że "wbrew twierdzeniom sądu, w niniejszej sprawie nie doszło do faktycznego zmiany terenu inwestycji wskutek dokonanego podziału działki, co wyraźnie wykazano w uzasadnieniu sprzeciwu i co wynika z samych akt sprawy, w szczególności odwołań od decyzji". Skarżący kasacyjnie wskazał, że Sąd nie odniósł się do zarzutów sformułowanych w sprzeciwie, które dotyczyły: 1) zmiany numeracji działek i związanej z tym konieczności przeprowadzenia ponownej analizy, o której mowa w art. 61 ust. 5a ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; 2) błędnego określenia frontu terenu inwestycji; 3) zmiany sposobu komunikacji z uwagi na podział działki nr \[...\]; 4) niedokonania uzgodnień, o których mowa w art. 53 ust. 4 pkt 6 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; 5) zasady dwuinstancyjności postępowania. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Kolegium wniosło o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 182 § 2a i 182 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm., zwana dalej: "p.p.s.a."), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną od wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego oddalającego sprzeciw od decyzji na posiedzeniu niejawnym, w składzie jednego sędziego. Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał takiej kontroli zaskarżonego wyroku jedynie w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna nie jest zasadna. Na wstępie, odnosząc się do konstrukcji zarzutu kasacyjnego, zauważyć trzeba, że obowiązkiem autora środka zaskarżenia jest właściwe i precyzyjne przytoczenie podstaw kasacyjnych. Polega ono na wskazaniu konkretnych przepisów naruszonych przez sąd, z podaniem jednostki redakcyjnej (numeru artykułu, paragrafu, ustępu, punktu). Poza numerem jednostki redakcyjnej autor obowiązany jest wskazać, w jakim akcie prawnym ta jednostka się znajduje. Uczynić to należy poprzez określenie aktu prawnego, daty uchwalenia oraz miejsca publikacji. Posługiwanie się jedynie skrótem aktu, tak jak w analizowanej skardze kasacyjnej, jest dopuszczalne i pożądane, pod warunkiem, że autor pisma wyjaśni oznaczenie skróconego tytułu przy pierwszym jego powołaniu, czego w niniejszym przypadku zabrakło. Wskazana wadliwość nie dyskwalifikuje jednakże złożonego środka zaskarżenia, albowiem przywołane skróty aktów prawnych są powszechnie stosowane i można je łatwo zidentyfikować. W myśl postanowień art. 138 § 2 k.p.a., organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Art. 138 § 2 k.p.a. znajduje zastosowanie, gdy zachodzi konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w zakresie przekraczającym kompetencje organu odwoławczego. Treść przesłanek określonych w art. 138 § 2 k.p.a. winna być interpretowana łącznie z przepisem art. 136 k.p.a., określającym granice postępowania wyjaśniającego przed organem odwoławczym. Zaznaczyć przy tym trzeba, że przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego nie może godzić w zasadę dwuinstancyjności (art. 15 k.p.a.). Jeżeli jego zakres wskazuje, że organ odwoławczy musiałby sam przeprowadzić postępowanie wyjaśniające odnośnie kwestii mogących mieć bezpośredni wpływ na treść decyzji, przyjęcie koncepcji, że organ odwoławczy jest władny wydać decyzję rozstrzygającą sprawę co do jej istoty, będzie prowadzić do sytuacji, w której sprawa byłaby rozstrzygana de facto w jednej instancji. To pozbawiałoby natomiast stronę postępowania prawa do dwukrotnego rozpatrzenia jej sprawy przez dwa różne organy administracji. Właściwe zachowanie zasady dwuinstancyjności postępowania wymaga nie tylko podjęcia dwóch kolejnych rozstrzygnięć przez właściwe organy, ale konieczne jest, aby rozstrzygnięcia te zapadły w wyniku przeprowadzenia przez każdy z tych organów postępowania merytorycznego tak, aby dwukrotnie oceniono dowody i przeanalizowano wszystkie istotne okoliczności sprawy. Zgodnie z art. 64e p.p.s.a. rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w rozpoznawanej sprawie Kolegium wydając decyzję kasacyjną wykazało wystąpienie przesłanek z art. 138 § 2 k.p.a., co uprawniało Sąd I instancji do zaakceptowania podjętego przez ten organ rozstrzygnięcia i oddalenia sprzeciwu. Przypomnieć należy, że wniosek skarżącego o ustalenie warunków zabudowy dotyczył działek o nr ew. \[...\] (w ewidencji gruntów oznaczona symbolem RV) i \[...\] (w ewidencji gruntów oznaczona symbolem RV, LsV). Wskazano w nim także na bezpośredni dostęp do drogi publicznej. Podstawą decyzji odmownej Wójta z 21 października 2025 r. było niespełnienie przez zamierzenie inwestycyjne wymogów określonych w art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2024 r. poz. 1130 ze zm., zwana dalej: "u.p.z.p.") \[teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1\] oraz w art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. \[decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi\]. Przy czym organ pierwszej instancji swoje rozważania odnosił zasadniczo do działki o nr ew. \[...\], tj. części działki oznaczonej w ewidencji gruntów symbolem LsV. W ww. decyzji Wójt zawarł również stwierdzenie, że "(...) inwestor dla ww. inwestycji zaproponował dachy płaskie i określone parametry inwestycji ww. nie były badane pod kątem naruszenia lokalnego ładu przestrzennego ze względu jw. to jest braku spełnienia wymogów art. 61 ust. 1: pkt 2, 4 i 5". W tym miejscu, na marginesie, zauważenia wymaga, że organ pierwszej instancji w analizowanych uwarunkowaniach w swojej decyzji stwierdził spełnienie wymogu z art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. \[teren ma dostęp do drogi publicznej\]. Zacytowane sformułowanie zostało powielone z poprzednich decyzji Wójta wydanych w toku procedowania wniosku strony (w decyzji z 4 września 2024 r. organ pierwszej instancji uznał, m.in. że "dojazd do działki objętej wnioskiem nie istnieje"). Ponownie zaakcentować trzeba, że Wójt w prowadzonym przez siebie postępowaniu nie dokonywał żadnej analizy pod kątem wskaźników i parametrów nowej zabudowy odniesionych do prawidłowości zastanej przestrzenno-funkcjonalnej na danym terenie. Kolegium w zaskarżonej decyzji z 26 lutego 2026 r. podało, że pełnomocnik \[...\] na działki nr ew. \[...\] (stanowiącą w całości użytek leśny LsV) i nr ew. \[...\] (stanowiącą w całości użytek rolny RV). Do pisma załączył kopię decyzji Wójta Gminy \[...\] z 4 grudnia 2025 r., nr GN.6831.9.2025, zatwierdzającej podział nieruchomości i podkreślił, że teren inwestycji nie obejmuje działki nr \[...\]. Organ II instancji stwierdził, że nie ma możliwości samodzielnego ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji. Po pierwsze, z uwagi na zmianę w zakresie numeracji działek objętych wnioskiem (organ pierwszej instancji wyznaczył obszar analizowany wokół działek nr \[...\], \[...\], a nie wokół wskazanego terenu inwestycji, zachodzi zatem konieczność ponownego wyznaczenia obszaru analizowanego), po drugie, ze względu na konieczność zmiany wniosku w zakresie wskazanych w nim szerokości elewacji frontowych (szerokość elewacji frontowych planowanych budynków ma wynosić od 28,85 m do 35,26 m; szerokość frontu terenu inwestycji wynosi około 22 m; w ocenie Kolegium błędnie wnioskodawca traktuje wschodnie elewacje planowanych budynków za elewacje frontowe, gdyż elewacją frontową jest ta, która znajduje się od strony frontu terenu inwestycji), po trzecie, z uwagi na zmianę sposobu obsługi komunikacyjnej inwestycji wynikającą z podziału działki nr ew. \[...\], po czwarte, ze względu na konieczność dokonania uzgodnień z niektórymi organami wskazanymi w art. 54 ust. 4 u.p.z.p. (Wójt dotychczas prowadząc postępowanie nie występował o uzgodnienia, mimo że zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 6 u.p.z.p. decyzje o warunkach zabudowy wydaje się po uzgodnieniu z organami właściwymi w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz melioracji wodnych - w odniesieniu do gruntów wykorzystywanych na cele rolne i leśne w rozumieniu przepisów o gospodarce nieruchomościami). Mając na uwadze powyższe rozważania prawne i ustalenia faktyczne nie ulega wątpliwości, że okoliczność dokonania podziału działki nr ew. \[...\] oraz to, że obszar inwestycyjny nie obejmuje już terenu stanowiącego użytek leśny (LsV), co do którego wypowiadał się organ pierwszej instancji w swojej decyzji, a jego wywód w tym przedmiocie był zasadniczą podstawą odmowy ustalenia warunków zabudowy, powoduje, że zachodzi konieczność ponownego przeprowadzenia postępowania przez ten organ, zgodnie ze zmodyfikowanym żądaniem wnioskodawcy. Jakkolwiek teren wskazany obecnie przez wnioskodawcę wchodzi w skład obszaru wskazanego pierwotnie, to nie oznacza to, że organ II instancji władny byłby wydać merytoryczne rozstrzygnięcie, posiłkując się przy tym zgromadzonym obecnie materiałem dowodowym (analiza funkcji i cech zabudowy i zagospodarowania terenu sporządzona zgodnie z zalecaniami Kolegium - pismo Wójta z 27 stycznia 2026 r.), bądź w trybie uzupełniającego postępowania dowodowego (art. 136 § 1 k.p.a.). Zmiana uwarunkowań skutkuje obowiązkiem przeprowadzenia przez organ pierwszej instancji ponownej analizy urbanistycznej (poprzedzonej modyfikacją wniosku w zakresie jednoznacznego określenia terenu planowanej inwestycji, sposobu obsługi komunikacyjnej, ewentualnie także, co do parametru budynków, tj. szerokości elewacji frontowych), dokonania stosownych uzgodnień z właściwymi organami, o ile okaże się to konieczne. Podkreślić trzeba, że decyzja o warunkach zabudowy określa parametry przyszłej inwestycji w takim zakresie, w jakim przewiduje art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Kwestią o fundamentalnym znaczeniu dla rozstrzygnięcia sprawy w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy jest stwierdzenie, czy planowana inwestycja, oprócz spełnienia innych wymogów, będzie mieściła się w zakresie pojęcia "dobrego sąsiedztwa", a więc czy jej realizację można będzie w przyszłości zakwalifikować jako kontynuację parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu (art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.). Temu celowi służy sporządzenie analizy urbanistycznej. Jest ona jednym z głównych elementów materiału dowodowego pozwalającym stwierdzić, czy zachodzą przesłanki do ustalenia warunków zabudowy w danej sprawie, a w dalszej perspektywie dokonać kontroli prawidłowości działania organów administracji w takim postępowaniu. Powinna ona zawierać wskazanie numerów działek objętych analizą, oznaczenie niezbędnych parametrów nieruchomości znajdujących się na tych działkach. Dotychczasowa analiza urbanistyczna (załącznik nr 2 do decyzji Wójta z 21 października 2025 r.) nie może być podstawą do wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy dla planowanej inwestycji. Wprost w niej wskazano, że "Jako że nie został spełniony p. 2, 4 i 5 wykonanie "pełnej Analizy" jest niemożliwe" ("p. 2, 4 i 5" dotyczą ustępu 1 art. 61 u.p.z.p.). Oparta została na ustaleniach, które, w wyniku zmiany obszaru objętego inwestycją i wyłączenia z niego terenu stanowiącego użytek leśny (LsV), w znacznej części zdezaktualizowały się. Bez istotnego znaczenia jest przy tym, że materiał dowodowy obejmuje, sporządzoną na zlecenie Kolegium, analizę parametrów występującej w sąsiedztwie zabudowy (nie wiadomo, czy obejmuje ona wszystkie nieruchomości objęte pierwotnym obszarem analizowanym, lub te, które powinny się obecnie w nim znaleźć). W sytuacji, gdy Wójt w prowadzonym przez siebie postępowaniu nie dokonywał żadnej analizy pod kątem wskaźników i parametrów nowej zabudowy odniesionych do prawidłowości zastanej przestrzenno-funkcjonalnej na danym terenie, w tym możliwości zastosowania odstępstw od zasad ustalania parametrów zabudowy, a także nie dokonano wymaganych prawem uzgodnień, organ II instancji nie jest władny we własnym zakresie tego uczynić. Tak istotne braki postępowania dowodowego nie mogą zostać uzupełnione przez Kolegium w trybie przepisu art. 136 § 1 k.p.a. Prawidłowe wykonanie analizy urbanistycznej, sporządzenie w oparciu o nią projektu decyzji o warunkach zabudowy oraz dokonanie stosownych uzgodnień tego projektu z właściwymi organami, zdecydowanie wykracza poza ramy uzupełniającego postępowania dowodowego unormowanego w art. 136 k.p.a. (zob. wyrok NSA z 25 kwietnia 2024 r., sygn. akt II OSK 589/24 i powołane w nim orzecznictwo; wyrok NSA z 13 października 2020 r., sygn. akt II OSK 2065/20). Przyjęcie stanowiska skarżącego kasacyjnie skutkowałoby tym, że organ II instancji musiałby sam przeprowadzić postępowanie wyjaśniające w zakresie kwestii mogących mieć bezpośredni wpływ na treść decyzji, a sprawa rozstrzygana byłaby w istocie w jednej instancji. Taki stan rzeczy natomiast powodowałby pozbawienie strony skarżącej do dwukrotnego rozpoznania jej sprawy przez dwa różne organy administracji, a zatem stanowiłby naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, wyrażonej w art. 15 k.p.a. Wbrew zapatrywaniu wnoszącego skargę kasacyjną, to nie zmiana numeracji działek była powodem wydania decyzji kasacyjnej, lecz zmiana obszaru objętego planowaną inwestycją, która to zmiana implikowała konieczność czynienia nowych ustaleń, co do możliwości ustalenia warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego. Odnosząc się do kwestii związanych z zasadnością modyfikacji wniosku w przedmiocie określenia na nowo wnioskowanego parametru budynków - szerokości elewacji frontowej - z powodu wskazanego w zaskarżonej decyzji Kolegium, oraz czynienia uzgodnień, o których mowa w art. 53 ust. 4 pkt 6 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p., czy też związanych z dostępem do drogi publicznej, to stwierdzić należy, że w ramach kontroli wydanej obecnie decyzji kasacyjnej nie mogą być przez sąd administracyjny rozważane. Są to zagadnienia związane z istotą sprawy. Kontrola prowadzona w postępowaniu ze sprzeciwu nie obejmuje, co do zasady, merytorycznego rozpoznania sprawy administracyjnej ani kompleksowej oceny występujących w niej zagadnień materialnoprawnych, gdyż przesądzanie ich na tym etapie byłoby przedwczesne. Rzeczą organu (obecnie pierwszej instancji) jest dokonanie analizy wniosku pod kątem obowiązujących przepisów prawa, przy uwzględnieniu dyspozycji art. 79a § 1 k.p.a. Sąd administracyjny nie może czynić ustaleń za organ administracji publicznej, co należy przyjąć, w niniejszej sprawie, za front terenu, a tym samym jak ustalić szerokość elewacji frontowej, czy zmieni się sposób dostępności do drogi publicznej z bezpośredniego na pośredni, czy i jakie uzgodnienia wymagane są w sprawie. Wobec powyższego na uwzględnienie nie zasługiwał zarzut naruszenia art. 138 § 2 w zw. z art. 136 § 1 k.p.a. w zw. z art. 151a § 2 p.p.s.a. Na marginesie, skarżący kasacyjnie wskazując, że Sąd Wojewódzki nie odniósł się do zarzutów sformułowanych w sprzeciwie nie zredagował żadnego zarzutu opartego na naruszeniu art. 141 § 4 czy art. 134 § 1 p.p.s.a. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.

## Informacje o sprawie

Data wpływu

6 sierpnia 2026

Symbol z opisem

[6153 Warunki zabudowy terenu](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/tematy/6153-warunki-zabudowy-terenu)

Hasła tematyczne

Zagospodarowanie przestrzenne

Skarżony organ

Samorządowe Kolegium Odwoławcze

Sędziowie

Małgorzata Miron /przewodniczący sprawozdawca/

## Powołane przepisy

* [Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego](https://isap.sejm.gov.pl/isap.nsf/DocDetails.xsp?id=WDU20250001691)  
art. 138 par. 2, art. 136 par. 1 · Dz.U. 2025 poz. 1691
* [Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi](https://isap.sejm.gov.pl/isap.nsf/DocDetails.xsp?id=WDU20260000143)  
art. 151a par. 2, art. 184 · Dz.U. 2026 poz. 143

## Inne orzeczenia w tej sprawie

* [II SA/Gl 410/26 - Wyrok WSA w Gliwicach z 2026-05-11](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/ii-sa-gl-410-26-wyrok-wsa-w-gliwicach-z-2026-05-11--ii-sa-gl-410-26)

## Powiązane dokumenty

* [Sygnatura: II SA/Gl 1186/26 · 6 października 2026Postanowienie WSA w Gliwicach z 6 października 2026 r., II SA/Gl 1186/26 – warunki zabudowy terenu](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/ii-sa-gl-1186-26-postanowienie-wsa-w-gliwicach-z-2026-10-06--ii-sa-gl-1186-26)
* [Sygnatura: II SA/Ol 501/26 · 6 października 2026Wyrok WSA w Olsztynie z 6 października 2026 r., II SA/Ol 501/26 – warunki zabudowy terenu](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/ii-sa-ol-501-26-wyrok-wsa-w-olsztynie-z-2026-10-06--ii-sa-ol-501-26)
* [Sygnatura: II SA/Ol 510/26 · 6 października 2026Wyrok WSA w Olsztynie z 6 października 2026 r., II SA/Ol 510/26 – warunki zabudowy terenu](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/ii-sa-ol-510-26-wyrok-wsa-w-olsztynie-z-2026-10-06--ii-sa-ol-510-26)

Źródło urzędowe: [Naczelny Sąd Administracyjny](https://orzeczenia.nsa.gov.pl/doc/1B5F60782F)

Na tej stronie

[Treść rozstrzygnięcia](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/ii-osk-1991-26-wyrok-nsa-z-2026-10-06--ii-osk-1991-26#sentencja)[Analiza sprawy](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/ii-osk-1991-26-wyrok-nsa-z-2026-10-06--ii-osk-1991-26#analiza)[Uzasadnienie](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/ii-osk-1991-26-wyrok-nsa-z-2026-10-06--ii-osk-1991-26#uzasadnienie)[Informacje o sprawie](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/ii-osk-1991-26-wyrok-nsa-z-2026-10-06--ii-osk-1991-26#informacje)[Powołane przepisy](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/ii-osk-1991-26-wyrok-nsa-z-2026-10-06--ii-osk-1991-26#przepisy)[Inne orzeczenia w tej sprawie](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/ii-osk-1991-26-wyrok-nsa-z-2026-10-06--ii-osk-1991-26#w-sprawie)[Źródło](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/ii-osk-1991-26-wyrok-nsa-z-2026-10-06--ii-osk-1991-26#zrodlo)

Asystent AnyLawyer

Zadaj pytanie o to orzeczenie. Sygnatura, data i rozstrzygnięcie są już dodane do analizy.

[Zapytaj o to orzeczenie](https://anylawyer.com/sign-up?redirect%5Furl=%2Fapp%2Fprojects%2Fnew%3Fq%3DSprawa%253A%2BII%2BOSK%2B1991%252F26.%2BOrgan%253A%2BNaczelny%2BS%25C4%2585d%2BAdministracyjny.%2BData%253A%2B6%2Bpa%25C5%25BAdziernika%2B2026.%2BRozstrzygni%25C4%2599cie%253A%2BOddalono%2Bskarg%25C4%2599%2Bkasacyjn%25C4%2585.%2BWyja%25C5%259Bnij%2Bjej%2Bznaczenie%2Bpraktyczne%252C%2Bkluczowe%2Bprzepisy%2Bi%2Bargumenty%252C%2Bkt%25C3%25B3re%2Bmog%25C4%2585%2Bmie%25C4%2587%2Bznaczenie%2Bw%2Bpodobnej%2Bsprawie.%26name%3DAnaliza%2BII%2BOSK%2B1991%252F26)

---

## Wypróbuj AnyLawyer bezpłatnie przez 14 dni

AnyLawyer to asystent AI dla prawników. Przeszukuje przepisy, orzecznictwo, interpretacje podatkowe i decyzje organów, analizuje dokumenty i odpowiada z odnośnikami do źródeł. Dane są przechowywane w UE.

Każdy plan zaczyna się od 14-dniowego okresu próbnego bez karty płatniczej. Okres próbny nie przechodzi sam w płatny plan.

1. Załóż konto: https://anylawyer.com/sign-up?ref=ai-offer
2. Zadaj pytanie prawne albo dodaj dokument.
3. Sprawdź odpowiedź w podlinkowanych źródłach.
