Źródło: https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/ii-osk-1350-24-wyrok-nsa-z-2026-09-29--ii-osk-1350-24

[Wróć do: Orzeczenia NSA](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa)

Sygnatura

# II OSK 1350/24

Wyrok NSA z 29 września 2026 r., II OSK 1350/24 – pozwolenie na budowę

Wynik

Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Data orzeczenia

29 września 2026

Prawomocne

tak

## Treść rozstrzygnięcia

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak Sędziowie: sędzia NSA Grzegorz Czerwiński sędzia del. WSA Jan Szuma (sprawozdawca) Protokolant: asystent sędziego Anna Krupa po rozpoznaniu w dniu 29 września 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej \[...\] sp. j. z siedzibą w G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 grudnia 2023 r. sygn. akt VII SA/Wa 2042/23 w sprawie ze skargi \[...\] S.A. z/s w W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 20 czerwca 2023 r. nr DOR.7110.44.2023.ACK w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji 1\. uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę; 2\. zasądza od \[...\] S.A. z/s w W. na rzecz \[...\] sp. j. z siedzibą w G. kwotę 477 (czterysta siedemdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Analiza z kontekstem sprawy

## Co to orzeczenie oznacza dla Twojej sprawy?

Zapytaj o skutki rozstrzygnięcia, podstawę prawną albo argumenty do wykorzystania. AnyLawyer rozpocznie od tej konkretnej sprawy.

[Zapytaj AnyLawyer o to orzeczenie](https://anylawyer.com/sign-up?redirect%5Furl=%2Fapp%2Fprojects%2Fnew%3Fq%3DSprawa%253A%2BII%2BOSK%2B1350%252F24.%2BOrgan%253A%2BNaczelny%2BS%25C4%2585d%2BAdministracyjny.%2BData%253A%2B29%2Bwrze%25C5%259Bnia%2B2026.%2BRozstrzygni%25C4%2599cie%253A%2BUchylono%2Bzaskar%25C5%25BCony%2Bwyrok%2Bi%2Boddalono%2Bskarg%25C4%2599.%2BWyja%25C5%259Bnij%2Bjej%2Bznaczenie%2Bpraktyczne%252C%2Bkluczowe%2Bprzepisy%2Bi%2Bargumenty%252C%2Bkt%25C3%25B3re%2Bmog%25C4%2585%2Bmie%25C4%2587%2Bznaczenie%2Bw%2Bpodobnej%2Bsprawie.%26name%3DAnaliza%2BII%2BOSK%2B1350%252F24)

## Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 11 grudnia 2023 r., sygn. akt VII SA/Wa 2042/23, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi \[...\] S.A. z siedzibą w W., uchylił decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego (zwanego dalej "Głównym Inspektorem") z dnia 20 czerwca 2023 r., znak DOR.7110.44.2023.ACK, oraz zasądził od organu na rzecz skarżącej kwotę 680 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Powyższy wyrok wydano w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. Decyzją z dnia 7 marca 2022 r., znak AB.6740.10.193.2021.5, Starosta Wejherowski (zwany dalej "Starostą") zatwierdził projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielił \[...\] sp.j. z siedzibą w G. pozwolenia na budowę trzech budynków mieszkalnych wielorodzinnych, jednego budynku mieszkalnego wielorodzinnego z częścią usługową, zbiornika przeciwpożarowego, drogi wewnętrznej oraz zewnętrznej kanalizacji deszczowej wraz ze zbiornikiem na wody opadowe, na działkach nr \[...\] i \[...\], obręb \[...\], w R. Na wniosek \[...\] S.A. Wojewoda Pomorski (zwany dalej "Wojewodą"), decyzją z dnia 24 marca 2023 r., znak WI-I.7840.4.39.2022.GM, stwierdził nieważność powyższego pozwolenia na budowę. Odwołanie od tej decyzji wniosła \[...\] sp.j. Decyzją z dnia 20 czerwca 2023 r. Główny Inspektor, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (na datę zaskarżonej decyzji tekst jednolity Dz. U. z 2023 r. poz. 775 z późn. zm., dalej: "K.p.a."), uchylił w całości decyzję Wojewody i odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Starosty. Podkreślił, że postępowanie nieważnościowe nie służy ponownemu rozpoznaniu sprawy zakończonej decyzją ostateczną, lecz ustaleniu, czy decyzja ta jest dotknięta jedną z kwalifikowanych wad wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a. Główny Inspektor nie dopatrzył się naruszenia obowiązków określonych w art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (w brzmieniu mającym zastosowanie w sprawie, tekst jednolity Dz. U. z 2021 r. poz. 2351 z późn. zm., dalej: "P.b."). Wyjaśnił, że działki inwestycyjne są objęte uchwałą Rady Miejskiej R. z dnia 27 września 2012 r., nr XXVI/335/2012, w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru położonego w R., zwanego "\[...\]" (Dz. Urz. Woj. Pom. z 2012 r. poz. 3423, dalej: "plan miejscowy"). Działki te znajdują się na terenie oznaczonym symbolem 8.MW/U1, przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną i usługową, bez ustalenia proporcji między tymi funkcjami. Organ uznał, że inwestycja odpowiada temu przeznaczeniu oraz pozostałym przeanalizowanym wymaganiom planu miejscowego. W odniesieniu do stanowisk postojowych Główny Inspektor powołał § 19 ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (w brzmieniu mającym zastosowanie w sprawie, tekst jednolity Dz. U. z 2019 r. poz. 1065 z późn. zm., dalej: "r.MI."). Wskazał, że na działce nr \[...\], stanowiącej według projektu zagospodarowania terenu drogę wewnętrzną, zaprojektowano 85 miejsc postojowych, w tym 49 przy granicach z działkami nr \[...\], \[...\], \[...\], \[...\] i \[...\]. W jego ocenie uzasadniało to zastosowanie wyjątku dotyczącego parkingów sytuowanych między liniami rozgraniczającymi ulicę. Dodatkowe stanowiska przewidziano na działce nr \[...\], w tym stanowiska przeznaczone dla osób z niepełnosprawnościami, do których organ odniósł § 20 r.MI. Główny Inspektor nie stwierdził również naruszenia pozostałych analizowanych wymagań techniczno-budowlanych. Zaznaczył, że kontrola przewidziana w art. 35 ust. 1 pkt 2 P.b. obejmuje zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, natomiast odpowiedzialność za prawidłowość rozwiązań projektu architektoniczno-budowlanego w tym zakresie ponosi projektant. Projekt sporządziły i sprawdziły osoby posiadające wymagane uprawnienia, które złożyły stosowne oświadczenia. Projekt zagospodarowania terenu został ponadto zaopiniowany bez uwag przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego \[...\] S.A. zakwestionowała przede wszystkim ocenę usytuowania stanowisk postojowych oraz dopuszczalność zastosowania § 19 ust. 4 r.MI. Podniosła, że działka nr \[...\] stanowi co najwyżej drogę wewnętrzną, a projektowane miejsca postojowe nie zachowują wymaganych odległości od granic działek sąsiednich, okien budynków mieszkalnych i placu zabaw. Skarżąca zarzuciła także nieprawidłowe określenie zakresu kontroli projektu architektoniczno-budowlanego oraz naruszenie wymagań dotyczących wysokości stopni schodów, nasłonecznienia i ustaleń planu miejscowego. Wskazała również na naruszenie art. 8 § 2, art. 138 § 1 pkt 2 i art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Główny Inspektor wniósł o oddalenie skargi. Uwzględniając skargę, Sąd pierwszej instancji uznał, że nie było podstaw do zastosowania § 19 ust. 4 r.MI. Odwołał się do definicji drogi i ulicy zawartych w art. 4 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (w brzmieniu mającym zastosowanie w sprawie, tekst jednolity Dz. U. z 2021 r. poz. 1376 z późn. zm., dalej: "u.d.p."). Przyjął, że działka nr \[...\] nie stanowi ulicy, ponieważ nie leży w pasie drogowym, lecz na terenie przeznaczonym w planie miejscowym pod zabudowę mieszkaniową i usługową. Wskazanie w planie miejscowym zewnętrznych ulic zapewniających dostęp do tego terenu nie pozwalało, zdaniem Sądu, zakwalifikować projektowanej drogi wewnętrznej jako ulicy. W konsekwencji Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził naruszenie wymagań dotyczących odległości stanowisk postojowych od okien budynków mieszkalnych, granic działek budowlanych i placu zabaw. Uchybienia te zakwalifikował jako rażące, wskazując, że ewidentnie pogarszają warunki użytkowania istniejących i realizowanych budynków mieszkalnych na nieruchomościach sąsiednich. W pozostałym zakresie podzielił stanowisko Głównego Inspektora o braku podstaw do stwierdzenia nieważności pozwolenia na budowę. Zaskarżoną decyzję uchylił na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (na datę zaskarżonego wyroku tekst jednolity Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 z późn. zm., dalej: "P.p.s.a."). Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła \[...\] sp.j., zarzucając naruszenie: 1\. art. 35 ust. 1 pkt 2 P.b. w zw. z § 19 ust. 1, 2, 4 i 7 r.MI., przez: a. błędną wykładnię § 19 ust. 4 r.MI. polegającą na przyjęciu, że działka nr \[...\], na której zaprojektowano m.in. drogę wewnętrzną, nie stanowi ulicy w rozumieniu tego przepisu, b. błędną wykładnię § 19 ust. 4 r.MI. polegającą na przyjęciu, że w sprawie nie znajduje zastosowania wyjątek zawarty w tym przepisie, podczas gdy sporne parkingi sytuowane są między liniami rozgraniczającymi ulicę, c. niewłaściwe zastosowanie § 19 ust. 1 i 2 r.MI. i stwierdzenie, że w sprawie doszło do naruszenia tych przepisów, pomimo że zastosowanie powinien znaleźć § 19 ust. 4 r.MI., stanowiący wyjątek od norm zawartych w § 19 ust. 1 i 2 tego aktu, a w konsekwencji bezpodstawne stwierdzenie, że wydana w postępowaniu zwyczajnym decyzja o pozwoleniu na budowę w sposób rażący narusza art. 35 ust. 1 pkt 2 P.b. ze względu na niezgodność projektu z przepisami; 2\. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., przez bezzasadne przyjęcie, że zaskarżona decyzja Głównego Inspektora, jak również wydana w postępowaniu zwyczajnym decyzja Starosty, obarczona jest uchybieniami świadczącymi o rażącym naruszeniu prawa, a w rezultacie uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora. Wskazując na powyższe zarzuty, skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Wniosła również o zasądzenie od skarżącej zwrotu kosztów postępowania oraz o rozpoznanie sprawy na rozprawie. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej \[...\] sp.j. podniosła, że ani r.MI., ani u.d.p. nie uzasadniają ograniczenia pojęcia ulicy wyłącznie do dróg publicznych. Przeznaczenie terenu pod zabudowę mieszkaniową i usługową nie wyklucza urządzenia w jego obrębie drogi wewnętrznej. Skarżąca kasacyjnie wskazała także na oznaczenie działki nr \[...\] w ewidencji gruntów jako użytku "dr". Niezależnie od argumentów przemawiających za zastosowaniem wyjątku z § 19 ust. 4 r.MI. zakwestionowała możliwość uznania ewentualnego naruszenia przepisów odległościowych za rażące. W jej ocenie Sąd pierwszej instancji nie wykazał ani oczywistości naruszenia prawa, ani skutków uzasadniających taką kwalifikację. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 183 § 1 P.p.s.a. (obecnie tekst jednolity Dz. U. z 2026 r. poz. 143 z późn. zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzą okoliczności określone w art. 183 § 2 P.p.s.a. Kontroli zaskarżonego wyroku należało zatem dokonać w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej i ich uzasadnieniem. Oba zarzuty skargi kasacyjnej zmierzają do podważenia tej samej oceny Sądu pierwszej instancji, a mianowicie tego, że zatwierdzenie w pozwoleniu na budowę przyjętego w projekcie usytuowania stanowisk postojowych stanowiło rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Zarzut naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 2 P.b. w zw. z § 19 ust. 1, 2, 4 i 7 r.MI. dotyczy wykładni i zastosowania przepisów, które Sąd ten uznał za naruszone, a zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. dotyczy kwalifikacji stwierdzonego naruszenia jako rażącego. Z tego względu zarzuty te wymagają łącznego rozpoznania. Ich ocena musi przy tym uwzględniać, że zaskarżona decyzja została wydana w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności. Przedmiotem tego postępowania nie było ponowne rozpoznanie sprawy o pozwolenie na budowę ani ocena, czy rozwiązania przyjęte w projekcie zagospodarowania terenu są w pełni prawidłowe, lecz wyłącznie ustalenie, czy ostateczna decyzja Starosty jest dotknięta jedną z kwalifikowanych wad wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a. Odmienność ta wyznacza standard kontroli. Art. 35 ust. 1 pkt 2 P.b. nakłada na organ administracji architektoniczno-budowlanej obowiązek sprawdzenia zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Uchybienie temu obowiązkowi jest naruszeniem prawa, które w postępowaniu zwykłym uzasadnia zakwestionowanie decyzji. Nie każde takie uchybienie uzasadnia jednak stwierdzenie nieważności pozwolenia na budowę. Ze względu na zasadę trwałości decyzji ostatecznych, wyrażoną w art. 16 § 1 K.p.a., art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. wymaga wady kwalifikowanej, a przesłanki jego zastosowania podlegają wykładni ścisłej. W utrwalonym orzecznictwie przyjmuje się, że o rażącym naruszeniu prawa można mówić wówczas, gdy łącznie spełnione są trzy warunki: naruszenie jest oczywiste, naruszony przepis jest jasny w swej treści, a skutki decyzji nie dają się pogodzić z wymaganiami praworządności. Sąd pierwszej instancji przytoczył te kryteria, nie wyprowadził jednak z nich właściwych konsekwencji. Dla rozpoznawanej sprawy rozstrzygające znaczenie mają dwa pierwsze z wymienionych warunków. Oczywistość naruszenia oznacza, że sprzeczność decyzji z prawem wynika z prostego zestawienia jej treści z treścią przepisu, bez potrzeby przeprowadzania złożonego procesu wykładni. Jeżeli natomiast przepis posługuje się pojęciem niezdefiniowanym, a ustalenie jego znaczenia wymaga sięgnięcia do innych aktów prawnych, rozważenia relacji między nimi i wyboru jednej z możliwych do przyjęcia interpretacji, to decyzja oparta na jednej z tych interpretacji może być błędna, lecz nie narusza prawa w sposób rażący. Przyjęcie jednego z możliwych sposobów rozumienia regulacji nie uzasadnia samo przez się stwierdzenia nieważności decyzji, nawet gdyby organ nadzoru lub sąd uznał inny sposób za bardziej trafny. Tym bardziej nie ma podstaw do stwierdzenia rażącego naruszenia prawa, gdy konkurencyjna wykładnia znajduje rzeczywiste oparcie w brzmieniu przepisów i ich wzajemnej relacji. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego taka właśnie sytuacja zachodzi w rozpoznawanej sprawie. Ocenę tę należy poprzedzić uporządkowaniem miarodajnego stanu prawnego. Przedmiotem postępowania nieważnościowego jest pozwolenie na budowę wydane dnia 7 marca 2022 r., dlatego zgodność tej decyzji z prawem podlega ocenie według przepisów obowiązujących w tej dacie. Skarżąca kasacyjnie częściowo odwołuje się do brzmienia u.d.p. nadanego ustawą z dnia 5 sierpnia 2022 r. o zmianie ustawy o Rządowym Funduszu Rozwoju Dróg oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1768), w tym do nowych definicji pasa drogowego i drogi oraz do uchylenia ustawowej definicji ulicy. Zmiany te weszły w życie dnia 21 września 2022 r., a więc już po wydaniu pozwolenia na budowę, i nie mogły wyznaczać treści obowiązków organu udzielającego tego pozwolenia. Sąd pierwszej instancji trafnie odniósł się do brzmienia u.d.p. z daty wydania pozwolenia. Nie pozbawia to jednak znaczenia zasadniczego argumentu skargi kasacyjnej, ponieważ także przepisy obowiązujące w tej dacie nie ograniczały pojęcia ulicy do dróg publicznych, o czym będzie mowa dalej. Zgodnie z § 19 ust. 1 pkt 1 lit. c r.MI. w przypadku parkingu dla samochodów osobowych obejmującego ponad 60 stanowisk odległość stanowisk postojowych od placu zabaw dla dzieci oraz od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku mieszkalnym nie mogła być mniejsza niż 20 m, a zgodnie z § 19 ust. 2 pkt 1 lit. c r.MI. stanowiska takiego parkingu należało sytuować w odległości nie mniejszej niż 16 m od granicy działki budowlanej. Stosownie do § 19 ust. 4 r.MI. zachowanie obu tych odległości nie było wymagane przy sytuowaniu parkingów między liniami rozgraniczającymi ulicę. Sąd pierwszej instancji stwierdził naruszenie § 19 ust. 1 r.MI. w odniesieniu do okien budynków mieszkalnych na działkach sąsiednich i do placu zabaw oraz naruszenie § 19 ust. 2 r.MI. w odniesieniu do granic działek sąsiednich. Wszystkie te naruszenia wywiódł jednak z jednej przesłanki, a mianowicie z tego, że działka nr \[...\] nie stanowi ulicy, wobec czego wyjątek z § 19 ust. 4 r.MI. nie znajduje zastosowania. Żadnego z nich nie stwierdził niezależnie od tej przesłanki. Oczywistość naruszenia prawa, którą Sąd przypisał zatwierdzonemu rozwiązaniu, nie może więc być większa niż oczywistość samej przesłanki. Jednoznaczność wartości liczbowych określonych w § 19 ust. 1 i 2 r.MI. niczego tu nie zmienia, ponieważ obowiązek zachowania odległości należy odczytywać łącznie z przepisem ustanawiającym wyjątek. Spór dotyczy zakresu tego wyjątku, a nie sposobu rozumienia samych odległości. Rozporządzenie nie definiuje ani pojęcia ulicy, ani pojęcia linii rozgraniczających ulicę, nie odsyła też w tym zakresie do definicji zawartych w u.d.p. Sąd pierwszej instancji, aby ustalić znaczenie tych pojęć, sięgnął do definicji drogi i ulicy zawartych w art. 4 pkt 2 i 3 u.d.p. i na ich podstawie uznał, że działka nr \[...\] nie stanowi ulicy, ponieważ nie leży w pasie drogowym. Już sam ten zabieg pokazuje, że rozstrzygnięcie nie wynikało z bezpośredniego brzmienia § 19 ust. 4 r.MI., lecz z wykładni odwołującej się do innej ustawy. Co więcej, przywołane definicje nie zawierają wniosku, który Sąd z nich wyprowadził. W dacie wydania spornego pozwolenia art. 4 pkt 1 u.d.p. definiował pas drogowy jako wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą. Stosownie do art. 4 pkt 2 u.d.p. drogą była budowla wraz z drogowymi obiektami inżynierskimi, urządzeniami oraz instalacjami, stanowiąca całość techniczno-użytkową, przeznaczona do prowadzenia ruchu drogowego, zlokalizowana w pasie drogowym. Z kolei art. 4 pkt 3 u.d.p. definiował ulicę jako drogę na terenie zabudowy lub przeznaczonym do zabudowy zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w której ciągu może być zlokalizowane torowisko tramwajowe. Żadna z tych definicji nie zawierała zastrzeżenia, że chodzi wyłącznie o drogę publiczną. Ustawa o drogach publicznych reguluje również drogi wewnętrzne, którymi zgodnie z art. 8 ust. 1 u.d.p. są drogi, drogi rowerowe, parkingi oraz place przeznaczone do ruchu pojazdów, niezaliczone do żadnej z kategorii dróg publicznych i niezlokalizowane w pasie drogowym tych dróg. Obowiązujący wówczas art. 2 ust. 2 u.d.p. przyporządkowywał ulice leżące w ciągu dróg publicznych do tej samej kategorii co te drogi, nie ustanawiał jednak reguły, że każda ulica musi należeć do jednej z kategorii dróg publicznych. Również zawarte w art. 8 ust. 1 u.d.p. odwołanie do dróg niezlokalizowanych w pasie drogowym dróg publicznych nie oznacza, że droga wewnętrzna nie może mieć własnego, wydzielonego pasa terenu, w którym jest zlokalizowana. Na płaszczyźnie definicyjnej nie ma zatem podstaw do wykluczenia, że drogą, a na terenie zabudowy ulicą, jest także droga niepubliczna usytuowana w granicach wydzielonego terenu przeznaczonego na drogę wewnętrzną. Taki kierunek wykładni ma oparcie w orzecznictwie. W uzasadnieniu uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 kwietnia 2005 r., sygn. akt II OPS 2/05 (ONSAiWSA 2005, nr 5, poz. 88), przyjęto, że ustawowe znaczenie terminu "ulica" nie jest połączone z kwantyfikatorem "publiczna", a ustawa o drogach publicznych zawiera uregulowania odnoszące się także do innych dróg niż drogi publiczne. Uchwała ta dotyczyła kompetencji rady gminy do nadawania nazw ulicom i akcentowała cechę ogólnej dostępności ulic, nie rozstrzygała więc przesłanek zastosowania § 19 ust. 4 r.MI. ani nie przesądza kwalifikacji drogi projektowanej w niniejszej sprawie. Potwierdza jednak, że odwołanie się do definicji zawartych w u.d.p. nie prowadzi samo przez się do wyłączenia dróg wewnętrznych z zakresu pojęcia ulicy. Za ostrożnością wobec zawężającej wykładni przemawia również terminologia samego rozporządzenia. Tam, gdzie prawodawca wymaga, aby droga miała status drogi publicznej, wyraźnie to zaznacza, czego przykładem jest § 14 ust. 1 r.MI., nakazujący zapewnienie dojścia i dojazdu umożliwiającego dostęp do drogi publicznej. W § 19 ust. 4 r.MI. takiego zastrzeżenia nie zamieszczono. Powoływane przez skarżącą kasacyjnie sformułowanie "drogi (ulicy)", użyte w § 36 r.MI., nie dowodzi wprawdzie pełnej tożsamości obu pojęć, ale również nie daje podstaw do ograniczenia ulic wyłącznie do dróg publicznych. Powyższe uwagi należy odnieść do rzeczywistej podstawy stanowiska Sądu pierwszej instancji, który nie sformułował ogólnej tezy, że każda droga wewnętrzna pozostaje poza zakresem § 19 ust. 4 r.MI. Sąd uznał, że działka nr \[...\] nie stanowi ulicy, ponieważ leży na terenie oznaczonym w planie miejscowym symbolem 8.MW/U1, przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną i usługową, a dostęp drogowy do tego terenu zapewniają, zgodnie z § 10 ust. 13 planu, wskazane w nim ulice. Jednocześnie Sąd przyjął, że na działce tej zaprojektowano drogę wewnętrzną zapewniającą dojazd do drogi publicznej na działce nr \[...\], a także parking. Wnioskowanie to pomija różnicę między podstawowym przeznaczeniem obszaru planistycznego a funkcją wydzielonego w jego obrębie terenu komunikacyjnego. Sam plan miejscowy w § 2 pkt 1 określa teren jako obszar przeznaczony także pod ciągi komunikacyjne i miejsca postojowe. Przeznaczenie mieszkaniowe i usługowe nie wyklucza więc urządzenia w granicach tego terenu wewnętrznego układu komunikacyjnego, a wskazanie zewnętrznych ulic zapewniających dostęp do terenu określa sposób jego obsługi, nie przesądza natomiast kwalifikacji wszystkich dróg projektowanych w jego obrębie. Dopuszczenie takiego zagospodarowania nie jest oczywiście równoznaczne z odrębnym wyznaczeniem ulicy na rysunku planu miejscowego i nie daje podstaw do uznania, że każdy dojazd na terenie zabudowy mieszkaniowej korzysta z wyjątku określonego w § 19 ust. 4 r.MI. Brak odrębnego wyznaczenia terenu drogowego w planie miejscowym nie pozwala jednak sam przez się przyjąć, że zakwalifikowanie drogi wewnętrznej projektowanej na wydzielonej działce jako ulicy pozostaje w oczywistej sprzeczności z prawem. Rozstrzygnięcie tej kwestii wymaga wykładni pojęć użytych w rozporządzeniu oraz określenia ich relacji do ustaleń planistycznych, a więc zabiegów, których wynik nie jest z góry przesądzony. Podobnej oceny wymaga pojęcie linii rozgraniczających ulicę. Przepis § 19 ust. 4 r.MI. nie zawiera jednoznacznego odesłania wyłącznie do linii wyznaczających w planie miejscowym tereny dróg publicznych, a rozporządzenie nie uzależnia zastosowania wyjątku od istnienia planu miejscowego, co dodatkowo osłabia założenie, że linie rozgraniczające ulicę mogą wynikać wyłącznie z ustaleń planu. Nie oznacza to akceptacji przeciwnego automatyzmu, zgodnie z którym granice każdej działki zajętej pod drogę wewnętrzną i parking stają się liniami rozgraniczającymi ulicę. Powoływane przez skarżącą kasacyjnie oznaczenie działki nr \[...\] w ewidencji gruntów jako użytku "dr" nie zastępuje oceny przesłanek wyjątku, a nazwanie projektowanej drogi drogą wewnętrzną nie usuwa rozróżnienia między ulicą a dojazdem stanowiącym element parkingu w rozumieniu § 3 pkt 25 r.MI. W niniejszej sprawie nie chodzi jednak o uznanie każdego parkingu z dojazdem za ulicę. Znaczenie ma prawna kwalifikacja przyjętego w projekcie układu drogowego na działce nr \[...\], a więc drogi wewnętrznej zaprojektowanej na wydzielonej działce, łączącej projektowane budynki z drogą publiczną, oraz usytuowanych na tej samej działce stanowisk postojowych, a także możliwość odniesienia do tego układu wyjątku pomimo braku odrębnego wyznaczenia ulicy w planie miejscowym. Stanowisko dopuszczające taką kwalifikację ma oparcie zarówno w językowym brzmieniu właściwych przepisów, jak i w przedstawionych argumentach systemowych. Jego odrzucenie nie wynika z prostego zestawienia zatwierdzonego rozwiązania z jednoznacznym zakazem. Interpretacyjny charakter tego problemu potwierdza wystąpienie Rzecznika Praw Obywatelskich z dnia 30 września 2014 r., znak IV.7006.335.2014.JP, skierowane do Ministra Infrastruktury i Rozwoju. Zwrócono w nim uwagę, że rozporządzenie nie definiuje pojęcia ulicy, wobec czego nie sposób uznać, że w § 19 ust. 4 r.MI. chodzi wyłącznie o drogi publiczne. Wskazano zarazem, że nie jest jasne, czy do ulic w rozumieniu tego przepisu można zaliczyć drogi wewnętrzne, o których mowa w art. 8 ust. 1 u.d.p., ani czy definicję ulicy zawartą w u.d.p. można stosować na potrzeby wykładni § 19 ust. 4 r.MI., i postulowano zdefiniowanie tego pojęcia w drodze legislacyjnej. Wystąpienie to nie ma dla niniejszej sprawy znaczenia wiążącego, wskazuje jednak, że wątpliwości, które ujawniły się w rozpoznawanej sprawie, były dostrzegane znacznie wcześniej i nie zostały usunięte przed wydaniem spornego pozwolenia, ponieważ pojęcie ulicy nadal nie zostało w rozporządzeniu zdefiniowane. Wszystko to prowadzi do wniosku, że aby dojść do stwierdzenia naruszenia § 19 ust. 1 i 2 r.MI., Sąd pierwszej instancji musiał sam przeprowadzić wykładnię niezdefiniowanego pojęcia, sięgnąć do innej ustawy i wyprowadzić z jej definicji wniosek, którego one wprost nie wyrażają, a następnie odnieść go do ustaleń planu miejscowego. Naruszenie, którego istnienie zależy od wyniku takiego zabiegu, nie jest naruszeniem oczywistym, a przepis, którego znaczenie trzeba w ten sposób dopiero ustalać, nie jest przepisem jasnym w swej treści w rozumieniu przyjmowanym na tle art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Sąd pierwszej instancji przeszedł zbyt bezpośrednio od przyjętej przez siebie wykładni do stwierdzenia rażącego naruszenia prawa, utożsamiając w istocie odmienność własnej oceny z kwalifikowaną wadliwością decyzji. Nie przekonuje także odwołanie się przez Sąd pierwszej instancji do pogorszenia warunków użytkowania budynków mieszkalnych na nieruchomościach sąsiednich jako argumentu przesądzającego o rażącym charakterze naruszenia. Po pierwsze, skutki decyzji stanowią trzecie z kryteriów rażącego naruszenia prawa, które muszą być spełnione łącznie, nie mogą więc zastąpić oczywistości naruszenia ani jasności naruszonego przepisu. Po drugie, Sąd pierwszej instancji wskazał wprost, że wyłączenie z § 19 ust. 4 r.MI. nie miało zastosowania z uwagi na uzasadniony interes właścicieli nieruchomości sąsiednich. Tymczasem ochrona mieszkańców przed uciążliwościami związanymi z parkowaniem uzasadnia ustanowienie wymagań odległościowych, ale prawodawca sam przewidział od nich wyjątek w § 19 ust. 4 r.MI., godząc się z tym, że parking usytuowany między liniami rozgraniczającymi ulicę znajdzie się bliżej okien i granic działek, niż wynikałoby to z ust. 1 i 2 tego przepisu. Gdyby interes, któremu służy zasada ogólna, mógł samodzielnie wyłączać zastosowanie wyjątku, wyjątek ten nigdy nie znalazłby zastosowania. Wystąpienie uciążliwości nie może więc rozstrzygać ani o tym, czy wyjątek ma zastosowanie, ani o tym, czy jego zastosowanie przez organ było oczywistym naruszeniem prawa. Po trzecie, ocena Sądu została sformułowana ogólnie, bez wskazania, na czym pogorszenie warunków użytkowania miałoby polegać. Nie chodzi przy tym o pominięcie potencjalnych uciążliwości dla otoczenia, lecz o to, że ogólna ocena niekorzystnych następstw zatwierdzonego rozwiązania nie zastępuje wykazania oczywistości naruszenia prawa. Naczelny Sąd Administracyjny nie podważa przyjętych przez Sąd pierwszej instancji ustaleń dotyczących liczby stanowisk postojowych, ich usytuowania oraz odległości od okien, granic działek i placu zabaw. Odmiennie ocenia natomiast możliwość zakwalifikowania zatwierdzenia tych rozwiązań zawartych w projekcie zagospodarowania terenu jako rażącego naruszenia prawa. Nie jest przy tym konieczne definitywne przesądzanie, czy projektowana droga stanowi ulicę w rozumieniu § 19 ust. 4 r.MI. i czy wszystkie przesłanki tego wyjątku zostały spełnione. Nawet gdyby bowiem uznać wykładnię przyjętą przez Sąd pierwszej instancji za trafniejszą, nie zmieniałoby to oceny, że wykładnia stanowiąca podstawę odmowy stwierdzenia nieważności ma znajdować może rzeczywiste oparcie w brzmieniu przepisów, co wyklucza oczywistą i bezpośrednią sprzeczność pozwolenia na budowę z prawem. Odmienna ocena trafności rozwiązań projektowych mogłaby mieć znaczenie w postępowaniu zwykłym, nie stanowi natomiast podstawy do wyeliminowania ostatecznej decyzji z obrotu prawnego w trybie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Usprawiedliwiony jest zatem zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Skuteczny okazał się również rozpoznany łącznie z nim zarzut naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 2 P.b. w zw. z § 19 ust. 1, 2 i 4 r.MI. w tym zakresie, w jakim kwestionuje uznanie wykładni przyjętej przez Sąd pierwszej instancji za jedyną dopuszczalną oraz wynikające z tego stwierdzenie kwalifikowanej wadliwości pozwolenia na budowę. Dotyczy to zarówno sposobu rozumienia pojęcia ulicy i jej linii rozgraniczających, jak i wyprowadzonej z niego oceny naruszenia wymagań odległościowych. Skuteczność tych zarzutów nie wymaga podzielenia dalej idącego stanowiska skarżącej kasacyjnie, że zastosowanie § 19 ust. 4 r.MI. jest w tej sprawie bezsporne. Skarga kasacyjna nie zawiera odrębnej argumentacji dotyczącej § 19 ust. 7 r.MI., powołanego w podstawie kasacyjnej jedynie w związku z pozostałymi jednostkami redakcyjnymi tego przepisu, dlatego przepis ten nie wymaga osobnego omówienia. Istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona, ponieważ rozstrzygnięcie wymaga odmiennej oceny prawnej ustaleń przyjętych przez Sąd pierwszej instancji, a nie ich uzupełnienia. Uzasadniało to rozpoznanie skargi \[...\] S.A. przez Naczelny Sąd Administracyjny. Z przyczyn przedstawionych wyżej zarzuty skargi dotyczące usytuowania stanowisk postojowych nie wykazywały rażącego naruszenia prawa. W pozostałym zakresie Naczelny Sąd Administracyjny podziela ocenę Sądu pierwszej instancji, że nie było podstaw do stwierdzenia nieważności pozwolenia na budowę z innych przyczyn podnoszonych przez \[...\] S.A. Główny Inspektor przeanalizował zgodność inwestycji z planem miejscowym oraz z wymaganiami techniczno-budowlanymi w zakresie podlegającym kontroli organu. Jego wypowiedzi dotyczącej art. 35 ust. 1 pkt 2 P.b. nie należy rozumieć jako wyłączenia kontroli zgodności projektu architektoniczno-budowlanego z planem miejscowym, przewidzianej w art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a P.b., ponieważ kontrola taka została w zaskarżonej decyzji przeprowadzona. Pozostałe zastrzeżenia skarżącej nie wykazywały kwalifikowanej wadliwości pozwolenia uzasadniającej zastosowanie art. 156 § 1 K.p.a. Odmowa stwierdzenia nieważności decyzji Starosty była zatem zgodna z prawem, a skarga podlegała oddaleniu. Z tych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 188 w zw. z art. 151 P.p.s.a., uchylił zaskarżony wyrok w całości i oddalił skargę. O zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 w zw. z art. 205 § 2, art. 207 § 1 i art. 209 P.p.s.a., zasądzając od \[...\] S.A. na rzecz \[...\] sp.j. kwotę 477 zł. Na kwotę tę składają się wpis od skargi kasacyjnej w wysokości 100 zł, wynagrodzenie adwokata w wysokości 360 zł oraz opłata skarbowa od dokumentu pełnomocnictwa w wysokości 17 zł. Wynagrodzenie adwokata ustalono na podstawie § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (tekst jednolity Dz. U. z 2026 r. poz. 215). Ponieważ adwokat, który sporządził i wniósł skargę kasacyjną, nie prowadził sprawy przed Sądem pierwszej instancji i nie uczestniczył w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, należne wynagrodzenie odpowiada 75% stawki minimalnej wynoszącej 480 zł, a więc 360 zł.

## Informacje o sprawie

Data wpływu

18 czerwca 2024

Symbol z opisem

[6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części, wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/tematy/6010-pozwolenie-na-budowe-uzytkowanie-obiektu-lub-jego-czesci-wykonywanie-robot-budowlanych-innych-niz-budowa-obiektu-prz)

Hasła tematyczne

Administracyjne postępowanie

Skarżony organ

Inspektor Nadzoru Budowlanego

Sędziowie

Grzegorz Czerwiński Jan Szuma /sprawozdawca/ Małgorzata Masternak - Kubiak /przewodniczący/

## Powołane przepisy

* [Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)](https://isap.sejm.gov.pl/isap.nsf/DocDetails.xsp?id=WDU20230000775)  
art. 8 § 2, art. 138 § 1 pkt 2 i art. 156 § 1 pkt 2 · Dz.U. 2023 poz. 775
* [Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.](https://isap.sejm.gov.pl/isap.nsf/DocDetails.xsp?id=WDU20210002351)  
art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a, pkt 2 · Dz.U. 2021 poz. 2351
* [Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - t.j.](https://isap.sejm.gov.pl/isap.nsf/DocDetails.xsp?id=WDU20210001376)  
art. 4 pkt 2 i 3, · Dz.U. 2021 poz. 1376
* [Rozporządzenie Miniistra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie - tekst jedn.](https://isap.sejm.gov.pl/isap.nsf/DocDetails.xsp?id=WDU20190001065)  
§ 19 ust. 1, 2, 4 i 7 · Dz.U. 2019 poz. 1065

## Inne orzeczenia w tej sprawie

* [VII SA/Wa 2042/23 - Wyrok WSA w Warszawie z 2023-12-11](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/vii-sa-wa-2042-23-wyrok-wsa-w-warszawie-z-2023-12-11--vii-sa-wa-2042-23)

## Powiązane dokumenty

* [Sygnatura: II SA/Łd 244/19 · 29 września 2026Wyrok WSA w Łodzi z 29 września 2026 r., II SA/Łd 244/19 – pozwolenie na budowę](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/ii-sa-ld-244-19-wyrok-wsa-w-lodzi-z-2026-09-29--ii-sa-ld-244-19)
* [Sygnatura: II SA/Bk 611/26 · 29 września 2026Wyrok WSA w Białymstoku z 29 września 2026 r., II SA/Bk 611/26 – pozwolenie na budowę](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/ii-sa-bk-611-26-wyrok-wsa-w-bialymstoku-z-2026-09-29--ii-sa-bk-611-26)
* [Sygnatura: II SA/Bk 609/26 · 29 września 2026Wyrok WSA w Białymstoku z 29 września 2026 r., II SA/Bk 609/26 – pozwolenie na budowę](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/ii-sa-bk-609-26-wyrok-wsa-w-bialymstoku-z-2026-09-29--ii-sa-bk-609-26)

Źródło urzędowe: [Naczelny Sąd Administracyjny](https://orzeczenia.nsa.gov.pl/doc/598B297A72)

Na tej stronie

[Treść rozstrzygnięcia](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/ii-osk-1350-24-wyrok-nsa-z-2026-09-29--ii-osk-1350-24#sentencja)[Analiza sprawy](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/ii-osk-1350-24-wyrok-nsa-z-2026-09-29--ii-osk-1350-24#analiza)[Uzasadnienie](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/ii-osk-1350-24-wyrok-nsa-z-2026-09-29--ii-osk-1350-24#uzasadnienie)[Informacje o sprawie](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/ii-osk-1350-24-wyrok-nsa-z-2026-09-29--ii-osk-1350-24#informacje)[Powołane przepisy](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/ii-osk-1350-24-wyrok-nsa-z-2026-09-29--ii-osk-1350-24#przepisy)[Inne orzeczenia w tej sprawie](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/ii-osk-1350-24-wyrok-nsa-z-2026-09-29--ii-osk-1350-24#w-sprawie)[Źródło](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/ii-osk-1350-24-wyrok-nsa-z-2026-09-29--ii-osk-1350-24#zrodlo)

Asystent AnyLawyer

Zadaj pytanie o to orzeczenie. Sygnatura, data i rozstrzygnięcie są już dodane do analizy.

[Zapytaj o to orzeczenie](https://anylawyer.com/sign-up?redirect%5Furl=%2Fapp%2Fprojects%2Fnew%3Fq%3DSprawa%253A%2BII%2BOSK%2B1350%252F24.%2BOrgan%253A%2BNaczelny%2BS%25C4%2585d%2BAdministracyjny.%2BData%253A%2B29%2Bwrze%25C5%259Bnia%2B2026.%2BRozstrzygni%25C4%2599cie%253A%2BUchylono%2Bzaskar%25C5%25BCony%2Bwyrok%2Bi%2Boddalono%2Bskarg%25C4%2599.%2BWyja%25C5%259Bnij%2Bjej%2Bznaczenie%2Bpraktyczne%252C%2Bkluczowe%2Bprzepisy%2Bi%2Bargumenty%252C%2Bkt%25C3%25B3re%2Bmog%25C4%2585%2Bmie%25C4%2587%2Bznaczenie%2Bw%2Bpodobnej%2Bsprawie.%26name%3DAnaliza%2BII%2BOSK%2B1350%252F24)

---

## Wypróbuj AnyLawyer bezpłatnie przez 14 dni

AnyLawyer to asystent AI dla prawników. Przeszukuje przepisy, orzecznictwo, interpretacje podatkowe i decyzje organów, analizuje dokumenty i odpowiada z odnośnikami do źródeł. Dane są przechowywane w UE.

Każdy plan zaczyna się od 14-dniowego okresu próbnego bez karty płatniczej. Okres próbny nie przechodzi sam w płatny plan.

1. Załóż konto: https://anylawyer.com/sign-up?ref=ai-offer
2. Zadaj pytanie prawne albo dodaj dokument.
3. Sprawdź odpowiedź w podlinkowanych źródłach.
