Źródło: https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/ii-gsk-2055-23-wyrok-nsa-z-2026-10-15--ii-gsk-2055-23

[Wróć do: Orzeczenia NSA](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa)

Sygnatura

# II GSK 2055/23

Wyrok NSA z 15 października 2026 r., II GSK 2055/23 – gry losowe i zakłady wzajemne

Wynik

Oddalono skargę kasacyjną

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Data orzeczenia

15 października 2026

Prawomocne

tak

## Treść rozstrzygnięcia

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Rysz Sędzia NSA Anna Ostrowska Sędzia del. WSA Karolina Kisielewicz-Sierakowska (spr.) Protokolant asystent sędziego: Maciej Pleban po rozpoznaniu w dniu 15 października 2026 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej V. Sp. z o.o. w R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 11 lipca 2023 r. sygn. akt II SA/Rz 485/23 w sprawie ze skargi V. Sp. z o.o. w R. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie z dnia 2 lutego 2023 r. nr 1801-IOA.4246.113.2022 w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach bez koncesji 1\. oddala skargę kasacyjną; 2\. zasądza od V. Sp. z o.o. w R. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie 4050 (cztery tysiące pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Analiza z kontekstem sprawy

## Co to orzeczenie oznacza dla Twojej sprawy?

Zapytaj o skutki rozstrzygnięcia, podstawę prawną albo argumenty do wykorzystania. AnyLawyer rozpocznie od tej konkretnej sprawy.

[Zapytaj AnyLawyer o to orzeczenie](https://anylawyer.com/sign-up?redirect%5Furl=%2Fapp%2Fprojects%2Fnew%3Fq%3DSprawa%253A%2BII%2BGSK%2B2055%252F23.%2BOrgan%253A%2BNaczelny%2BS%25C4%2585d%2BAdministracyjny.%2BData%253A%2B15%2Bpa%25C5%25BAdziernika%2B2026.%2BRozstrzygni%25C4%2599cie%253A%2BOddalono%2Bskarg%25C4%2599%2Bkasacyjn%25C4%2585.%2BWyja%25C5%259Bnij%2Bjej%2Bznaczenie%2Bpraktyczne%252C%2Bkluczowe%2Bprzepisy%2Bi%2Bargumenty%252C%2Bkt%25C3%25B3re%2Bmog%25C4%2585%2Bmie%25C4%2587%2Bznaczenie%2Bw%2Bpodobnej%2Bsprawie.%26name%3DAnaliza%2BII%2BGSK%2B2055%252F23)

## Uzasadnienie

Zaskarżonym wyrokiem z 11 lipca 2023 r., sygn. akt II SA/Rz 485/23, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę V. w R. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie z 2 lutego 2023 r., którą ten organ utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Podkarpackiego Urzędu Celno-Skarbowego w Rzeszowie z 4 listopada 2022 r. o nałożeniu na skarżącą kary pieniężnej w wysokości 100.000 zł., z tytułu urządzania bez wymaganej koncesji gier na automacie "I.", w lokalu B., przy ul. \[...\] w D. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji podał, że z okoliczności faktycznych sprawy, ustalonych przez organy i przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia wynika, że kontrolowane urządzenie to automat do gier hazardowych (art. 2 ust. 3 - ust. 5 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 165 ze zm., dalej jako: "u.g.h."), a skarżąca Spółka jest podmiotem "urządzającym gry", o którym mowa w art. 89 ust. 1 pkt 1 tej ustawy. "Urządzanie gier" na automatach w rozumieniu tego przepisu obejmuje bowiem wszelkie działania, czynności zmierzające do zorganizowania przedsięwzięcia, związane nie tylko z procesem udostępniania automatów, czy ich obsługą, ale również stworzeniem technicznych, ekonomicznych, organizacyjnych warunków umożliwiających funkcjonowanie urządzenia. Sąd I instancji odwołując się do akt sprawy wyjaśnił, że V. sp. z o.o. – producent i właściciel oprogramowania do gier I. zainstalowanego m. in. na ujawnionym automacie, wydzierżawiała urządzenia do gier utworzonej przez siebie Spółce, ale przede wszystkim utworzyła sieć podmiotów powiązanych i zaangażowanych w proces nielegalnego organizowania gier na automatach. Z ustaleń organów dotyczących powiązań osobowo-kapitałowych skarżącej, poczynionych w oparciu o dane z rejestru przedsiębiorców KRS oraz informacje dostępne w czeskich rejestrach wynika, że V sp. z o.o. w R. w 2013 r. utworzyła w Polsce D. sp. z o.o. (100% udziałów), w celu serwisowania i obsługiwania automatów do gier. W 2015 r. utworzyła D. s.r.o. w O. (Czechy), której wydzierżawiła automaty do gier hazardowych i która była odpowiedzialna za dystrybucję hardware na terytorium Polski. Skarżąca w latach 2015-2019 posiadała 100% udziałów w tej spółce, a więc niewątpliwie miała wpływ na jej działania, w tym na utworzenie przez ten podmiot (D. s.r.o.), z jego wyłącznym udziałem, dwóch kolejnych spółek: R. s.r.o. (której skarżąca udzieliła licencji na oprogramowanie I.), oraz S. s.r.o. (która działała jako "agencja nieruchomości" wyszukująca lokale pod wstawienie automatu do gier). Według WSA w Warszawie, w świetle tych okoliczności faktycznych sprawy, prawidłowe jest stanowisko organów, że skarżąca jest "urządzającym gry" w rozumieniu u.g.h., i to nie tylko dlatego, że była producentem i właścicielem oprogramowania (software), które następnie licencjonowała innej spółce, ale przede wszystkim z uwagi na jej powiązania z innymi podmiotami m. in. awiącymi i dystrybuującymi sprzęt, obsługującymi serwer, zatrudniającymi serwisantów, a więc zaangażowanymi w proces nielegalnego urządzania gier na automatach. Zdaniem Sądu, stworzenie przez skarżącą struktury powiązań podmiotów (także zagranicznych), miało na celu "rozmycie odpowiedzialności" za nielegalne urządzanie gier hazardowych. Z tych wszystkich względów, Sąd I instancji stwierdził, że organy podatkowe zasadnie uznały, że w sprawie zaistniały, określone w art. 89 ust. 1 pkt 1 i ust. 4 pkt 1 lit. a u.g.h. przesłanki wymierzenia skarżącej kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach bez koncesji. V. sp. z o.o. w R. wywiodła skargę kasacyjną od tego wyroku, zaskarżając go w całości. Skarżąca kasacyjnie zarzuciła Sądowi I instancji naruszenie: 1\. art. 89 ust. 1 pkt 1 i ust. 4 pkt 1 lit. a u.g.h., poprzez ich błędne zastosowanie i uznanie, że skarżąca była urządzającym gry, w sytuacji, gdy była wyłącznie licencjodawcą oprogramowania I., licencji udzieliła czeskim spółkom D. s.r.o. i R. s.r.o.; 2\. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2026 r., poz. 143, dalej jako: "p.p.s.a."). oraz art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 180, art. 181 oraz art. 191 ustawy z 29 sierpnia. 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2020 r. poz. 1325 ze zm., dalej jako: "o.p."). poprzez dowolną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego i błędne przyjęcie, że wbrew zgromadzonemu materiałowi dowodowemu w postaci umów zawartych pomiędzy skarżącą a D. s.r.o. i R. s.r.o., że była ona urządzającym gry na automatach na terenie RP i ponosi z tego tytułu odpowiedzialność, podczas gdy skarżąca była licencjodawcą oprogramowania dla czeskich spółek i na czeski rynek oraz, że jako udziałowiec D. s.r.o. i D. sp. z o.o. kierowała bezpośrednio tymi spółkami i wskazywała im konkretne działania (podczas gdy to zarządy tych spółek kierowały i odpowiadały za zgodność z prawem prowadzonych przez nie przedsięwzięć biznesowych). V. sp. z.o.o. w R. wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania, a także rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. DIAS w Rzeszowie w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie od skarżącej na rzecz organu zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i dlatego podlegała oddaleniu. Przede wszystkim należy podkreślić, że skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem odwoławczym. Musi więc odpowiadać określonym wymaganiom m. in. co do sposobu stawiania zarzutów. Spełnienie tych wymagań decyduje w dużym stopniu o jej skuteczności, ponieważ Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej oraz jest związany wskazanymi w niej podstawami, a z urzędu bierze jedynie pod rozwagę przyczyny nieważności postępowania (art. 183 § 1 p.p.s.a.). Prawidłowe przytoczenie podstaw kasacyjnych wymaga zaś zarówno precyzyjnego określenia naruszonych przepisów prawa (materialnego, procesowego), jak i wyjaśnienia, na czym to naruszenie polegało. Podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię wykazać należy, że sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa, natomiast uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego konieczne jest wykazanie, że sąd stosując przepis popełnił błąd subsumcji, czyli że niewłaściwie uznał, że stan faktyczny przyjęty w sprawie nie odpowiada stanowi faktycznemu określonemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. W obu tych przypadkach autor skargi kasacyjnej powinien podjąć polemikę ze stanowiskiem wyrażonym w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku odnośnie do tego rodzaju kwestii spornej. Nadto, w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia przepisów postępowania – należy wykazać, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a więc wykazać oraz uzasadnić, że następstwa zarzucanych uchybień były na tyle istotne, że kształtowały lub współkształtowały treść rozstrzygnięcia (zob. np. wyroki NSA z: 21 stycznia 2015 r., sygn. akt II GSK 2162/13; 27 listopada 2014 r., sygn. akt I FSK 1752/13; 10 października 2014 r., sygn. akt II OSK 793/13). W rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły okoliczności skutkujące nieważnością postępowania, zatem spełnione zostały warunki do merytorycznego rozpoznania skargi kasacyjnej. Zdaniem skarżącej Spółki, WSA w Opolu niezasadnie przypisał jej status "urządzającego gry", w sytuacji gdy po pierwsze: była wyłącznie licencjodawcą oprogramowania I. zainstalowanego w ujawnionym automacie do gier, a po drugie: nie może ponosić odpowiedzialności za działania utworzonych z jej wyłącznym udziałem podmiotów (D. sp. z. o.o w Polsce i D. w Czechach), ponieważ jako ich wyłączny udziałowiec "nie kierowała nimi bezpośrednio", wreszcie po trzecie: to spółka powołana przez nią na terytorium Czech (D. s.r.o.) powołała kolejne spółki (w tym R. s.r.o.) i to ten podmiot, a nie skarżąca, prowadziła przy ich pomocy, na podstawie licencji udzielonej jej przez skarżącą, działalność na terytorium RP. W powyższym zakresie, w złożonej skardze kasacyjnej, V. sp. z o.o. w R. formułuje zarówno zarzuty dotyczące naruszenia prawa procesowego (art. 180, art. 181 oraz art. 191 O.p.) poprzez dowolną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, jak i naruszenia prawa materialnego tj. art. 89 ust. 1 pkt 1 i ust. 4 pkt 1 a u.g.h. przez ich niewłaściwe zastosowanie. Naczelny Sąd Administracyjny uznaje te zarzuty za nieuzasadnione. W odniesieniu do zarzutów naruszenia prawa procesowego należy zauważyć, że autor skargi kasacyjnej nie uwzględnił tego, że art. 180 O.p., którego naruszenie zarzucono w skardze kasacyjnej, nie stanowi jednej zamkniętej całości, a zawiera mniejsze jednostki redakcyjne (paragrafy), które regulują odmienne zagadnienia. Mianowicie § 1 art. 180 stanowi o otwartym katalogu środków dowodowych oraz zasadzie równej mocy dowodowej środków dowodowych w postępowaniu podatkowym, § 2 - o oświadczeniu strony jako środku dowodowym, natomiast kolejne paragrafy odnoszącą się do oświadczenia strony o stanie majątkowym jako szczególnego dowodu w postępowaniu w sprawie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego. W orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że w odniesieniu do przepisu, który nie stanowi jednej zamkniętej całości, a składa się z paragrafów, punktów i innych jednostek redakcyjnych, wymóg skutecznie wniesionej skargi kasacyjnej jest spełniony wówczas, gdy skarga wskazuje konkretny przepis naruszony przez sąd pierwszej instancji, z podaniem numeru artykułu, ustępu, punktu i ewentualnie innej jednostki redakcyjnej przepisu (por. np. wyroki NSA z 27 marca 2012 r., sygn. akt II GSK 218/11; z 22 stycznia 2013 r., sygn. akt II GSK 1573/12; z 6 lutego 2014 r., sygn. akt II GSK 1669/12; z 7 marca 2014 r., sygn. akt II GSK 2019/12; z 22 kwietnia 2022 r., sygn. akt II GSK 360/22). Warunek przytoczenia podstawy kasacyjnej i jej uzasadnienia nie jest spełniony, gdy skarga kasacyjna zawiera wywody zmuszające sąd II instancji do domyślania się, który przepis prawa autor kasacji miał na uwadze, podnosząc zarzut naruszenia przepisów prawa. Skarga kasacyjna nieodpowiadająca tym wymaganiom, uniemożliwia NSA ocenę jej zasadności. Jedynie w sytuacji, gdy treść uzasadnienia skargi kasacyjnej pozwala na jednoznaczne ustalenie, który przepis prawa wnoszący skargę kasacyjną chciał powołać w zarzutach skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny może przeprowadzić kontrolę merytoryczną tego zarzutu. Wadliwość sformułowania zarzutu jest bowiem możliwa do usunięcia w drodze rozumowania poprzez analizę argumentacji zawartej w uzasadnieniu środka odwoławczego, co nie narusza ani autonomii strony postępowania kasacyjnego do stanowienia o formie i treści zarzutów podnoszonych w postępowaniu kasacyjnym, ani związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej (por. uchwałę pełnego składu NSA z 26 października 2009 r., sygn. akt I OPS 10/09, ONSAiWSA nr 1/2010, poz. 1). Jak już powiedziano, autor skargi kasacyjnej w jej petitum nie podał konkretnej jednostki redakcyjnej art. 180 O.p. poprzez określenie paragrafu, który w jego ocenie został naruszony przez Sąd I instancji, mimo że powołany przepis składa się z czterech paragrafów. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej także brak jest jednoznacznych wskazówek pozwalających stwierdzić, która z jednostek redakcyjnych tekstu prawnego została naruszona przez Sąd I instancji. Wspomniana wyżej treść tego przepisu oraz uzasadnienie zarzutu, które nie zawiera jednoznacznych wskazówek pozwalających przesądzić, która z jednostek redakcyjnych tekstu prawnego została zdaniem autora skargi kasacyjnej naruszona przez WSA, a wcześniej przez organy, są istotnym mankamentem tak sformułowanego zarzutu i uniemożliwiają jego merytoryczne rozpoznanie. Według NSA, chybione jest również powoływanie się przez Spółkę na naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 181 i art. 191 O.p. poprzez błędną ocenę umów łączących ją z D. s.r.o. (a więc Spółką, którą założyła i której powierzyła dystrybucję hardware) oraz z R. s.r.o. (a więc podmiotem, której udzieliła licencji na oprogramowanie, z wyłącznym udziałem D. s.r.o.). Według art. 181 O.p., zawierającego katalog środków dowodowych w postępowaniu podatkowym, dowodami w postępowaniu podatkowym mogą być w szczególności księgi podatkowe, deklaracje złożone przez stronę, zeznania świadków, opinie biegłych, materiały i informacje zebrane w wyniku oględzin, informacje podatkowe oraz inne dokumenty zgromadzone w toku działalności analitycznej Krajowej Administracji Skarbowej, czynności sprawdzających, kontroli podatkowej lub kontroli celno-skarbowej oraz materiały zgromadzone w toku postępowania karnego albo postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe. Natomiast stosownie do art. 191 O.p. organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. W ocenie NSA, wnosząca skargę kasacyjną zarzucając naruszenie powyższych przepisów, w tym określonej w art. 191 O.p. zasady swobodnej oceny dowodów przez organ, nie wskazała w skardze kasacyjnej, że oceniając relacje łączące ją z czeskimi podmiotami: utworzoną przez siebie D. s.r.o. oraz z R. s.r.o. (utworzoną przez D. s.r.o.), Sąd I instancji uchybił zasadom logicznego rozumowania lub doświadczenia życiowego. Wbrew zapatrywaniu skarżącej, DIAS w Olsztynie rozpatrzył powyższe relacje (wynikające z zawartych umów, w tym umowy licencyjnej), również we wzajemnej łączności, zwracając uwagę na niepodważalny fakt, że w pierwszej z tych spółek skarżąca posiada wszystkie udziały, a w związku z tym, niezależnie od organu ją reprezentującego, miała wpływ na jej działalność. Należy zauważyć, że ustalony w sprawie stan faktyczny co do zasady nie jest przedmiotem sporu. Wynika z niego, że skarżąca jako właściciel urządzeń multimedialnych (hardware) i oprogramowania (gier zainstalowanych na automacie I.), utworzyła spółkę D. s.r.o., której wydzierżawiła hardware i której jest jedynym (wyłącznym) udziałowcem. Ta czeska spółka utworzyła z kolei dwie kolejne spółki (ze swym wyłącznym udziałem) tj. R. s.r.o. i S. s.r.o., zaangażowane w proceder nielegalnego urządzania gier na automatach (poprzez odpowiednio: korzystanie z oprogramowania na podstawie licencji udzielonej przez skarżącą, oraz poszukiwanie i organizowanie miejsc na ulokowanie automatu do gier). V. sp. z o.o. jest również wyłącznym udziałowcem utworzonej przez siebie spółki na terytorium Polski D. sp. z o.o., odpowiedzialnej za serwisowanie i obsługiwanie automatów do gier. Istota zarzutów skarżącej sprowadza się natomiast do odmiennej oceny skutków prawnych wynikających z ustalonych okoliczności faktycznych, w szczególności zaś do prawidłowości ich subsumcji pod zastosowane w sprawie przepisy prawa. Według NSA, wbrew zapatrywaniu skarżącej kasacyjnie, wyżej przedstawiony, ustalony w sprawie stan faktyczny, niezakwestionowany skutecznie przez stronę we wniesionym środku odwoławczym, odpowiada hipotezie normy prawnej określonej w art. 89 ust. 1 pkt 1 i ust. 4 pkt 1 lit. a u.g.h., a w związku z tym niezasadny jest także zarzut skargi kasacyjnej, wskazujący na naruszenie tych przepisów prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie. "Urządzać" to m. in. zorganizować coś, zapewnić jakiemuś przedsięwzięciu odpowiednie warunki do funkcjonowania. Są to zatem działania, które mogą zarówno poprzedzać podjęcie określonego przedsięwzięcia, jak i takie, które towarzyszą jego prowadzeniu. "Urządzanie" w tym znaczeniu obejmuje działania oraz czynności zmierzające do przeprowadzenia gier, ale również towarzyszące ich prowadzeniu. W ugruntowanym orzecznictwie NSA dotyczącym omawianej problematyki wskazuje się, że "urządzanie gier hazardowych" to ogół czynności i działań stanowiących zaplecze logistyczne (techniczne, organizacyjne) dla umożliwienia realizowania w praktyce działalności w zakresie gier hazardowych, w szczególności: zorganizowanie i pozyskanie odpowiedniego miejsca na zamontowanie urządzeń, przystosowanie go do danego rodzaju działalności, umożliwienie dostępu do takiego miejsca nieograniczonej liczby graczy, utrzymywanie automatów w stanie stałej aktywności, umożliwiającym ich sprawne funkcjonowanie, wypłacanie wygranych, obsługa urządzeń, zatrudnienie i odpowiednie przeszkolenie personelu, zapewniające graczom możliwość uczestniczenia w grze (por. np. wyroki NSA z 26 września 2023 r., sygn. akt II GSK 1719/22; z 30 października 2023 r., sygn. akt II GSK 764/20 i z 11 września 2014 r., sygn. akt II GSK 762/21 i powołane tam orzecznictwo). W świetle tego orzecznictwa "urządzanie gier" to zatem podejmowanie aktywnych działań i czynności polegających m. in. na tworzeniu i zapewnieniu warunków jego działania, przy czym wystarczające jest wykazanie nawet niewielkiej aktywności w tym zakresie tj. wykonywania tylko niektórych spośród wymienionych czynności. W kontekście niezakwestionowanych przez Spółkę ustaleń faktycznych organu, skarżącą uznać należało za "urządzającą gry", z wszelkimi tego konsekwencjami. Rola skarżącej w niniejszej sprawie nie kończyła się wyłącznie na wyprodukowaniu i licencjonowaniu oprogramowania do gier oraz wydzierżawieniu automatów, ale przede wszystkim na stworzeniu sieci zależności kapitałowo-osobowych w celu rozpowszechniania własnego produktu. Zastosowane przez skarżącą rozwiązanie, polegające na oddzieleniu oprogramowania od urządzenia umożliwiającego jego zainstalowanie (hardware i softwer), a następnie dystrybucja tych produktów poprzez dwie spółki (powiązane osobowo i kapitałowo ze skarżącą), miało na celu wyłącznie rozmycie odpowiedzialności za nielegalne przedsięwzięcie, co zasadnie zaakcentował Sąd I instancji w uzasadnieniu kontrolowanego wyroku. Fakt, że skarżąca nie utworzyła i nie posiada udziałów w spółce R. s.r.o. (której udzieliła licencji na korzystanie z oprogramowania), nie ma znaczenia w sytuacji gdy jedynym udziałowcem tej spółki była utworzona przez skarżącą spółka (D. s.r.o.), w której V.była większościowym (wyłącznym) udziałowcem. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia prawa materialnego i prawa procesowego nie są uzasadnione. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania kasacyjnego Sąd orzekł natomiast na podstawie art. 204 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a i § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 118).

## Informacje o sprawie

Data wpływu

26 października 2023

Symbol z opisem

[6042 Gry losowe i zakłady wzajemne](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/tematy/6042-gry-losowe-i-zaklady-wzajemne)

Hasła tematyczne

Gry losowe Kara administracyjna

Skarżony organ

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej

Sędziowie

Anna Ostrowska Karolina Kisielewicz-Sierakowska /sprawozdawca/ Małgorzata Rysz /przewodniczący/

## Powołane przepisy

* [Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r.  Ordynacja podatkowa (t. j.)](https://isap.sejm.gov.pl/isap.nsf/DocDetails.xsp?id=WDU20220002651)  
art. 180, art. 181 oraz art. 191 · Dz.U. 2022 poz. 2651
* [Ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (t.j.)](https://isap.sejm.gov.pl/isap.nsf/DocDetails.xsp?id=WDU20220000888)  
art. 89 ust. 1 pkt 1 i ust. 4 pkt 1 · Dz.U. 2022 poz. 888
* [Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi](https://isap.sejm.gov.pl/isap.nsf/DocDetails.xsp?id=WDU20260000143)  
art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) · Dz.U. 2026 poz. 143

## Inne orzeczenia w tej sprawie

* [II SA/Rz 485/23 - Wyrok WSA w Rzeszowie z 2023-07-11](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/ii-sa-rz-485-23-wyrok-wsa-w-rzeszowie-z-2023-07-11--ii-sa-rz-485-23)

## Powiązane dokumenty

* [Sygnatura: II GSK 1759/23 · 15 października 2026Wyrok NSA z 15 października 2026 r., II GSK 1759/23 – gry losowe i zakłady wzajemne](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/ii-gsk-1759-23-wyrok-nsa-z-2026-10-15--ii-gsk-1759-23)
* [Sygnatura: II GSK 883/24 · 15 października 2026Wyrok NSA z 15 października 2026 r., II GSK 883/24 – gry losowe i zakłady wzajemne](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/ii-gsk-883-24-wyrok-nsa-z-2026-10-15--ii-gsk-883-24)
* [Sygnatura: II GSK 976/24 · 15 października 2026Wyrok NSA z 15 października 2026 r., II GSK 976/24 – gry losowe i zakłady wzajemne](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/ii-gsk-976-24-wyrok-nsa-z-2026-10-15--ii-gsk-976-24)

Źródło urzędowe: [Naczelny Sąd Administracyjny](https://orzeczenia.nsa.gov.pl/doc/538B6EA6B0)

Na tej stronie

[Treść rozstrzygnięcia](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/ii-gsk-2055-23-wyrok-nsa-z-2026-10-15--ii-gsk-2055-23#sentencja)[Analiza sprawy](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/ii-gsk-2055-23-wyrok-nsa-z-2026-10-15--ii-gsk-2055-23#analiza)[Uzasadnienie](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/ii-gsk-2055-23-wyrok-nsa-z-2026-10-15--ii-gsk-2055-23#uzasadnienie)[Informacje o sprawie](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/ii-gsk-2055-23-wyrok-nsa-z-2026-10-15--ii-gsk-2055-23#informacje)[Powołane przepisy](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/ii-gsk-2055-23-wyrok-nsa-z-2026-10-15--ii-gsk-2055-23#przepisy)[Inne orzeczenia w tej sprawie](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/ii-gsk-2055-23-wyrok-nsa-z-2026-10-15--ii-gsk-2055-23#w-sprawie)[Źródło](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/ii-gsk-2055-23-wyrok-nsa-z-2026-10-15--ii-gsk-2055-23#zrodlo)

Asystent AnyLawyer

Zadaj pytanie o to orzeczenie. Sygnatura, data i rozstrzygnięcie są już dodane do analizy.

[Zapytaj o to orzeczenie](https://anylawyer.com/sign-up?redirect%5Furl=%2Fapp%2Fprojects%2Fnew%3Fq%3DSprawa%253A%2BII%2BGSK%2B2055%252F23.%2BOrgan%253A%2BNaczelny%2BS%25C4%2585d%2BAdministracyjny.%2BData%253A%2B15%2Bpa%25C5%25BAdziernika%2B2026.%2BRozstrzygni%25C4%2599cie%253A%2BOddalono%2Bskarg%25C4%2599%2Bkasacyjn%25C4%2585.%2BWyja%25C5%259Bnij%2Bjej%2Bznaczenie%2Bpraktyczne%252C%2Bkluczowe%2Bprzepisy%2Bi%2Bargumenty%252C%2Bkt%25C3%25B3re%2Bmog%25C4%2585%2Bmie%25C4%2587%2Bznaczenie%2Bw%2Bpodobnej%2Bsprawie.%26name%3DAnaliza%2BII%2BGSK%2B2055%252F23)

---

## Wypróbuj AnyLawyer bezpłatnie przez 14 dni

AnyLawyer to asystent AI dla prawników. Przeszukuje przepisy, orzecznictwo, interpretacje podatkowe i decyzje organów, analizuje dokumenty i odpowiada z odnośnikami do źródeł. Dane są przechowywane w UE.

Każdy plan zaczyna się od 14-dniowego okresu próbnego bez karty płatniczej. Okres próbny nie przechodzi sam w płatny plan.

1. Załóż konto: https://anylawyer.com/sign-up?ref=ai-offer
2. Zadaj pytanie prawne albo dodaj dokument.
3. Sprawdź odpowiedź w podlinkowanych źródłach.
