Źródło: https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/i-sa-wa-452-23-wyrok-wsa-w-warszawie-z-2024-06-14--i-sa-wa-452-23

[Wróć do: Orzeczenia NSA](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa)

Sygnatura

# I SA/Wa 452/23

Wyrok WSA w Warszawie z 14 czerwca 2024 r., I SA/Wa 452/23

Wynik

Uchylono zaskarżony wyrok z art. 179a ustawy PoPPSA

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie

Data orzeczenia

14 czerwca 2024

Prawomocne

tak

## Treść rozstrzygnięcia

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marta Kołtun-Kulik (spr.), Sędziowie sędzia WSA Magdalena Durzyńska, sędzia WSA Łukasz Trochym, Protokolant referent stażysta Magdalena Biadoń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 czerwca 2024 r. sprawy ze skargi kasacyjnej S. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 sierpnia 2023 r. sygn. akt I SA/Wa 452/23 w sprawie ze skarg S.S. i S.D. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 30 grudnia 2022 r. nr DAP-WOSR-7280-102/2022/AP w przedmiocie odmowy potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami RP 1\. uchyla wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 sierpnia 2023 r. sygn. akt I SA/Wa 452/23; 2\. oddala skargi; 3\. odstępuje od zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego w całości.

Analiza z kontekstem sprawy

## Co to orzeczenie oznacza dla Twojej sprawy?

Zapytaj o skutki rozstrzygnięcia, podstawę prawną albo argumenty do wykorzystania. AnyLawyer rozpocznie od tej konkretnej sprawy.

[Zapytaj AnyLawyer o to orzeczenie](https://anylawyer.com/sign-up?redirect%5Furl=%2Fapp%2Fprojects%2Fnew%3Fq%3DSprawa%253A%2BI%2BSA%252FWa%2B452%252F23.%2BOrgan%253A%2BWojew%25C3%25B3dzki%2BS%25C4%2585d%2BAdministracyjny%2Bw%2BWarszawie.%2BData%253A%2B14%2Bczerwca%2B2024.%2BRozstrzygni%25C4%2599cie%253A%2BUchylono%2Bzaskar%25C5%25BCony%2Bwyrok%2Bz%2Bart.%2B179a%2Bustawy%2BPoPPSA.%2BWyja%25C5%259Bnij%2Bjej%2Bznaczenie%2Bpraktyczne%252C%2Bkluczowe%2Bprzepisy%2Bi%2Bargumenty%252C%2Bkt%25C3%25B3re%2Bmog%25C4%2585%2Bmie%25C4%2587%2Bznaczenie%2Bw%2Bpodobnej%2Bsprawie.%26name%3DAnaliza%2BI%2BSA%252FWa%2B452%252F23)

## Uzasadnienie

Skargą kasacyjną z 12 grudnia 2023 r. \[...\] (dalej: "skarżąca"), reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, zaskarżyła w całości (na podstawie art. 176 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a.") do Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej: "WSA", "Sąd") z 11 sierpnia 2023 r., sygn. akt: I SA/Wa 452/23\. Wyrokiem tym WSA oddalił skargę na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji (dalej: "organ II instancji", "Minister") z 30 grudnia 2022 r., nr DAP-WOSR-7280-102/2022/AP utrzymującą w mocy decyzję Wojewody Małopolskiego (dalej: "organ I instancji", "Wojewoda") z 22 września 2022 r., nr 2 odmawiającą potwierdzenia \[...\] prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej w \[...\], pow. \[...\], woj. \[...\]. W zarzutach kasacyjnych skarżąca wskazała na naruszenie przez WSA: I. Przepisów postępowania, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 § 2 p.p.s.a.), tj.: 1) art. 138 p.p.s.a. w zw. z ar. 141 p.p.s.a. oraz art. 183 § 2 pkt 5 p.p.s.a. poprzez wskazanie w sentencji wyroku rozstrzygnięcia "oddala skargę" podczas gdy przedmiotem wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia były dwie skargi wywiedzione przez \[...\] (sprawa o sygn. akt I SA/Wa 452/23) oraz \[...\] (sprawa o sygn. akt I SA/WA 453/23), połączone do wspólnego rozpoznania pod sygnaturą I SA/Wa 452/23 na podstawie postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 14 czerwca 2023 r., które to uchybienie skutkuje naruszeniem prawa strony do rozpoznania jej sprawy w toku postępowania dwuinstancyjnego i winno skutkować stwierdzeniem nieważności postępowania (art. 183 § 2 pkt 5 p.p.s.a.); 2) art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 134 p.p.s.a., które to uchybienie miało istotny wpływ na treść wydanego wyroku, a polegające na wadliwym uzasadnieniu wydanego orzeczenia, w szczególności braku prawidłowego uzasadnienia jego podstawy faktycznej i prawnej, wyrażające się zaniechaniem wskazania przez Sąd czy podziela i uznaje za prawidłowy ustalony w toku postępowania administracyjnego stan faktyczny oraz zastosowaną normę, a także zupełne zaniechanie oceny zarzutów zgłoszonych przez skarżącą w wywiedzionej skardze i ograniczenie się do lakonicznego przyznania słuszności stanowisku organu II instancji w wydanej decyzji; wskazane uchybienie uzasadnia postawienie zarzutu nie rozpoznania sprawy co do swej istoty; 3) art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 2 pkt 1 prawo o ustroju sądów administracyjnych poprzez zaniechanie rozpoznania zasadniczych zarzutów skargi, w następstwie czego decyzja organu I i organu II instancji nie została poddana kontroli pod względem jej zgodności z prawem. II. Przepisów prawa materialnego, poprzez jego błędne niezastosowanie (art. 174 § 1 p.p.s.a.), a to: 1) art. 5 ust. 1 i 2 ustawy o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnym granicami RP i uznanie, że wniosek \[...\] z kwietnia 2020 r., współspadkobiercy wraz z \[...\] został złożony z uchybieniem terminu, podczas gdy uprawnienie do rekompensaty ma charakter jednolity, zaś różnicowanie sytuacji spadkobierców przez organ jest niedopuszczalne. Wskazując na powyższe skarżąca - na podstawie art. 176 §1 p.p.s.a. - wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i na podstawie art. 203 p.p.s.a. o zasądzenie od Ministra kosztów postępowania wywołanych niniejszą skargą. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 179a p.p.s.a. jeżeli przed przedstawieniem skargi kasacyjnej Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu sąd pierwszej instancji stwierdzi, że w sprawie zachodzi nieważność postępowania albo podstawy skargi kasacyjnej są oczywiście usprawiedliwione, uchyla zaskarżony wyrok lub postanowienie rozstrzygając na wniosek strony także o zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego i na tym samym posiedzeniu ponownie rozpoznaje sprawę. Od wydanego orzeczenia przysługuje skarga kasacyjna. Zatem, istotą autokontroli jest skontrolowanie przez Sąd wydanego przez ten Sąd orzeczenia i wydanie orzeczenia prawidłowego - przy czym Sąd rozpoznaje sprawę ponownie w jej całokształcie. Skarga kasacyjna w przedmiotowej sprawie jest oczywiście usprawiedliwiona, co skutkowało uchyleniem zaskarżonego wyroku WSA w ramach instytucji autokontroli przewidzianej w art. 179a p.p.s.a. Istotnie bowiem Sąd wskazał w sentencji wyroku, że "oddala skargę" podczas gdy przedmiotem wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia były dwie skargi wywiedzione przez \[...\] (sprawa o sygn. akt I SA/WA 453/23) oraz \[...\] (sprawa o sygn. akt I SA/Wa 452/23) połączone do wspólnego rozpoznania pod sygnaturą I SA/Wa 452/23 na podstawie postanowienia WSA z 14 czerwca 2023 r. W konsekwencji Sąd za zasadny uznał zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), tj. art. 138 p.p.s.a. w zw. z ar. 141 p.p.s.a. Natomiast, zdaniem Sądu, wbrew zarzutowi skargi kasacyjnej nie doszło do naruszenia art. 183 § 2 pkt 5 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem zachodzi nieważność postępowania jeżeli strona została pozbawiona możności obrony swych spraw. Wskazać należy, że w wyroku z 11 sierpnia 2023 r. - Sąd po rozpoznaniu sprawy ze skarg \[...\] - oddalił w sentencji skargę nie wskazując, że jest to skarga \[...\]. Jednakże, jak już wskazano wyżej - zważywszy na okoliczność, że Sąd "oddalił skargę" podczas gdy przedmiotem wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia były dwie skargi - należało zaskarżony wyrok uchylić (pkt 1 sentencji). Konsekwencją uchylenia zaskarżonego wyroku z 11 sierpnia 2023 r. jest natomiast obowiązek ponownego rozpoznania sprawy przez Sąd. I tak postępowanie w przedmiotowej sprawie zostało wywołane wnioskiem \[...\] z 29 grudnia 2008 r., który zwrócił się do Wojewody Małopolskiego o wydanie decyzji potwierdzającej prawo do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej przez \[...\] w postaci 3 ha gruntu w części zabudowanych domem mieszkalnym, stodołą i stajnią. Organ I instancji decyzją z 25 stycznia 2011 r., nr SN.VIII.ES.7725-1-1986-08, potwierdził \[...\] prawo do rekompensaty w 23/32 częściach. Wojewoda wskazał, że zgodnie z postanowieniem Sądu Rejonowego w \[...\] I z 10 marca 2010 r. (sygn. akt \[...\]) spadek po \[...\] na podstawie ustawy nabyli wprost \[...\] w 1/4 części oraz dzieci: \[...\] po 3/16 części. Z kolei, z uwierzytelnionej kopii postanowienia Sądu Rejonowego w \[...\] z 26 lutego 1987 r. (sygn. akt \[...\]) spadek po \[...\] nabył na podstawie testamentu notarialnego \[...\] w całości. Minister Skarbu Państwa, po rozpatrzeniu odwołania \[...\], decyzją z 31 maja 2011 r., nr DRiR-AP-581-217/11, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Minister wyjaśnił, że w odwołaniu \[...\] wniósł o potwierdzenie prawa do rekompensaty również jego rodzeństwu, tj.: \[...\], jednakże z wniosku z 29 grudnia 2088 r. wynika jednoznacznie, iż \[...\] występował wyłącznie we własnym imieniu. Z ww. wniosku nie wynika także aby \[...\] występował w imieniu i na rzecz swojego rodzeństwa. \[...\] - pismami z 6 kwietnia 2020 r. - zwrócili się do Urzędu Wojewódzkiego w Krakowie o informację dotyczącą prawa do rekompensaty z tytułu mienia zabużańskiego po ich dziadkach (\[...\]) i rodzicach: \[...\]. Wskazali, że brat \[...\] poinformował ich, że otrzymał należność wynikają z prawa do rekompensaty, tym samym oni wnoszą o informację jaka była to kwota oraz czy rekompensata ta należy się tylko jemu czy także pozostałemu rodzeństwu. \[...\] (pismem z 28 kwietnia 2020 r.) oraz \[...\] (pismem 28 grudnia 2020 r.) zwrócili się do Wojewody o wypłacenie należnej im rekompensaty z tytułu pozostawienia mienia zabużańskiego, przysługującej ich matce \[...\] (córce \[...\]). Wojewoda Małopolski decyzją nr 1 z 2 marca 2022 r., odmówił \[...\] potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej w \[...\], pow. \[...\], woj. \[...\]. Jednocześnie organ I instancji wyjaśnił, że wniosek w części dotyczącej spadkobierców zmarłego 1 czerwca 2020 r. \[...\] będzie przedmiotem odrębnego rozstrzygnięcia. Decyzją z 9 czerwca 2022 r., nr DAP-WOSR-7280-36/2022/AP, Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji - po rozpatrzeniu odwołania \[...\] - uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody Małopolskiego w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Minister wskazał, że organ I instancji powinien prowadzić jedno postępowanie wobec: \[...\], tj.: \[...\]. Organ II instancji powołał się na uchwałę składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 października 2017 r., sygn. akt I OPS 3/17 oraz stwierdził, że ponownie prowadząc postępowanie organ I instancji powinien poinformować ww., że przysługuje im wniosek o wznowienie postępowania sądowego zakończonego decyzją z 25 stycznia 2011 r. i wezwać strony do sprecyzowania żądań zawartych w pismach z 6 kwietnia 2020 r. oraz 20 kwietnia 2020 r. i z 28 grudnia 2020 r. Wojewoda Małopolski decyzją nr 2 z 22 września 2022 r. - na podstawie art. 5 ust. 3 pkt 2, art. 7 ust 2 w zw. z art. 2 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 2097) - odmówił \[...\], potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez \[...\] nieruchomości w \[...\], powiat \[...\], województwo \[...\], poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej. W rozpatrywanej sprawie organ I instancji rozstrzygał w oparciu o zgromadzony m.in. następujący materiał dowodowy: – oświadczenie świadka \[...\] z 20 lipca 2009 r.; – oświadczenie świadka \[...\] z 20 lipca 2009 r.; – decyzja Wojewody Małopolskiego z 25 lutego 2010 r., znak: SO.II.5022- 45-10, poświadczająca \[...\] obywatelstwo polskie; – decyzja Wojewody Małopolskiego z 25 lutego 2010 r., znak: SO.II.5022- 44-10, poświadczająca \[...\] obywatelstwo polskie; – postanowienie Sądu Rejonowego w \[...\] z 26 lutego 1987 r., sygn. akt \[...\], zgodnie z którym spadek po \[...\] zmarłym w dniu 23 grudnia 1985 r. w \[...\] i ostatnio stale tam zamieszkałym, nabył na podstawie testamentu notarialnego z 9 lutego 1983 r., rep. A \[...\], syn \[...\] w całości; – postanowienie Sądu Rejonowego w \[...\] z 10 marca 2010 r., sygn. akt \[...\], zgodnie z którym spadek po \[...\] zmarłej w dniu 8 sierpnia 1982 r. w \[...\] i ostatnio stale tam zamieszkałej, nabyli na podstawie ustawy: wdowiec \[...\] w 1/4 części oraz dzieci: \[...\], po 3/16 części każde z nich; – postanowienie Sądu Rejonowego w \[...\] z 27 września 2021 r., sygn. akt \[...\], zgodnie z którym spadek po \[...\] zmarłym w dniu 1 czerwca 2020 r. w \[...\], ostatnio stale zamieszkałym w \[...\], nabyli na podstawie ustawy: córka \[...\], syn \[...\] oraz syn \[...\], po 1/3 części każde z nich; – akt poświadczenia dziedziczenia z dnia 5 stycznia 2021 r. Repertorium A numer \[...\], zgodnie z którym, spadek po \[...\] zmarłej w dniu 14 maja 1996 r. w Krakowie, nabyli na podstawie ustawy syn \[...\] oraz córka \[...\], po 1/2 części każde z nich. W uzasadnieniu ww. decyzji Wojewoda m.in. podważył wiarygodność oświadczeń z 20 lipca 2009 r. świadków \[...\] (ur. 1 maja 1921 r. w \[...\]) i \[...\] (ur. 1 grudnia 1924 r. w \[...\]), jako dowodów mających świadczyć o pozostawieniu nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, ich rodzaju i powierzchni. W konkluzji uzasadnienia decyzji Wojewoda stwierdził, że nie zostały spełnione ustawowe przesłanki określone w ustawie z dnia 8 lipca 2005 r, pozwalające na wydanie decyzji potwierdzającej prawo do rekompensaty. Odwołanie od ww. decyzji złożyły \[...\]. Po rozpoznaniu odwołania Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji powołaną na wstępie decyzją z 30 grudnia 2022 r. utrzymał w mocy decyzję Wojewody Małopolskiego nr 2 z 22 września 2022 r. W uzasadnieniu ww. decyzji organ II instancji stwierdził, że Wojewoda prawidłowo prowadził jedno postępowanie wobec wszystkich stron przedmiotowego postępowania, tj. \[...\]. Organ II instancji podniósł, że wprawdzie Wojewoda ponownie prowadząc postępowanie nie uwzględnił wskazania Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji co do wezwania stron postępowania o sprecyzowanie żądań zawartych w pismach z 6 kwietnia 2020 r., z 28 kwietnia 2020 r. oraz z 28 grudnia 2020 r., jednakże z odwołania \[...\] z 18 października 2022 r. wynika, że w jej ocenie zainicjowanie sprawy przez jedną uprawnioną osobę (w tym przypadku przez \[...\]) ma również konsekwencje prawne dla pozostałych, nawet nieujawnionych sukcesorów, z kolei, w odwołaniu z 7 października 2022 r. \[...\] wskazała, że niniejsze postępowanie nie jest sprawą odrębną od sprawy prowadzonej z wniosku \[...\]. Tak więc - jak stwierdził Minister - skarżący wywodzą swoje prawo do rekompensaty z wniosku z 29 grudnia 2008 r., który został złożony przez \[...\]. Mając to na uwadze, zdaniem organu II instancji, należy przyjął, że pismami z 6 kwietnia 2020 r., 28 kwietnia 2020 r. oraz 28 grudnia 2020 r. strony wystąpiły o potwierdzenie prawa do rekompensaty na podstawie art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. Dokonując oceny złożonych wniosków Minister podkreślił, że zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. "potwierdzenie prawa do rekompensaty następuje na wniosek osoby ubiegającej się o potwierdzenie tego prawa, złożony nie później niż do dnia 31 grudnia 2008 r." Zachowanie powyższego terminu jest tym samym warunkiem koniecznym merytorycznego rozpoznania wniosku, ponieważ po jego upływie roszczenie o potwierdzenie prawa do rekompensaty wygasa. Minister wskazał, że w przedmiotowej sprawie wniosek o potwierdzenie prawa do rekompensaty został złożony w terminie tylko przez \[...\]. Postępowanie to zostało zakończone decyzją Wojewody Małopolskiego z 25 stycznia 2011 r. utrzymaną w mocy decyzją Ministra Skarbu Państwa z 31 maja 2011 r. Oznacza to, że w przedmiotowej sprawie - wobec zakończenia postępowania wszczętego wnioskiem \[...\] z 29 grudnia 2008 r. - organ I instancji nie mógł przyjąć, iż wnioski skarżących zostały złożone w terminie wskazanym w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. Jednocześnie Minister podniósł, że powołana w decyzji Wojewody uchwała składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 października 2017 r., sygn. akt I OPS 3/17, co prawda zobowiązuje organ do prowadzenia postępowania w sprawie potwierdzenia prawa do rekompensaty wobec wszystkich spadkobierców właściciela nieruchomości pozostawionej, ale dotyczy to sytuacji w których postępowanie nie zostało jeszcze zakończone. W przypadku zakończenia postępowania gwarancją realizacji tego prawa strony, wynikającego z art. 61 § 4 k.p.a., jest sankcja wzruszenia decyzji w trybie wznowienia postępowania, na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., na co wprost wskazano w ww. uchwale. W tej sprawie skarżący nie wystąpili o wzruszenie ostatecznej decyzji potwierdzającej prawo do rekompensaty w jednym z trybów nadzwyczajnych. Tym samym należało przyjąć, że wnioski z 6 kwietnia 2020 r., 28 kwietnia 2020 i 28 grudnia 2020 r. zostały złożone po terminie określonym w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. Skargi na powyższe rozstrzygnięcie Ministra z 30 grudnia 2022 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosły \[...\] (pismem z 1 lutego 2023 r.) oraz \[...\] (pismem z 7 lutego 2023 r.) – obie reprezentowane przez profesjonalnego pełnomocnika. Skarżące wniosły o uchylenie decyzji organu I i II instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżących zwrotu kosztów postępowania, w tym zwrotu kosztów zastępstwa adwokackiego. \[...\] zarzuciła: 1) rażące naruszenie przepisów postępowania, tj.: art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a. i art. 9 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji, mimo, że Wojewoda Małopolski nie wykonał nałożonych na niego w decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 9 czerwca 2022 r., znak DAP-WOSR-7180-36/2022/AP obowiązków poinformowania uczestników postępowania o tym, że wobec faktu wydania wobec \[...\] decyzji potwierdzającej jego prawo do rekompensaty za mienie zabużańskie, stronom przysługuje prawo do złożenia wniosku o wznowienie postępowania albo do sprecyzowania żądań inicjujących niniejsze postępowanie jako takich wniosków, w sytuacji gdy wydanie decyzji utrzymującej w mocy wadliwą decyzję Wojewody Małopolskiego spowodowało zamknięcie stronom drogi do dochodzenia wznowienia postępowania w sprawie SN.VIII.ES.7725-1-1986/08 wobec upływu 10-cioletniego terminu do domagania się wznowienia postępowania; 2) rażące naruszenie przepisów postępowania, tj.: to art. 7 i art. 8 k.p.a. w związku z art. 3 ust. 1 i art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, art. 104 § 2 k.p.a. poprzez przyjęcie, że decyzja Wojewody Małopolskiego z dnia 25 stycznia 2011 r. znak SN.VIII.ES.7725-1-1986/08 jest decyzją kończącą postępowanie w sprawie przyznania rekompensaty z tytułu pozostawienia przez \[...\] nieruchomości w \[...\], poza obecnymi granicami RP, mimo, że wniosek złożony przez \[...\] w dniu 29 grudnia 2008 r. skutkował wszczęciem postępowania wobec wszystkich uprawnionych, a decyzja rozstrzygała jedynie prawo do rekompensaty przysługujące \[...\], przez co należy uznać wydaną decyzję za decyzję częściową, nie zamykającą drogi do potwierdzenia prawa do rekompensaty pozostałym uczestnikom, co potwierdza Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wskazując, że sprawa niniejsza została wszczęta i nie została zakończona wydaniem prawomocnej decyzji przed dniem 1 czerwca 2017 r. przez co należy przy jej rozpoznaniu stosować przepisy postępowania administracyjnego obowiązujące przed tą datą. \[...\] zarzuciła: 1) naruszenie przepisów postępowania, mający istotny wpływ na wynik postępowania, tj: art. 7 k.p.a., art. 7a k.p.a., art. 8 § 2 k.p.a., art. 77 k.p.a., art. 80 k.p.a. w zw. z art. 86 k.p.a. w zw. z art. 10 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez zaniechanie należytego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i przeprowadzenie postępowania dowodowego w sposób nierzetelny i zaniechanie rozpoznania podniesionych przez Skarżącą w odwołaniu zarzutów przeciwko decyzji organu I instancji a w szczególności przyjęcie, że wniosek \[...\] został złożony z uchybieniem terminu; 2) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj: art. 5 ust. 1 i 2 ustawy o realizacji prawa do rekompensaty (...) poprzez dokonanie błędnej wykładni tego przepisu i przyjęcie, że wniosek \[...\] z kwietnia 2020, współspadkobiercy wraz z \[...\] po \[...\] (którego prawo do rekompensaty zostało potwierdzone decyzją Wojewody Małopolskiego z 25 stycznia 2011 r.) został złożony z uchybieniem terminu, podczas gdy uprawnienie do rekompensaty ma charakter jednolity, zaś różnicowanie sytuacji spadkobierców przez organ jest niedopuszczalne. W odpowiedzi na skargi Minister wniósł o ich oddalenie w całości. Postanowieniem z 14 czerwca 2023 r., sygn. akt I SA/Wa 452/23, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie połączył do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy ze skargi \[...\]. Rozpoznając sprawę ponownie, Sąd oddalił skargi (pkt 2 sentencji). Słusznie Minister wskazał, że decyzja Wojewody Małopolskiego z 25 stycznia 2011 r. potwierdzająca \[...\] prawo do rekompensaty za mienie pozostawione przez \[...\] stała się ostateczna wobec utrzymania jej w mocy decyzją Ministra Skarbu Państwa z 31 maja 2011 r. Ta ostatnia nie została zaskarżona do sądu administracyjnego. Wobec powyższego na mocy art.16 k.p.a. ww. rozstrzygnięcia wiążą strony i organy administracji. Wskazać należy, że z dokładnego odczytania uzasadnienia uchwały NSA sygn. I OPS 3/2017 (na którą powołał się Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji w decyzji z 9 czerwca 2022 r. uchylającej decyzję Wojewody Małopolskiego z 2 marca 2022 r.) wywieść można, że po wszczęciu postępowania do czasu wydania decyzji ostatecznej organ powinien zgodnie z art. 61 § 4 k.p.a. zawiadomić wszystkie osoby uprawnione. Natomiast gdy decyzja stała się ostateczna pozostają jedynie nadzwyczajne tryby jej wzruszenia, o ile wykazane zostaną ku temu podstawy. Takie też wnioski wypływały z decyzji kasacyjnej Ministra z 9 czerwca 2022 r. W wyniku ponownego rozpoznawania sprawy Wojewoda prawidłowo prowadził jedno postępowanie z udziałem wszystkich stron tego postępowania, tj. ww.: \[...\]. Jak słusznie wskazał Minister w decyzji z 30 grudnia 2022 r. (kontrolowanej obecnie przez Sąd) Wojewoda wprawdzie nie uwzględnił wprost wskazania organu II instancji w zakresie wezwania stron postępowania do sprecyzowania żądań zawartych w pismach z 6 kwietnia 2020 r. oraz z 28 kwietnia 2020 r. i 28 grudnia 2020 r., jednakże pismem z 29 sierpnia 2022 r. - na podstawie art. 10 § 1 k.p.a. - poinformował \[...\] reprezentowaną przez profesjonalnego pełnomocnika oraz \[...\] reprezentowanego przez profesjonalnego pełnomocnika a także \[...\] o przysługującym im prawie do zapoznania się z aktami sprawy, wypowiedzenia się co do zebranych dowodów, materiałów i zgłoszonych żądań oraz składania dodatkowych dokumentów i wyjaśnień w terminie 7 dni. Strony nie zgłosiły żądania prowadzenia postępowania w trybie wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., na co wprost wskazano w ww. uchwale. Ponadto, także w odwołaniu \[...\] (reprezentowanej przez profesjonalnego pełnomocnika) od decyzji Wojewody z 22 września 2022 r. odmawiającej potwierdzenia prawa do rekompensaty strona nie zarzuciła organowi I instancji niewłaściwego trybu prowadzenia postępowania. Wskazała, że niniejsze postępowanie nie jest sprawą odrębną od sprawy prowadzonej z wniosku \[...\]. Wprawdzie \[...\] (także reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika) zarzuciła organowi naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie wskazań organu II instancji w zakresie zaniechania wezwania stron do sprecyzowania żądań, w dalszej części podkreśliła jednak, że wobec wskazań Ministra z 9 czerwca 2022 r. i wobec złożonych wniosków o przyznanie rekompensaty przez pozostałych spadkobierców to organ powinien z urzędu wznowić postępowanie w sprawie. W tym miejscu Sąd zwraca uwagę, że wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 (strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu) następuje tylko na żądanie strony. W odwołaniu tym, \[...\] wskazała także, że zainicjowanie sprawy przez \[...\] ma również konsekwencje wobec nieujawnionych sukcesorów (którzy - jak wskazała złożyli wnioski o potwierdzenie prawa do rekompensaty). Słusznie więc Minister wywiódł (w oparciu o wyżej poczynione ustalenia faktyczne), że skarżące wywodzą swoje prawo do rekompensaty z wniosku \[...\] z 29 grudnia 2008 r. o wydanie decyzji potwierdzającej prawo do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej przez \[...\] – na podstawie art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej. Jak stanowi art. 5 ust. 1 tej ustawy, złożenie wniosku o przyznanie prawa do rekompensaty ograniczone zostało w czasie, tj. do 31 grudnia 2008 r. Po tej dacie, roszczenie wygasa. W ocenie Sądu, organ II instancji właściwie więc przyjął w tej sprawie, że wnioski z 6 kwietnia 2020 r., 28 kwietnia 2020 r., 28 grudnia 2020 r. zostały złożone po terminie wskazanym w ww. przepisie. Strona, która nie brała udziału w postępowaniu prowadzonym w 2011 r. mogła złożyć wniosek o wzruszenie decyzji w jednym z trybów nadzwyczajnych (strony znały wskazania Ministra zawarte w decyzji z 9 czerwca 2022 r. a Wojewoda w trybie art. 10 § 1 k.p.a. poinformował o możliwości składania żądań). Wbrew stanowisku pełnomocnika \[...\], Wojewoda nie miał prawa wszczynać postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. z urzędu. Ponadto, co nie ma wpływu na niniejsze rozstrzygnięcie, Sąd wskazuje na przepis art. 148 k.p.a. zgodnie z którym termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Zaś z art. 146 k.p.a. wynika, że uchylenie decyzji z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 3-8 (...) nie może nastąpić jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło pięć lat. W związku z powyższym nie doszło, zdaniem Sądu, do naruszenia wskazanych w skargach przepisów postępowania oraz przepisów prawa materialnego. Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł w pkt 1 wyroku na podstawie art. 179a p.p.s.a., natomiast w pkt 2 wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd wyjaśnia przy tym, że orzekając w trybie art. 179a p.p.s.a., stosownie do treści tego przepisu, rozstrzyga również o zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego. Na mocy art. 207 § 2 p.p.s.a., w przypadkach szczególnie uzasadnionych sąd może odstąpić od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości lub w części. W rozpoznanej sprawie Sąd uznał, że zasadne jest odstąpienie od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości.

## Informacje o sprawie

Data wpływu

28 lutego 2023

Symbol z opisem

[6079 Inne o symbolu podstawowym 607](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/tematy/6079-inne-o-symbolu-podstawowym-607)

Skarżony organ

Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji

Sędziowie

Marta Kołtun-Kulik /przewodniczący sprawozdawca/ Magdalena Durzyńska Łukasz Trochym

## Powołane przepisy

* [Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)](https://isap.sejm.gov.pl/isap.nsf/DocDetails.xsp?id=WDU20240000935)  
art. 179a; art. 151 · Dz.U. 2024 poz. 935

## Powiązane dokumenty

* [Sygnatura: I SA/Wa 464/24 · 14 czerwca 2024Wyrok WSA w Warszawie z 14 czerwca 2024 r., I SA/Wa 464/24](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/i-sa-wa-464-24-wyrok-wsa-w-warszawie-z-2024-06-14--i-sa-wa-464-24)
* [Sygnatura: I SA/Wa 463/24 · 14 czerwca 2024Wyrok WSA w Warszawie z 14 czerwca 2024 r., I SA/Wa 463/24](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/i-sa-wa-463-24-wyrok-wsa-w-warszawie-z-2024-06-14--i-sa-wa-463-24)
* [Sygnatura: I SA/Wa 1261/23 · 14 czerwca 2024Wyrok WSA w Warszawie z 14 czerwca 2024 r., I SA/Wa 1261/23](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/i-sa-wa-1261-23-wyrok-wsa-w-warszawie-z-2024-06-14--i-sa-wa-1261-23)

Źródło urzędowe: [Naczelny Sąd Administracyjny](https://orzeczenia.nsa.gov.pl/doc/2653A70EA6)

Na tej stronie

[Treść rozstrzygnięcia](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/i-sa-wa-452-23-wyrok-wsa-w-warszawie-z-2024-06-14--i-sa-wa-452-23#sentencja)[Analiza sprawy](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/i-sa-wa-452-23-wyrok-wsa-w-warszawie-z-2024-06-14--i-sa-wa-452-23#analiza)[Uzasadnienie](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/i-sa-wa-452-23-wyrok-wsa-w-warszawie-z-2024-06-14--i-sa-wa-452-23#uzasadnienie)[Informacje o sprawie](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/i-sa-wa-452-23-wyrok-wsa-w-warszawie-z-2024-06-14--i-sa-wa-452-23#informacje)[Powołane przepisy](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/i-sa-wa-452-23-wyrok-wsa-w-warszawie-z-2024-06-14--i-sa-wa-452-23#przepisy)[Źródło](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/i-sa-wa-452-23-wyrok-wsa-w-warszawie-z-2024-06-14--i-sa-wa-452-23#zrodlo)

Asystent AnyLawyer

Zadaj pytanie o to orzeczenie. Sygnatura, data i rozstrzygnięcie są już dodane do analizy.

[Zapytaj o to orzeczenie](https://anylawyer.com/sign-up?redirect%5Furl=%2Fapp%2Fprojects%2Fnew%3Fq%3DSprawa%253A%2BI%2BSA%252FWa%2B452%252F23.%2BOrgan%253A%2BWojew%25C3%25B3dzki%2BS%25C4%2585d%2BAdministracyjny%2Bw%2BWarszawie.%2BData%253A%2B14%2Bczerwca%2B2024.%2BRozstrzygni%25C4%2599cie%253A%2BUchylono%2Bzaskar%25C5%25BCony%2Bwyrok%2Bz%2Bart.%2B179a%2Bustawy%2BPoPPSA.%2BWyja%25C5%259Bnij%2Bjej%2Bznaczenie%2Bpraktyczne%252C%2Bkluczowe%2Bprzepisy%2Bi%2Bargumenty%252C%2Bkt%25C3%25B3re%2Bmog%25C4%2585%2Bmie%25C4%2587%2Bznaczenie%2Bw%2Bpodobnej%2Bsprawie.%26name%3DAnaliza%2BI%2BSA%252FWa%2B452%252F23)

---

## Wypróbuj AnyLawyer bezpłatnie przez 14 dni

AnyLawyer to asystent AI dla prawników. Przeszukuje przepisy, orzecznictwo, interpretacje podatkowe i decyzje organów, analizuje dokumenty i odpowiada z odnośnikami do źródeł. Dane są przechowywane w UE.

Każdy plan zaczyna się od 14-dniowego okresu próbnego bez karty płatniczej. Okres próbny nie przechodzi sam w płatny plan.

1. Załóż konto: https://anylawyer.com/sign-up?ref=ai-offer
2. Zadaj pytanie prawne albo dodaj dokument.
3. Sprawdź odpowiedź w podlinkowanych źródłach.
