Źródło: https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/i-sa-wa-403-18-wyrok-wsa-w-warszawie-z-2019-03-05--i-sa-wa-403-18

[Wróć do: Orzeczenia NSA](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa)

Sygnatura

# I SA/Wa 403/18

Wyrok WSA w Warszawie z 5 marca 2019 r., I SA/Wa 403/18 – reforma rolna

Wynik

Uchylono postanowienie I i II instancji

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie

Data orzeczenia

5 marca 2019

Prawomocne

tak

## Treść rozstrzygnięcia

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Magdalena Durzyńska, Sędziowie sędzia WSA Jolanta Dargas, sędzia WSA Elżbieta Sobielarska (spr.), , po rozpoznaniu w dniu 5 marca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi N. M. na postanowienie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia \[...\] grudnia 2017 r. nr \[...\] w przedmiocie zawieszenia postępowania 1\. uchyla zaskarżone postanowienie oraz postanowienie Wojewody \[...\] z dnia \[...\] września 2017 r. nr \[...\]; 2\. zasądza od Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi na rzecz skarżącej N. M. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Analiza z kontekstem sprawy

## Co to orzeczenie oznacza dla Twojej sprawy?

Zapytaj o skutki rozstrzygnięcia, podstawę prawną albo argumenty do wykorzystania. AnyLawyer rozpocznie od tej konkretnej sprawy.

[Zapytaj AnyLawyer o to orzeczenie](https://anylawyer.com/sign-up?redirect%5Furl=%2Fapp%2Fprojects%2Fnew%3Fq%3DSprawa%253A%2BI%2BSA%252FWa%2B403%252F18.%2BOrgan%253A%2BWojew%25C3%25B3dzki%2BS%25C4%2585d%2BAdministracyjny%2Bw%2BWarszawie.%2BData%253A%2B5%2Bmarca%2B2019.%2BRozstrzygni%25C4%2599cie%253A%2BUchylono%2Bpostanowienie%2BI%2Bi%2BII%2Binstancji.%2BWyja%25C5%259Bnij%2Bjej%2Bznaczenie%2Bpraktyczne%252C%2Bkluczowe%2Bprzepisy%2Bi%2Bargumenty%252C%2Bkt%25C3%25B3re%2Bmog%25C4%2585%2Bmie%25C4%2587%2Bznaczenie%2Bw%2Bpodobnej%2Bsprawie.%26name%3DAnaliza%2BI%2BSA%252FWa%2B403%252F18)

## Uzasadnienie

Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi postanowieniem z dnia \[...\] grudnia 2017 r. nr \[...\], po rozpatrzeniu zażaleń N. M., K. Ś., M. Ś., M. Ś. i A. Ś. na postanowienie Wojewody \[...\] z dnia \[...\] wrześnie 2017 r. nr \[...\] – utrzymał powyższe postanowienie w mocy. W uzasadnieniu organ przedstawił następująco stan sprawy: Powołanym w rozstrzygnięciu postanowieniem Wojewoda \[...\] zawiesił postępowanie administracyjne wszczęte na wniosek M. F. z dnia \[...\] lutego 1948 r. o stwierdzenie, że nieruchomość wchodząca w skład majątku \[...\], zapisana w księdze wieczystej \[...\] tom \[...\] wykaz \[...\] o powierzchni \[...\] ha oraz zapisana w księdze wieczystej \[...\] tom \[...\] wykaz \[...\] o powierzchni \[...\] ha, nie podpadała pod działanie art. 2 ust. 1 lit. e dekretu PKWN z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej (Dz. U. z 1945 r. Nr 3, poz. 13, ze zm.; dalej jako "dekret"). N. M., K. Ś., M. Ś. i A. Ś. złożyli zażalenia na postanowienie Wojewody \[...\] z dnia \[...\] września 2017 r. Rozpatrując zażalenia organ podniósł, że podstawą zawieszenia postępowania przez Wojewodę \[...\] był art. 97 § 1 pkt 4 kpa, który stanowi, że organ administracji publicznej zawiesza postępowanie gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Zawieszając postępowanie administracyjne, organ pierwszej instancji powołał się na prowadzone przed Ministrem Rolnictwa i Rozwoju Wsi pod numerem \[...\] postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia \[...\] czerwca 1992 r. (znak \[...\]) oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Wojewody \[...\] z dnia \[...\] listopada 1991 r. (znak \[...\]) stwierdzającej, że nieruchomość zapisana w księdze wieczystej KW \[...\] T. \[...\] K. \[...\] cd. KW \[...\] o łącznej powierzchni \[...\] ha oraz część nieruchomości zapisanej w księdze wieczystej KW \[...\] T. \[...\] K. \[...\] cd. KW \[...\] o łącznej powierzchni \[...\] ha ozn. geod. obręb \[...\] ark. \[...\] dz. \[...\] i \[...\] – nie podpadają pod działanie art. 2 ust. 1 lit. e dekretu. Wojewoda \[...\] wskazał, że wymienione postępowanie nadzwyczajne stanowi zagadnienie wstępne, ponieważ odmowa stwierdzenia nieważności decyzji z 1991-1992 r. spowoduje, że decyzje te pozostaną w obrocie prawnym, co będzie stanowić przeszkodę przedmiotową do prowadzenia przez Wojewodę postępowania i da podstawę do jego umorzenia. Samo wszczęcie postępowania w sprawie wzruszenia ostatecznej decyzji administracyjnej w jednym z trybów nadzwyczajnych (Dział II, Rozdział 12 i 13 kpa) nie może być uznane za zagadnienie wstępne w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 kpa. Kwestia niepodpadania nieruchomości w \[...\] pod przepisu dekretu została ostatecznie przesądzona poprzez wydanie decyzji z 1991-1992 r. Stały się one prawomocne na skutek oddalenia skargi przez NSA, wyrokiem z dnia 18 grudnia 1992 r. (sygn. akt II SA 1559-1560/92). Zgodnie z art. 16 § 1 kpa ostatecznie decyzje administracyjne mają moc obowiązującą do czasu wyeliminowania ich z obrotu prawnego w jednym z trybów nadzwyczajnych. Rozpatrując sprawę, organ administracji publicznej powinien opierać się na orzeczeniach i decyzjach funkcjonujących w obrocie prawnym. Zainicjowanie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności innej decyzji i przewidywalna możliwość wyeliminowania jej z obrotu prawnego nie umożliwia załatwienia sprawy administracyjnej, tym samym nie stanowi przesłanki zawieszenia postępowania z art. 97 § 1 pkt 4 kpa (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 maja 2009 r., I OSK 441/09, z dnia 18 lutego 2011 r., II OSK 363/10, a także z dnia 13 stycznia 2016 r., I OSK 1699/14). Wyjątkiem od tej zasady jest sytuacja, w której na rozstrzygnięcie sprawy wpływ ma wynik innego postępowania nadzorczego, a w ramach tego postępowania wstrzymano wykonanie decyzji (wyrok NSA z dnia 13 października 2000 r. IV SA 1670/98; wyrok WSA w Warszawie z dnia 15 lipca 2005 r., VII SA/Wa 1505/04; wyrok WSA w Olsztynie z dnia 25 lutego 2010 r., II SA/O1 11/10; wyrok WSA w Łodzi z dnia 20 września 2013 r., II SA/Łd 513/13; wyrok WSA w Opolu z dnia 19 kwietnia 2016 r., II SA/Op 477/15). W rozpatrywanej sprawie Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi postanowieniem z dnia \[...\] września 2017 r, utrzymanym w mocy postanowieniem z dnia \[...\] grudnia 2017 r., wstrzymał wykonanie decyzji Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia \[...\] czerwca 1992 r. oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Wojewody \[...\] z dnia \[...\] listopada 1991 r., na podstawie art. 159 §1 kpa. Zgodnie z przywołanym przepisem organ administracji publicznej, właściwy w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, wstrzyma z urzędu lub na żądanie strony wykonanie decyzji, jeżeli zachodzi prawdopodobieństwo, że jest ona dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1\. Skoro zachodzi prawdopodobieństwo, że decyzje z 1991-1992 r. obarczone są wadą dającą podstawę do stwierdzenia ich nieważności, na skutek wstrzymania wykonania nie wywołują one skutków prawnych, a kwestia ich legalności nie została przesądzona wobec niezakończenia postępowania nadzorczego – to organ pierwszej instancji miał podstawy, aby zawiesić postępowanie w sprawie stwierdzenia, że określone nieruchomości w \[...\] nie podpadają pod art. 2 ust. 1 lit. e dekretu. Od wyniku postępowania nadzorczego prowadzonego przed Ministrem Rolnictwa i Rozwoju Wsi zależy nie tyle wydanie w postępowaniu prowadzonym przed Wojewodą \[...\] określonego rozstrzygnięcia, korzystnego dla jednej lub drugiej strony sporu, ile w ogóle dopuszczalność dalszego prowadzenia przez ten organ postępowania z wniosku M. F. z dnia \[...\] lutego 1948 r. i merytorycznego rozpoznania sprawy (por. przywołany przez skarżących wyrok NSA z dnia 11 stycznia 2017 r., II OSK 803/16). Dlatego zdaniem organu rozstrzygnięcie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia \[...\] czerwca 1992 r. oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Wojewody \[...\] z dnia \[...\] listopada 1991 r. stanowi więc zagadnienie wstępne w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 kpa. Na postanowienie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia \[...\] grudnia 2017 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła N. M. zarzucając mu naruszenie: 1) art. 97\[pic\] 1 pkt 4 kpa poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że zakończenie postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia \[...\] września 1992 r. i utrzymanej w mocy tą decyzją, decyzji Wojewody \[...\] \[...\] listopada 1991 r. znak \[...\] jest zagadnieniem wstępnym, od rozstrzygnięcia którego zależy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji w przedmiocie wniosku M. F. z dnia \[...\] lutego 1948 r. o stwierdzenie, że nieruchomości położone w \[...\] a wchodzące w skład majątku \[...\], zapisane w księdze wieczystej \[...\] tom \[...\] wyk. \[...\] oraz księdze wieczystej \[...\] tom \[...\] wyk. \[...\] nie podpadły pod działanie art. 2 ust. 1 lit. e dekretu PKWN z 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej, zależy od uprzedniego; 2) art. 97 § pkt 4 kpa w zw. z art. 159 kpa i 16 § 1 kpa poprzez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że wstrzymanie wykonalności ostatecznej i prawomocnej decyzji na podstawie art. 159 kpa stanowi zagadnienie wstępne w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 kpa; 3) art. 138 § 1 pkt 1 kpa w zw. z art. 144 kpa, art. 97 § 1 pkt 4 kpa i art. 7 kpa poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia, mimo nie podjęcia czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, które polegało na pominięciu faktu, iż sprawa potwierdzenia, czy nieruchomości wskazane w pkt 1 powyżej podpadły pod działanie art. 2 ust. 1 lit. e dekretu PKWN z 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej, została prawomocnie zakończona decyzją Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia \[...\] września 1992 r. wnosząc o jego uchylenie. W uzasadnieniu podniesiono, że zgodnie z poglądami doktryny i orzecznictwa "zagadnienie wstępne" w rozumieniu powyższego przepisu to sytuacja, w której wydanie orzeczenia przez właściwy organ jest zależne od wcześniejszego rozwiązania powstałego problemu prawnego przez inny organ lub sąd, co następuje w drodze wydania odpowiedniego rozstrzygnięcia. Nie chodzi przy tym o samą możliwość wywarcia wpływu na wynik postępowania głównego i treść wydanego w nim orzeczenia. Zależność opisana w art. 97 § 1 pkt 4 kpa musi być tego rodzaju, że bez uprzedniego rozwiązania problemu prejudycjalnego bezwzględnie niemożliwe jest zakończenie danego postępowania administracyjnego. Inaczej mówiąc zastosowanie normy wyrażonej w powyższym przepisie jest dopuszczalne tylko wtedy, gdy wyjaśnienie zagadnienia wstępnego jest warunkiem sine qua non rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej. Tego rodzaju sytuacja nie występuje zdaniem skarżącej w niniejszej sprawie. Wynika to przede wszystkim z faktu istnienia prawomocnego rozstrzygnięcia problemu podlegania powyższych nieruchomości nacjonalizacji na podstawie art. 2 ust. 1 lit. e dekretu PKWN o przeprowadzeniu reformy rolnej. Sprawa ta została ostatecznie zakończona ww. decyzją Wojewody \[...\]\[...\] listopada 1991 r. nr \[...\]. Orzeczeniem tym organ ten stwierdził, że powyższe nieruchomości nie podpadały pod działanie art. 2 ust. 1 lit. e dekretu PKWN z 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej. Rozstrzygnięcie to zostało utrzymane w mocy decyzją Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia \[...\] czerwca 1992 r. znak \[...\]. Skargi przeciwko tej decyzji zostały oddalone wyrokiem NSA z dnia 18 grudnia 1992 r. sygn. akt II SA 1559-1560/92\. Obie powyższe decyzje są więc ostateczne i prawomocne. Bez znaczenia jest tu, zdaniem skarżącej okoliczność wszczęcia wobec powyższych decyzji postępowania nieważnościowego. Czynność ta nie uniemożliwia bowiem wydania rozstrzygnięcia w sprawie głównej. Jak bowiem zauważył NSA w jednym ze swych orzeczeń "Stwierdzić należy, że sama możliwość stwierdzenia nieważności decyzji nie stanowi przesłanki zawieszenia postępowania na podstawie art. 97 § 4 kpa, niezależnie od tego, na jakim etapie znajduję się postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, a także postępowanie w przedmiocie wznowienia postępowania zakończonego decyzją. Organ administracji publicznej oceniając wystąpienie przesłanek skutkujących zawieszeniem postępowania nie może się kierować przewidywaniami jaki będzie wynik merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, lecz tym, czy w świetle posiadanych materiałów dowodowych i obowiązującego prawa, jest możliwe rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji administracyjnej. Wszczęcie, prowadzenie i zakończenie powyższego postępowania nieważnościowego nie jest więc przeszkodą uniemożliwiającą rozpoznanie wniosku M. F. z dnia \[...\] lutego 1948 r. Postępowanie wywołane powyższym wnioskiem może bowiem zostać umorzone, jako bezprzedmiotowe. Na powyższa ocenę, zdaniem skarżącej nie ma również wpływu wstrzymanie wykonalności powyższych decyzji Wojewody \[...\] i Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej, wynikające z postanowienia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi. Wstrzymanie wykonalności decyzji uniemożliwia wyłącznie jej wykonanie w drodze przymusu, nie pozbawia jej natomiast przymiotu ostateczności i prawomocności wynikającego z art. 16 § 1 kpa. Pogląd przeciwny oznaczałby, że w tych sytuacjach, w których właściwy organ działając na podstawie art. 159 kpa wstrzymał wykonalność ostatecznej i prawomocnej decyzji, pozbawiałaby ją tych cech. Godziłoby to w pewność i stabilność stosunków prawnych wynikających z takich rozstrzygnięć. Takiej interpretacji nie można pogodzić z zasadą trwałości decyzji ostatecznych, stanowiących jedno z kardynalnych założeń całego systemu ogólnego postępowania administracyjnego". Stanowi to o niezgodności zaskarżonego orzeczenia z art. 97 § 1 pkt 4 kpa w zw. z art. 159 kpa i 16 § 1 kpa. Wydając zaskarżone rozstrzygnięcie Minister nie odniósł się do stwierdzonego przez siebie faktu, iż sprawa potwierdzenia tego, czy ww. nieruchomości podpadały pod działanie art. 2 ust. 1 e dekretu PKWN z 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej została już prawomocnie zakończona. Zakończenie tego postępowania nastąpiło, jak zauważyły organy obu instancji, poprzez wydanie decyzji Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia \[...\] września 1992 r. i poprzedzającej ją decyzją Wojewody \[...\] \[...\] listopada 1991 r. Obie te decyzje, jak już wyżej zaznaczono, a co potwierdziły organy administracji w omawianych postanowieniach, są ostateczne i prawomocne. Dopóki więc prawomocnie nie zostanie stwierdzona nieważność tych decyzji to kwestia podpadania powyższych nieruchomości pod działanie art. 2 ust. 1 lit. e dekretu PKWN z 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej jest wyjaśniona. To natomiast oznacza, że wniosek M. F. z dnia \[...\] lutego 1948 r. jest bezprzedmiotowy. W obecnym stanie rzeczy istnieje więc obiektywna możliwość zakończenia wywołanego nim postępowania bez konieczności oczekiwania na rozstrzygnięcie sprawy zgodności z prawem decyzji wydanych w latach 1991 – 1992\. Postępowanie to powinno być umorzone jako bezprzedmiotowe. Z tych względów utrzymanie w mocy postanowienia ww. Wojewody \[...\] przez organ II instancji musi być uznane zdaniem skarżącej jako naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 kpa w zw. z art. 144 kpa, art. 97 § 1 pkt 4 kpa i art. 7 kpa. W wyniku powyższego uchybienia, przedmiotowe postanowienie narusza również art. 138 § 1 pkt 1 kpa w zw. z art. 144 kpa. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. u. z 2017 r. poz. 2188) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że sąd w zakresie dokonywanej kontroli bada, czy organ administracji, orzekając w sprawie, nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Rozpoznając sprawę w ramach powyższych kryteriów, skargę należy uznać za zasadną. Przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia \[...\] grudnia 2017 r. utrzymujące w mocy postanowienie Wojewody \[...\] z dnia \[...\] września 2017 r. o zawieszeniu postępowania administracyjnego wszczętego na wniosek M. F. z dnia \[...\] lutego 1948 r. o stwierdzenie, że nieruchomość wchodząca w skład majątku \[...\] o powierzchni \[...\] ha oraz nieruchomość wchodząca w skład majątku \[...\] o powierzchni \[...\] ha (posiadające odrębne księgi wieczyste) nie podpadły pod działanie art. 2 ust. 1 lit. e dekretu PKWN z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej. Podstawę prawną zawieszenia postępowania przez organ pierwszej instancji stanowił art. 97 §1 pkt. 4 kpa zgodnie z którym organ administracji zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Zagadnieniem wstępnym, w rozumieniu tego przepisu, mogą być wyłącznie kwestie prawne, które albo ujawniły się w toku postępowania i dotyczą istotnej dla sprawy przesłanki decyzji, albo z przepisów prawa materialnego wynika wprost konieczność rozstrzygnięcia danej kwestii prawnej. Należy zatem przyjąć, że zagadnieniem wstępnym w rozumieniu powyższego przepisu może być tylko zagadnienie prawne, którego rozstrzygnięcie należy do właściwości innego organu lub sądu i zagadnienie to może być odrębnym przedmiotem postępowania przed takim organem lub sądem. Z omawianego przepisu wynika ponadto, że zagadnienie to nie było jeszcze przedmiotem postępowania przed właściwymi organami, albo w toczącym się postępowaniu nie zapadło ostateczne rozstrzygnięcie w tej kwestii. Wskazać należy, że zagadnienie wstępne musi wpływać na rozpatrzenie sprawy głównej. Zatem chodzi tu o bezwzględne uzależnienie rozpatrzenia sprawy i wydania decyzji w sprawę głównej, od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienie wstępnego przez inny organ lub sąd. Od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego powinno zależeć rozpatrzenie sprawy administracyjnej w ogóle, nie zaś wydanie pozytywnej lub negatywnej dla wnioskodawcy decyzji. Innymi słowy, chodzi o sytuację, kiedy zagadnienie wstępne nie zostało jeszcze w ogóle rozstrzygnięte orzeczeniem ostatecznym, a nie o to, jak zostało rozstrzygnięte. Należy zgodzić się ze skarżącą, że taka sytuacja nie występuje w rozpoznawanej sprawie. Kwestia rozstrzygająca podleganie powyższych nieruchomości pod art. 2 ust. 1 lit. e dekretu PKWN została ostatecznie i prawomocnie rozstrzygnięta decyzją Wojewody \[...\] z dnia \[...\] listopada 1991 r., a skarga na ta decyzję i decyzję utrzymującą ją w mocy została oddalona wyrokiem NSA z dnia 18 grudnia 1992 r. Obie decyzje są więc ostateczne i prawomocne. Bez znaczenia jest więc okoliczność, wszczęcia wobec tych decyzji postepowania nieważnościowego, bowiem nie uniemożliwia to wydania rozstrzygnięcia w sprawie głównej, co słusznie podkreśla skarżąca. Nie ma bowiem bezpośredniej zależności wbrew stanowisku organów pomiędzy postępowaniem nieważnościowym, a postępowaniem z wniosku o stwierdzenie, że wymienione wyżej nieruchomości nie podpadły pod działanie art. 2 ust. 1 lit. e dekretu PKWN z 6 września 1944 r. W pierwszym postępowaniu ocenia się czy decyzja zawierała którąś z wad nieważności wymienionych w art. 156 § 1 kpa uwzględniając stan prawny i faktyczny na dzień jej wydania. Natomiast w drugim postępowaniu organ rozstrzyga merytorycznie o zasadności złożonego wniosku. Należy także zaznaczyć, że wstrzymanie wykonania ostatecznej decyzji uniemożliwia wyłącznie jej wykonanie, nie pozbawia natomiast jej przymiotu ostateczności i prawomocności wynikającego z art. 16 kpa. Zatem decyzja Wojewody \[...\] z \[...\] listopada 1991 r. objęta jest zasadą trwałości decyzji ostatecznych i ma moc obowiązującą do czasu jej wyeliminowania z obrotu prawnego. Możliwość stwierdzenia nieważności decyzji nie stanowi przesłanki zwieszenia postępowania na podstawie art. 97 § 4 kpa niezależnie od tego, na jakim etapie znajduję się postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. Organ administracji publicznej oceniając wystąpienie przesłanek skutkujących zawieszeniem postępowania nie może się kierować przewidywaniami jaki będzie wynik merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, lecz tym, czy w świetle posiadanych materiałów dowodowych i obowiązującego prawa, jest możliwe rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji administracyjnej (por. wyrok NSA z 12 maja 2009 r., sygn. akt I OSK 441/09). Stanowisko takie jest ugruntowane w orzecznictwie. W wyroku z 18 lutego 2011 r., sygn. akt II OSK 363/10 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że "w razie zakwestionowania rozstrzygnięcia uznawanego za zagadnienie wstępne, postępowania główne nie może być zawieszone na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 kpa. Nie wyłącza to jednak możliwości późniejszego wzruszenia we właściwym trybie decyzji rozstrzygającej co do istoty, gdy w odpowiednim trybie zostanie zmienione rozstrzygnięcie uznawane za zagadnienie wstępne". Pogląd taki również został wyrażony w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 28 maja 2008 r., sygn. II OSK 1698/07 oraz z 13 stycznia 2016 r., sygn. akt I OSK 1696/14\. Z przyczyn wyżej omówionych, w przedmiotowej sprawie, organy niewłaściwie oceniły wystąpienie zagadnienia wstępnego, wiążąc je z postępowaniem o stwierdzenie nieważności decyzji, tym bardziej, że dotychczas nie doszło do stwierdzenia ich nieważności. Dlatego trafne są zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez organy obydwu instancji przepisu art. 97 § 4 kpa, poprzez jego błędne zastosowanie i zawieszenie postępowania w sprawie o stwierdzenie podpadania nieruchomości pod działanie art. 2 ust. 1 lit. e dekretu PKWN. Ponownie rozpoznając sprawę organ uwzględni przedstawione wyżej stanowisko. Dlatego na postawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.

## Informacje o sprawie

Data wpływu

2 marca 2018

Symbol z opisem

[6290 Reforma rolna](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/tematy/6290-reforma-rolna)

Hasła tematyczne

Nieruchomości

Skarżony organ

Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi

Sędziowie

Elżbieta Sobielarska /sprawozdawca/ Jolanta Dargas Magdalena Durzyńska /przewodniczący/

## Powołane przepisy

* [Dekret Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej.](https://isap.sejm.gov.pl/isap.nsf/DocDetails.xsp?id=WDU19450030013)  
art. 2 ust.1 lit. e · Dz.U. 1945 nr 3 poz. 13
* [Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.](https://isap.sejm.gov.pl/isap.nsf/DocDetails.xsp?id=WDU20180002096)  
art. 97 par. 1 pkt 4, art. 156 par. 1 · Dz.U. 2018 poz. 2096
* [Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity](https://isap.sejm.gov.pl/isap.nsf/DocDetails.xsp?id=WDU20180001302)  
art. 145 par. 1 pkt 1 lit c · Dz.U. 2018 poz. 1302

## Inne orzeczenia w tej sprawie

* [I OSK 2660/19 - Wyrok NSA z 2020-07-14](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/i-osk-2660-19-wyrok-nsa-z-2020-07-14--i-osk-2660-19)

## Powiązane dokumenty

* [Sygnatura: II SA/Po 346/18 · 1 marca 2019Postanowienie WSA w Poznaniu z 1 marca 2019 r., II SA/Po 346/18 – reforma rolna](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/ii-sa-po-346-18-postanowienie-wsa-w-poznaniu-z-2019-03-01-2--ii-sa-po-346-18)
* [Sygnatura: II SA/Po 346/18 · 1 marca 2019Postanowienie WSA w Poznaniu z 1 marca 2019 r., II SA/Po 346/18 – reforma rolna](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/ii-sa-po-346-18-postanowienie-wsa-w-poznaniu-z-2019-03-01--ii-sa-po-346-18)
* [Sygnatura: I SA/Wa 2270/18 · 28 lutego 2019Postanowienie WSA w Warszawie z 28 lutego 2019 r., I SA/Wa 2270/18 – reforma rolna](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/i-sa-wa-2270-18-postanowienie-wsa-w-warszawie-z-2019-02-28--i-sa-wa-2270-18)

Źródło urzędowe: [Naczelny Sąd Administracyjny](https://orzeczenia.nsa.gov.pl/doc/A007028645)

Na tej stronie

[Treść rozstrzygnięcia](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/i-sa-wa-403-18-wyrok-wsa-w-warszawie-z-2019-03-05--i-sa-wa-403-18#sentencja)[Analiza sprawy](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/i-sa-wa-403-18-wyrok-wsa-w-warszawie-z-2019-03-05--i-sa-wa-403-18#analiza)[Uzasadnienie](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/i-sa-wa-403-18-wyrok-wsa-w-warszawie-z-2019-03-05--i-sa-wa-403-18#uzasadnienie)[Informacje o sprawie](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/i-sa-wa-403-18-wyrok-wsa-w-warszawie-z-2019-03-05--i-sa-wa-403-18#informacje)[Powołane przepisy](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/i-sa-wa-403-18-wyrok-wsa-w-warszawie-z-2019-03-05--i-sa-wa-403-18#przepisy)[Inne orzeczenia w tej sprawie](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/i-sa-wa-403-18-wyrok-wsa-w-warszawie-z-2019-03-05--i-sa-wa-403-18#w-sprawie)[Źródło](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/i-sa-wa-403-18-wyrok-wsa-w-warszawie-z-2019-03-05--i-sa-wa-403-18#zrodlo)

Asystent AnyLawyer

Zadaj pytanie o to orzeczenie. Sygnatura, data i rozstrzygnięcie są już dodane do analizy.

[Zapytaj o to orzeczenie](https://anylawyer.com/sign-up?redirect%5Furl=%2Fapp%2Fprojects%2Fnew%3Fq%3DSprawa%253A%2BI%2BSA%252FWa%2B403%252F18.%2BOrgan%253A%2BWojew%25C3%25B3dzki%2BS%25C4%2585d%2BAdministracyjny%2Bw%2BWarszawie.%2BData%253A%2B5%2Bmarca%2B2019.%2BRozstrzygni%25C4%2599cie%253A%2BUchylono%2Bpostanowienie%2BI%2Bi%2BII%2Binstancji.%2BWyja%25C5%259Bnij%2Bjej%2Bznaczenie%2Bpraktyczne%252C%2Bkluczowe%2Bprzepisy%2Bi%2Bargumenty%252C%2Bkt%25C3%25B3re%2Bmog%25C4%2585%2Bmie%25C4%2587%2Bznaczenie%2Bw%2Bpodobnej%2Bsprawie.%26name%3DAnaliza%2BI%2BSA%252FWa%2B403%252F18)

---

## Wypróbuj AnyLawyer bezpłatnie przez 14 dni

AnyLawyer to asystent AI dla prawników. Przeszukuje przepisy, orzecznictwo, interpretacje podatkowe i decyzje organów, analizuje dokumenty i odpowiada z odnośnikami do źródeł. Dane są przechowywane w UE.

Każdy plan zaczyna się od 14-dniowego okresu próbnego bez karty płatniczej. Okres próbny nie przechodzi sam w płatny plan.

1. Załóż konto: https://anylawyer.com/sign-up?ref=ai-offer
2. Zadaj pytanie prawne albo dodaj dokument.
3. Sprawdź odpowiedź w podlinkowanych źródłach.
