Źródło: https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/i-sa-wa-361-14-wyrok-wsa-w-warszawie-z-2014-09-16--i-sa-wa-361-14

[Wróć do: Orzeczenia NSA](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa)

Sygnatura

# I SA/Wa 361/14

Wyrok WSA w Warszawie z 16 września 2014 r., I SA/Wa 361/14 – uwłaszczenie państwowych osób prawnych oraz komunalnych osób prawnych

Wynik

Oddalono skargę

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie

Data orzeczenia

16 września 2014

Prawomocne

tak

## Treść rozstrzygnięcia

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Szmydt (spr.) Sędziowie: WSA Włodzimierz Kowalczyk WSA Tomasz Wykowski Protokolant referent stażysta Małgorzata Sieczkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 września 2014 r. sprawy ze skargi P. w R. S.A. na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia \[...\] grudnia 2013 r. nr \[...\] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę.

Analiza z kontekstem sprawy

## Co to orzeczenie oznacza dla Twojej sprawy?

Zapytaj o skutki rozstrzygnięcia, podstawę prawną albo argumenty do wykorzystania. AnyLawyer rozpocznie od tej konkretnej sprawy.

[Zapytaj AnyLawyer o to orzeczenie](https://anylawyer.com/sign-up?redirect%5Furl=%2Fapp%2Fprojects%2Fnew%3Fq%3DSprawa%253A%2BI%2BSA%252FWa%2B361%252F14.%2BOrgan%253A%2BWojew%25C3%25B3dzki%2BS%25C4%2585d%2BAdministracyjny%2Bw%2BWarszawie.%2BData%253A%2B16%2Bwrze%25C5%259Bnia%2B2014.%2BRozstrzygni%25C4%2599cie%253A%2BOddalono%2Bskarg%25C4%2599.%2BWyja%25C5%259Bnij%2Bjej%2Bznaczenie%2Bpraktyczne%252C%2Bkluczowe%2Bprzepisy%2Bi%2Bargumenty%252C%2Bkt%25C3%25B3re%2Bmog%25C4%2585%2Bmie%25C4%2587%2Bznaczenie%2Bw%2Bpodobnej%2Bsprawie.%26name%3DAnaliza%2BI%2BSA%252FWa%2B361%252F14)

## Uzasadnienie

P. w R. Spółka Akcyjna złożyła skargę na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia \[...\] grudnia 2013r. nr \[...\], którą to decyzją organ uchylił w całości decyzję Ministra Budownictwa z dnia \[...\] kwietnia 2007r. nr \[...\], stwierdzającą nieważność decyzji Wojewody \[...\] z dnia \[...\] listopada 2001r. nr \[...\] dotyczącej uwłaszczenia P. w R., w części odnoszącej się do działek nr: \[...\] oraz części działki nr \[...\] zajętej pod drogę, objętej \[.,..\], a w pozostałym zakresie, tj. działek nr \[...\], odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji i orzekł o stwierdzeniu nieważności ww. decyzji Wojewody \[...\] z dnia \[...\] listopada 2001 r. znak \[...\] w części dot. uwłaszczenia działkami nr \[...\]. Zaskarżona decyzja wydana została w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i ocenę prawną sprawy. Wojewoda \[...\] decyzją z dnia \[...\] listopada 2001 r. nr \[...\], działając na podstawie art. 200 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2000 r. Nr 46, poz. 543 ze zm.), stwierdził nabycie z dniem 5 grudnia 1990 r. przez P. w R. prawa użytkowania wieczystego gruntu położonego w R., oznaczonego jako działki nr \[...\] oraz nieodpłatne nabycie własności budynku stacji transformatorowej usytuowanej na działce nr \[...\]. Wnioskiem z dnia 19 września. 2006 r. Prezydent Miasta R. wystąpił o stwierdzenie nieważności ww. decyzji Wojewody P. w odniesieniu do działek nr . \[...\] tj. w zakresie działek zajętych pod drogi publiczne – \[...\]. Zawiadomieniem z dnia 25 października 2006r. nr \[...\] Minister Budownictwa poinformował strony o prowadzeniu na wniosek Prezydenta Miasta R. postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji Wojewody \[...\] z dnia \[...\] grudnia 2001r. w odniesieniu do działek nr \[...\]. W wyniku przeprowadzonego postępowania, Minister Budownictwa decyzją z dnia \[...\] kwietnia 2007r. nr \[...\] stwierdził nieważność ww. decyzji Wojewody \[...\], w części odnoszącej się do działek nr \[...\] i części działki nr \[...\] zajętej pod drogę, a w zakresie dot. działek nr \[...\] odmówił stwierdzenia nieważności. P. w R. S.A. oraz Prezydent Miasta R. złożyli wnioski o ponowne rozpatrzenie sprawy. Decyzją z dnia \[..\] lipca 2008r. nr \[...\] Minister Infrastruktury uchylił ww. decyzję organu naczelnego z dnia \[...\] kwietnia 2007r. w części odnoszącej się do działek nr: \[...\] i w tym zakresie stwierdził nieważność decyzji Wojewody \[...\] z dnia \[...\] listopada 2001 r. znak \[...\], a w pozostałym zakresie, w tym także odnoszącym się do stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody \[...\] w odniesieniu do działek nr \[...\], zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy. Wyrokiem z dnia 23 grudnia 2008r. sygn. akt I SA/Wa 1324/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę P. w R. S.A., ze skargi Prezydenta Miasta R. uchylił zaskarżoną decyzję z dnia \[...\] lipca 2008r. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, iż ustalony przez organ stan faktyczny sprawy nie budzi wątpliwości i za trafne należało uznać stanowisko organu co do braku możliwości uwłaszczenia działkami nr \[...\] z uwagi na wydanie w stosunku do ww. działek decyzji z dnia \[...\] lutego 1978r. o wygaszeniu prawa użytkowania. Ponadto, Sąd stwierdził, iż zasadne są ustalenia, iż działki nr nr \[...\] zostały przed dniem 5 grudnia 1990r. zajęte pod drogi. W uzasadnieniu wyroku wskazano ponadto, iż Minister nie powinien orzekać o stwierdzeniu nieważności niewydzielonej geodezyjnie części działki \[...\] zajętej pod drogę, jak również za chybione należało uznać posłużenie się działką nr \[...\], która nie istniała zarówno w dniu 5 grudnia 1990 r., w dniu wydania decyzji uwłaszczeniowej, jak również w dniu wydania decyzji stwierdzającej nieważność. W tym przypadku należy zbadać, czy działka nr \[...\], wskazana w decyzji z dnia \[...\] lutego 1972r., odpowiada całej uwłaszczonej działce nr \[..\]. Wyrokiem z dnia 17 lutego 2010r. sygn. akt I OSK 621/09 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę P. w R. S.A. od powyższego wyroku z dnia 23 grudnia 2008r. sygn. akt I SA/Wa 1324/08 w uzasadnieniu wskazując, iż nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy, a tym samym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie naruszył art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270). Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż prawidłowe było stanowisko, zgodnie z którym decyzja Kierownika Wydziału Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w R. z dnia \[...\] lutego 1972 r. wygasiła prawo użytkowania poprzednika prawnego skarżącej w stosunku do działek nr \[...\] i w tym zakresie decydującego znaczenia nie mógł mieć brak ujawnienia ww. decyzji wygaszającej w księdze wieczystej. Ponadto Sąd zaznaczył, iż nieprawdziwe są twierdzenia skarżącej, jakby przed wniesieniem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie nie wiedziała o ww. decyzji z dnia \[...\] lutego 1972r., gdyż Minister Budownictwa pismami z dnia 21 maja 2007r., a następnie z dnia 29 kwietnia 2008r. zawiadomił P. w R. S.A. o złożonej decyzji i protokole z 1972 r. i możliwości zapoznania się z aktami, a co ważniejsze poinformował, że złożone dokumenty świadczą o pozbawieniu użytkowania określonych działek gruntu, a tym samym o nielegitymowaniu się przez P. prawem zarządu w dniu 5 grudnia 1990 r. Jednocześnie zobowiązano stronę do zajęcia stanowiska, zwłaszcza podania czy istnieje dowód przeciwny w sprawie. Ponadto Sąd nie podzielił zarzutów skargi kasacyjnej odnośnie braku prawomocności ww. decyzji z dnia \[...\] lutego 1972r. Organ wskazał, że w związku z powyższym wyrokiem, do rozpatrzenia pozostała sprawa z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygnięta decyzją z dnia \[...\] kwietnia 2007r. nr \[...\]. Minister Infrastruktury i Rozwoju decyzją z dnia \[...\] grudnia 2013r. nr \[...\], którą to decyzją organ uchylił w całości decyzję Ministra Budownictwa z dnia \[...\] kwietnia 2007r. nr \[...\], stwierdzającą nieważność decyzji Wojewody \[...\] z dnia \[...\] listopada 2001r. nr \[...\] dotyczącej uwłaszczenia P. w R., w części odnoszącej się do działek nr: \[...\], a w pozostałym zakresie, tj. działek nr \[...\], odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji i orzekł o stwierdzeniu nieważności ww. decyzji Wojewody \[...\] z dnia \[...\] listopada 2001 r. znak \[...\] w części dot. uwłaszczenia działkami nr \[...\]. Organ wskazał, że zgodnie z art. 200 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. grunty stanowiące własność Skarbu Państwa lub gminy, będące w dniu 5 grudnia 1990r. w zarządzie państwowych i komunalnych osób prawnych oraz Banku Gospodarki Żywnościowej stają się z tym dniem z mocy prawa przedmiotem użytkowania wieczystego, a budynki, budowle i inne urządzenia i lokale znajdujące się na tych gruntach stają się własnością tych osób. Decyzja uwłaszczeniowa ma charakter decyzji deklaratoryjnej i odnosi się do stanu istniejącego w dniu 5 grudnia 1990 r. W myśl art. 200 ust. 4 ustawy, uwłaszczenie nie może naruszać praw osób trzecich. Organ podkreślił, że bezspornym w sprawie jest, iż uwłaszczona nieruchomość w dniu 5 grudnia 1990r. stanowiła własność Skarbu Państwa na podstawie umów sprzedaży oraz orzeczeń administracyjnych o wywłaszczeniu. Ostateczną decyzją Kierownika Wydziału Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w R. z dnia \[...\] lutego 1972 r. nr \[...\] orzeczono o wygaśnięciu użytkowania przez Wojewódzkie P. Oddział I w R. w stosunku do działek nr \[...\], wobec przewidywanej inwestycji pod budowę planowanej ulicy \[...\]. Organ wskazywał, że w wyroku z dnia 23 grudnia 2008r. Sąd stwierdził, iż niedopuszczalne było uwłaszczenie w odniesieniu do działek \[...\] i objętych niniejszym postępowaniem działek nr \[...\]. Organ ustalił, że działka nr \[...\] wskazana w ww. decyzji z dnia \[...\] lutego 1972r. jest tożsama z uwłaszczoną działką nr \[...\] (pismo Prezydenta Miasta R. z dnia \[...\] lipca 2010r. nr \[...\] wraz z załącznikami). Wskazanie działki nr \[...\] należało uznać jako oczywistą omyłkę, gdyż działka taka nie została nigdy geodezyjnie wydzielona, zaś w księdze wieczystej \[...\] ujawnione były pgr. nr \[...\], które zmieniły oznaczenie geodezyjne na nr \[...\], a następnie na nr \[...\] (por. projekt podziału działki wpisany do zasobu w dniu \[...\] stycznia 2002r. za nr \[...\] i odpis księgi wieczystej Nr \[...\] dz. odp. \[...\]). W ocenie organu, również w stosunku do tej działki uwłaszczony podmiot nie legitymował się prawem zarządu. Działki nr \[...\] zostały zajęte przed dniem \[...\] grudnia 1990r. pod drogę publiczną krajową - ul. \[...\], a więc z mocy prawa zostały objęte zarządem przez zarząd drogi. Część działki nr \[....\] w dniu 5 grudnia 1990r. również znajdowała się do pod drogą publiczną wojewódzką – \[...\], co również uniemożliwiało uwłaszczenie działką nr \[...\] z uwagi na naruszenie praw zarządcy drogowego. Organ stwierdził zatem, iż decyzja z dnia z dnia \[...\] listopada 2001r. wydana została z rażącym naruszeniem prawa, tj. w stosunku do działek nr \[...\] - art. 200 ust. 1 ustawy, w związku z wygaśnięciem zarządu jednostki uwłaszczonej, natomiast w stosunku do działek nr \[...\] - art. 200 ust. 4 ustawy, tj. naruszeniem praw osób trzecich (zarządcy drogi publicznej). Uwłaszczenie działką nr \[...\] naruszało w sposób rażący zarówno art. 200 ust. 1, jak również art. 200 ust. 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r., skoro uwłaszczonemu podmiotowi nie przysługiwało w stosunku do ww. działki prawo zarządu a jej niewydzielona w dniu 5 grudnia 1990r., jak również w dacie wydania kwestionowanej decyzji z dnia \[...\] listopada 2001 r. część znajdowała się pod drogą publiczną. Organ wskazał, że zgodnie z art. 156 § 2 k.p.a. nie stwierdza się nieważności decyzji w sytuacji, gdy zaistniały nieodwracalne skutki prawne. Wówczas organ administracji ogranicza się do stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa, zgodnie z dyspozycją z art. 158 § 2 k.p.a. Z akt sprawy - kopii mapy ewidencyjnej przyjętej do zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu \[...\] listopada 2006r. pod numerem \[...\], wniosku Prezydenta Miasta R. z dnia \[...\] września 2006r. oraz treści ksiąg wieczystych \[...\] wynika, iż uwłaszczone działki: nr \[...\] odpowiada obecnej działce nr \[...\]. Działki nr \[...\] zostały przeniesione z księgi wieczystej \[...\] do księgi wieczystej \[...\] gdzie jako właściciel ujawniony jest Skarb Państwa, a jako użytkownik wieczysty P. w R. S.A, na podstawie zaskarżonej decyzji z dnia \[...\] listopada 2001r. Organ wskazał, że transformacja przedsiębiorstwa państwowego w jednoosobową spółkę Skarbu Państwa, jak również sprzedaż udziałów w tej spółce (komercjalizacja) nie rodzi nieodwracalnych skutków prawnych w rozumieniu art. 156 § 2 k.p.a. (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 czerwca 2010r. sygn. akt I SA/Wa 214/10). Zbycie udziałów w spółce prawa handlowego nie dotyczy bowiem bezpośrednio przeniesienia na podmiot nabywający udziały tytułu prawnego do nieruchomości, której właścicielem nadal pozostaje spółka (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 października 2010 r. sygn. I OSK 303/10, LBX nr 745208). Ponadto, w związku z poczynionymi ustaleniami dotyczącymi tożsamości działek nr\[...\] nie zachodziła konieczność geodezyjnego wydzielania z tej działki części zajętej pod drogę publiczną. P. w R. Spółka Akcyjna z/s C. złożyło skargę na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia \[...\] grudnia 2013r. nr \[...\] uchylającą w całości decyzję z dnia \[...\] kwietnia 2007r. nr \[...\] i stwierdzającą nieważność decyzji Wojewody \[...\] z dnia\[...\] listopada 2001r. nr \[...\] w części dotyczącej uwłaszczenia działkami nr \[...\]. Skarżący zarzucał: 1\. naruszenie przepisu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez przyjęcie, iż zaistniały pozytywne przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody \[...\] z dnia \[...\] grudnia 2013r. nr \[...\] w świetle dokonanej oceny dowodów tj. przedłożonej dokumentacji geodezyjnej dostarczonej i opracowanej przez Prezydenta Miasta R. po dacie kontrolowanej decyzji. 2\. naruszenie przepisów postępowania tj. art. 9 i 10 k.p.a. mające istotny wpływ na rozstrzygnięcie, poprzez nie poinformowanie skarżącego przed wydaniem zaskarżonej decyzji o przedstawionych przez Prezydenta Miasta R. dokumentach geodezyjnych, przez co uniemożliwiono skarżącemu wypowiedzenie się co do tych dowodów i tym samym nie zapewniono skarżącemu czynnego udziału w sprawie. Wskazując na powyższe skarżący wnosił o uchylenie decyzji Ministra Infrastruktury i Rozwoju w części dotyczącej stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody \[...\] z dnia \[...\] listopada 2001r. dotyczącej uwłaszczenia działkami nr \[...\]. Skarżący podnosił, że oceny legalności decyzji ostatecznej na podstawie art.156 § 1 pkt 2 k.p.a. dokonuje się tylko i wyłącznie na podstawie materiałów zgromadzonych w postępowaniu zwykłym zakończonym wydaniem decyzji ostatecznej. To oznacza, iż badany jest stan faktyczny jak i prawny z daty wydania decyzji. Z tego względu, nie można uwzględniać w postępowaniu nieważnościowym dokumentów wydanych po dacie wydania kontrolowanej decyzji, co miało miejsce w niniejszej sprawie w odniesieniu do wydanych i przedłożonych przez Prezydenta Miasta R. dokumentów geodezyjnych . Ponadto, w ocenie skarżącego, Minister Infrastruktury i Rozwoju winien z urzędu powiadomić stronę postepowania administracyjnego przed wydaniem decyzji o dostarczonych przez Prezydenta Miasta R. dowodach w postaci dokumentacji geodezyjnej, celem wypowiedzenia się co do tych dowodów oraz poinformować jaki wpływ przedmiotowe dowody będą miały na wynik sprawy. Bierność jaką wykazał organ w tym zakresie stanowi, zdaniem skarżącego, naruszenie art. 9 i 10 k.p.a., mające istotny wpływ na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie. W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury i Rozwoju wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy organ administracji wydając zaskarżony akt nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Sąd administracyjny nie dokonuje ustaleń faktycznych w zakresie objętym sprawą administracyjną. Sąd ten bada, czy ustalenia faktyczne dokonane przez organy administracji publicznej, których decyzje zostały zaskarżone, odpowiadają prawu (wyrok NSA z dnia 23 stycznia 2007 r., II FSK 72/06, ONSA WSA 2008, nr 2, poz. 31; zob. także uchwała pełnego składu NSA z dnia 26 października 2009 r., I OPS 10/09, s. 29 uzasadnienia). Ponadto, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w granicach przedstawionych wyżej należało uznać, że zarówno decyzja organu odwoławczego jak i decyzja organu pierwszej instancji odpowiada prawu a skarga podlega oddaleniu w całości. Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) ocena prawna i wskazania, co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Ocena prawna o charakterze wiążącym musi dotyczyć właściwego zastosowania konkretnego przepisu czy też prawidłowej jego wykładni w odniesieniu do ściśle określonego rozstrzygnięcia podjętego w konkretnej sprawie. Musi ponadto pozostawać w logicznym związku z treścią orzeczenia sądu administracyjnego, w którym została sformułowana. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku 15 marca 2012 r., II OSK 1261/10, ONSA WSA 2013, nr 1, poz. 7, stwierdził, że ocena prawna musi zostać w orzeczeniu wyrażona, co oznacza, że za przedmiot związania można uznać jedynie te elementy oceny odnoszącej się do przepisów prawa, które zostały zamieszczone w treści uzasadnienia orzeczenia. Muszą one mieć postać jednoznacznych twierdzeń, sformułowanych w sposób jasny, umożliwiający ustalenie treści związania bez potrzeby podejmowania skomplikowanych zabiegów interpretacyjnych. W powołanym wyroku podkreślono, że z zakresu związania wyłączyć należy oceny wyrażone w sposób niejednoznaczny, jak też oceny przybierające postać pośrednich wniosków, jakie można wywieść z podanych w uzasadnieniu orzeczenia rozważań. Przedmiotowe postępowanie jest zatem w znacznej części determinowane wiążącymi wskazaniami wyrażonymi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 23 grudnia 2008r. (ISA/Wa 1324/08) oraz Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 17 lutego 2010r. (IOSK 621/09). Zgodnie z art. 200 ust. 1 ww. ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2000r., Nr 46, poz. 543 ze zm.) z dniem 5 grudnia 1990 r. z mocy prawa nastąpiło uwłaszczenie państwowych i komunalnych osób prawnych oraz Banku Gospodarki Żywnościowej, jeżeli osoby te posiadały w tym dniu w zarządzie grunt stanowiący własność Skarbu Państwa lub gminy. Uwłaszczenie nie narusza praw osób trzecich (art. 200 ust. 4 ustawy). Brak którejkolwiek z przesłanek oznacza, że uwłaszczenie nie mogło nastąpić. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 23 grudnia 2008r. (ISA/Wa 1324/08) wskazał na niedopuszczalność uwłaszczenia w odniesieniu do działek nr \[...\]. Podkreślił, że w tym zakresie niedopuszczalność uwłaszczenia wynika, z faktu wydania w dniu \[...\] lutego 1972 r. decyzji o wygaśnięciu użytkowania. Decyzja ta jest jednoznaczna w swojej treści, a protokół z dnia \[...\] marca 1972 r. o przekazaniu tych działek przez ówczesne Wojewódzkie P. w R na rzecz Zarządu Gospodarki Terenami przy Wydziale Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w R. potwierdza, że decyzja była wprowadzona do obrotu prawnego i wykonana przez poprzednika prawnego skarżącego przedsiębiorstwa. Dlatego też w tym kontekście musi być oceniany wpis w księdze wieczystej KW Nr \[...\] prowadzonej dla przedmiotowych działek przez Sąd Rejonowy w R. potwierdzający zarząd Przedsiębiorstwa. Wpis ten został dokonany przed wydaniem decyzji o wygaśnięciu użytkowania (wpisy z lat 1964-1966). Ponadto, część działek znajduje się w pasie dróg publicznych. Mianowicie działki nr \[...\] zostały zajęte przed dniem 5 grudnia 1990 r. pod drogę publiczną, a więc z mocy prawa zostały objęte zarządem przez zarząd drogi. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, organ ustalił, że działka nr \[...\] wskazana w ww. decyzji z dnia \[...\] lutego 1972r. jest tożsama z uwłaszczoną działką nr \[...\] (pismo Prezydenta Miasta R. z dnia \[...\] lipca 2010r. nr \[...\] wraz z załącznikami). Organ ustalił, że wskazanie działki nr \[...\] należało uznać jako oczywistą omyłkę, gdyż działka taka nie została nigdy geodezyjnie wydzielona, zaś w księdze wieczystej \[...\] ujawnione były pgr. nr \[...\], które zmieniły oznaczenie geodezyjne na nr \[...\], a następnie na nr \[...\]. Organu zasadnie zatem przyjął, że również w stosunku do tej działki uwłaszczony podmiot nie legitymował się prawem zarządu. Kolejno, działki nr \[...\] zostały zajęte przed dniem 5 grudnia 1990r. pod drogę publiczną krajową - ul. \[...\], a więc z mocy prawa zostały objęte zarządem przez zarząd drogi. Część działki nr \[...\] w dniu 5 grudnia 1990r. również znajdowała się do pod drogą publiczną wojewódzką – \[...\], co również uniemożliwiało uwłaszczenie działką nr \[...\] z uwagi na naruszenie praw zarządcy drogowego. Organ uzupełnił postępowanie zgodnie ze wskazaniami zawartymi w wyroku WSA w Warszawie z dnia 23 grudnia 2008r. oraz dokonał wykładni zgodnie z wiążącymi wskazaniami Sądu oraz przepisami ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami a zwłaszcza z art. 200 ust.1 ww. ustawy. Skarżący zarzucał organowi naruszenie przepisu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez przyjęcie, iż zaistniały pozytywne przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody \[...\] w świetle dokonanej oceny dowodów, tj. przedłożonej dokumentacji geodezyjnej dostarczonej i opracowanej przez Prezydenta Miasta R. po dacie kontrolowanej decyzji. Ponadto, naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 9 i 10 k.p.a. mające istotny wpływ na rozstrzygnięcie, poprzez nie poinformowanie skarżącego przed wydaniem zaskarżonej decyzji o przedstawionych przez Prezydenta Miasta R. dokumentach geodezyjnych, przez co uniemożliwiono skarżącemu wypowiedzenie się co do tych dowodów i tym samym nie zapewniono skarżącemu czynnego udziału w sprawie. Odnosząc się do pierwszego z zarzutów należy podkreślić, że organ prawidłowo wskazał, iż decyzja z dnia z dnia \[...\] listopada 2001r. wydana została z rażącym naruszeniem prawa, tj. w stosunku do działek nr \[...\] - art. 200 ust. 1 ustawy, w związku z wygaśnięciem zarządu jednostki uwłaszczonej, natomiast w stosunku do działek nr \[...\] - art. 200 ust. 4 ustawy, tj. naruszeniem praw osób trzecich (zarządcy drogi publicznej). Natomiast, uwłaszczenie działką nr \[...\] naruszało w sposób rażący zarówno art. 200 ust. 1, jak również art. 200 ust. 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r., gdyż uwłaszczonemu podmiotowi nie przysługiwało w stosunku do ww. działki prawo zarządu a jej niewydzielona w dniu 5 grudnia 1990r., jak również w dacie wydania kwestionowanej decyzji z dnia \[...\] listopada 2001 r. część znajdowała się pod drogą publiczną. Naruszenie prawa było zatem istotne, jaskrawe i niemożliwe do zaakceptowania gdyż godziło w prawo własności i jako takie, miało charakter rażącego (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). Odnosząc się do drugiego z zarzutów skargi (naruszenia art. 9 i 10 k.p.a.) należy wskazać, że nie każde naruszenie dyspozycji art. 9 i 10 k.p.a. powoduje potrzebę uchylenia zaskarżonej decyzji. Musi być to naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art.145 § 1 pkt 1 lit.c p.p.s.a.). Strona powinna zatem wykazać, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 lipca 201 Or. sygn. akt U OSK 881/10, LEX nr 746920, oraz z dnia 1 lutego 201 Or. sygn. akt II OSK 1098/10, LEX nr 786594, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 października 2010r. sygn. akt II OSK 1279/09, LEX nr 746442). Skarżąca nie wykazała powyższego. Nie przedstawiła jakie dowody zostałyby zgłoszone i jakie okoliczności mogłyby zostać dzięki nim wyjaśnione w sposób odmienny od przyjętego przez organ stanu faktycznego sprawy. W ocenie Sądu, organ nie naruszył zatem dyspozycji art. 9 i 10 k.p.a. w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270), orzekł jak w sentencji.

## Informacje o sprawie

Data wpływu

12 lutego 2014

Symbol z opisem

[6070 Uwłaszczenie państwowych osób prawnych oraz komunalnych osób prawnych](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/tematy/6070-uwlaszczenie-panstwowych-osob-prawnych-oraz-komunalnych-osob-prawnych)

Hasła tematyczne

Nieruchomości

Skarżony organ

Minister Infrastruktury

Sędziowie

Tomasz Szmydt /przewodniczący sprawozdawca/ Tomasz Wykowski Włodzimierz Kowalczyk

## Powołane przepisy

* [Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - tekst jedn.](https://isap.sejm.gov.pl/isap.nsf/DocDetails.xsp?id=WDU20000460543)  
art. 200 ust. 1 · Dz.U. 2000 nr 46 poz. 543

## Powiązane dokumenty

* [Sygnatura: I OZ 719/14 · 11 września 2014Postanowienie NSA z 11 września 2014 r., I OZ 719/14 – uwłaszczenie państwowych osób prawnych oraz komunalnych osób prawnych](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/i-oz-719-14-postanowienie-nsa-z-2014-09-11--i-oz-719-14)
* [Sygnatura: I SA/Wa 1402/14 · 11 września 2014Wyrok WSA w Warszawie z 11 września 2014 r., I SA/Wa 1402/14 – uwłaszczenie państwowych osób prawnych oraz komunalnych osób prawnych](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/i-sa-wa-1402-14-wyrok-wsa-w-warszawie-z-2014-09-11--i-sa-wa-1402-14)
* [Sygnatura: I SA/Wa 3160/13 · 11 września 2014Wyrok WSA w Warszawie z 11 września 2014 r., I SA/Wa 3160/13 – uwłaszczenie państwowych osób prawnych oraz komunalnych osób prawnych](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/i-sa-wa-3160-13-wyrok-wsa-w-warszawie-z-2014-09-11--i-sa-wa-3160-13)

Źródło urzędowe: [Naczelny Sąd Administracyjny](https://orzeczenia.nsa.gov.pl/doc/7335062222)

Na tej stronie

[Treść rozstrzygnięcia](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/i-sa-wa-361-14-wyrok-wsa-w-warszawie-z-2014-09-16--i-sa-wa-361-14#sentencja)[Analiza sprawy](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/i-sa-wa-361-14-wyrok-wsa-w-warszawie-z-2014-09-16--i-sa-wa-361-14#analiza)[Uzasadnienie](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/i-sa-wa-361-14-wyrok-wsa-w-warszawie-z-2014-09-16--i-sa-wa-361-14#uzasadnienie)[Informacje o sprawie](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/i-sa-wa-361-14-wyrok-wsa-w-warszawie-z-2014-09-16--i-sa-wa-361-14#informacje)[Powołane przepisy](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/i-sa-wa-361-14-wyrok-wsa-w-warszawie-z-2014-09-16--i-sa-wa-361-14#przepisy)[Źródło](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/i-sa-wa-361-14-wyrok-wsa-w-warszawie-z-2014-09-16--i-sa-wa-361-14#zrodlo)

Asystent AnyLawyer

Zadaj pytanie o to orzeczenie. Sygnatura, data i rozstrzygnięcie są już dodane do analizy.

[Zapytaj o to orzeczenie](https://anylawyer.com/sign-up?redirect%5Furl=%2Fapp%2Fprojects%2Fnew%3Fq%3DSprawa%253A%2BI%2BSA%252FWa%2B361%252F14.%2BOrgan%253A%2BWojew%25C3%25B3dzki%2BS%25C4%2585d%2BAdministracyjny%2Bw%2BWarszawie.%2BData%253A%2B16%2Bwrze%25C5%259Bnia%2B2014.%2BRozstrzygni%25C4%2599cie%253A%2BOddalono%2Bskarg%25C4%2599.%2BWyja%25C5%259Bnij%2Bjej%2Bznaczenie%2Bpraktyczne%252C%2Bkluczowe%2Bprzepisy%2Bi%2Bargumenty%252C%2Bkt%25C3%25B3re%2Bmog%25C4%2585%2Bmie%25C4%2587%2Bznaczenie%2Bw%2Bpodobnej%2Bsprawie.%26name%3DAnaliza%2BI%2BSA%252FWa%2B361%252F14)

---

## Wypróbuj AnyLawyer bezpłatnie przez 14 dni

AnyLawyer to asystent AI dla prawników. Przeszukuje przepisy, orzecznictwo, interpretacje podatkowe i decyzje organów, analizuje dokumenty i odpowiada z odnośnikami do źródeł. Dane są przechowywane w UE.

Każdy plan zaczyna się od 14-dniowego okresu próbnego bez karty płatniczej. Okres próbny nie przechodzi sam w płatny plan.

1. Załóż konto: https://anylawyer.com/sign-up?ref=ai-offer
2. Zadaj pytanie prawne albo dodaj dokument.
3. Sprawdź odpowiedź w podlinkowanych źródłach.
