Źródło: https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/i-sa-wa-2327-23-wyrok-wsa-w-warszawie-z-2024-07-11--i-sa-wa-2327-23

[Wróć do: Orzeczenia NSA](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa)

Sygnatura

# I SA/Wa 2327/23

Wyrok WSA w Warszawie z 11 lipca 2024 r., I SA/Wa 2327/23 – uwłaszczenie państwowych osób prawnych oraz komunalnych osób prawnych

Wynik

Uchylono decyzję I i II instancji

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie

Data orzeczenia

11 lipca 2024

Prawomocne

nie

## Treść rozstrzygnięcia

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Durzyńska Sędziowie Sędzia WSA Przemysław Żmich Asesor WSA Kamil Kowalewski (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 11 lipca 2024 r. sprawy ze skargi \[...\] S.A. w \[...\] na decyzję Ministra Rozwoju i Technologii z dnia \[...\] października 2023 r. nr \[...\] w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa 1\. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Ministra Rozwoju i Technologii z dnia \[...\] stycznia 2023 r. nr \[...\]; 2\. zasądza od Ministra Rozwoju i Technologii na rzecz \[...\] S.A. w \[...\] kwotę 680 (sześćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Analiza z kontekstem sprawy

## Co to orzeczenie oznacza dla Twojej sprawy?

Zapytaj o skutki rozstrzygnięcia, podstawę prawną albo argumenty do wykorzystania. AnyLawyer rozpocznie od tej konkretnej sprawy.

[Zapytaj AnyLawyer o to orzeczenie](https://anylawyer.com/sign-up?redirect%5Furl=%2Fapp%2Fprojects%2Fnew%3Fq%3DSprawa%253A%2BI%2BSA%252FWa%2B2327%252F23.%2BOrgan%253A%2BWojew%25C3%25B3dzki%2BS%25C4%2585d%2BAdministracyjny%2Bw%2BWarszawie.%2BData%253A%2B11%2Blipca%2B2024.%2BRozstrzygni%25C4%2599cie%253A%2BUchylono%2Bdecyzj%25C4%2599%2BI%2Bi%2BII%2Binstancji.%2BWyja%25C5%259Bnij%2Bjej%2Bznaczenie%2Bpraktyczne%252C%2Bkluczowe%2Bprzepisy%2Bi%2Bargumenty%252C%2Bkt%25C3%25B3re%2Bmog%25C4%2585%2Bmie%25C4%2587%2Bznaczenie%2Bw%2Bpodobnej%2Bsprawie.%26name%3DAnaliza%2BI%2BSA%252FWa%2B2327%252F23)

## Uzasadnienie

Zaskarżoną decyzją z dnia \[...\] listopada 2023 r. nr \[...\] Minister Rozwoju i Technologii utrzymał w mocy własną decyzję z dnia \[...\] stycznia 2023 r. nr \[...\] stwierdzającą, że decyzja Wojewody \[...\] z dnia \[...\] grudnia 2010 r. nr \[...\] o nabyciu z mocy prawa z dniem 27 października 2000 r. przez przedsiębiorstwo państwowe "Polskie Koleje Państwowe" prawa użytkowania wieczystego gruntu położonego w \[...\], obręb \[...\], oznaczonego jako działki nr \[...\] o pow. 0,0261 ha, nr \[...\] o pow. 2,3031 ha, nr \[...\] o pow. 2,5332 ha i nr \[...\] o pow. 0,2159 ha, uregulowanego w księdze wieczystej nr \[...\], została wydana z naruszeniem prawa. Jak wynika z akt sprawy, Wojewoda \[...\] decyzją z dnia \[...\] grudnia 2010 r., działając na podstawie art. 35 w zw. z art. 34 ustawy z dnia 8 września 2000 r. o komercjalizacji, restrukturyzacji i prywatyzacji przedsiębiorstwa państwowego "Polskie Koleje Państwowe" (Dz.U. Nr 84, poz. 948 z późn. zm.), stwierdził nabycie z dniem 27 października 2000 r. przez przedsiębiorstwo państwowe "Polskie Koleje Państwowe" prawa użytkowania wieczystego gruntu stanowiącego działki nr \[...\] pow. 0,0261 ha, nr \[...\] o pow. 2,3031 ha, nr \[...\] o pow. 2,5332 ha i nr \[...\] o pow. 0,2159 ha w \[...\], obręb \[...\], uregulowanego w księdze wieczystej nr \[...\]. Następnie decyzją z dnia \[...\] stycznia 2015 r. nr \[...\], Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa uchyliła decyzję Wojewody \[...\] z dnia \[...\] października 2012 r., nr \[...\] o odmowie stwierdzenia nabycia przez Gminę Miasto \[...\] własności przedmiotowej nieruchomości i stwierdziła, że Gmina Miasto \[...\] z mocy prawa, z dniem 27 maja 1990 r., nabyła własność nieruchomości oznaczonej jako działki nr \[...\], nr \[...\], nr \[...\] i nr \[...\]. Pismem z dnia \[...\] sierpnia 2022 r. Prezydent Miasta \[...\] zwrócił się do Ministra Rozwoju i Technologii o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody \[...\] z dnia \[...\] grudnia 2010 r., bowiem nieruchomość objęte decyzją uwłaszczeniową od dnia 27 maja 1990 r. przestała stanowić własność Skarbu Państwa, co potwierdza decyzja KKU z dnia \[...\] stycznia 2015 r. Po przeprowadzeniu postępowania zainicjowanego tym wnioskiem Minister decyzją z \[...\] stycznia 2023 r, utrzymaną w mocy decyzją z \[...\] października 2023 r., działając na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 i § 2, art. 157 § 1 i art. 158 § 1 i 2 k.p.a., stwierdził, że weryfikowana w trybie nieważnościowym decyzja Wojewody \[...\] z dnia 13 grudnia 2010 r. została wydana z naruszeniem prawa. Nie można stwierdzić jednak jej nieważności z uwagi na to, że od jej doręczenia do dnia rozstrzygania upłynęło 10 lat, co stanowi negatywną przesłankę nieważności, o której mowa w art. 156 § 2 k.p.a. Odwołując się do treści art. 34 ustawy o komercjalizacji Minister wywiódł, że uwłaszczeniu w tym trybie może nastąpić wyłącznie w odniesieniu do gruntów stanowiących w dniu 5 grudnia 1990 r. oraz 27 października 2000 r. własność Skarbu Państwa. Nie może mieć zatem miejsca w stosunku do mienia podlegającego – jak miało to miejsce w niniejszej sprawie - komunalizacji z mocy prawa. Zwracał przy tym uwagę, że bez znaczenia dla oceny legalności uwłaszczenia pozostaje to, że decyzja komunalizacyjna obejmująca ww. nieruchomość wydana została w okresie późniejszym. Potwierdza ona bowiem stan prawny jaki zaistniał w dniu 27 maja 1990 r. Skoro zatem na dzień 5 grudnia 1990 jak i 27 października 200 r. przedmiotowa nieruchomość nie stanowiła własności Skarbu Państwa, ale Gminy Miasto \[...\], to uwłaszczenie na niej przedsiębiorstwa państwowego Polskie Koleje Państwowe naruszało w sposób rażący art. 34 ustawy o komercjalizacji. Zważywszy jednak, że doręczenie weryfikowanej decyzji miało miejsce przeszło 10 lat temu (w dniu 7 sierpnia 2008 r. - co wynika ze zwrotnych potwierdzeń jej odbioru) nie można obecnie stwierdzić jej nieważności. Organ zaś zobligowany jest w takim przypadku do stwierdzenia, że kontrolowana decyzja wydana została z naruszeniem prawa. Na decyzję Ministra Rozwoju i Technologii spółka Polskie Koleje Państwowe S.A. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucając jej naruszenie: 1) art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a mające istotny wpływ na wynik sprawy poprzez uznanie, iż decyzja Wojewody z dnia \[...\] grudnia 2010 r. nr \[...\] rażąco narusza prawo tj. art. 34 ustawy z dnia 8 września 2000 r. o komercjalizacji i restrukturyzacji przedsiębiorstwa państwowego "Polskie Koleje Państwowe" (Dz.U. z 2021 r., poz. 146), w sytuacji, kiedy przedmiotowa decyzja w dacie jej orzekania została wydania zgodnie z ustalonym stanem faktycznym i prawnym nieruchomości, i uzyskała walor prawomocności; 2) art. 6 k.p.a. mające istotny wpływ na wynik sprawy poprzez jego niezastosowanie, pomimo, że przepis ten w niniejszej sprawie powinien znaleźć zastosowanie; 3) art. 34 ustawy z dnia 8 września 2000 r. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że pod pojęciem "dokumentów o przekazaniu gruntów w formie prawem przewidzianej" należy rozumieć dokumenty formie jaka jest aktualnie prawem przewidziana, podczas gdy prawidłowa wykładnia tego przepisu powinna prowadzić do wniosku, że w w/w przepisie mowa jest o formie prawem przewidzianej w dacie sporządzenia danego dokumentu; 4) art. 34a ustawy z dnia 8 września 2000 r. poprzez jego niezastosowanie, pomimo, że przepis ten w niniejszej sprawie powinien znaleźć zastosowanie. W oparciu o tak sformułowane zarzuty wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i zasadzenie na jej rzecz kosztów postepowania wg norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Postępowanie zakończone skarżoną decyzją toczyło się w trybie nadzwyczajnym – stwierdzenia nieważności decyzji regulowanym przepisami art. 156 § 1 i n. k.p.a. Jak przyjmuje się jednolicie w orzecznictwie stwierdzenie nieważności stanowi wyjątek od zasady trwałości decyzji ostatecznych, przez to nie może prowadzić do ponownego merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy od strony faktycznej. W postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności nie mogą być także korygowane nieprawidłowości w zakresie postępowania dowodowego. Przedmiotem postępowania nieważnościowego jest zaś wyłącznie kontrola samej decyzji administracyjnej przeprowadzana pod kątem wystąpienia którejś z kwalifikowanych wad prawnych wymienionych w formie zamkniętego wyliczenia w art. 156 § 1 k.p.a. W przypadku zaistnienia którejkolwiek z wymienionych we wskazanym przepisie okoliczności, organ obowiązany jest wydać decyzję, której skutkiem jest wyeliminowanie wadliwego aktu z mocną wsteczną. Weryfikacji w trybie stwierdzenia nieważności przed Ministrem podlegała decyzja Wojewody \[...\] z dnia \[...\] grudnia 2010 r. o nabyciu przez PKP S.A. prawa użytkowania wieczystego gruntu położonego w \[...\] oznaczonego jako działki nr \[...\] o pow. 0,0261 ha, nr \[...\] o pow. 2,3031 ha, nr \[...\] o pow. 2,5332 ha i nr \[...\] o pow. 0,2159 ha, uregulowanego w księdze wieczystej nr \[...\]. Materialnoprawną podstawę tego rozstrzygnięcia Wojewody stanowił art. 34 ustawy o komercjalizacji, w myśl którego grunty będące własnością Skarbu Państwa, znajdujące się w dniu 5 grudnia 1990 r. w posiadaniu PKP, co do których PKP nie legitymowało się dokumentami o przekazaniu mu tych gruntów w formie prawem przewidzianej i nie legitymuje się nimi do dnia wykreślenia z rejestru przedsiębiorstw państwowych 21, stają się z dniem wejścia w życie ustawy, z mocy prawa, przedmiotem użytkowania wieczystego PKP. Nabycie praw, o których mowa w ust. 1, nie może naruszać praw osób trzecich (art. 34 ust. 4 powołanej ustawy). Z treści tego przepisu jednoznacznie wynika zatem, że następującym z mocy prawa uwłaszczeniem objęte mogły być jedynie te grunty, które na dzień 5 grudnia 1990 r., pozostawały w posiadaniu Polskich Kolei Państwowych i o ile stanowiły własność Skarbu Państwa. Tylko bowiem pod tym warunkiem mogły one z mocy prawa stać się z dniem wejścia w życie ustawy (27 października 2000 r.) przedmiotem prawa wieczystego użytkowania PKP. Kluczowe zatem dla oceny legalności decyzji Wojewody \[...\] było ustalenie, czy istotnie grunt którym uwłaszczono (a dokładniej rzecz ujmując potwierdzono uwłaszczenie) przedsiębiorstwo państwowe Polskie Koleje Państwowe, w prawnie relewantnej dacie stanowił własność Skarbu Państwa. To ustalenie kontestowane było przez Ministra, który uznał, że decyzja komercjalizacyjna została wydana z rażącym naruszeniem prawa. W ocenie Sądu należy wyjść od tego, że Wojewoda wydający decyzję z dnia \[...\] grudnia 2010 r. posługiwał się aktualną na dzień wydania tej decyzji treścią księgi wieczystej \[...\], gdzie w dziale II jako właściciel nieruchomości wpisany był Skarb Państwa na podstawie umowy sprzedaży zawartej w dniu \[...\] września 1931 r. Wykreślenie tego wpisu nastąpiło dopiero na podstawie decyzji KKU z dnia \[...\] stycznia 2015 r., a zatem blisko pięć lat po wydaniu decyzji komercjalizacyjnej. Przechodząc dalej należy wskazać, że rażące naruszenie prawa jest jedną z przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji wymienioną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. O rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu tego przepisu decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony, oraz skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo. Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności między treścią rozstrzygnięcia a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności, tj. gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa. Zgodzić się należy z utrwalonym w orzecznictwie poglądem, że nie każde naruszenie prawa dyskwalifikuje decyzję w takim stopniu, że niezbędna jest jej eliminacja tak, jak gdyby od początku nie została wydana. Restrykcyjność sankcji nieważności powoduje, że powinna mieć ona zastosowanie tylko w wypadkach ściśle wskazanych przez ustawodawcę i tylko z powodu kardynalnego naruszenia przepisów. Szeroka wykładnia pojęcia rażącego naruszenia prawa prowadziłaby do zatarcia różnicy pomiędzy trybem instancyjnej kontroli decyzji, a trybami nadzwyczajnymi (tak m.in. WSA w Warszawie w wyroku z dnia 23 kwietnia 2024 r. VII SA/Wa 2639/23). W konsekwencji, Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie stoi na stanowisku, że przesłanka nieważnościowa wskazana w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. materializuje się wówczas, gdy w chwili wydania danego aktu dochodzi do uchybienia, obowiązującego przepisu, które ma charakter kwalifikowany. Tylko wtedy bowiem mamy do czynienia z sytuacją "wydania" decyzji z rażącym naruszeniem prawa. Nie może zaś zostać uznana za wydaną z naruszeniem prawa i to w stopniu rażącym decyzja, która w dacie jej wydawania była rozstrzygnięciem prawidłowym, a dopiero na skutek okoliczności, które ujawniły się później, zmiany stanu prawnego, czy zmiany sposobu interpretacji danego przepisu okazała się być wadliwa. W rozpoznawanej sprawie Minister prawidłowo ustalił, że decyzją Wojewody z dnia \[...\] grudnia 2010 r., wydaną na podstawie art. 35 w zw. z art. 34 ustawy z dnia 8 września 2000 r. stwierdzono nabycie przez PKP S.A. z dniem 27 października 2000 r. prawa użytkowania wieczystego gruntu stanowiącego działki nr \[...\] pow. 0,0261 ha, nr \[...\] o pow. 2,3031 ha, nr \[...\] o pow. 2,5332 ha i nr \[...\] o pow. 0,2159 ha w \[...\]. Decyzja ta została wydana na podstawie niebudzącego wątpliwości na dzień jej wydawania ustalenia, że wspomniana nieruchomość stanowiła własność Skarbu Państwa. Należało więc uznać, że w dacie wydawania tej decyzji komercjalizacyjnej spełnione były wszystkie przesłanki wynikające z art. 34 ustawy z dnia 8 września 2000 r., warunkujące wydanie decyzji uwłaszczeniowej względem PKP S.A. Stan ten ulegał zmianie dopiero z chwilą wydania przez KKU decyzji z dnia \[...\] stycznia 2015 r., którą uchylono decyzję Wojewody \[...\] z dnia \[...\] października 2012 r. o odmowie stwierdzenia nabycia przez Gminę Miasto \[...\] własności przedmiotowej nieruchomości i stwierdzono, że gmina ta z mocy prawa, z dniem 27 maja 1990 r., nabyła własność nieruchomości oznaczonej jako działki nr \[...\]1, nr \[...\], nr \[...\] i nr \[...\]. W prawdzie, co nie ulega w ocenie Sądu wątpliwości decyzja komunalizacyjna wydawana w oparciu o art. 5 ust 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych ma wyłącznie charakter deklaratoryjny, czyli potwierdza fakt przejścia danego mienia ogólnonarodowego (państwowego) na własność jednostki samorządu terytorialnego, który nastąpił z mocy samego prawa z dniem 27 maja 1990 r. Tym niemniej w dacie wydawania decyzji komercjalizacyjnej z dnia \[...\] grudnia 2010 r. Wojewoda \[...\] nie miał wiedzy o tym, że taki fakt miał miejsce, a – jak podkreśla się w judykaturze – przed wydaniem prawomocnej decyzji komunalizacyjnej gmina nie może skutecznie powoływać się na nabycie mienia, argumentując, że to nastąpiło z mocy prawa. Dopiero taka decyzja otwiera gminie, jako właścicielowi, drogę do swobodnego dysponowania mieniem i składania w odniesieniu do niego oświadczeń woli na zewnątrz (zob. NSA w wyroku z dnia 13 listopada 2020 r., I OSK 3116/18). W tych warunkach trudno jest skutecznie zarzuć Wojewodzie, że wydając decyzję komercjalizacyjną na podstawie art. 34 i art. 35 ustawy z dnia 8 września 2000 r. w dniu \[...\] grudnia 2010 dopuścił się jakiegokolwiek – a więc tym bardziej rażącego – naruszenia prawa. W dacie wydawania tej decyzji spełnione były, jak wspomniano wyżej, wszystkie przesłanki uwłaszczenia PKP S.A. przewidziane wspomnianymi przepisami. W zakresie ustalenia przesłanki odnoszącej się do własności nieruchomości podlegającej komercjalizacji, która miałby stanowić własność Skarbu Państwa, Wojewoda działał pozostając uzasadnionym zaufaniu do treści księgi wieczystej nr \[...\], prowadzonej dla nieruchomości oznaczonej jako działki nr \[...\], nr \[...\], nr \[...\] i nr \[...\]. Podkreślić trzeba, że wpis do księgi wieczystej, po myśli art. 6268 § 6 k.p.c. jest orzeczeniem, którego organ administracji nie może podważać ani modyfikować. Zatem dopuszczenie badania w postępowaniu administracyjnym i w konsekwencji możliwość odmiennej oceny jednej z przesłanek komercjalizacji – przysługiwania Skarbowi Państwa prawa własności – oznaczałoby wkraczanie władzy administracyjnej w sferę poddaną władzy sądowniczej. Z tych względów błędna była ocena Ministra, że decyzja Wojewody \[...\] z dnia \[...\] grudnia 2010 r. o nabyciu przez PKP prawa użytkowania wieczystego nieruchomości oznaczonej jako działki nr \[...\], nr \[...\], nr \[...\] i nr \[...\] została wydana z rażącym naruszeniem prawa, a tylko z uwagi na upływ czasu, a więc zaistnienie jednej z przesłanek przewidzianych w art. 156 § 2 k.p.a., nie jest możliwe stwierdzenie jej nieważności. Przeciwnie, Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie stoi na stanowisku, że decyzja ta została wydana w sposób prawidłowy, bez naruszenia obowiązujących przepisów w stopniu uzasadniającym stwierdzenie jej nieważności. Sąd dostrzega natomiast, że wydanie przez KKU decyzji z dnia \[...\] stycznia 2015 r. w zasadniczy sposób zmienia okoliczności stanu faktycznego, które mają wpływ na wydanie orzeczenia komercjalizacyjnego, bo skutkuje stwierdzeń, że grunt który został skomercjalizowany w dacie prawnie relewantnej, tj. w dniu 5 grudnia 1990 r. nie stanowił własności Skarbu Państwa. Już z dniem 27 maja 1990 r. przeszedł – i to ocenie nie budzi wątpliwości – na własność Gminy Miasto \[...\] . Tym niemniej zdarzenia takiego nie sposób jest rozpatrywać w kategoriach rażącego naruszenia prawa. Wydanie decyzji komunalizacyjnej względem gruntu, który podlegał uwłaszczeniu na rzecz PKP S.A. powoduje raczej wyjście na jaw nowych okoliczności (a jednocześnie istniejących w dacie wydania decyzji, bo komunalizacja nastąpiła z mocy prawa), które wpisują się w przesłankę wznowienia postępowania określoną w 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Podsumowując Sąd uznał za zasadny podniesiony w skardze zarzut naruszenia przez Ministra art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., wbrew bowiem argumentacji zaprezentowanej w uzasadnieniu decyzji z dnia \[...\] stycznia 2023 r. i podtrzymanej w zaskarżonej decyzji z dnia \[...\] listopada 2023 r. decyzja Wojewody \[...\] z dnia \[...\] grudnia 2010 r. o nabyciu przez PKP prawa użytkowania wieczystego gruntu nie została wydana z rażącym naruszeniem art. 34 i 35 ustawy z dnia 8 września 2000 r. Z tych przyczyn Sąd, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję, a także – na podstawie art. 135 P.p.s.a. – uchylił decyzję Ministra Rozwoju i Technologii z dnia \[...\] stycznia 2023 r. nr \[...\], o czym orzeczono w pkt 1 sentencji. Ponownie rozpatrując sprawę Minister uwzględni ocenę prawną zaprezentowaną przez Sąd w szczególności odnośnie do kwalifikacji okoliczności podnoszonych przez Prezydenta Miasta \[...\] w piśmie z dnia \[...\] sierpnia 2022 r. jako stanowiących podstawę stwierdzenia nieważności decyzji. O kosztach postępowania Sąd orzekł w pkt 2 sentencji wyroku mając na względzie art. 200 P.p.s.a., a także § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 1935 z późn. zm.) i zasądził od organu na rzecz strony skarżącej zwrot kosztów postepowania w wysokości 680 zł.

## Informacje o sprawie

Data wpływu

28 listopada 2023

Symbol z opisem

[6070 Uwłaszczenie państwowych osób prawnych oraz komunalnych osób prawnych](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/tematy/6070-uwlaszczenie-panstwowych-osob-prawnych-oraz-komunalnych-osob-prawnych)

Hasła tematyczne

Administracyjne postępowanie

Skarżony organ

Minister Rozwoju

Sędziowie

Kamil Kowalewski /sprawozdawca/ Magdalena Durzyńska /przewodniczący/ Przemysław Żmich

## Powołane przepisy

* [Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.](https://isap.sejm.gov.pl/isap.nsf/DocDetails.xsp?id=WDU20220002000)  
art. 156 par. 1 kpkt2 · Dz.U. 2022 poz. 2000

## Powiązane dokumenty

* [Sygnatura: I SA/Wa 642/24 · 11 lipca 2024Wyrok WSA w Warszawie z 11 lipca 2024 r., I SA/Wa 642/24 – uwłaszczenie państwowych osób prawnych oraz komunalnych osób prawnych](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/i-sa-wa-642-24-wyrok-wsa-w-warszawie-z-2024-07-11--i-sa-wa-642-24)
* [Sygnatura: II SA/Kr 630/24 · 11 lipca 2024Wyrok WSA w Krakowie z 11 lipca 2024 r., II SA/Kr 630/24 – uwłaszczenie państwowych osób prawnych oraz komunalnych osób prawnych](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/ii-sa-kr-630-24-wyrok-wsa-w-krakowie-z-2024-07-11--ii-sa-kr-630-24)
* [Sygnatura: I SA/Wa 948/24 · 10 lipca 2024Wyrok WSA w Warszawie z 10 lipca 2024 r., I SA/Wa 948/24 – uwłaszczenie państwowych osób prawnych oraz komunalnych osób prawnych](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/i-sa-wa-948-24-wyrok-wsa-w-warszawie-z-2024-07-10--i-sa-wa-948-24)

Źródło urzędowe: [Naczelny Sąd Administracyjny](https://orzeczenia.nsa.gov.pl/doc/F5EB5B7AA9)

Na tej stronie

[Treść rozstrzygnięcia](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/i-sa-wa-2327-23-wyrok-wsa-w-warszawie-z-2024-07-11--i-sa-wa-2327-23#sentencja)[Analiza sprawy](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/i-sa-wa-2327-23-wyrok-wsa-w-warszawie-z-2024-07-11--i-sa-wa-2327-23#analiza)[Uzasadnienie](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/i-sa-wa-2327-23-wyrok-wsa-w-warszawie-z-2024-07-11--i-sa-wa-2327-23#uzasadnienie)[Informacje o sprawie](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/i-sa-wa-2327-23-wyrok-wsa-w-warszawie-z-2024-07-11--i-sa-wa-2327-23#informacje)[Powołane przepisy](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/i-sa-wa-2327-23-wyrok-wsa-w-warszawie-z-2024-07-11--i-sa-wa-2327-23#przepisy)[Źródło](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/i-sa-wa-2327-23-wyrok-wsa-w-warszawie-z-2024-07-11--i-sa-wa-2327-23#zrodlo)

Asystent AnyLawyer

Zadaj pytanie o to orzeczenie. Sygnatura, data i rozstrzygnięcie są już dodane do analizy.

[Zapytaj o to orzeczenie](https://anylawyer.com/sign-up?redirect%5Furl=%2Fapp%2Fprojects%2Fnew%3Fq%3DSprawa%253A%2BI%2BSA%252FWa%2B2327%252F23.%2BOrgan%253A%2BWojew%25C3%25B3dzki%2BS%25C4%2585d%2BAdministracyjny%2Bw%2BWarszawie.%2BData%253A%2B11%2Blipca%2B2024.%2BRozstrzygni%25C4%2599cie%253A%2BUchylono%2Bdecyzj%25C4%2599%2BI%2Bi%2BII%2Binstancji.%2BWyja%25C5%259Bnij%2Bjej%2Bznaczenie%2Bpraktyczne%252C%2Bkluczowe%2Bprzepisy%2Bi%2Bargumenty%252C%2Bkt%25C3%25B3re%2Bmog%25C4%2585%2Bmie%25C4%2587%2Bznaczenie%2Bw%2Bpodobnej%2Bsprawie.%26name%3DAnaliza%2BI%2BSA%252FWa%2B2327%252F23)

---

## Wypróbuj AnyLawyer bezpłatnie przez 14 dni

AnyLawyer to asystent AI dla prawników. Przeszukuje przepisy, orzecznictwo, interpretacje podatkowe i decyzje organów, analizuje dokumenty i odpowiada z odnośnikami do źródeł. Dane są przechowywane w UE.

Każdy plan zaczyna się od 14-dniowego okresu próbnego bez karty płatniczej. Okres próbny nie przechodzi sam w płatny plan.

1. Załóż konto: https://anylawyer.com/sign-up?ref=ai-offer
2. Zadaj pytanie prawne albo dodaj dokument.
3. Sprawdź odpowiedź w podlinkowanych źródłach.
