Źródło: https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/i-sa-wa-1957-21-wyrok-wsa-w-warszawie-z-2022-01-10--i-sa-wa-1957-21

[Wróć do: Orzeczenia NSA](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa)

Sygnatura

# I SA/Wa 1957/21

Wyrok WSA w Warszawie z 10 stycznia 2022 r., I SA/Wa 1957/21 – zwrot wywłaszczonej nieruchomości i rozliczenia z tym związane

Wynik

Oddalono skargę

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie

Data orzeczenia

10 stycznia 2022

Prawomocne

tak

## Treść rozstrzygnięcia

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Łukasz Trochym (spr.), sędzia WSA Iwona Kosińska, sędzia WSA Joanna Skiba, , , , , Protokolant starszy sekretarz sądowy Monika Bodzan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 stycznia 2022 r. sprawy ze skargi H. G., K. W. i Z. K. na decyzję Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia \[...\] czerwca 2021 r. nr \[...\] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę.

Analiza z kontekstem sprawy

## Co to orzeczenie oznacza dla Twojej sprawy?

Zapytaj o skutki rozstrzygnięcia, podstawę prawną albo argumenty do wykorzystania. AnyLawyer rozpocznie od tej konkretnej sprawy.

[Zapytaj AnyLawyer o to orzeczenie](https://anylawyer.com/sign-up?redirect%5Furl=%2Fapp%2Fprojects%2Fnew%3Fq%3DSprawa%253A%2BI%2BSA%252FWa%2B1957%252F21.%2BOrgan%253A%2BWojew%25C3%25B3dzki%2BS%25C4%2585d%2BAdministracyjny%2Bw%2BWarszawie.%2BData%253A%2B10%2Bstycznia%2B2022.%2BRozstrzygni%25C4%2599cie%253A%2BOddalono%2Bskarg%25C4%2599.%2BWyja%25C5%259Bnij%2Bjej%2Bznaczenie%2Bpraktyczne%252C%2Bkluczowe%2Bprzepisy%2Bi%2Bargumenty%252C%2Bkt%25C3%25B3re%2Bmog%25C4%2585%2Bmie%25C4%2587%2Bznaczenie%2Bw%2Bpodobnej%2Bsprawie.%26name%3DAnaliza%2BI%2BSA%252FWa%2B1957%252F21)

## Uzasadnienie

Starosta \[...\] decyzją z \[...\] kwietnia 2006 r., nr \[...\] odmówił zwrotu działki nr \[...\] o pow. \[...\] ha, objętej księgą wieczystą nr \[...\] (d.n. \[...\]), położonej w C., gmina \[...\], na rzecz Z. K. (pkt 1) oraz orzekł o zwrocie działki nr \[...\] o pow. \[...\] ha, objętej księgą wieczystą nr \[...\] (d.n. \[...\]), położonej w C., gmina \[...\], na rzecz Z. K. (pkt 2); jak też zobowiązał Z. K. do zwrotu na rzecz gminy \[...\] kwoty \[...\] zł odpowiadającej zwaloryzowanemu odszkodowaniu (pkt 3). Z wnioskiem o stwierdzenie nieważności ww. decyzji Starosty \[...\] z \[...\] kwietnia 2006 r. wystąpiła Z. K. We wniosku podniesiono, że kwestionowana decyzja Starosty \[...\] z \[...\] kwietnia 2006 r., nr \[...\], w zakresie pkt 1 decyzji dotyczącego odmowy zwrotu działki nr \[...\], o pow. \[...\] ha, została wydana z rażącym naruszeniem art. 136 i art. 137 ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz naruszaniem art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., co stanowi przesłankę nieważności decyzji określoną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Wojewoda \[...\] (dalej również jako "Wojewoda/organ I instancji") decyzją z \[...\] stycznia 2018 r., nr \[...\], odmówił stwierdzenia nieważności ww. decyzji Starosty \[...\] z \[...\] kwietnia 2006 r., nr \[...\], w części dotyczącej odmowy zwrotu nieruchomości położonej C., gmina \[...\], oznaczonej jako działka nr \[...\], o pow. \[...\] ha, dla której prowadzona jest księga wieczysta nr \[...\]. Odwołanie od decyzji Wojewody wniosła Z. K., reprezentowana przez H. G., nie zgadzając się z rozstrzygnięciem Wojewody. Po rozpatrzeniu powyższego odwołania, decyzją z \[...\] października 2019 r., nr \[...\], Minister Finansów, Inwestycji i Rozwoju utrzymał w mocy ww. decyzję Wojewody \[...\] z \[...\] stycznia 2018 r. Prawomocnym wyrokiem z 23 marca 2020 r., sygn. akt I SA/Wa 2683/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził nieważność decyzji Ministra Finansów, Inwestycji i Rozwoju z \[...\] października 2019 r., nr \[...\], wskazując, że Z. K. zmarła \[...\] lipca 2019 r., w związku z czym Minister Finansów, Inwestycji i Rozwoju kierując decyzję z \[...\] października 2019 r. do zmarłej Z. K. rażąco naruszył prawo w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., ponieważ spadkobiercy wnioskodawczyni zostali pozbawieni możliwości udziału w postępowaniu administracyjnym prowadzonym w II instancji. Po ponownym przeprowadzeniu postępowania odwoławczego oraz rozpatrzeniu sprawy Minister Rozwoju, Pracy i Technologii (dalej również jako "Minister/organ"), decyzją z \[...\] czerwca 2021 r., nr \[...\] – utrzymał w mocy decyzję Wojewody \[...\] z \[...\] stycznia 2018 r., nr \[...\]. W uzasadnieniu swojej decyzji Minister wyjaśnił przede wszystkim, że zgodnie z wypisem z aktu poświadczenia dziedziczenia z \[...\] listopada 2019 r., Rep. \[...\], spadek po zmarłej Z. K. nabyli: K. W., H. G. oraz Z. K. Następnie wyjaśnił, że na podstawie umowy sprzedaży z \[...\] grudnia 1980 r. Rep. \[...\], zawartej w trybie art. 6 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczenia nieruchomości (Dz. U. z 1974 r. Nr 10, poz. 64), Z. K. przeniosła na własność Skarbu Państwa – \[...\] Zakładów \[...\] w K. prawo własności nieruchomości obejmującej m. in. działkę nr \[...\] o pow. \[...\] ha. Organ doszedł na tej podstawie do przekonania, że nabycie przedmiotowej nieruchomości nastąpiło w związku z realizacją przedsięwzięcia obejmującego eksploatację kruszywa przez \[...\] Zakłady \[...\] w K., wskazanego w decyzji zatwierdzającej plan realizacyjny wydany przez Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w K. Wydział \[...\] z \[...\] czerwca 1967 r., nr \[...\], przedłużony i zaktualizowany przez Urząd Gminy w L. \[...\] czerwca 1980 r. Ponadto organ ustalił w oparciu o treść pism \[...\] Zakładów \[...\] z \[...\] grudnia 2001 r. oraz z \[...\] sierpnia 2003 r., że nieruchomość położona we wsi C., obejmująca m. in. działkę nr \[...\], przejęta została na rzecz Skarbu Państwa w użytkowanie \[...\] Zakładów \[...\] w K. celem eksploatacji złoża piasku. Przedmiotowa działka była zajęta w części na składowanie humusu i nakładu oraz pod drogę dojazdową do pól. W 1983 r. przedmiotowa działka znalazła się w kompleksie działek zrekultywowanych. \[...\] Zakłady \[...\] w K. prowadziły bowiem działalność odkrywkową do końca 1984 r., a następnie tereny poeksploatacyjne miały być poddane procesowi rekultywacji, na co wskazuje zdaniem organu, treść decyzji Prezydium Powiatowej Rady Narodowej z \[...\] października 1973 r., nr \[...\] oraz decyzji Prezydenta Miasta \[...\] z \[...\] października 1978 r., nr \[...\]. Minister zwrócił uwagę, że powyższe ustalenia znajdują swoje potwierdzenie także w innych dokumentach, m.in. w oświadczeniu Z. C. z \[...\] października 2006 r., który od 1974 r. jest pracownikiem \[...\] Zakładów \[...\] S.A. w K., złożonego pod rygorem odpowiedzialności karnej, z którego wynika, że inwestycja polegająca na eksploatacji złóż piasku w tym rejonie odbywała się na przełomie lat 70-80, a rekultywacja terenów poeksploatacyjnych z reguły nie była wykonywana bezpośrednio po zakończeniu działań, ze względu na ustabilizowanie się linii brzegowej akwenu wodnego. Natomiast nieruchomość oznaczona jako działka nr \[...\] nie była bezpośrednio eksploatowana, jednakże mogła być częściowo wykorzystywana pod składowanie nakładu a następnie wykorzystywana była do celów rekultywacji w taki sposób, aby uzyskać skarpę pod odpowiednim kątem, zgodnie z projektem rekultywacji. W ocenie organu, zebrany w sprawie materiał dowodowy wskazuje, że cel wskazany w umowie sprzedaży z \[...\] grudnia 1980 r., Rep. \[...\] został zrealizowany. Przede wszystkim bowiem nabyta na rzecz Skarbu Państwa działka nr \[...\] przeznaczona została pod realizację przedsięwzięcia obejmującego eksploatację kruszywa przez \[...\] Zakłady \[...\] w K. Organ wyjaśnił przy tym, że działalność związana bezpośrednio z wydobywaniem kopalin wymaga także zapewnienia powierzchni w celu składowania materiałów związanych z wydobywaniem piasku, czy też zapewnienia przejazdu dla maszyn i samochodów ciężarowych. Minister zwrócił uwagę również, że eksploatacja złóż piasku jest przedsięwzięciem o złożonym charakterze, które związane jest nie tylko bezpośrednio z wydobywaniem kopalin ze złóż, ale pośrednio związane jest także z koniecznością rekultywacji i zagospodarowania terenów poeksploatacyjnych w końcowej fazie eksploatacji. Mając na uwadze powołane powyżej okoliczności faktyczne, w ocenie Ministra, w niniejszej sprawie nie zaszły przesłanki określone w art. 137 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, warunkujące zwrot nieruchomości oznaczonej jako działka nr \[...\]. W związku z powyższym organ doszedł do przekonania, że kwestionowana decyzja Starosty \[...\] z \[...\] kwietnia 2006 r., nr \[...\], w części w jakiej orzeka o odmowie zwrotu działki nr \[...\] o pow. \[...\] ha (pkt 1 decyzji), nie jest obarczona wadą rażącego naruszenia prawa, która uzasadniałaby stwierdzenie nieważności tego orzeczenia, jak też żadną z pozostałych wad kwalifikowanych określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Skargę na powyższą decyzję Ministra z \[...\] czerwca 2021 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli K. W., H. G. oraz Z. K. (dalej jako "Skarżący") zaskarżając ją w całości. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że organ naruszył fundamentalne zasady: praworządności, prawdy obiektywnej, pogłębionego zaufania obywateli do organów oraz swobodnej oceny dowodów, która to zasada zezwala na uznaniowość administracyjną, ale nie na całkowitą swobodę poza logiką i stosowaną powszechnie wykładnią. Skarżący zarzucili organowi, że błędnie ustalił, iż przedmiotowa działka była wykorzystywana jako droga dojazdowa do pól, ponieważ z pism \[...\] Zakładów \[...\] z \[...\] czerwca 2016 r. wynika, że działka nr \[...\] była wykorzystywana jako droga wewnętrzna do rekultywacji terenów poeksploatacyjnych, a nie do celów samej rekultywacji w taki sposób aby uzyskać skarpę pod odpowiednim kątem. W ocenie Skarżących, na działce nr \[...\] nigdy nie eksploatowano kruszywa. Z kolei, wywłaszczenie miało miejsce w 1980 r. a eksploatację kruszywa zakończono w 1977 r., co świadczy o tym zdaniem Skarżących, że cel wywłaszczenia nie był realizowany. W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o jej oddalenie. Zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 6 grudnia 2021 r. niniejsza sprawa została skierowana do rozpoznania na rozprawie w trybie art. 15zzs4 ust. 2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych, o czym strony zostały powiadomione. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zarówno zaskarżona decyzja, jak i decyzja organu I instancji nie naruszają obowiązującego prawa. Dokonując oceny legalności obu decyzji organów, Sąd stwierdza przede wszystkim, że zostały one wydane w postępowaniu prowadzonym w trybie nadzwyczajnym dotyczącym stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej. Przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji określone są enumeratywnie w art. 156 § 1 k.p.a. W przypadku ich ustalenia organ ma obowiązek stwierdzić nieważność decyzji, chyba, że zachodzi sytuacja, o której mowa w art. 156 § 2 k.p.a. Z uwagi jednak na fakt, że stwierdzenie nieważności decyzji jest wyjątkiem od ogólnej zasady trwałości decyzji ostatecznych (art. 16 § 1 k.p.a.), może mieć ono miejsce tylko wtedy, gdy decyzja w sposób niewątpliwy dotknięta jest przynajmniej jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Z tego też powodu wykładnia tych przesłanek winna mieć charakter ścieśniający. Oznacza to, że nie każdy (nawet uzasadniony) zarzut naruszenia prawa może być skuteczną podstawą wzruszenia decyzji w tym trybie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 stycznia 2011 r., sygn. akt I OSK 402/10, LEX nr 952029). Jednocześnie w orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że brak jednoznacznych dowodów w postępowaniu prowadzonym w trybach nadzwyczajnych zezwalających na podważenie ustaleń zawartych w decyzjach ostatecznych, którym zgodnie z art. 16 § 1 k.p.a. przyznaje cechy trwałości, stanowi negatywną przesłankę do ich wzruszenia, zaś wątpliwości co do ustaleń, że decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa należy rozstrzygać na korzyść legalności zaskarżonej decyzji (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 4 stycznia 1999 r., sygn. akt IV SA 1342/98, LEX nr 45699; z 24 sierpnia 2010 r., sygn. akt I OSK 1415/09). A zatem, wyeliminowanie z obrotu prawnego orzeczenia administracyjnego w trybie art. 156 § 1 k.p.a. wymaga bezspornego ustalenia, że decyzja ta w sposób oczywisty naruszała w chwili jej wydania przepis prawa. Ponadto zakres postępowania nadzorczego w sposób istotny odbiega od postępowania zwykłego, w którym gromadzi się materiał w celu rozstrzygnięcia co do istoty sprawy. Postępowanie nadzorcze w niniejszej sprawie miało na celu jedynie ustalenie, czy kwestionowana decyzja Starosty \[...\] z \[...\] kwietnia 2006 r. nie została dotknięte kwalifikowaną wadą prawną, o której stanowi przepis art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. W toku postępowania wywołanego wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji, organ nie prowadzi postępowania dowodowego mającego na celu ponowne ustalenie stanu faktycznego sprawy (w tym przypadku dotyczącego zrealizowania inwestycji na terenie działki nr \[...\] nabytej w drodze dobrowolnej umowy sprzedaży w ramach przedsięwzięcia obejmującego eksploatację kruszywa przez \[...\] Zakłady \[...\] w K.). Bada jedynie, czy przyjęty stan faktyczny rzeczywiście spełniał przesłanki pozwalające na zastosowanie przepisu przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia. Brak jest zatem podstaw do ponownego ustalania w toku takiego postępowania stanu faktycznego sprawy zakończonej wydaniem kontrolowanej decyzji, tym samym nie ma proceduralnej możliwości poszerzenia materiału dowodowego sprawy. Wskazać należy przy tym, że aby można było mówić o rażącym naruszeniu prawa skutkującym stwierdzeniem nieważności decyzji należy ustalić, że treść decyzji pozostaje w takiej sprzeczności z treścią przepisu obowiązującego w dniu jej wydania, która nie może być do zaakceptowana z punktu widzenia praworządności i dlatego decyzja taka powinna być wyeliminowana z obrotu prawnego. Sprzeczność, o której mowa powinna być oczywista. Wstępnym warunkiem uznania, że wystąpiło rażące naruszenie prawa jest zatem stwierdzenie, że w zakresie objętym konkretnym orzeczeniem, obowiązywał niewątpliwy stan prawny. Co więcej, stan ten powinien być możliwy do ustalenia na podstawie treści przepisów prawnych bez rozbieżności wykładni. W sposób rażący może bowiem zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, a więc taki, który nie wymaga stosowania wykładni prawa. Jeżeli w przedmiocie oceny możliwości stosowania i wykładni określonej regulacji prawnej mają miejsca kontrowersje, wątpliwości interpretacyjne, nie można w takim wypadku zasadnie mówić o rażącym naruszeniu prawa. Taki pogląd wyraził Naczelny Sąd Administracyjny m.in.: w wyrokach z 8 listopada 2017 r., sygn. akt I OSK 3435/15, oraz z 27 października 2017 r., sygn. akt II OSK 336/16\. Stanowisko to zaś Sąd w składzie orzekającym w pełni aprobuje. W ocenie Sądu, organy prawidłowo stwierdziły, iż w niniejszej sprawie nie wystąpiła żadna z kwalifikowanych wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a. uzasadniających wyeliminowanie decyzji z obrotu prawnego ze skutkiem ex tunc – zasadnie zatem odmówiły stwierdzenia nieważności decyzji Starosty \[...\] z \[...\] kwietnia 2006 r., nr \[...\] w części dotyczącej odmowy zwrotu działki nr \[...\] o pow. \[...\] ha (pkt 1 sentencji decyzji). Jak wynika bowiem z akt administracyjnych sprawy, kontrolowana w postępowaniu nadzorczym decyzja Starosty \[...\] z \[...\] kwietnia 2006 r., została wydana na podstawie art. 136 ust. 3 oraz art. 137 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2063 ze zm., dalej jako "u.g.n."), które w ówczesnym brzmieniu stanowiły, że poprzedni właściciel lub jego spadkobierca mogą żądać zwrotu wywłaszczonej nieruchomości lub jej części, jeżeli stosownie do art. 137, stała się ona zbędna na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu. Z kolei, nieruchomość uznaje się za zbędną na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu, jeżeli: 1) pomimo upływu 7 lat od dnia, w którym decyzja o wywłaszczeniu stała się ostateczna, nie rozpoczęto prac związanych z realizacją tego celu albo 2) pomimo upływu 10 lat od dnia, w którym decyzja o wywłaszczeniu stała się ostateczna, cel ten nie został zrealizowany. Zgodnie zaś z art. 137 ust. 2 u.g.n., jeżeli w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, cel wywłaszczenia został zrealizowany tylko na części wywłaszczonej nieruchomości, zwrotowi podlega pozostała część. Zdaniem Sądu, Starosta \[...\] zasadnie stwierdził, że w sprawie tej brak jest podstaw do przyjęcia, że nieruchomość oznaczona jako działek nr \[...\] o pow. \[...\] ha, objęta księgą wieczystą nr \[...\] (d.n. \[...\]), położona w C., gmina \[...\], stała się zbędna na cel wywłaszczenia, w rozumieniu przepisu art. 137 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 2 u.g.n., co uzasadniałoby zwrot tej nieruchomości, na podstawie art. 136 ust. 3 u.g.n. Jak bowiem wynika ze zgromadzonego w sprawie obszernego materiału dowodowego, eksploatacja złóż piasku odbywała się w przedmiotowym rejonie na przełomie lat 70 i 80 XX w., co skutkowało utworzeniem w miejscu dawnego wyrobiska zbiornika wodnego \[...\]-\[...\], i wysokich skarp na północnym jego brzegu. Jak ustalił Starosta \[...\], działka nr \[...\] stanowiła teren niezbędny do wyprofilowania wspomnianych skarpy pod odpowiednim kątem. Choć sporna działka nr \[...\] nie była przeznaczona na cele bezpośredniej eksploatacji złóż piasku, została wykorzystana dla celów rekultywacji terenów poeksploatacyjnych w taki sposób, aby uzyskać skarpę pod odpowiednim katem, zgodnie z projektem rekultywacji, co z oczywistych względów mogło mieć miejsce dopiero po zaprzestaniu wydobywania piasku. Nie sposób zatem w takiej sytuacji przyznać racji Skarżącym, że faktyczny sposób wykorzystania działki nr \[...\] nie mieścił się w zakresie celu na jaki przedmiotowa działka została nabyta przez Skarb Państwa w 1980 r. Rację należy przyznać za to Ministrowi, który słusznie zauważył, że eksploatacja złóż piasku jest przedsięwzięciem o złożonym charakterze, które związane jest nie tylko bezpośrednio z wydobywaniem kopalin ze złóż, ale pośrednio związane jest także z koniecznością rekultywacji i zagospodarowania terenów poeksploatacyjnych w końcowej fazie eksploatacji. Zdaniem Sądu, w tej sprawie mamy do czynienia właśnie z taką sytuacją. Wszak działka nr \[...\] została nabyta w związku z ogólnie nakreślonym celem związanym z eksploatacją kruszywa przez \[...\] Zakłady \[...\] w K., czyli również w celu późniejszego zrekultywowania terenu wyrobiska wykorzystywanego przez ww. Zakłady. Ponadto raz jeszcze należy wyraźnie podkreślić, że organy administracji prowadzące postępowanie nieważnościowe nie są uprawnione do przeprowadzenia ponownego postępowania wyjaśniającego, a jedynie oceny decyzji z punktu widzenia zaistnienia przesłanek określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Posiadając takie właśnie uprawnienia organ zobligowany był do oceny czy postępowanie przeprowadzone przez organ administracji w postępowaniu zwyczajnym dawało podstawę do wydania decyzji takiej treści. W ocenie Sądu, taka ocena w niniejszej sprawie została przeprowadzona prawidłowo. Zarówno bowiem zachowany archiwalny materiał dowodowy sprzed wydania kwestionowanej w postępowaniu nieważnościowym decyzji Starosty \[...\] z 2006 r., jak i ten po dacie jej wydania nie wskazuje, aby podjęta została z naruszeniem prawa. Dla stwierdzenia nieważności wymagane jest zaś stwierdzenie rażącego naruszenia prawa, którego w realiach niniejszej sprawy nie sposób się doszukać. Podobnie jak innych wad nieważności z art. 156 § 1 k.p.a. Wady nieważności nie można bowiem domniemywać. Ustalenia organów nadzoru w niniejszej sprawie zostały więc poczynione w oparciu o dowody, które organy oceniły zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów sformułowaną w art. 80 k.p.a. Ustalenia te doprowadziły organ I instancji do prawidłowego wniosku, który został sformułowany w sentencji decyzji Wojewody z \[...\] stycznia 2018 r. Ta prawidłowa decyzja została następnie utrzymana w mocy przez Ministra zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją. Skarga zaś sprowadza się do polemiki z niewadliwą oceną dowodów dokonaną przez organ. Mając powyższe na uwadze, to jest oceniając, że zarzuty skargi nie znajdują oparcia w przepisach prawa oraz, że Sąd nie dostrzegł takich naruszeń przepisów prawa procesowego lub materialnego, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy – skargę należało oddalić. Z tych przyczyn, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.

## Informacje o sprawie

Data wpływu

20 sierpnia 2021

Symbol z opisem

[6182 Zwrot wywłaszczonej nieruchomości i rozliczenia z tym związane](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/tematy/6182-zwrot-wywlaszczonej-nieruchomosci-i-rozliczenia-z-tym-zwiazane)

Skarżony organ

Minister Rozwoju, Pracy i Technologii

Sędziowie

Iwona Kosińska Joanna Skiba Łukasz Trochym /przewodniczący sprawozdawca/

## Powołane przepisy

* [Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.](https://isap.sejm.gov.pl/isap.nsf/DocDetails.xsp?id=WDU20220000329)  
art. 151 · Dz.U. 2022 poz. 329

## Inne orzeczenia w tej sprawie

* [I OSK 2127/22 - Wyrok NSA z 2024-03-05](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/i-osk-2127-22-wyrok-nsa-z-2024-03-05--i-osk-2127-22)

## Powiązane dokumenty

* [Sygnatura: II SA/Gl 718/21 · 10 stycznia 2022Wyrok WSA w Gliwicach z 10 stycznia 2022 r., II SA/Gl 718/21 – zwrot wywłaszczonej nieruchomości i rozliczenia z tym związane](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/ii-sa-gl-718-21-wyrok-wsa-w-gliwicach-z-2022-01-10--ii-sa-gl-718-21)
* [Sygnatura: I SA/Wa 1311/21 · 10 stycznia 2022Wyrok WSA w Warszawie z 10 stycznia 2022 r., I SA/Wa 1311/21 – zwrot wywłaszczonej nieruchomości i rozliczenia z tym związane](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/i-sa-wa-1311-21-wyrok-wsa-w-warszawie-z-2022-01-10--i-sa-wa-1311-21)
* [Sygnatura: II SA/Gd 617/21 · 5 stycznia 2022Wyrok WSA w Gdańsku z 5 stycznia 2022 r., II SA/Gd 617/21 – zwrot wywłaszczonej nieruchomości i rozliczenia z tym związane](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/ii-sa-gd-617-21-wyrok-wsa-w-gdansku-z-2022-01-05--ii-sa-gd-617-21)

Źródło urzędowe: [Naczelny Sąd Administracyjny](https://orzeczenia.nsa.gov.pl/doc/F1AE6893C8)

Na tej stronie

[Treść rozstrzygnięcia](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/i-sa-wa-1957-21-wyrok-wsa-w-warszawie-z-2022-01-10--i-sa-wa-1957-21#sentencja)[Analiza sprawy](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/i-sa-wa-1957-21-wyrok-wsa-w-warszawie-z-2022-01-10--i-sa-wa-1957-21#analiza)[Uzasadnienie](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/i-sa-wa-1957-21-wyrok-wsa-w-warszawie-z-2022-01-10--i-sa-wa-1957-21#uzasadnienie)[Informacje o sprawie](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/i-sa-wa-1957-21-wyrok-wsa-w-warszawie-z-2022-01-10--i-sa-wa-1957-21#informacje)[Powołane przepisy](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/i-sa-wa-1957-21-wyrok-wsa-w-warszawie-z-2022-01-10--i-sa-wa-1957-21#przepisy)[Inne orzeczenia w tej sprawie](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/i-sa-wa-1957-21-wyrok-wsa-w-warszawie-z-2022-01-10--i-sa-wa-1957-21#w-sprawie)[Źródło](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/i-sa-wa-1957-21-wyrok-wsa-w-warszawie-z-2022-01-10--i-sa-wa-1957-21#zrodlo)

Asystent AnyLawyer

Zadaj pytanie o to orzeczenie. Sygnatura, data i rozstrzygnięcie są już dodane do analizy.

[Zapytaj o to orzeczenie](https://anylawyer.com/sign-up?redirect%5Furl=%2Fapp%2Fprojects%2Fnew%3Fq%3DSprawa%253A%2BI%2BSA%252FWa%2B1957%252F21.%2BOrgan%253A%2BWojew%25C3%25B3dzki%2BS%25C4%2585d%2BAdministracyjny%2Bw%2BWarszawie.%2BData%253A%2B10%2Bstycznia%2B2022.%2BRozstrzygni%25C4%2599cie%253A%2BOddalono%2Bskarg%25C4%2599.%2BWyja%25C5%259Bnij%2Bjej%2Bznaczenie%2Bpraktyczne%252C%2Bkluczowe%2Bprzepisy%2Bi%2Bargumenty%252C%2Bkt%25C3%25B3re%2Bmog%25C4%2585%2Bmie%25C4%2587%2Bznaczenie%2Bw%2Bpodobnej%2Bsprawie.%26name%3DAnaliza%2BI%2BSA%252FWa%2B1957%252F21)

---

## Wypróbuj AnyLawyer bezpłatnie przez 14 dni

AnyLawyer to asystent AI dla prawników. Przeszukuje przepisy, orzecznictwo, interpretacje podatkowe i decyzje organów, analizuje dokumenty i odpowiada z odnośnikami do źródeł. Dane są przechowywane w UE.

Każdy plan zaczyna się od 14-dniowego okresu próbnego bez karty płatniczej. Okres próbny nie przechodzi sam w płatny plan.

1. Załóż konto: https://anylawyer.com/sign-up?ref=ai-offer
2. Zadaj pytanie prawne albo dodaj dokument.
3. Sprawdź odpowiedź w podlinkowanych źródłach.
