Źródło: https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/i-sa-wa-1642-17-wyrok-wsa-w-warszawie-z-2018-06-19--i-sa-wa-1642-17

[Wróć do: Orzeczenia NSA](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa)

Sygnatura

# I SA/Wa 1642/17

Wyrok WSA w Warszawie z 19 czerwca 2018 r., I SA/Wa 1642/17 – przejęcie gospodarstw rolnych

Wynik

Uchylono decyzję w całości i zobowiązano organ do wydania decyzji - art.145a §1 ustawy PoPPSA

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie

Data orzeczenia

19 czerwca 2018

Prawomocne

tak

## Treść rozstrzygnięcia

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Pirogowicz (spr.) Sędziowie WSA Bożena Marciniak WSA Przemysław Żmich Protokolant specjalista Aleksandra Borkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi J. P. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia \[...\] lipca 2017 r. nr \[...\] w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa 1\. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Wojewody \[...\] z dnia \[...\] kwietnia 2014 r. nr \[...\]; 2\. zobowiązuje Wojewodę \[...\] do wydania decyzji stwierdzającej nieważność decyzji Prezydium Dzielnicowej Rady Narodowej \[...\] z dnia \[...\] grudnia 1966 r. nr \[...\] - w terminie jednego miesiąca od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 3\. zasądza od Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi na rzecz J. P. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Analiza z kontekstem sprawy

## Co to orzeczenie oznacza dla Twojej sprawy?

Zapytaj o skutki rozstrzygnięcia, podstawę prawną albo argumenty do wykorzystania. AnyLawyer rozpocznie od tej konkretnej sprawy.

[Zapytaj AnyLawyer o to orzeczenie](https://anylawyer.com/sign-up?redirect%5Furl=%2Fapp%2Fprojects%2Fnew%3Fq%3DSprawa%253A%2BI%2BSA%252FWa%2B1642%252F17.%2BOrgan%253A%2BWojew%25C3%25B3dzki%2BS%25C4%2585d%2BAdministracyjny%2Bw%2BWarszawie.%2BData%253A%2B19%2Bczerwca%2B2018.%2BRozstrzygni%25C4%2599cie%253A%2BUchylono%2Bdecyzj%25C4%2599%2Bw%2Bca%25C5%2582o%25C5%259Bci%2Bi%2Bzobowi%25C4%2585zano%2Borgan%2Bdo%2Bwydania%2Bdecyzji%2B-%2Bart.145a%2B%25C2%25A71%2Bustawy%2BPoPPSA.%2BWyja%25C5%259Bnij%2Bjej%2Bznaczenie%2Bpraktyczne%252C%2Bkluczowe%2Bprzepisy%2Bi%2Bargumenty%252C%2Bkt%25C3%25B3re%2Bmog%25C4%2585%2Bmie%25C4%2587%2Bznaczenie%2Bw%2Bpodobnej%2Bsprawie.%26name%3DAnaliza%2BI%2BSA%252FWa%2B1642%252F17)

## Uzasadnienie

Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi decyzją z \[...\] lipca 2017 r. nr \[...\], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 156 § 1 pkt 4 i art. 156 § 2 oraz art. 158 § 2 k.p.a., uchylił decyzję Wojewody \[...\] z \[...\] kwietnia 2014 r. nr \[...\] i stwierdził, że decyzja Prezydium Dzielnicowej Rady Narodowej \[...\] z \[...\] grudnia 1966 r. nr \[...\] wydana została z naruszeniem prawa, wskazując jednocześnie, że nie można stwierdzić jej nieważności z uwagi na upływ 10 lat od jej doręczenia. Decyzja Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi wydana została przy następujących ustaleniach stanu faktycznego sprawy. Decyzją z \[...\] grudnia 1966 r. Prezydium Dzielnicowej Rady Narodowej \[...\] orzekło przejęciu na własność Skarbu Państwa, w trybie art. 9 ust. 1-3 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. - o sprzedaży nieruchomości rolnych oraz uprządkowaniu niektórych spraw związanych z przeprowadzeniem reformy rolnej i osadnictwa rolnego (Dz.U. Nr 17, poz. 71), "działki gruntu o pow. \[...\] ha, położonej w Ł. przy ul. \[...\] , stanowiącej własność H. G.". W motywach rozstrzygnięcia wskazano, że \[...\] marca 1948 r. grunt ten jako opuszczony przejęty został przez Państwowy Fundusz Ziemi i wydzierżawiony A. B., który nadal go dzierżawi. Decyzję doręczono przedstawicielowi nieobecnego H. G. - adwokatowi C. M., którego na owego przedstawiciela wyznaczył na wniosek organu Sąd Powiatowy dla Miasta \[...\] postanowieniem z \[...\] listopada 1966 r. \[...\]. Dla przejętej nieruchomości postanowieniem Państwowego Biura Notarialnego z \[...\]lutego 1967 r. urządzono Zbiór Dokumentów nr \[...\]. Faktycznie przedmiotowa nieruchomość stanowiła wówczas własność Ignacego i J. małż P. w udziale 4/5 części oraz M.G. w udziale \[...\] częsci i wchodziła w skład szeregu działek o łącznej pow. \[...\] ha, objętych księgą pn. "\[...\]" rep. hip. \[...\] (później KW nr \[...\]), które nabyli oni od H. M. umową z \[...\] listopada 1957 r. Rep. A Nr \[...\]. Pierwotnie nieruchomość stanowiła zaś własność zmarłych w 1939 r. H. M. z d. G.oraz A. S.z d. G. (vide zaświadczenia Sądu Powiatowego dla \[...\] z \[...\] r.), których następcą prawnym był S. M., po którym z kolei dziedziczył H. M., co stwierdzono postanowieniem Sądu Powiatowego w \[...\] Wydział Zamiejscowy w \[...\] z \[...\] grudnia 1955 r. \[...\]. Dla sprzedanej przez H.M. nieruchomości złożono, po oddzieleniu z księgi nr \[...\], nową księgę wieczystą oznaczoną nr \[.\] (w wersji elektronicznej \[...\]), gdzie jako właścicieli nieruchomości ujawnieni pozostają ww. nabywcy nieruchomości. Aktualnie nieruchomości objęte decyzją z \[...\] grudnia 1966 r. odpowiadają uregulowanym w ww. księdze działkom nr nr: \[...\].. Pismem z 12 grudnia 1993 r. J. P. (jeden z następców prawnych małż. P.) wystąpił o stwierdzenie nieważności decyzji z 1966 r., podnosząc argument, że H.G. nigdy nie była właścicielem nieruchomości, a ponadto nigdy nie pozostawała ona we władaniu Państwa. Następnie (pismem z 23 sierpnia 1994 r.) o stwierdzenie jej nieważności wystąpili także spadkobiercy M. G. – J. G., A. G.S. i M. G. Z. Decyzją z \[...\] kwietnia 2014 r. Wojewoda \[...\] odmówił stwierdzenia nieważności kontrolowanej decyzji podnosząc, że w świetle dokumentów zgormadzonych w aktach zaistniały przesłanki określone w art. 9 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o sprzedaży państwowych nieruchomości rolnych (...), umożliwiające przejęcie nieruchomości. Przed dniem wejścia w życie tej ustawy nieruchomość rolna położona przy ul. \[...\] w \[...\] objęta była bowiem we władanie Państwa i pozostawała w nim nadal. To natomiast, że obecnie ujawnione zostało, iż w 1957 r. doszło do jej sprzedaży na rzecz małżonków P. oraz M. G. (o czym organ orzekający wówczas nie wiedział), może być rozpatrywane w kategorii przesłanki wznowieniowej, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., a nie podstawy stwierdzenia nieważności decyzji. W następstwie rozpoznania odwołania, Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi decyzją z \[...\] lipca 2017 r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., uchylił w całości decyzję Wojewody \[...\] i na podstawie art. 156 § 1 pkt 4 w zw. z art. 156 § 2 i art. 158 § 2 k.p.a. stwierdził, że kontrolowana w postępowaniu nadzorczym decyzja Prezydium Dzielnicowej Rady Narodowej \[...\] wydana została z naruszeniem prawa, jednakże nie można stwierdzić jej nieważności ze względu na upływ 10 lat od jej doręczenia. Minister podzielił ocenę Wojewody, iż w świetle materiału zgromadzonego w aktach decyzja z \[...\] grudnia 1966 r., z punktu widzenia przesłanek określonych w art. 9 ust. 1 ustawy z 1958 r., nie narusza prawa. Jednakże jej kwalifikowana wadliwość prawna wynika z faktu skierowania jej do osoby nie będącej stroną w sprawie, tj. H.G., który nie był właścicielem przejętej nieruchomości. Oznacza to, że decyzja ta od dnia jej wydania obarczona była wadą z art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. Zważywszy jednak na to, że stosowanie do art. 156 § 2 k.p.a., nie można stwierdzić nieważności decyzji obarczonej ww. wadą jeżeli od jej doręczenia upłynęło 10 lat – a tak sytuacja miał miejsce w rozpoznawanej sprawie, gdyż doręczenie decyzji Prezydium Dzielnicowej Rady Narodowej ustanowionemu dla nieobecnego przedstawicielowi nastąpiło 17 grudnia 1966 - Minister opierając się na art. 158 § 2 k.p.a. ograniczył się do stwierdzenia wydania jej z naruszeniem prawa i wyjaśnienia przyczyn z powodu, których nie może stwierdzić jej nieważności. Na decyzję tę J. P. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w warszawie zarzucając jej naruszenie: 1\. art. 156 § 2 k.p.a. poprzez błędne uznanie, że w sprawie przepis ten znajdował zastosowanie, w sytuacji gdy doręczenie decyzji z 15 grudnia 1966 r. H. G. poprzez pełnomocnika adw. C. M. nie mogło wywołać skutku prawnych, gdyż H. G. nigdy nie istniał; 2\. art. 40 k.p.a., poprzez doręczenia przez organ pierwszej instancji decyzji osobie innej niż strona; 3\. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich działań niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, skutkujące: -błędnym ustaleniem, że właścicielem nieruchomości był H. G., w sytuacji gdy do \[...\] listopada 1957 r. był nim H. M. a następnie I. P. i J. P. oraz M. G.; -błędnym ustaleniem, że H. G. (mężczyzna) istniał, w sytuacji gdy z akt wynika, że istniała H. G. (kobieta), która była żoną H. M. poprzedniego właściciela nieruchomości i w dacie wydania decyzji nie żyła, gdyż zmarła \[...\] grudnia 1939 r.; -dowolnym uznaniem, że od doręczenia decyzji upłynęło 10 lat, w sytuacji gdy nie zostały spełnione przesłanki prawidłowego doręczenia z powodu błędnego ustalenia strony przez organ, co w efekcie skutkowało niewysłaniem decyzji do właściwej strony postępowania; -błędnym uznaniem, że nieruchomość była opuszczona w rozumieniu ustawy z 12 marca 1958 r.; -dowolnym uznaniu, że stanowiła ona nieruchomość rolną, podczas gdy zgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego wchodziła wówczas w skład terenu przeznaczonego na cele użyteczności publicznej; -dowolnym uznaniu, że do dnia wydania decyzji dzierżawił ją A. B., podczas gdy zmarł on 3 lata wcześniej; -dowolnym ustaleniem, że umowa dzierżawy z \[...\] października 1961 r. podpisana przez A. B. obejmuje grunt o pow. \[...\] ha, w sytuacji gdy oryginał umowy dotyczy pow. \[...\] ha, a wzmianka dotyczącą pow. \[...\] ha została dopisana odręczanie po sporządzeniu umowy; -dowolnym ustaleniu, że po śmierci wyżej wymienionego nieruchomość była w użytkowaniu jego żony H. B., jak też błędnym uznaniu, ze zrzeczenie się przez nią dzierżawy jest zgodne z prawem i wywołuje skutki prawne, w sytuacji gdy pierwotna umowa dzierżawy wygasła w dniu śmierci dzierżawcy. Skarżący zarzucił nadto decyzji naruszenie art. art.: 6, 8, 9, 10 § 1, 80 i 81 k.p.a. W oparciu o te zarzuty, rozwinięte w motywach skargi, wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji poprzez stwierdzenie nieważności decyzji z \[...\] grudnia 1966 r. oraz zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu decyzji.. O uwzględnienie skargi wniósł z kolei obecny na rozprawie uczestnik postępowania J.Z.– następca prawny M.G. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: skarga jest zasadna, gdyż kwestionowana decyzja Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi jak też poprzedzająca ją decyzja Wojewody \[...\] z \[...\] kwietnia 2014 r. wydane zostały z istotnym naruszeniem przepisów prawa materialnego, aczkolwiek owo naruszenie wynika z zasadniczo innych okoliczności niż akcentowane w skardze. Postępowanie zakończone zaskarżoną decyzją prowadzone było w trybie nadzwyczajnym określonym w art. 156 § 1 i n. k.p.a., a jego przedmiot stanowiła decyzja Prezydium Dzielnicowej Rady Narodowej \[...\] z \[...\] grudnia 1966 r., którą orzeczono o przejęciu na własność Skarbu Państwa "działki gruntu o pow. \[...\] ha, położonej w \[...\] przy ul. \[...\], stanowiącej własność H. G." Istotą tego postępowania było zatem ustalenie, czy jest ona obarczona kwalifikowanymi wadami wymienionymi w art. 156 § 1 k.p.a. i wynikających z tego konsekwencji. Stan faktyczny sprawy, z punktu widzenia kontrolnego charakteru obecnie prowadzonego postepowania, w kluczowych jego elementach – mimo podnoszonych w tym względzie zarzutów - został ustalony przez organy prawidłowo. Niekwestionowaną wszak okolicznością jest, że nieruchomość, o przejęciu której orzekło Prezydium Dzielnicowej Rady Narodowej w dacie wydania decyzji (\[...\] grudnia 1966) nie stanowiła własności H. G., do którego (poprzez ustanowionego dla niego przedstawiciela) decyzja ta została skierowana, ale I. i J. małż P. oraz M. G., którzy nabyli ją na podstawie umowy z \[...\] listopada 1957 r. od H. M. Niesporne także jest, że przynależne im prawa ujawnione zostały w Dziale II urządzonej dla tej nieruchomości księgi wieczystej nr \[...\], który to stan prawny do chwili obecnej nie uległ zmianie. Powyższe ustalenia, pod względem zgodności z obiektywnie istniejącą rzeczywistością, nie budzą wątpliwości Sądu i znajdują potwierdzenie w zgromadzonym w aktach materiale dowodowym, w tym min.: odpisie aktu notarialnego \[...\] listopada 1957 r. rep. A Nr \[...\], odpisach ww. księgi wieczystej, mapy sytuacyjnej dla celów prawnych z 14 lipca 1993 r. obejmującej teren przedmiotowej nieruchomości zawierającej zestawienie oznaczeń hipotecznych i ewidencyjnych działek ją tworzących, czy archiwalnych szkicach nieruchomości sporządzonych na początku lat sześćdziesiątych ub. wieku. Kluczowe zatem dla oceny legalności wydanej w postępowaniu nadzorczym decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi była poprawność subsumcji tak ustalonego stanu faktycznego pod hipotezę normy prawnej zawartej w jednym z punktów § 1 art. 156 k.p.a. Minister bowiem ocenił, że sytuacja taka odpowiada przesłance określonej w punkcie 4 ww. przepisu, tj. stanowi wadę nieważności polegającą na "skierowaniu decyzji do osoby nie będącej stroną w sprawie", co z kolei - zważywszy na upływ czasu od jej doręczenia przekraczający 10 lat - determinowało rozstrzygnięcie sprawy legalności decyzji Prezydium Dzielnicowej Rady Narodowej \[...\] w sposób przewidziany w art. 158 § 2 w zw. z art. 156 § 2 k.p.a., a więc stwierdzeniem wydania jej z naruszeniem prawa oraz wskazaniem okoliczności, z powodu których nie stwierdzono nieważności tej decyzji. Z oceną tą nie sposób się jednak zgodzić. Przede wszystkim zauważyć należy, że z wadą prawna opisaną w art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. mamy do czynienia wówczas, gdy podmiot, do którego skierowano decyzję, nie miał w konkretnej sprawie przymiotu strony postępowania w rozumieniu art. 28 k.p.a., choć samą zdolność do bycia stroną postępowania administracyjnego co do zasady posiadał. Chodzi tu zatem jedynie o władcze kształtowanie stosunku prawnego z podmiotem, który w danej sprawie nie posiada interesu prawnego. Innymi słowy przepis ten odnosi się do takiej sytuacji, w której osoba, do której skierowana została decyzja istnieje, tj. w przypadku osoby fizycznej - żyje, choć nie powinna być stroną tego postępowania administracyjnego, bowiem nie może wykazać się w nim przymiotem strony - w rozumieniu art. 28 k.p.a. (por. wyrok NSA z 15 lutego 2011 r. I OSK 579/10, Lex nr 990265). Tymczasem na gruncie rozpoznawanej sprawy mamy do czynienie z sytuacją zasadniczo odmienną. Jak wynika ze zgromadzonego w aktach materiału dowodowego, H. G., o którego prawie do nieruchomości rozstrzygano i któremu za pośrednictwem ustanowionego przedstawiciela doręczono decyzję z \[...\] grudnia 1966 r., jest postacią w rzeczywistości fikcyjną. Brak jest bowiem jakichkolwiek dowodów świadczących o tym, że osoba o takich danych osobowych, posiadająca przy tym jakiekolwiek związki z nieruchomością położoną w \[...\] przy ul.\[...\], istniała. Przeciwnie, analiza akt archiwalnych prowadzi do wniosku, że została ona w istocie wykreowana przez ówczesne organy na potrzeby postępowania pod wpływem sugestii A. B. ubiegającego się w latach czterdziestych ub. wieku o dzierżawę przedmiotowych nieruchomości, podającego, że stanowią one mienie pożydowskie H. G. (vide protokół zeznania oraz protokół dodatkowy z \[...\] marca 1948 r.). Potwierdza to skądinąd także informacja przekazana Prezydium Dzielnicowej Rady Narodowej w dniu \[...\] października 1966 r. przez Urząd Spraw Wewnętrznych Odział \[...\] o niefigurowaniu H. G. w kartotece ewidencji ludności miasta \[...\]. Dowodów na istnienie takiej osoby próżno także szukać w wystosowanym \[...\] października 1966 r. do Sądu Powiatowego dla m. \[...\], przez Prezydium Dzielnicowej Rady Narodowej m.\[...\] w trybie art. 31 § 1 k.p.a. (w jego pierwotnym brzmieniu) wniosku o wyznaczenie przedstawiciela dla wyżej wymienionego. Sytuacja natomiast, w której decyzja administracyjna rozstrzyga o prawach osoby nieistniejącej, a więc w sposób oczywisty niemającej także zdolności prawnej - którą to zdolność po myśli art. 30 § 1 k.p.a. ocenia się według przepisów prawa cywilnego – nie stanowi (jak przyjął Minister) wady opisanej w art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a., ale wadę rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Analogicznie jak ma to miejsce w przypadku prowadzenia postepowania i skierowania wydanego w nim rozstrzygnięcia do osoby nieżyjącej. Jest to bowiem uchybienie, w wyniku którego powstają skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności. Ażeby można było mówić o postępowaniu administracyjnym, musi istnieć nie tylko organ administracyjny mający zdolność prawną do jego prowadzenia, ale również strona (strony), o prawach której organ ów orzeka w danym postępowaniu. Stwierdzenie zaistnienia tej wady prowadzić z kolei musi do eliminacji z obrotu prawnego obarczonej nią decyzji ze skutkiem ex tunc na podstawie art. 158 § 1 k.p.a., chyba że na przeszkodzie takiemu rozstrzygnięciu stoją nieodwracalne skutki prawne nią wywołane (art. 156 § 2 in fine k.p.a.). Tego rodzaju skutki w rozpoznawanej sprawie nie zachodzą. Jedyną bowiem konsekwencją prawną wydanej decyzji było urządzenie dla nieruchomości nią objętej (niezależnie od istniejącej księgi wieczystej, w której jej stan prawny został już uregulowany) zbioru dokumentów onz. nr \[...\]. W tym stanie rzeczy decyzja Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi stwierdzająca jedynie, że kontrolowana przezeń decyzja Prezydium Dzielnicowej Rady \[...\] z \[...\] grudnia 1966 r., jako obarczona wadą z art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a., wydana została z naruszeniem prawa, sama narusza ww. przepis w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Naruszenie to zaś jest efektem błędnej subsumcji prawidłowo zrekonstruowanego stanu faktycznego pod hipotezę normy prawnej w nim zawartej, a w konsekwencji także błędnym jego zastosowaniem, co z kolei przełożyło się na nieuprawnione w tych uwarunkowaniach zastosowanie w sprawie art. 158 § 2 w zw. z art. 156 § 2 in principio k.p.a. Z tych względów decyzja ta, jak też poprzedzając ją decyzja Wojewody \[...\] odmawiająca stwierdzenia nieważności decyzji z \[...\] grudnia 1966 r., nie mogły się ostać. Sąd za zasadne również uznał w tych uwarunkowaniach zobowiązanie organu wojewódzkiego do wydania w postepowaniu nadzorczym decyzji o określonej treści. Zgodnie bowiem z treścią art. 145a § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) w przypadku, o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a lub pkt 2, jeżeli jest to uzasadnione okolicznościami sprawy, sąd zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie decyzji lub postanowienia wskazując sposób załatwienia sprawy lub jej rozstrzygnięcie, chyba że rozstrzygnięcie pozostawiono uznaniu organu. Taka sytuacja ma miejsce w przedmiotowej sprawie. Stwierdzenie bowiem obarczenia kontrolowanej w postępowaniu nieważnościowym decyzji wadą opisaną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., przy jednoczesnym niezaistnieniu negatywnej przesłanki nieważności z art. 156 § 2 in fine k.p.a., oznacza konieczność wydania przez organ nadzoru decyzji stwierdzającej jej nieważność na podstawie art. 158 § 1 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Stwierdzenie wyżej wymienionej wady czyni jednocześnie zbędnym odnoszenie się do kwestii materialonoprawnych przesłanek warunkujących przejęcie nieruchomości rolnej na rzecz Skarbu Państwa określonych w art. 9 z dnia 12 marca 1958 r. o sprzedaży nieruchomości rolnych (...) oraz podnoszonych w tym względzie zarzutów skargi. Te bowiem miałyby znaczenie, gdyby w aspekcie podmiotowym kształtowany decyzją z \[...\] grudnia 1966 r. stosunek administracyjnoprawny wolny był od wskazanej wady prawnej. Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz art. 135 i art. 145a § 1 ustawy Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w pkt 1 i 2 wyroku. O kosztach postępowania orzeczono natomiast na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 powołanej ustawy oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015 r., poz. 1800 ze zm.).

## Informacje o sprawie

Data wpływu

5 października 2017

Symbol z opisem

[6293 Przejęcie gospodarstw rolnych](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/tematy/6293-przejecie-gospodarstw-rolnych)

Hasła tematyczne

Reforma rolna

Skarżony organ

Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi

Sędziowie

Bożena Marciniak Dariusz Pirogowicz /przewodniczący sprawozdawca/ Przemysław Żmich

## Powołane przepisy

* [Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity](https://isap.sejm.gov.pl/isap.nsf/DocDetails.xsp?id=WDU20170001257)  
art. 156 par. 1, art. 156 par. 2, art. 158 par. 2, art. 28, art. 31 par. 1, art. 30 par. 1 · Dz.U. 2017 poz. 1257
* [Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.](https://isap.sejm.gov.pl/isap.nsf/DocDetails.xsp?id=WDU20170001369)  
art. 146 par. 1 pkt 1 lit. a, art. 135, art. 145a, art. 200, art. 205 par. 2 · Dz.U. 2017 poz. 1369

## Powiązane dokumenty

* [Sygnatura: I SA/Wa 197/18 · 19 czerwca 2018Wyrok WSA w Warszawie z 19 czerwca 2018 r., I SA/Wa 197/18 – przejęcie gospodarstw rolnych](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/i-sa-wa-197-18-wyrok-wsa-w-warszawie-z-2018-06-19--i-sa-wa-197-18)
* [Sygnatura: I SA/Wa 2196/17 · 19 czerwca 2018Wyrok WSA w Warszawie z 19 czerwca 2018 r., I SA/Wa 2196/17 – przejęcie gospodarstw rolnych](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/i-sa-wa-2196-17-wyrok-wsa-w-warszawie-z-2018-06-19--i-sa-wa-2196-17)
* [Sygnatura: I OSK 2117/16 · 19 czerwca 2018Wyrok NSA z 19 czerwca 2018 r., I OSK 2117/16 – przejęcie gospodarstw rolnych](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/i-osk-2117-16-wyrok-nsa-z-2018-06-19--i-osk-2117-16)

Źródło urzędowe: [Naczelny Sąd Administracyjny](https://orzeczenia.nsa.gov.pl/doc/B11ABE5D0F)

Na tej stronie

[Treść rozstrzygnięcia](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/i-sa-wa-1642-17-wyrok-wsa-w-warszawie-z-2018-06-19--i-sa-wa-1642-17#sentencja)[Analiza sprawy](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/i-sa-wa-1642-17-wyrok-wsa-w-warszawie-z-2018-06-19--i-sa-wa-1642-17#analiza)[Uzasadnienie](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/i-sa-wa-1642-17-wyrok-wsa-w-warszawie-z-2018-06-19--i-sa-wa-1642-17#uzasadnienie)[Informacje o sprawie](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/i-sa-wa-1642-17-wyrok-wsa-w-warszawie-z-2018-06-19--i-sa-wa-1642-17#informacje)[Powołane przepisy](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/i-sa-wa-1642-17-wyrok-wsa-w-warszawie-z-2018-06-19--i-sa-wa-1642-17#przepisy)[Źródło](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/i-sa-wa-1642-17-wyrok-wsa-w-warszawie-z-2018-06-19--i-sa-wa-1642-17#zrodlo)

Asystent AnyLawyer

Zadaj pytanie o to orzeczenie. Sygnatura, data i rozstrzygnięcie są już dodane do analizy.

[Zapytaj o to orzeczenie](https://anylawyer.com/sign-up?redirect%5Furl=%2Fapp%2Fprojects%2Fnew%3Fq%3DSprawa%253A%2BI%2BSA%252FWa%2B1642%252F17.%2BOrgan%253A%2BWojew%25C3%25B3dzki%2BS%25C4%2585d%2BAdministracyjny%2Bw%2BWarszawie.%2BData%253A%2B19%2Bczerwca%2B2018.%2BRozstrzygni%25C4%2599cie%253A%2BUchylono%2Bdecyzj%25C4%2599%2Bw%2Bca%25C5%2582o%25C5%259Bci%2Bi%2Bzobowi%25C4%2585zano%2Borgan%2Bdo%2Bwydania%2Bdecyzji%2B-%2Bart.145a%2B%25C2%25A71%2Bustawy%2BPoPPSA.%2BWyja%25C5%259Bnij%2Bjej%2Bznaczenie%2Bpraktyczne%252C%2Bkluczowe%2Bprzepisy%2Bi%2Bargumenty%252C%2Bkt%25C3%25B3re%2Bmog%25C4%2585%2Bmie%25C4%2587%2Bznaczenie%2Bw%2Bpodobnej%2Bsprawie.%26name%3DAnaliza%2BI%2BSA%252FWa%2B1642%252F17)

---

## Wypróbuj AnyLawyer bezpłatnie przez 14 dni

AnyLawyer to asystent AI dla prawników. Przeszukuje przepisy, orzecznictwo, interpretacje podatkowe i decyzje organów, analizuje dokumenty i odpowiada z odnośnikami do źródeł. Dane są przechowywane w UE.

Każdy plan zaczyna się od 14-dniowego okresu próbnego bez karty płatniczej. Okres próbny nie przechodzi sam w płatny plan.

1. Załóż konto: https://anylawyer.com/sign-up?ref=ai-offer
2. Zadaj pytanie prawne albo dodaj dokument.
3. Sprawdź odpowiedź w podlinkowanych źródłach.
