Źródło: https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/i-sa-wa-1373-17-wyrok-wsa-w-warszawie-z-2018-01-24--i-sa-wa-1373-17

[Wróć do: Orzeczenia NSA](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa)

Sygnatura

# I SA/Wa 1373/17

Wyrok WSA w Warszawie z 24 stycznia 2018 r., I SA/Wa 1373/17

Wynik

Oddalono skargę

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie

Data orzeczenia

24 stycznia 2018

Prawomocne

tak

## Treść rozstrzygnięcia

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Marciniak (spr.) Sędziowie WSA Dariusz Pirogowicz WSA Przemysław Żmich Protokolant starszy referent Justyna Kobylarczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi E. K., K. D. na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia \[...\] lipca 2017 r. nr \[...\] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę.

Analiza z kontekstem sprawy

## Co to orzeczenie oznacza dla Twojej sprawy?

Zapytaj o skutki rozstrzygnięcia, podstawę prawną albo argumenty do wykorzystania. AnyLawyer rozpocznie od tej konkretnej sprawy.

[Zapytaj AnyLawyer o to orzeczenie](https://anylawyer.com/sign-up?redirect%5Furl=%2Fapp%2Fprojects%2Fnew%3Fq%3DSprawa%253A%2BI%2BSA%252FWa%2B1373%252F17.%2BOrgan%253A%2BWojew%25C3%25B3dzki%2BS%25C4%2585d%2BAdministracyjny%2Bw%2BWarszawie.%2BData%253A%2B24%2Bstycznia%2B2018.%2BRozstrzygni%25C4%2599cie%253A%2BOddalono%2Bskarg%25C4%2599.%2BWyja%25C5%259Bnij%2Bjej%2Bznaczenie%2Bpraktyczne%252C%2Bkluczowe%2Bprzepisy%2Bi%2Bargumenty%252C%2Bkt%25C3%25B3re%2Bmog%25C4%2585%2Bmie%25C4%2587%2Bznaczenie%2Bw%2Bpodobnej%2Bsprawie.%26name%3DAnaliza%2BI%2BSA%252FWa%2B1373%252F17)

## Uzasadnienie

Decyzją z \[...\] lipca 2017 r., nr \[...\], Minister Infrastruktury i Budownictwa, po rozpatrzeniu wniosku E. K. i K. D. o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy własną decyzję z \[...\] grudnia 2016 r., nr \[...\], o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody \[...\] z \[...\] listopada 2004 r., nr \[...\], w przedmiocie stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 5 grudnia 1990 r. prawa użytkowania wieczystego gruntu oraz prawa własności znajdujących się na nim budynków i urządzeń - w części dotyczącej działki nr \[...\] pochodzącej z uwłaszczonej działki nr \[...\]. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa złożyli E. K. i K. D., reprezentowani przez adwokata. Skarga została złożona w następującym stanie faktycznym i prawnym; Decyzją z \[...\] listopada 2004 r. Wojewoda \[...\], na podstawie art. 200 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, stwierdził nabycie z mocy prawa z dniem 5 grudnia 1990 r. przez Wojewódzki \[...\] w C. prawa użytkowania wieczystego gruntu stanowiącego własność Skarbu Państwa, będącego w dniu 5 grudnia 1990 r. w zarządzie Wojewódzkiego \[...\] w C., stanowiącego teren stadionu GKS i otoczenia położonego w C. oraz prawa własności znajdujących się na nim budynków i urządzeń. Pismem z 16 października 2013 r. Wojewoda \[...\], związany zaleceniami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. zawartymi w wyroku z 7 kwietnia 2011 r., sygn. akt II SA/GI 1318/10, zwrócił się do Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej o rozważenie możliwości wszczęcia z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji Wojewody \[...\] z dnia \[...\] listopada 2004 r., w części dotyczącej działki nr \[...\] pochodzącej z uwłaszczonej działki nr \[...\]. Pismem z dnia 12 marca 2015 r. Minister poinformował Wojewodę \[...\] o braku podstaw do wszczęcia z urzędu postępowania nadzorczego w sprawie. Wnioskiem z 3 czerwca 2015 r. E. K., reprezentowana przez adwokata, wystąpiła do Ministra Infrastruktury i Rozwoju o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody \[...\] z dnia \[...\] listopada 2004 r., w części dotyczącej działki nr \[...\] pochodzącej z uwłaszczonej działki nr \[...\]. Decyzją z \[...\] grudnia 2016 r., Minister Infrastruktury i Budownictwa odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody \[...\] z dnia \[...\] listopada 2004 r., w części dotyczącej działki nr \[...\] pochodzącej z uwłaszczonej działki nr \[...\]. Organ wskazał, że skoro ani w dniu 5 grudnia 1990 r. ani w dniu wydania decyzji z \[...\] listopada 2004 r., nie toczyło się postępowanie o zwrot nieruchomości i nie były zgłoszone roszczenia osób trzecich, nie było przeszkód do stwierdzenia uwłaszczenia Wojewódzkiego \[...\] w C. działką nr \[...\] (aktualnie działka nr \[...\]) Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją z \[...\] grudnia 2016 r. złożyli E. K. i K. D., reprezentowani przez adwokata. Decyzją z \[...\] lipca 2017 r. Minister Infrastruktury i Budownictwa utrzymał w mocy własną decyzję z \[...\] grudnia 2016 r. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia organ nadzoru przywołał treść art. 156 § 1 kpa, orzecznictwo sądów administracyjnych dotyczące rażącego naruszenia prawa, a także treść art. 200 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami stanowiącego podstawę wydania decyzji ostatecznej z \[...\] listopada 2004 r. Minister wskazał następnie, iż w przedmiotowej sprawie orzeczeniem z \[...\] sierpnia 1954 r., utrzymanym w mocy orzeczeniem Komisji Odwoławczej przy Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w S. z dnia \[...\] czerwca 1955 r., Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w S. wywłaszczyło na rzecz Wojewódzkiego \[...\] działki nr \[...\],stanowiące własność S. i I. N. Organ ustalił, że wskazane działki uległy scaleniu, w wyniku czego powstała działka nr \[...\]. Działka nr \[...\] powstała z działki nr \[...\] na mocy decyzji Prezydenta Miasta C. z dnia \[...\] czerwca 2008 r. Wobec powyższego, przedmiotowa działka w dniu 5 grudnia 1990 r. stanowiła własność Skarbu Państwa. Organ podniósł, iż prawo zarządu uwłaszczonego przedsiębiorstwa działką nr \[...\], z której pochodzi działka nr \[...\], wynika z decyzji Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Miejskiego w C. z dnia \[...\] grudnia 1986 r. o wysokości opłat za grunty znajdujące się w zarządzie Wojewódzkiego \[...\] w C. oraz z odpisu z księgi wieczystej nr \[...\] z \[...\] września 2001 r. wydanego przez Sąd Rejonowy w C. Wydział Ksiąg Wieczystych. W ww. księdze jako właściciel została ujawniona Polska Rzeczpospolita Ludowa - Wojewódzki \[...\]. W ocenie organu, powyższe oznacza, że w dniu 5 grudnia 1990 r. właścicielem gruntu był Skarb Państwa, a uwłaszczony podmiot legitymował się prawem zarządu do przedmiotowego gruntu. Organ wskazał, iż okoliczności tych nie kwestionowali skarżący. Minister podniósł, iż zgodnie z art. 200 ust. 4 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. nabycie własności oraz prawa użytkowania wieczystego na podstawie tego przepisu nie może naruszać praw osób trzecich. Oznacza to, że uwłaszczenie nie może nastąpić w razie ujawnienia w chwili orzekania roszczenia o zwrot nieruchomości. Organ wskazał, iż wniosek o zwrot wywłaszczonego gruntu spadkobiercy byłych właścicieli złożyli w dniu 19 lipca 2007 r., a zatem po wydaniu decyzji uwłaszczeniowej z \[...\] listopada 2004 r. Skoro zatem w dniu wydania tej decyzji nie zostały ujawnione prawa osób trzecich do przedmiotowego gruntu, to w ocenie organu nadzoru, nie było przeszkód do uwłaszczenia Wojewódzkiego \[...\] w C działką nr \[...\], z której powstała działka nr \[...\]. Minister wskazał dodatkowo, że sprawa zwrotu spornej działki została ostatecznie zakończona decyzją Wojewody \[...\] z \[...\] sierpnia 2015 r., utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta C. z \[...\] kwietnia 2009 r. o odmowie zwrotu nieruchomości wywłaszczonej. Ponadto, Minister nie podzielił zarzutów skarżących, iż dla rozpatrzenia sprawy o stwierdzenie nieważności decyzji z \[...\] listopada 2004 r. konieczne jest zakończenie postępowania zwrotowego. W ocenie organu, znaczenie ma tutaj jedynie moment złożenia wniosku o zwrot nieruchomości, gdyż on decyduje o chwili ujawnienia praw osób trzecich do nieruchomości będącej przedmiotem niniejszego postępowania. Organ wskazał również, iż w przedmiotowym postępowaniu nie mogą być skutecznie podnoszone zarzuty dotyczące postępowania zwrotowego, gdyż ocena legalności decyzji uwłaszczeniowej nie obejmuje przesłanek do zwrotu nieruchomości. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na ww. decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa złożyli E. K. i K., reprezentowani przez adwokata. Zaskarżonej decyzji zarzucono: 1) naruszenie art. 7 w zw. z art. 77 § 1, art. 78 § 1 i 2 oraz art. 80 kpa poprzez: - brak wyczerpującego zgromadzenia materiału dowodowego na skutek nieprzeprowadzenia dowodu z wizji lokalnej, dokumentacji fotograficznej oraz przesłuchania świadka M. K. - brak wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału sprawy, co doprowadziło organ do poczynienia całkowicie dowolnych i nieuprawnionych ustaleń faktycznych oraz wewnętrzną sprzeczność w samym uzasadnieniu decyzji, - zinterpretowanie wątpliwości co do stanu faktycznego sprawy na niekorzyść strony wnoszącej o ponowne rozpatrzenie, co stanowiło oczywiste naruszenie zasady pierwszeństwa słusznego interesu strony, 2) naruszenie art. 97 w zw. z art. 101 kpa, poprzez wydanie decyzji na podstawie decyzji Wojewody \[...\] z \[...\] sierpnia 2015 r. utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta C. z \[...\] kwietnia 2009 r., która została wydana w trakcie zawieszenia postępowania do momentu wydania decyzji przez właściwego Ministra (tj. zaskarżonej decyzji), a strony nie zostały prawidłowo powiadomione o podjęciu postępowania w tej sprawie, co powinno nastąpić, a co pozbawiło strony możliwości odwołania się od niej; 3) naruszenie art. 8, 9 i 10 w zw. z art. 107 § 3 kpa w poprzez brak precyzyjnego wyjaśnienia podstawy faktycznej i prawnej rozstrzygnięcia, brak wskazania podstawy prawnej, nieuwzględnienia i nieprzeprowadzenia dowodów zawnioskowanych przez pełnomocnika stron (pismo z wnioskami dowodowymi z dnia 19 września I instancji, ich zrozumienie a w konsekwencji ustosunkowanie się do nich w rzeczowy i wyczerpujący sposób; 4) naruszenie art. 39 i 40 kpa poprzez nieuwzględnienie tego, iż decyzja Wojewody \[...\] z \[...\] sierpnia 2015 r. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta C. z \[...\] kwietnia 2009 r. nie została doręczona pełnomocnikowi strony, podczas gdy Wojewoda został poinformowany o wstąpieniu w charakterze pełnomocnika adw. M. R., gdyż pełnomocnictwo zostało złożone w kwietniu 2015 r., a z pism przesyłanych przez organ wojewódzki jasno wynika, iż wiedział on o fakcie zgłoszenia się pełnomocnika - stąd niedoręczenie kluczowej dla sprawy decyzji oraz brak informacji o podjęciu postępowania co stanowi naruszenie prawa; 5) naruszenie art. 6 i 7 kpa poprzez nierespektowanie przez organ nadzoru wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 7 kwietnia 2011 r., sygn. akt II SA/Gl 1381/10, sprostowanego postanowieniem z \[...\] maja 2013 r. wraz z jego uzasadnieniem, który jasno wskazuje, że organ, w tym wypadku Minister, ma stwierdzić nieważność decyzji z \[...\] listopada 2004 r., do czego organ się nie zastosował, a co więcej do momentu wydania decyzji jakiekolwiek czynności w tej sprawie dokonywane przez Wojewodę \[...\] powinny być zawieszone co też nie zostało uczynione; 6) naruszenie art. 136 ust. 3 oraz 137 ust. 1 i 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez odmowę stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody \[...\] z \[...\] listopada 2004 r. w zakresie dotyczącym działki \[...\], która powyższe przepisy naruszyła, co zostało stwierdzone prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 7 kwietnia 2011 r., sygn. akt II SA/Gl 1381/10\. Wskazując na powyższe naruszenia skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i w tym zakresie orzeczenie co do istoty sprawy, ewentualnie o przekazanie organowi sprawy do ponownego rozpatrzenia. W obszernym uzasadnieniu skargi przedstawiono argumentację na poparcie podniesionych w niej zarzutów. W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury i Budownictwa wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z 15 stycznia 2018 r. uczestnik Województwo \[...\] wniósł o oddalenie skargi podzielając przedstawioną w zaskarżonej decyzji wykładnię art. 200 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy organ administracji wydając zaskarżony akt nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Powyższa ocena dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania aktu, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. Natomiast zgodnie z art. 134 ustawy- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.: Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, ze zm.), dalej "ppsa", Sąd badając legalność zaskarżonego aktu nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych kryteriów Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Ministra Infrastruktury i Budownictwa, którą organ odwoławczy utrzymał w mocy własną decyzję z \[...\] grudnia 2016 r. o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody \[...\] z \[...\] listopada 2004 r., w części dotyczącej działki nr \[...\] pochodzącej z uwłaszczonej działki nr \[...\]. Kontrola Sądu w niniejszej sprawie dotyczy zatem decyzji wydanej w postępowaniu nadzwyczajnym stanowiącym formę nadzoru. Przedmiotem tego postępowania jest ustalenie czy decyzja ostateczna dotknięta jest którąkolwiek z wad wymienionych w art. 156 § 1 kpa oraz czy nie zachodzą negatywne przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji, o których mowa w art. 156 § 2 kpa. Oznacza to, że w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji obowiązkiem organu jest rozpatrywanie sprawy wyłącznie w granicach określonych przez art. 156 § 1 kpa. W tym postępowaniu organ administracji publicznej nie jest natomiast władny rozpatrywać sprawy co do jej istoty, jak może to czynić w zwykłym postępowaniu odwoławczym. Organ nadzoru działa tutaj bowiem jako organ kasacyjny i nie może rozstrzygać żadnej innej kwestii merytorycznej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 października 1995 r., sygn. akt III SA 829/95, niepubl., wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 marca 1996 r., sygn. akt III ARN 70/95, publ. OSNAP 1996/18/258). Dodać trzeba, iż stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej jest wyjątkiem od ogólnej zasady trwałości decyzji wynikającej z art. 16 kpa i wymaga bezspornego ustalenia, że kontrolowana decyzja dotknięta jest w sposób niewątpliwy przynajmniej jedną z wad wynikających z art. 156 § 1 kpa. Powołany przepis w pkt 2 nakłada na organ administracji publicznej obowiązek stwierdzenia nieważności decyzji wydanej bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego słusznie przyjmuje się, iż cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa, a istnienie tej sprzeczności da się ustalić przez proste ich zestawienie. Ponadto, o rażącym naruszeniu prawa można mówić jedynie wówczas, gdy decyzja wydana została wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w przepisie prawnym. Kwestionowana przez skarżących decyzja Wojewody \[...\] z \[...\] listopada 2004 r. została wydana, jak wynika z jej treści, na podstawie art. 200 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. Nr 115, poz. 741, ze zm.), dalej zwanej "ugn". Stosownie do art. 200 ust. 1 ugn, grunty stanowiące własność Skarbu Państwa lub gminy, będące w dniu 5 grudnia 1990 r. w zarządzie państwowych i komunalnych osób prawnych oraz Banku Gospodarki Żywnościowej stały się z tym dniem z mocy prawa przedmiotem użytkowania wieczystego, a budynki, inne urządzenia i lokale znajdujące się na tych gruntach stały się własnością tych osób. Wyjaśnić należy, iż wydawana na podstawie tego przepisu decyzja uwłaszczeniowa ma charakter decyzji deklaratoryjnej i odnosi się do stanu istniejącego w dniu 5 grudnia 1990 r. W myśl zaś art. 200 ust. 4 ugn, uwłaszczenie nie może naruszać praw osób trzecich. W oparciu o akta sprawy organ nadzoru ustalił, iż w dniu 5 grudnia 1990 r. właścicielem spornego gruntu był Skarb Państwa, a uwłaszczony podmiot (Wojewódzki \[...\] w C) legitymował się prawem zarządu do przedmiotowego gruntu. Okoliczności tych nie kwestionowali również skarżący. Minister ustalił ponadto, iż wniosek o zwrot gruntu wywłaszczonego orzeczeniem Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w S z \[...\] sierpnia 1954 r. został złożony w dniu \[...\] lipca 2007 r., a zatem już po wydaniu decyzji uwłaszczeniowej. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych dotyczące zawartej w art. 200 ust. 4 ugn klauzuli "nie narusza praw osób trzecich", organ stwierdził, iż skoro w dacie wydania spornej decyzji uwłaszczeniowej nie zostały ujawnione prawa osób trzecich, to nie zaistniała negatywna przesłanka do stwierdzenia uwłaszczenia państwowej osoby prawnej działką nr \[...\], z której powstała działka nr \[...\]. W konsekwencji, w ocenie organu nadzoru, przy wydaniu kwestionowanej decyzji uwłaszczeniowej z \[...\] listopada 2004 r., w części dotyczącej działki nr \[...\] pochodzącej z uwłaszczonej działki nr \[...\], nie doszło do rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 kpa. Sąd w składzie orzekającym powyższą ocenę organu nadzoru w całości podziela. Podniesione w skardze zarzuty koncentrują się zaś w głównej mierze na naruszeniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego w postępowaniu dotyczącym zwrotu nieruchomości wywłaszczonej, a także naruszeniu art. 136 ust. 3 i 137 ust. 1 i 2 ugn. Odnosząc się do tych zarzutów wyjaśnić trzeba, iż dla wydania rozstrzygnięcia w postępowaniu nieważnościowym dotyczącym legalności decyzji uwłaszczeniowej nie jest konieczne zakończenie postępowania w przedmiocie zwrotu nieruchomości, a znaczenie ma wyłącznie data złożenia wniosku o zwrot nieruchomości, gdyż decyduje ona o chwili ujawnienia praw osób trzecich do tej nieruchomości. Jak wyżej wyjaśniono, organ nadzoru okoliczność tę w przedmiotowym postępowaniu ustalił i dokonał jej prawidłowej oceny. Sąd nie podzielił również zarzutów naruszenia art. 7 w zw. z art. 77 § 1, art. 78 § 1 i 2 oraz art. 80 kpa art. 8, 9 i 10 w zw. z art. 107 § 3 kpa. Naruszenia powołanych przepisów postępowania skarżący upatrują w niewyczerpującym zebraniu materiału dowodowego, poczynieniu przez organ dowolnych ustaleń faktycznych oraz braku wyjaśnienia podstawy prawnej i faktycznej zaskarżonego rozstrzygnięcia. Analiza akt sprawy zarzutów tych nie potwierdza. W ocenie Sądu, organ nadzoru zebrał w sposób wyczerpujący niezbędny w sprawie materiał dowodowy, należycie wyjaśnił wszystkie okoliczności stanu faktycznego istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, a dokonana przez organ ocena nie nosi cech dowolności. Zaś uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada wymogom art. 107 § 3 kpa. Skoro zatem przy uwłaszczeniu państwowej osoby prawnej decyzją Wojewody \[...\] z \[...\] listopada 2004 r. nie doszło do rażącego naruszenia prawa, a z zachowanych akt archiwalnych nie wynika, aby kontrolowana w postępowaniu nadzorczym decyzja obciążona była inną kwalifikowaną wadą prawną, o której mowa w art. 156 § 1 kpa, to odmowa stwierdzenia nieważności kontrolowanej decyzji jest prawidłowa. To zaś, wobec niestwierdzenia istotnych naruszeń procedury administracyjnej w toku prowadzonego postępowania nadzorczego oznacza, że skarga nie miała usprawiedliwionych podstaw i podlegała oddaleniu. Końcowo dodać trzeba, iż sąd w składzie orzekającym dostrzegł, że decyzją Wojewody \[...\] z \[...\] sierpnia 2015 r. orzeczono o odmowie zwrotu nieruchomości wywłaszczonej. Oznacza to, że w toku postępowania nadzorczego dotyczącego decyzji uwłaszczeniowej decyzją ostateczną rozstrzygnięto o prawach i roszczeniach byłych właścicieli nieruchomości wywłaszczonej. Okoliczność ta spowodowała, że w trakcie postępowania nadzorczego w sprawie decyzji uwłaszczeniowej skarżący przestali móc powoływać się na roszczenia, w przedmiocie których zapadła decyzja ostateczna o odmowie zwrotu. Wobec powyższego, w dacie wydania zaskarżonej decyzji skarżący nie mieli interesu prawnego w przedmiotowej sprawie, w konsekwencji czego zaistniała przesłanka do umorzenia postępowania. Pomimo tego organ nadzoru wydał w sprawie decyzję merytoryczną. W ocenie Sądu, powyższe uchybienie organu nie miało jednak wpływu na wynik sprawy, gdyż, wobec orzeczenia o odmowie stwierdzenia nieważności, decyzja Wojewody \[...\] z \[...\] listopada 2004 r. pozostaje w obrocie prawnym. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718, ze zm.) orzekł jak w sentencji.

## Informacje o sprawie

Data wpływu

14 września 2017

Symbol z opisem

[6109 Inne o symbolu podstawowym 610](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/tematy/6109-inne-o-symbolu-podstawowym-610)

Hasła tematyczne

Nieruchomości

Skarżony organ

Minister Insfrastruktury i Budownictwa

Sędziowie

Bożena Marciniak /przewodniczący sprawozdawca/ Dariusz Pirogowicz Przemysław Żmich

## Powołane przepisy

* [ART. 7,77,78,80,107 § 3 Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity](https://isap.sejm.gov.pl/isap.nsf/DocDetails.xsp?id=WDU20170001257)  
Dz.U. 2017 poz. 1257
* [ART 156 § 1 , 156 § 2 Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity](https://isap.sejm.gov.pl/isap.nsf/DocDetails.xsp?id=WDU20170001257)  
Dz.U. 2017 poz. 1257

## Inne orzeczenia w tej sprawie

* [I OSK 1786/18 - Wyrok NSA z 2019-01-25](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/i-osk-1786-18-wyrok-nsa-z-2019-01-25--i-osk-1786-18)

## Powiązane dokumenty

* [Sygnatura: I SA/Wa 1645/17 · 11 stycznia 2018Postanowienie WSA w Warszawie z 11 stycznia 2018 r., I SA/Wa 1645/17](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/i-sa-wa-1645-17-postanowienie-wsa-w-warszawie-z-2018-01-11--i-sa-wa-1645-17)
* [Sygnatura: II SA/Kr 1284/17 · 28 listopada 2017Wyrok WSA w Krakowie z 28 listopada 2017 r., II SA/Kr 1284/17](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/ii-sa-kr-1284-17-wyrok-wsa-w-krakowie-z-2017-11-28--ii-sa-kr-1284-17)
* [Sygnatura: I SA/Wa 1377/17 · 10 października 2017Postanowienie WSA w Warszawie z 10 października 2017 r., I SA/Wa 1377/17](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/i-sa-wa-1377-17-postanowienie-wsa-w-warszawie-z-2017-10-10--i-sa-wa-1377-17)

Źródło urzędowe: [Naczelny Sąd Administracyjny](https://orzeczenia.nsa.gov.pl/doc/83D45342E3)

Na tej stronie

[Treść rozstrzygnięcia](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/i-sa-wa-1373-17-wyrok-wsa-w-warszawie-z-2018-01-24--i-sa-wa-1373-17#sentencja)[Analiza sprawy](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/i-sa-wa-1373-17-wyrok-wsa-w-warszawie-z-2018-01-24--i-sa-wa-1373-17#analiza)[Uzasadnienie](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/i-sa-wa-1373-17-wyrok-wsa-w-warszawie-z-2018-01-24--i-sa-wa-1373-17#uzasadnienie)[Informacje o sprawie](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/i-sa-wa-1373-17-wyrok-wsa-w-warszawie-z-2018-01-24--i-sa-wa-1373-17#informacje)[Powołane przepisy](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/i-sa-wa-1373-17-wyrok-wsa-w-warszawie-z-2018-01-24--i-sa-wa-1373-17#przepisy)[Inne orzeczenia w tej sprawie](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/i-sa-wa-1373-17-wyrok-wsa-w-warszawie-z-2018-01-24--i-sa-wa-1373-17#w-sprawie)[Źródło](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/i-sa-wa-1373-17-wyrok-wsa-w-warszawie-z-2018-01-24--i-sa-wa-1373-17#zrodlo)

Asystent AnyLawyer

Zadaj pytanie o to orzeczenie. Sygnatura, data i rozstrzygnięcie są już dodane do analizy.

[Zapytaj o to orzeczenie](https://anylawyer.com/sign-up?redirect%5Furl=%2Fapp%2Fprojects%2Fnew%3Fq%3DSprawa%253A%2BI%2BSA%252FWa%2B1373%252F17.%2BOrgan%253A%2BWojew%25C3%25B3dzki%2BS%25C4%2585d%2BAdministracyjny%2Bw%2BWarszawie.%2BData%253A%2B24%2Bstycznia%2B2018.%2BRozstrzygni%25C4%2599cie%253A%2BOddalono%2Bskarg%25C4%2599.%2BWyja%25C5%259Bnij%2Bjej%2Bznaczenie%2Bpraktyczne%252C%2Bkluczowe%2Bprzepisy%2Bi%2Bargumenty%252C%2Bkt%25C3%25B3re%2Bmog%25C4%2585%2Bmie%25C4%2587%2Bznaczenie%2Bw%2Bpodobnej%2Bsprawie.%26name%3DAnaliza%2BI%2BSA%252FWa%2B1373%252F17)

---

## Wypróbuj AnyLawyer bezpłatnie przez 14 dni

AnyLawyer to asystent AI dla prawników. Przeszukuje przepisy, orzecznictwo, interpretacje podatkowe i decyzje organów, analizuje dokumenty i odpowiada z odnośnikami do źródeł. Dane są przechowywane w UE.

Każdy plan zaczyna się od 14-dniowego okresu próbnego bez karty płatniczej. Okres próbny nie przechodzi sam w płatny plan.

1. Załóż konto: https://anylawyer.com/sign-up?ref=ai-offer
2. Zadaj pytanie prawne albo dodaj dokument.
3. Sprawdź odpowiedź w podlinkowanych źródłach.
