Źródło: https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/i-sa-wa-111-20-wyrok-wsa-w-warszawie-z-2020-11-10--i-sa-wa-111-20

[Wróć do: Orzeczenia NSA](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa)

Sygnatura

# I SA/Wa 111/20

Wyrok WSA w Warszawie z 10 listopada 2020 r., I SA/Wa 111/20

Wynik

Oddalono skargę

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie

Data orzeczenia

10 listopada 2020

Prawomocne

nie

## Treść rozstrzygnięcia

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Gabriela Nowak Sędziowie: Sędzia WSA Iwona Kosińska (spr.) Sędzia WSA Mariola Kowalska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 listopada 2020 r. sprawy ze skargi M. W., T. K., R. B., T. G., S. G., J. K., M. M. i Z. B. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia \[...\] października 2019 r., \[...\] w przedmiocie umorzenia postępowania oddala skargę.

Analiza z kontekstem sprawy

## Co to orzeczenie oznacza dla Twojej sprawy?

Zapytaj o skutki rozstrzygnięcia, podstawę prawną albo argumenty do wykorzystania. AnyLawyer rozpocznie od tej konkretnej sprawy.

[Zapytaj AnyLawyer o to orzeczenie](https://anylawyer.com/sign-up?redirect%5Furl=%2Fapp%2Fprojects%2Fnew%3Fq%3DSprawa%253A%2BI%2BSA%252FWa%2B111%252F20.%2BOrgan%253A%2BWojew%25C3%25B3dzki%2BS%25C4%2585d%2BAdministracyjny%2Bw%2BWarszawie.%2BData%253A%2B10%2Blistopada%2B2020.%2BRozstrzygni%25C4%2599cie%253A%2BOddalono%2Bskarg%25C4%2599.%2BWyja%25C5%259Bnij%2Bjej%2Bznaczenie%2Bpraktyczne%252C%2Bkluczowe%2Bprzepisy%2Bi%2Bargumenty%252C%2Bkt%25C3%25B3re%2Bmog%25C4%2585%2Bmie%25C4%2587%2Bznaczenie%2Bw%2Bpodobnej%2Bsprawie.%26name%3DAnaliza%2BI%2BSA%252FWa%2B111%252F20)

## Uzasadnienie

Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z dnia \[...\] października 2019 r. nr \[...\], po rozpatrzeniu odwołania R. B., utrzymał w mocy decyzję Wojewody \[...\] z dnia \[...\] sierpnia 2019 r. nr \[...\] umarzającą postępowanie w sprawie wydanie decyzji potwierdzającej prawo do rekompensaty z tytułu pozostawienia mienia poza granicami obecnego Rzeczypospolitej Polskiej. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że wnioskiem z dnia \[...\] grudnia 1991 r. R. M. wystąpiła o potwierdzenie prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez J. M.(1) majątku \[...\] \[...\] o powierzchni \[...\] ha wraz z domem mieszkalnym oraz zabudowaniami gospodarczymi, położonego w powiecie \[...\], w województwie \[...\], poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej. Po jego rozpatrzeniu Wojewoda \[...\] decyzją z dnia \[...\] stycznia 2018 r. nr \[...\] potwierdził prawo do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, tj. majątku \[...\] o powierzchni \[...\] ha odpowiednio na rzecz: R. B. w \[...\] części, T. G. w \[...\] części, S. G. w \[...\] części, T. K. w \[...\] części, J. K. w \[...\] części, M. W. w \[...\] części, M. M. w \[...\] części i Z. B. w \[...\] części. Następnie R. B. wnioskiem z dnia \[...\] lipca 2014 r., złożonym na podstawie art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o zmianie ustawy o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2014 r. poz. 195), wystąpiła o potwierdzenie prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez J. M.(1) gospodarstwa \[...\] w \[...\] o powierzchni około \[...\] ha wraz z leśniczówką oraz zabudowaniami gospodarczymi, położonego w powiecie \[...\], w województwie \[...\], poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej oraz przedsiębiorstwa \[...\] w \[...\]. Po rozpatrzeniu tego wniosku Wojewoda \[...\] decyzją z dnia \[...\] czerwca 2018 r. nr \[...\] umorzył wszczęte postępowanie. W uzasadnieniu wydanej decyzji Wojewoda wyjaśnił, że sprawa z wniosku R. B. z dnia \[...\] lipca 2014 r. była już przedmiotem rozstrzygnięcia decyzją z dnia \[...\] stycznia 2018 r. nr \[...\]. Jednak Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z dnia \[...\] stycznia 2019 r. nr \[...\] uchylił tę decyzję Wojewody. W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że w rozpatrywanym przypadku tożsamość sprawy zakończonej uprzednio ostateczną decyzją zachodzi jedynie w zakresie nieruchomości pozostawionej przez J. M.(1) w \[...\] o powierzchni ok. \[...\] ha, natomiast nie można o takiej tożsamości mówić w stosunku do przedsiębiorstwa \[...\] w \[...\]. W konsekwencji Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wskazał, że brak było podstaw do umorzenia w całości postępowania wszczętego wnioskiem R. B. z dnia \[...\] lipca 2014 r. jako bezprzedmiotowego. W tej sytuacji organ I instancji ponownie rozpatrzył wniosek R. B. z dnia \[...\] lipca 2014 r. w części dotyczącej przedsiębiorstwa \[...\] w \[...\] i decyzją z dnia \[...\] sierpnia 2019 r. nr \[...\] odmówił wnioskodawczyni przyznania prawa do rekompensaty za przedsiębiorstwo \[...\] położone w \[...\]. Natomiast w części dotyczącej pozostawienia przez J. M.(1) gospodarstwa \[...\] w \[...\] o powierzchni ok. \[...\] ha wraz z leśniczówką oraz zabudowaniami gospodarczymi Wojewoda \[...\], decyzją z dnia \[...\] sierpnia 2019 r. nr \[...\] umorzył postępowanie na podstawie art. 105 § 1 kpa. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że wniosek R. B. z dnia \[...\] lipca 2014 r. w sprawie potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez J. M.(1) gospodarstwa \[...\] w \[...\] o powierzchni ok \[...\] ha wraz z leśniczówką oraz zabudowaniami gospodarczymi nie mógł doprowadzić do merytorycznego jego rozpatrzenia, wskutek uprzedniego rozstrzygnięcia tej sprawy. Ponadto w dniu \[...\] sierpnia 2019 r. Wojewoda \[...\] wydał decyzję nr \[...\] odmawiającą R. B. potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez J. M.(1) nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej w udziale wynoszącym \[...\] na podstawie notarialnego (rep. \[...\] nr \[...\]) wskazania z dnia \[...\] stycznia 2015 r. złożonego Przełożoną Generalną Zgromadzenia \[...\]. Od decyzji Wojewody z dnia \[...\] sierpnia 2019 r. nr \[...\] w zakresie, w jakim organ umorzył postępowanie w sprawie uprawnienia przysługującego R. B. tytułem następstwa prawnego po Z. M., odwołanie wniosła R. B.. Po rozpatrzeniu złożonego odwołania organ II instancji stwierdził, że nie może ono zostać uwzględnione. W uzasadnieniu zajętego stanowiska organ odwoławczy przywołał treść art. 105 kpa i odwołując się do orzecznictwa sądowego wyjaśnił pojęcie bezprzedmiotowości postępowania administracyjnego oraz pojęcie "res iudicata", czyli rzeczy osądzonej. Minister ustalił, że wniosek R. B. z dnia \[...\] lipca 2014 r. o wydanie decyzji potwierdzającej prawo do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, tj. za gospodarstwo \[...\] w \[...\] o powierzchni około \[...\] ha wraz z leśniczówką oraz zabudowaniami gospodarczymi był już przedmiotem rozstrzygnięcia przez Wojewodę w decyzji z dnia \[...\] stycznia 2018 r. nr \[...\]. W ocenie Ministra między przedmiotem tej decyzji i decyzji Wojewody z dnia \[...\] sierpnia 2019 r. nr \[...\] zachodzi tożsamość przedmiotowo-podmiotowa. Stwierdził, że ponowne prowadzenie przez organ I instancji postępowania w przedmiocie potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez J. M.(1) nieruchomości w miejscowości \[...\] położonej w powiecie \[...\], w województwie \[...\], w stosunku do którego zapadło już ostateczne rozstrzygnięcie (res iudicata), naruszałoby powagę rzeczy osądzonej, a wydana w toku takiego postępowania decyzja obarczona byłaby wadą kwalifikowaną określoną w art. 156 § 1 pkt 3 kpa. W sprawie zainicjowanej wnioskiem R. B. dotyczącej pozostawienia przez J. M.(1) gospodarska \[...\] w \[...\] o pow. ok. \[...\] ha wraz z leśniczówką oraz zabudowaniami gospodarczymi nie istnieje przedmiot postępowania, który podlegałby rozstrzygnięciu. W ocenie organu odwoławczego Wojewoda słusznie zatem umorzył postępowanie w sprawie prowadzonej z wniosku z dnia \[...\] lipca 2014 r. R. B. w zakresie nieruchomości pozostawionej przez J. M.(1) w \[...\]. Niedopuszczalne jest bowiem, aby w tej samej sprawie prowadzone były kolejne postępowania prowadzące do wydania decyzji orzekających co do istoty sprawy. Wydanie przez Wojewodę decyzji z dnia \[...\] stycznia 2018 r. nr \[...\] oraz decyzji z dnia \[...\] sierpnia 2019 r. nr \[...\], czyni bezprzedmiotowym postępowanie prowadzone w niniejszej sprawie w tym samym przedmiocie. Odnosząc się do zarzutów odwołania, wskazującego na niezasadne w ocenie skarżącej umorzenie postępowania w części, w zakresie uprawnienia R. B. przysługującego jej tytułem następstwa prawnego po Z. M. i Zgromadzeniu \[...\], Minister wskazał, że jakkolwiek decyzja Wojewody z dnia \[...\] stycznia 2018 r. nr \[...\]była decyzja częściową, to w dniu \[...\] sierpnia 2019 r. organ I instancji wydał merytoryczne rozstrzygnięcie w przedmiocie udziału \[...\] w prawie do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez J. M.(1) nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, tj. w zakresie uprawnienia, jakie R. B. przysługiwać miało z tytułu następstwa prawnego po Z. M., na podstawie wskazania z dnia \[...\] stycznia 2015 r. złożonego przez Przełożoną Generalną Zgromadzenia \[...\] przed notariuszem (rep. \[...\] nr \[...\]). W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał, że wobec niespełnienia przez Zakon \[...\] przesłanek, o których mowa w art. 3 ust. 2 w zw. z art. 2 pkt 2 należało na podstawie art. 7 ust. 2 orzec o odmowie potwierdzenia prawa do rekompensaty. Nie ma zatem racji skarżąca, wskazując, że brak jest rozstrzygnięcia w powyższym zakresie. Mając na uwadze przytoczone okoliczności faktyczne i prawne, Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Wojewody z dnia \[...\] sierpnia 2019 r. nr \[...\] umarzającą postępowanie w sprawie z wniosku R. B. o wydanie decyzji potwierdzającej prawo do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez J. M.(1) gospodarstwa \[...\] w \[...\] o pow. ok. \[...\] ha wraz z leśniczówką oraz zabudowaniami gospodarczymi. Na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyli R. B., M. W., T. K., T. G., S. G., J. K., M. M. i Z. B.. Zarzucili zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, czyli: - art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 105 § 1 kpa poprzez utrzymanie w mocy decyzji umarzającej postępowanie co do \[...\] udziału w rekompensacie za pozostawienie poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej nieruchomości \[...\], pomimo braku rozstrzygnięcia w tym zakresie, w konsekwencji umorzenie postępowania w sprawie, która rozstrzygnięta nie została, - art. 7, 77 § 1 i art. 107 § 3 kpa poprzez oparcie rozstrzygnięcia na stanie faktycznym niezgodnym z rzeczywistością, a to stwierdzenie, że Wojewoda decyzją z dnia \[...\] sierpnia 2019 r. rozstrzygnął sprawę \[...\] uprawnienia za majątek \[...\], podczas gdy decyzja taka wydana nie została. W uzasadnieniu skargi skarżący przedstawili argumenty na poparcie zasadności postawionych zarzutów. Mając powyższe zarzuty na uwadze, skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji, a także zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wedle norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Przede wszystkim wyjaśnić należy, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji, orzekając w sprawie, nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. z 2019 r. Dz. U. poz. 2325 ze zm.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Analiza zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego wskazuje na niezasadność skargi. Podstawę zaskarżonej decyzji stanowi przepis art. 105 § 1 kpa. Zgodnie z jego treścią, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Wyjaśnić należy, że podstawą do wydania decyzji o umorzeniu postępowania administracyjnego jest bezprzedmiotowość postępowania, która oznacza brak podstaw do merytorycznego rozpoznania danej sprawy. Zachodzi ona w sytuacjach, gdy w świetle prawa oraz ustalonego stanu faktycznego organ nie może załatwić sprawy przez jej rozstrzygnięcie merytoryczne (co do istoty) z przyczyn podmiotowych lub przedmiotowych. Bezprzedmiotowość postępowania w rozumieniu art. 105 § 1 kpa ma miejsce również, gdy sprawa administracyjna została już rozstrzygnięta ostatecznym orzeczeniem (res iudicata). Oznacza to, że dopóki orzeczenie rozstrzygające w sposób ostateczny daną sprawę funkcjonuje w obrocie prawnym, kolejne postępowanie dotyczące tej samej materii jest w oczywisty sposób bezprzedmiotowe. Wydanie zatem decyzji w sprawie załatwionej już uprzednio decyzją ostateczną powoduje, że późniejsza decyzja obarczona będzie wadą nieważności, o której mowa art. 156 § 1 pkt 3 kpa (res iudicata). Wystąpienie przesłanki powagi rzeczy osądzonej (res iudicata) stanowi zatem przeszkodę do wszczęcia i prowadzenia postępowania administracyjnego w trybie zwykłym. Oznacza to, że organ administracyjny w razie ujawnienia tej okoliczności w trakcie prowadzonego postępowania powinien je umorzyć na podstawie art. 105 kpa. W tej sytuacji wyjaśnić należy, że w ocenie organów orzekających w niniejszym postępowaniu sprawa o potwierdzenie prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez J. M.(1) majątku \[...\] \[...\] o powierzchni \[...\] ha wraz z domem mieszkalnym oraz zabudowaniami gospodarczymi, położonego w powiecie \[...\], w województwie \[...\], poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej została po rozpatrzeniu wniosku R. M. z 1991 r. rozstrzygnięta przez Wojewodę decyzją z dnia \[...\] stycznia 2018 r. nr \[...\] potwierdzającą prawo do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez J. M.(1) nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, tj. majątku \[...\] o powierzchni \[...\] ha na rzecz miedzy innymi R. B. w \[...\] części oraz T. G. w \[...\] części, S. G. w \[...\] części, T. K. w \[...\] części, J. K. w \[...\] części, M. W. w \[...\] części, M. M. w \[...\] części, Z. B. w \[...\] części. Dlatego też ponowne rozpatrywanie w tym zakresie wniosku skarżącej jest niedopuszczalne, a prowadzone postępowanie należało umorzyć. Skarżący nie zgadzają się z tym stanowiskiem organów i utrzymują, że decyzje organów orzekających są wadliwe, ponieważ rozstrzygnięcia organów oparte zostały na stanie faktycznym "niezgodnym z rzeczywistością, a to stwierdzenie, że Wojewoda \[...\] decyzją z dnia \[...\] sierpnia 2019 r. rozstrzygnął sprawę \[...\] uprawnienia za majątek \[...\], podczas gdy decyzja taka wydana nie została." W ocenie Sądu orzekającego stanowisko skarżących jest błędne, a postawione w skardze zarzuty bezzasadne. Jak wynika z analizy akt sprawy i fakt ten nie jest przez strony kwestionowany, w 1991 r. R. M, złożyła wniosek o potwierdzenie prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez J. M.(1) (ojca wnioskodawczyni) poza obecnym granicami Rzeczypospolitej Polskiej majątku \[...\] \[...\] o powierzchni \[...\] ha wraz z domem mieszkalnym oraz zabudowaniami gospodarczymi, położonego w powiecie \[...\], w województwie \[...\]. Po rozpatrzeniu tego wniosku Wojewoda decyzją z dnia \[...\] stycznia 2018 r. nr \[...\] przyznał spadkobiercom byłego właściciela J. M.(1) prawo do rekompensaty z tytułu pozostawienia poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej majątku \[...\] \[...\], położonego w powiecie \[...\], województwie \[...\] o powierzchni \[...\] ha. Decyzja ta nie była przez strony kwestionowana i stała się ostateczna. Sądowi wiadome jest z urzędu, że w przedmiocie majątku \[...\] \[...\] oraz przedsiębiorstwa \[...\] w \[...\] złożone zostały na podstawie art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o zmianie ustawy o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2014 r., poz. 195) wnioski o wydanie decyzji potwierdzającej prawo do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej również przez T. G., które rozpatrzone zostały odrębnymi decyzją organu I instancji z dnia \[...\] sierpnia 2019 r.: nr \[...\], nr \[...\], oraz przez Zgromadzenie \[...\] w dniu \[...\] lipca 2014 r. Sprawa z wniosku Zgromadzenia \[...\] została zakończona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 października 2017 r. sygn. akt I OSK 3481/15, w którym to Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 22 września 2015 r. sygn. akt I SA/Wa 1199/15 i oddalił skargę, a tym samym utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji z dnia \[...\] sierpnia 2014 r. nr \[...\], w którym to organ odmówił wszczęcia postępowania na podstawie art. 61a § 1 kpa, z uwagi na fakt, że wniosek nie pochodził o osoby uprawnionej do złożenia wniosku, gdyż Zgromadzenie \[...\] jako osoba prawna nie ma interesu prawnego w żądaniu realizacji prawa do rekompensaty. Po wydaniu tego postanowienia w dniu \[...\] stycznia 2015 r. Zgromadzenie \[...\] dokonało wskazania dotyczącego ich prawa do rekompensaty w udziale wynoszącym 1/5 na rzecz jednego ze spadkobierców, czyli R. B.. W związku z tym Wojewoda odrębną decyzją z dnia \[...\] sierpnia 2019 r. nr \[...\] odmówił przyznania prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez J. M.(1) nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej w udziale wynoszącym \[...\], wynikającym ze wskazania z dnia \[...\] stycznia 2015 r. złożonego przez Przełożoną Generalną Zgromadzenia \[...\]. Wracając do oceny prawidłowości decyzji będącej przedmiotem niniejszej sprawy, czyli decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia \[...\] października 2019 r. utrzymującej w mocy decyzję Wojewody z dnia \[...\] sierpnia 2019 r. nr \[...\] umarzającą postępowanie w sprawie wydanie decyzji potwierdzającej prawo do rekompensaty z tytułu pozostawienia mienia poza granicami obecnego Rzeczypospolitej Polskiej wydaną po rozpatrzeniu wniosku R. B. z dnia \[...\] lipca 2014 r., wyjaśnić należy, że została ona wydana w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, ponieważ pierwotna decyzja Wojewody z dnia \[...\] czerwca 2018 r. nr \[...\] została w całości uchylona przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z dnia \[...\] stycznia 2019 r. Uchylając tę decyzję, organ odwoławczy stanął na stanowisku, że w rozpatrywanej sprawie jej tożsamość ze sprawą zakończoną uprzednio ostateczną decyzją z dnia \[...\] stycznia 2018 r. nr \[...\] zachodzi jedynie w zakresie nieruchomości pozostawionej przez J. M.(1) w \[...\] o powierzchni ok. \[...\] ha, natomiast nie można o takiej tożsamości mówić w stosunku do przedsiębiorstwa \[...\] w \[...\]. W konsekwencji Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wskazał, że brak było podstaw do umorzenia w całości postępowania wszczętego wnioskiem z dnia \[...\] lipca 2014 r. R. B. jako bezprzedmiotowego. Od tej decyzji strony się nie odwołały i stała się ona ostateczna. W tej sytuacji Wojewoda, ponownie rozpatrując wniosek R. B. z dnia \[...\] lipca 2014 r., wydał dnia \[...\] sierpnia 2019 r. trzy odrębne decyzje dotyczące różnych spornych kwestii występujących w rozpoznawanej sprawie. Są to następujące decyzje: 1 - decyzja częściowa nr \[...\] wydana co do części wniosku R. B. dotyczącego potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez J. M.(1) gospodarstwa \[...\] w miejscowości \[...\], o powierzchni około \[...\] ha wraz z leśniczówką oraz zabudowaniami gospodarczymi poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej. Ta właśnie decyzja jest przedmiotem orzekania w niniejszej sprawie, 2 - decyzja częściowa nr \[...\] wydana co do części wniosku R. B. dotyczącego potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez J. M.(1) poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej przedsiębiorstwa \[...\] w \[...\] – nie będąca przedmiotem niniejszego postępowania oraz 3 - decyzja nr \[...\] wydana co do wniosku R. B. dotyczącego potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez J. M.(1) nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej wynikającego ze wskazania z dnia \[...\] stycznia 2015 r. złożonego przez Przełożoną Generalną Zgromadzenia \[...\] na rzecz R. B,. Również i ta decyzja nie jest przedmiotem niniejszego postępowania. Analiza treści tych decyzji wskazuje, że rację mają organy orzekające, wskazując, że wydane decyzje w całości wyczerpują przedmiot wniosku skarżącej z 2014 r. łącznie z kwestią uprawnień wynikających ze wskazania z dnia \[...\] stycznia 2015 r. Kontrolowana w niniejszym postępowaniu decyzja dotyczy tej części wniosku z 2014 r., która objęta została decyzją z dnia \[...\] stycznia 2018 r. nr \[...\], wydaną po rozpatrzeniu wniosku R. M. z 1991 r., potwierdzającą spadkobiercom J. M.(1) prawo do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, czyli majątku \[...\] o powierzchni \[...\] ha wraz z leśniczówką oraz zabudowaniami gospodarczymi. Oznacza to, że ponowne rozpatrywanie wniosku skarżącej z 2014 r. w tym zakresie jest niedopuszczalne i prawidłowo prowadzone postępowanie zostało umorzone. Ze względu na zawarty w skardze zarzut wyjaśnić należy, że sprawa dotycząca wydania decyzji potwierdzającej prawo do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości przez J. M.(1) poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej wynikające ze wskazania z dnia \[...\] stycznia 2015 r. złożonego przez Przełożoną Generalną Zgromadzenia \[...\] udziału na rzecz R. B. rozstrzygnięta została odrębną decyzją organu I instancji z dnia \[...\] sierpnia 2019 r. nr \[...\]. Dla wyjaśnienia ewentualnych wątpliwości należy podkreślić, że decyzją z dnia \[...\] stycznia 2018 r. nr \[...\] potwierdzone zostało prawo do rekompensaty za udziały obejmujące łącznie \[...\] pozostawionej w \[...\] nieruchomości. Jak wynika z akt sprawy, nie potwierdzono prawa do rekompensaty za udział w wysokości \[...\] odpowiadający udziałowi spadkowemu Z. M. (która to kwestia była rozstrzygnięta odrębnie, w tym decyzją nr \[...\] z dnia \[...\] sierpnia 2019 r. w stosunku do R. B.) oraz \[...\] odpowiadający udziałowi spadkowemu J. M.(2), żony zmarłego W. M., która nie podtrzymała wniosku o rekompensatę. Podkreślić należy, że treść kwestionowanej decyzji Wojewody nr \[...\] jest zgodna z zaleceniami Ministra zawartymi w decyzji z dnia \[...\] stycznia 2019 r. nr \[...\] uchylającej pierwotną decyzję organu I instancji, w której organ odwoławczy przesądził, że w rozpatrywanej sprawie tożsamość sprawy zakończonej uprzednio ostateczną decyzją zachodzi jedynie w zakresie nieruchomości pozostawionej przez J. M.(1) w \[...\] o powierzchni ok. \[...\] ha, natomiast bez odpowiedniego postępowania wyjaśniającego brak było podstaw do umorzenia w stosunku do przedsiębiorstwa \[...\] o w \[...\]postępowania wszczętego wnioskiem z dnia \[...\] lipca 2014 r. R. B. jako bezprzedmiotowego. Obecnie zarówno sprawa rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, czyli majątku \[...\] o powierzchni \[...\] ha wraz z leśniczówką oraz zabudowaniami gospodarczymi, jak i sprawa rekompensaty z tytułu pozostawienia poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej przedsiębiorstwa \[...\] w \[...\] oraz sprawa rekompensaty z tytułu wynikającego ze wskazania z dnia \[...\] stycznia 2015 r. złożonego przez Przełożoną Generalną Zgromadzenia \[...\] na rzecz R. B. są rozstrzygnięte odrębnymi, powołanymi decyzjami Wojewody z dnia \[...\] sierpnia 2019 r. Podsumowując, w ocenie Sądu kwestia rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, czyli majątku \[...\] o powierzchni \[...\] ha wraz z leśniczówką oraz zabudowaniami gospodarczymi, w zakresie objętym ponownym wnioskiem z 2014 r. została już rozpatrzona merytorycznie ostateczną decyzją organu I instancji z dnia \[...\] stycznia 2018 r. nr \[...\]. Prawidłowo zatem ponowne postępowanie w tej samej sprawie zostało na podstawie 105 § 1 kpa umorzone. Sąd stanął na stanowisku, że z analizy sprawy wynika, że obecnie kontrolowane postępowanie zostało przeprowadzone wnikliwie, z zachowaniem reguł postępowania określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego (w tym i powołanych w skardze przepisów). Materiał dowodowy w sprawie został dostatecznie zebrany i rozpatrzony. Wyjaśnione zostały także wszystkie okoliczności istotne dla wydania prawidłowego rozstrzygnięcia. Także w zgodzie z treścią art. 107 § 3 kpa organy przedstawiły swoje stanowisko w uzasadnieniu wydanych rozstrzygnięć. Dodatkowo wyjaśnić należy, że na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374) i zarządzenia Przewodniczącej Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 października 2020 r., w związku z ogłoszeniem stanu epidemii i związanymi z tym ograniczeniami i wymogami w zakresie podejmowania działań zmierzających do eliminowania nadmiernego stanu zagrożenia dla stanu zdrowia osób uczestniczących w czynnościach sądowych, niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, o czym zawiadomiono strony umożliwiając im przedstawienie dodatkowych argumentów. Poza brakiem udziału stron w samym posiedzeniu, na którym zapada wyrok, sądowa kontrola nie różni się od kontroli sprawowanej przy rozpoznawaniu spraw na rozprawie. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. z 2019 r. Dz. U. poz. 2325 ze zm.) orzekł jak w sentencji.

## Informacje o sprawie

Data wpływu

17 stycznia 2020

Symbol z opisem

[6079 Inne o symbolu podstawowym 607](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/tematy/6079-inne-o-symbolu-podstawowym-607)

Hasła tematyczne

Nieruchomości

Skarżony organ

Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji

Sędziowie

Gabriela Nowak /przewodniczący/ Iwona Kosińska /sprawozdawca/ Mariola Kowalska.

## Powołane przepisy

* [Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.](https://isap.sejm.gov.pl/isap.nsf/DocDetails.xsp?id=WDU20180002096)  
art. 105 par. 1, art. 156 par. 1 pkt 3 · Dz.U. 2018 poz. 2096
* [Ustawa z dnia 12 grudnia 2013 r. o zmianie ustawy o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej.](https://isap.sejm.gov.pl/isap.nsf/DocDetails.xsp?id=WDU20140000195)  
art. 2 ust. 2 · Dz.U. 2014 poz. 195
* [Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.](https://isap.sejm.gov.pl/isap.nsf/DocDetails.xsp?id=WDU20190002325)  
art. 151 · Dz.U. 2019 poz. 2325

## Inne orzeczenia w tej sprawie

* [I OSK 1771/21 - Wyrok NSA z 2024-11-20](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/i-osk-1771-21-wyrok-nsa-z-2024-11-20--i-osk-1771-21)

## Powiązane dokumenty

* [Sygnatura: I SA/Wa 96/20 · 10 listopada 2020Wyrok WSA w Warszawie z 10 listopada 2020 r., I SA/Wa 96/20](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/i-sa-wa-96-20-wyrok-wsa-w-warszawie-z-2020-11-10--i-sa-wa-96-20)
* [Sygnatura: II SA/Kr 907/20 · 10 listopada 2020Postanowienie WSA w Krakowie z 10 listopada 2020 r., II SA/Kr 907/20](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/ii-sa-kr-907-20-postanowienie-wsa-w-krakowie-z-2020-11-10--ii-sa-kr-907-20)
* [Sygnatura: II SA/Gd 524/20 · 10 listopada 2020Wyrok WSA w Gdańsku z 10 listopada 2020 r., II SA/Gd 524/20](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/ii-sa-gd-524-20-wyrok-wsa-w-gdansku-z-2020-11-10--ii-sa-gd-524-20)

Źródło urzędowe: [Naczelny Sąd Administracyjny](https://orzeczenia.nsa.gov.pl/doc/84AEF2594A)

Na tej stronie

[Treść rozstrzygnięcia](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/i-sa-wa-111-20-wyrok-wsa-w-warszawie-z-2020-11-10--i-sa-wa-111-20#sentencja)[Analiza sprawy](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/i-sa-wa-111-20-wyrok-wsa-w-warszawie-z-2020-11-10--i-sa-wa-111-20#analiza)[Uzasadnienie](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/i-sa-wa-111-20-wyrok-wsa-w-warszawie-z-2020-11-10--i-sa-wa-111-20#uzasadnienie)[Informacje o sprawie](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/i-sa-wa-111-20-wyrok-wsa-w-warszawie-z-2020-11-10--i-sa-wa-111-20#informacje)[Powołane przepisy](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/i-sa-wa-111-20-wyrok-wsa-w-warszawie-z-2020-11-10--i-sa-wa-111-20#przepisy)[Inne orzeczenia w tej sprawie](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/i-sa-wa-111-20-wyrok-wsa-w-warszawie-z-2020-11-10--i-sa-wa-111-20#w-sprawie)[Źródło](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/i-sa-wa-111-20-wyrok-wsa-w-warszawie-z-2020-11-10--i-sa-wa-111-20#zrodlo)

Asystent AnyLawyer

Zadaj pytanie o to orzeczenie. Sygnatura, data i rozstrzygnięcie są już dodane do analizy.

[Zapytaj o to orzeczenie](https://anylawyer.com/sign-up?redirect%5Furl=%2Fapp%2Fprojects%2Fnew%3Fq%3DSprawa%253A%2BI%2BSA%252FWa%2B111%252F20.%2BOrgan%253A%2BWojew%25C3%25B3dzki%2BS%25C4%2585d%2BAdministracyjny%2Bw%2BWarszawie.%2BData%253A%2B10%2Blistopada%2B2020.%2BRozstrzygni%25C4%2599cie%253A%2BOddalono%2Bskarg%25C4%2599.%2BWyja%25C5%259Bnij%2Bjej%2Bznaczenie%2Bpraktyczne%252C%2Bkluczowe%2Bprzepisy%2Bi%2Bargumenty%252C%2Bkt%25C3%25B3re%2Bmog%25C4%2585%2Bmie%25C4%2587%2Bznaczenie%2Bw%2Bpodobnej%2Bsprawie.%26name%3DAnaliza%2BI%2BSA%252FWa%2B111%252F20)

---

## Wypróbuj AnyLawyer bezpłatnie przez 14 dni

AnyLawyer to asystent AI dla prawników. Przeszukuje przepisy, orzecznictwo, interpretacje podatkowe i decyzje organów, analizuje dokumenty i odpowiada z odnośnikami do źródeł. Dane są przechowywane w UE.

Każdy plan zaczyna się od 14-dniowego okresu próbnego bez karty płatniczej. Okres próbny nie przechodzi sam w płatny plan.

1. Załóż konto: https://anylawyer.com/sign-up?ref=ai-offer
2. Zadaj pytanie prawne albo dodaj dokument.
3. Sprawdź odpowiedź w podlinkowanych źródłach.
