Źródło: https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/i-sa-sz-890-25-wyrok-wsa-w-szczecinie-z-2026-04-16--i-sa-sz-890-25

[Wróć do: Orzeczenia NSA](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa)

Sygnatura

# I SA/Sz 890/25

Wyrok WSA w Szczecinie z 16 kwietnia 2026 r., I SA/Sz 890/25 – kontyngenty taryfowe

Wynik

Oddalono skargę

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie

Data orzeczenia

16 kwietnia 2026

Prawomocne

nie

## Treść rozstrzygnięcia

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Sokołowska Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Kwiecińska Sędzia WSA Bolesław Stachura (spr.) Protokolant starszy inspektor sądowy Joanna Zienkowicz po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu \[...\] kwietnia 2026 r. sprawy ze skargi Q. H. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia \[...\] września 2025 r. nr \[...\] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością za zaległości z tytułu cła antydumpingowego wraz z odsetkami za zwłokę oddala skargę.

Analiza z kontekstem sprawy

## Co to orzeczenie oznacza dla Twojej sprawy?

Zapytaj o skutki rozstrzygnięcia, podstawę prawną albo argumenty do wykorzystania. AnyLawyer rozpocznie od tej konkretnej sprawy.

[Zapytaj AnyLawyer o to orzeczenie](https://anylawyer.com/sign-up?redirect%5Furl=%2Fapp%2Fprojects%2Fnew%3Fq%3DSprawa%253A%2BI%2BSA%252FSz%2B890%252F25.%2BOrgan%253A%2BWojew%25C3%25B3dzki%2BS%25C4%2585d%2BAdministracyjny%2Bw%2BSzczecinie.%2BData%253A%2B16%2Bkwietnia%2B2026.%2BRozstrzygni%25C4%2599cie%253A%2BOddalono%2Bskarg%25C4%2599.%2BWyja%25C5%259Bnij%2Bjej%2Bznaczenie%2Bpraktyczne%252C%2Bkluczowe%2Bprzepisy%2Bi%2Bargumenty%252C%2Bkt%25C3%25B3re%2Bmog%25C4%2585%2Bmie%25C4%2587%2Bznaczenie%2Bw%2Bpodobnej%2Bsprawie.%26name%3DAnaliza%2BI%2BSA%252FSz%2B890%252F25)

## Uzasadnienie

Q. H. (dalej: "Strona", "Skarżący") zaskarżył do sądu decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia \[...\] września 2025 r. nr \[...\] utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Z. Urzędu Celno-Skarbowego w S. z dnia \[...\] stycznia 2025 r. nr \[...\] orzekającą o solidarnej odpowiedzialności Q. H., jako prezesa zarządu O. sp. z o.o. z siedzibą w S. (dalej: "Spółka"), za zaległości tej spółki z tytułu nieuiszczonego cła antydumpingowego. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji Naczelnik Z. Urzędu Celno-Skarbowego w S. decyzją z dnia \[...\] lipca 2022 r. nr \[...\] określił Spółce m.in. kwotę należności celnych w postaci ostatecznego cła antydumpingowego w wysokości \[...\] zł z tytułu importu foli aluminiowej bez podłoża, walcowanej ale nie obrobionej więcej w rolkach o wadze nie przekraczającej 10 kg o wymiarach szerokość: 12 cm, grubość 0,015 mm i długości 209 m, pochodzącej z Chińskiej Republiki Ludowej. Decyzja ta została doręczona spółce \[...\] lipca 2022 r. i stała się ostateczna. Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z umową z dnia 23 października 2013 r., zawartą w formie aktu notarialnego została założona O. sp. z o.o. z siedzibą w S. (przy ul. \[...\]). Spółka prowadziła różnorodną działalność gospodarczą, w tym m.in.: produkcję włóknin i wyrobów wykonywanych z włóknin, z wyłączeniem odzieży (PKD \[...\]), produkcję wyrobów z aluminium i stopów aluminium (PDK \[...\]). Spółka nie prowadzi obecnie działalności gospodarczej. Z umowy spółki wynika również, że Strona została powołana \[...\] października 2013 r. na prezesa zarządu spółki na 5 letnią kadencję, która wygasła w dniu zatwierdzenia sprawozdania finansowego za rok 2018, tj. \[...\] marca 2019 r. Po tej dacie Strona nadal dokonywała w imieniu Spółki szeregu czynności faktycznych, sprawując w rzeczywistości funkcję prezesa zarządu spółki. Według organu, okres pełnienia przez Q. H. obowiązków prezesa zarządu spółki rozpoczął się z chwilą zawarcia umowy spółki i trwa nadal. Obejmuje więc także dzień \[...\] sierpnia 2022 r., w którym upłynął termin płatności kwoty długu celnego zaksięgowanego decyzją Naczelnika Z. Urzędu Celno-Skarbowego w S. z dnia \[...\] lipca 2022 r. Nadto organ wskazał, że \[...\] lipca 2018 r. Agencja Celna C. S. Spedytorzy Międzynarodowi, działając jako przedstawiciel bezpośredni importera, zgłosiła do procedury dopuszczenia do obrotu, na podstawie ww. dokumentu SAD nr \[...\] towar określony jako folia aluminiowa bez podłoża, walcowana, ale nie obrobiona więcej, w rolkach o wadze nieprzekraczającej 10 kg, o wym. szerokość 12 cm, grubości 0,015 mm i długości 209 m. Towar został zakwalifikowany do kodu Taric 7607111110\. Jako kraj pochodzenia zadeklarowano Indonezję. Wymiaru należności celno-podatkowych dokonano z zastosowaniem stawki celnej GSP w wysokości 4 %. Jako eksportera towaru wskazano indonezyjską spółkę - \[...\]. Podstawą wydania decyzji z dnia \[...\] lipca 2022 r. były ustalenia Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF), które potwierdziły, że deklarowane przez Spółkę indonezyjskie pochodzenie importowanego towaru było fikcyjne. Towar był bowiem pochodzenia chińskiego. Zatem dla towarów chińskich określone zostały należności celne A00 wg stawki 7,5 % oraz cło antydumpingowe A30 ze stawką 35,6 %, zgodnie z rozporządzeniem wykonawczym Rady (UE) nr 217/2013 z dnia 11 marca 2013 r. nakładającym ostateczne cło antydumpingowe i stanowiącym o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz niektórych rodzajów folii aluminiowej w rolkach pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz.U.UE.L. 2013.69.11). W decyzji tej dłużnik został powiadomiony m.in. o zarejestrowaniu kwoty należności celnych z tytułu cła antydumpingowego w wysokości \[...\] zł, które powinien uiścić wraz z odsetkami od tej kwoty. Doręczenie decyzji Spółce nastąpiło \[...\] lipca 2022 r., zatem dłużnik zobowiązany był do zapłaty tej kwoty w terminie 10 dni licząc od dnia doręczenia decyzji, tj. do \[...\] sierpnia 2022 r. Po upływie tego terminu niezapłacone należności przywozowe przekształciły się w zaległość z tytułu długu celnego. Z uwagi na fakt, że Spółka nie uiściła ww. należności celnych, do których zapłaty została zobowiązana na podstawie decyzji z \[...\] lipca 2022 r., w sprawie zostało wszczęte postępowanie egzekucyjne. Ustalono, że organ egzekucyjny podejmował szereg działań bez zamierzonego skutku. W konsekwencji postepowanie egzekucyjne prowadzone wobec Spółki okazało się bezskuteczne. Adnotacją z \[...\] września 2022 r., nr \[...\] Naczelnik \[...\] Urzędu Skarbowego w S. umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone w stosunku do należności celnych określonych w decyzji z \[...\] lipca 2022 r. Następnie organ odwoławczy wskazał, na ustalenia jakich dokonał organ I instancji przed wydaniem decyzji z dnia \[...\] stycznia 2025 r. Z ustaleń tych wynika, że w okresie, gdy upływał termin płatności należności celnych (6 sierpnia 2022 r.) Strona faktycznie pełniła funkcję prezesa zarządu Spółki. Egzekucja z majątku Spółki okazała się bezskuteczna, a Strona nie złożyła we właściwym czasie wniosku o ogłoszenie upadłości ani wniosku o jej restrukturyzację, bądź układ i nie wykazała braku winy w tym zakresie; nie wskazała również majątku Spółki, z którego egzekucja umożliwiłaby zaspokojenie zaległości w znacznej części. Natomiast w odwołaniu od decyzji organu I instancji, Strona reprezentowana przez pełnomocnika będącego doradcą podatkowym, wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania, a - na podstawie art. 229 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2023 r. poz. 2383; dalej: "O.p.") wniosła o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów z opinii biegłego z zakresu rachunkowości, z opinii biegłego w zakresie prawa handlowego, z pisemnych wyjaśnień strony, z dokumentów, tj. akt postępowań egzekucyjnych prowadzonych przez organ wobec Spółki. Zaskarżonej decyzji odwołujący zarzucił naruszenie przepisów art. 77 i art. 79 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiającego Unijny Kodeks Celny (Dz.U.UE L.2013.261.1); dalej: "UKC", w zw. z art. 65 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne (Dz. U. z 2024 r. poz. 1373); dalej: "Prawo celne"; art. 120, art. 121, art. 122, art. 123, art. 124, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 191, art. 210 § 1 pkt 4 i pkt 6 O.p. w zw. z art. 2 i art. 32 Konstytucji RP; art. 116 § 1 i § 2 ust. 1 lit. b O.p. oraz art. 116 § 1 w zw. z 118 § 1 O.p. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wskazaną na wstępie decyzją z dnia \[...\] września 2025 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, podzielając w pełni ustalenia faktyczne i oceny prawne organu I instancji wyrażone w zaskarżonej decyzji. W skardze na ww. decyzję, Skarżący podniósł zarzuty: 1\. rażącego naruszenia przepisów prawa materialnego, które to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 32 ust. 1 Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997 r. oraz art. 14 Europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, podpisanej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 roku (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284; dalej: "EKPCz") w zw. z art. 9, art. 91 ust. 1 i 2 oraz art. 2 Konstytucji RP poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na nieuwzględnieniu minimalnego standardu ochrony przewidzianego w wyrokach Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE), skutkujące przypisaniem Skarżącemu solidarnej odpowiedzialności za zobowiązania celne Spółki, w sytuacji gdy z okoliczności faktycznych sprawy wynika, że dochował on należytej staranności w prowadzeniu spraw Spółki a jego udział w nadużyciu lub oszustwie jest wykluczony; 2) art. 118 § 1 O.p. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że w okolicznościach faktycznych sprawy nie upłynął 5 letni okres przedawnienia prawa do wydania decyzji o odpowiedzialności Skarżącego za zobowiązania celne spółki, podczas gdy długi celne z tytułu cła antydumpingowego i tym samym zaległości celne (podatkowe) powstały w okresie od \[...\] marca 2017 r. do \[...\] grudnia 2018 r., tym samym organy naruszyły art. 116 § 1 O.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie sprowadzające się do wydania zaskarżonych decyzji o odpowiedzialności skarżącego, pomimo upływu 5 letniego terminu przedawnienia liczonego od końca roku, w którym powstały zaległości celne (podatkowe); 3) art. 77 oraz art. 79 oraz art. 114 UKC w zw. z art. 66 ust. 1 Prawa celnego oraz w zw. z art. 5 i art. 51 ust. 1 O.p. poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że zaległość celna (podatkowa) nie powstaje z chwilą upływu terminu płatności pierwotnego długu celnego powstałego w wyniku pierwotnego złożenia zgłoszenia celnego; 4) art. 101 ust. 1 w zw. z art. 102 ust. 2 i ust. 3 oraz w zw. z art. 104 ust. 1 i art. 108 ust. 1 UKC w zw. z art. 65 ust. 1 Prawa celnego poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że moment powstania zaległości celnej (podatkowej) z tytułu długu celnego należy utożsamiać z upływem terminu płatności wskazanego w decyzjach celnych, zamiast z terminem wynikającym bezpośrednio z przepisów prawa; 2\. naruszenia przepisów postępowania, które to naruszenia miały wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 128 w zw. z art. 107 § 2 O.p., polegającym na przypisaniu odpowiedzialności osobie trzeciej w warunkach braku wyraźnej podstawy ustawowej, przy jednoczesnym dokonaniu wykładni rozszerzającej pojęć "dług celny" oraz "zaległość podatkowa". Organy orzekające, odstępując od jednoznacznego brzmienia przepisów i utrwalonej wykładni systemowej, wykroczyły poza granice zasady legalizmu, co doprowadziło do arbitralnego ukształtowania zakresu odpowiedzialności strony. Jednocześnie organy naruszyły zasadę prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, dokonując ustaleń sprzecznych z wcześniejszym rozstrzygnięciem; 2) art. 122 w zw. z art. 187 §1 O.p., polegającym na niedokładnym wyjaśnieniu i niewystarczającym rozpatrzeniu materiału dowodowego ujawnionego w sprawie w szczególności w zakresie należytej staranności Skarżącego w prowadzeniu spraw Spółki oraz braku winy w niezłożeniu wniosku o stwierdzenie upadłości we właściwym czasie; 3) art. 233 § 1 pkt 2 lit. a O.p. polegające na nieuchyleniu przez organ odwoławczy decyzji organu I instancji oraz umorzeniu postępowania, pomimo że w świetle podniesionych zarzutów naruszenia prawa materialnego było to w pełni zasadne. Dodatkowo z ostrożności procesowej na wypadek, gdyby powyższe zarzuty nie znalazły uznania składu orzekającego, wskazanym decyzją zarzucam: 3\. naruszenie przepisów postępowania, które to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy tj.: 1) art. 120, art. 121, art. 122, art. 123, art. 124, art. 180 §1, art. 187 §1, art. 191, art. 210 § 1 pkt 4 i pkt 6 O.p. w zw. z art. 2 i art. 32 Konstytucji RP, polegające na sporządzeniu uzasadnienia zaskarżonych decyzji w sposób sprzeczny z wymogami prawa, tj. bez wskazania konkretnych faktów prawotwórczych uznanych za udowodnione, bez wskazania dowodów, którym organ ostatecznie dał wiarę oraz bez podania jasnych i szczegółowych przyczyn odmówienia wiarygodności twierdzeniom strony. Uzasadnienie decyzji zostało oparte na dowolnej, arbitralnej i wybiorczej - a nie swobodnej - ocenie materiału dowodowego, co doprowadziło do pominięcia istotnych okoliczności sprawy, w szczególności faktu, że dług celny Spółki, a tym samym zaległość podatkowa związana ze zgłoszeniami celnymi z przełomu lat 2017-2018, uległy przedawnieniu w świetle art. 118 § 1 O.p. Organy pominęły również wątpliwości dotyczące pełnienia przez Skarżącego funkcji prezesa zarządu w okresie, w którym doszło do niewypłacalności Spółki, co miało kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. 4\. naruszenie przepisów prawa materialnego, które to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy tj.: 1) art. 116 § 1 O.p., poprzez jego błędne zastosowanie polegające na uznaniu, że Skarżący w okresie, w którym nastąpiła niewypłacalność Spółki pełnił funkcje członka zarządu, co skutkowało przypisaniem Skarżącemu odpowiedzialności za zobowiązania Spółki; 2) art. 116 § 2 ust. 1 lit. b O.p., poprzez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że wskazane przez Skarżącego okoliczności nie wskazywały na brak winy Skarżącego jako członka zarządu Spółki przy niezgłoszeniu wniosku o upadłość Spółki, co skutkowało niezastosowaniem, wskazanego przepisu w rozpoznawanej sprawie. Podnosząc powyższe zarzuty, Skarżący wniósł na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), w zw. z art. 247 § 1 ust. 3 O.p. o stwierdzenie nieważności decyzji organów obu instancji, a gdyby sąd nie doszukał się podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji, Skarżący wniósł na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c p.p.s.a. o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz na podstawie art. 200 p.p.s.a. o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. Skarżący zawnioskował również o połączenie spraw toczących się przed sądem w celu ich łącznego rozpoznania lub także rozstrzygnięcia, gdyż pozostają one ze sobą w związku (wszystkie dotyczą odpowiedzialności Skarżącego, jako osoby trzeciej za zobowiązania wynikające z poszczególnych decyzji wydanych wobec spółki). W uzasadnieniu skargi Skarżący podniósł, że niezbędna jest rekonstrukcja normy prawnej w sposób uwzględniający kontekst ich odpowiedniego stosowania w następującym zakresie: a) momentu powstania zobowiązania z tytułu długu celnego na gruncie UKC; b) momentu powstania zaległości podatkowej dla zobowiązania z tytułu długu celnego na gruncie przepisów O.p. w relacji do przepisów UKC oraz Prawa Celnego umożliwiającego organom wydłużenie okresu dochodzenia należności celnych od importerów; c) wpływu omawianej wyżej relacji na moment, od którego należy liczyć upływ terminu przedawnienia uprawnienia organów podatkowych do wydania decyzji o odpowiedzialności osoby trzeciej. Skarżący podkreślił, że przeprowadzona analiza prawna prowadzi do jednoznacznego wniosku, iż brak jest podstaw do przypisania Skarżącemu odpowiedzialności za zobowiązania celne Spółki. Konkluzja ta wynika z prawidłowej wykładni przepisów dotyczących odpowiedniego stosowania przepisów o odpowiedzialności osoby trzeciej do zaległości z tytułu długu celnego. Skarżący podkreślił, że zgodnie z art. 79 ust. 2 lit. b UKC, dług celny w przywozie powstaje z chwilą przyjęcia zgłoszenia celnego. W konsekwencji zobowiązanie z tytułu długu celnego powstało z mocy prawa w dacie dokonania zgłoszenia celnego, tj. w latach 2017-2018 r. Wydane przez organ decyzje określające wysokość zobowiązań celnych z tytułu długu celnego miały charakter deklaratoryjny i nie wpływały na moment powstania samego długu celnego i tym samym nie wpływały na moment powstania zaległości podatkowej. W konsekwencji mając na uwadze, iż zgodnie z art. 65 Kodeksu Celnego w zw. z art. 108 ust. 1 UKC termin płatności cła wynosił 10 dni od daty zgłoszenia celnego, ewentualne zaległości podatkowe (w rozumieniu O.p.) powstały z upływem tego terminu, a nie z chwilą późniejszego wydania decyzji określającej. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi. W piśmie z dnia \[...\] kwietnia 2026 r. stanowiącym załącznik do protokołu rozprawy, Skarżący podtrzymując zarzuty skargi, zarzucił dodatkowo: 1\. naruszenie art. 210 § 4 O.p. w zw. z art. 120, art. 121 § 1 i art. 127 O.p., polegające na wydaniu decyzji bez należytego i kompletnego uzasadnienia faktycznego i prawnego, w szczególności: 1) bez analizy, dlaczego pominięto określone dowody, twierdzenia i zarzuty Skarżącego - w tym dotyczące momentu powstania długu celnego oraz zarzutu upływu terminu przedawnienia prawa do wydania decyzji (art. 118 § 1 O.p.), co w konsekwencji prowadzi do naruszenia przez organ: a) art. 118 § 1 O.p., poprzez błędne ustalenie daty początkowej biegu terminu do wydania decyzji o odpowiedzialności osoby trzeciej; b) art. 77 ust. 1 lit. a), ust. 2 i ust. 3 UKC, poprzez błędne przyjęcie, że dług celny powstał na podstawie art. 79 UKC, mimo że z treści decyzji pierwotnej oraz zgromadzonego materiału dowodowego jednoznacznie wynika, iż podstawa prawna wskazuje na zastosowanie art. 77 ust. 1 lit. a) oraz ust. 2 i 3 UKC; c) bez odniesienia się do kluczowej kwestii charakteru prawnego decyzji pierwotnej wydanej przez organ celny - tj. czy miała ona charakter deklaratoryjny, czy konstytutywny - pomimo że ustalenie to ma zasadnicze znaczenie dla prawidłowego określenia momentu rozpoczęcia biegu terminu, o którym mowa w art. 118 § 1 O.p.; d) art. 127 O.p., poprzez naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania podatkowego, polegające na niewłaściwym ukształtowaniu postępowania odwoławczego, sprowadzającego się do braku merytorycznego odniesienia się do zarzutu przedawnienia prawa do wydania decyzji o odpowiedzialności osoby trzeciej, o którym mowa w art. 118 § 1 O.p., co świadczy o tym, że organ odwoławczy nie przeprowadził samodzielnego, merytorycznego rozpoznania sprawy, lecz ograniczył się do formalnej akceptacji stanowiska organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu pisma Skarżący rozwinął argumentację w zakresie momentu powstania długu celnego, upływu przedawnienia terminu do wydania decyzji o odpowiedzialności osoby trzeciej i charakteru deklaratoryjnego decyzji pierwotnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Sporna w sprawie jest kwestia oceny zaistnienia przesłanek do ustalenia solidarnej odpowiedzialności skarżącego z O. spółka z o.o. z siedzibą w S. za zaległości tej spółki z tytułu nieuiszczonego cła antydumpingowego wraz z odsetkami za zwłokę należnego z tytułu importu foli aluminiowej, pochodzącej z Chińskiej Republiki Ludowej, oraz kosztami egzekucyjnymi. Według organów obu instancji w sprawie zaistniały pozytywne przesłanki określone w art. 116 § 1 i § 2 O.p. do ustalenia odpowiedzialności Skarżącego, natomiast, według Skarżącego, w sprawie doszło do przedawniania prawa do wydania takiej decyzji, gdyż termin, określony w art. 118 § 1 O.p., upłynął z końcem 2022 r., a decyzja ustalająca organu I instancji została wydana i doręczona w 2024 r., a nadto w dacie, gdy powstała zaległość Skarżący nie był prezesem zarządu Spółki oraz nie było podstaw do zgłoszenia wniosku o upadłość Spółki. Szczegółowa argumentacja Skarżącego co do przedawniania prawa oraz braku przesłanek pozytywnych do wydania wobec niego decyzji ustalającej jego odpowiedzialność solidarną ze Spółką opiera się na założeniu, że: 1) dług celny powstaje z mocy prawa w chwili przyjęcia zgłoszenia celnego, a decyzja celna ma charakter wyłącznie deklaratoryjny, zatem momentem powstania zaległości celnej jest upływ terminu płatności, który wynosi 10 dni od dnia przyjęcia zgłoszenia celnego; 2) w sprawie zobowiązanie powstało w 2017 r., zatem decyzja wobec niego, jako osoby trzeciej, mogła zostać skutecznie wydana najpóźniej do \[...\] grudnia 2022 r. (art. 118 § 1 O.p.); 3) mandat Skarżącego, jako prezesa zarządu Spółki wygasł w 2019 r., tj. w dniu odbycia zgromadzenia wspólników Spółki zatwierdzającego sprawozdanie finansowe za ostatni pełny rok obrotowy jego kadencji, zatem twierdzenia organu o jego przedłużeniu per factam concludentiam pozostają w rażącej sprzeczności z art. 202 § 2 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (Dz. U. z 2024 r. poz. 18); dalej: "k.s.h.", który wymaga formalnego aktu powołania na nową kadencję; 4) organy nie wykazały, że w czasie pełnienia funkcji przez Skarżącego wystąpiły przesłanki do zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości, także z powodu braku rzetelnej analizy stanu majątkowego spółki i jego ewolucji; 5) organy nie przeanalizowały przesłanek egzoneracyjnych, tj. nie zbadały, czy Skarżący posiadał realną możliwość złożenia wniosku o upadłość, czy też działał w warunkach wyłączających przypisanie odpowiedzialności (np. brak wiedzy, brak dostępu dodanych, faktyczne wyłączenie z zarządzania); 6) naruszenie przez organy prawa Skarżącego do obrony, zasady proporcjonalności i rzetelności procedury, jak też pominięcie działania Skarżącego w dobrej wierze, dochowanie należytej staranności i brak udziału w oszustwie, które to okoliczności wykluczają odpowiedzialność osoby trzeciej; 7) organy zignorowały motyw 38 preambuły UKC, który nakazuje uwzględniać dobrą wiarę przedsiębiorcy i minimalizować negatywne skutki naruszeń formalnych, a Spółka i Skarżący działali w przekonaniu o prawidłowości dokumentów związanych z importem folii aluminiowej, zaś nieuczciwe działania miały miejsce po stronie eksporterów. Mając na uwadze taki zakres sporu, należy na wstępie odwołać się do przepisów regulujących odpowiedzialność osób trzecich z tytułu długu celnego, a następnie do przepisów regulujących powstanie długu celnego w związku z zarzutami Skarżącego dotyczącymi przedawniania prawa do wydania decyzji ustalającej jego solidarną odpowiedzialność ze spółką za dług celny. Organem celnym właściwym do orzekania w sprawach odpowiedzialności osoby trzeciej z tytułu długu celnego oraz odsetek, o których mowa w art. 114 UKC, jest naczelnik urzędu celno-skarbowego właściwy ze względu na miejsce powstania długu celnego. Zgłoszenie celne Spółka złożyła w S., zatem organem właściwym w sprawie jest Naczelnik Z. Urzędu Celno-Skarbowego w S.. Zgodnie z art. 66 Prawa celnego, do odpowiedzialności z tytułu długu celnego oraz odsetek, o których mowa w art. 114 UKC, stosuje się odpowiednio przepisy art. 29 oraz działu III (Zobowiązania podatkowe) rozdziałów 14 (Prawa i obowiązki następców prawnych oraz podmiotów przekształconych) i 15 (Odpowiedzialność podatkowa osób trzecich) O.p. Art. 114 ust. 1 UKC stanowi, że odsetki za zwłokę naliczane są od kwoty należności celnych przywozowych lub wywozowych począwszy od dnia, w którym upłynął wyznaczony termin, aż do dnia zapłaty należności. Z przywołanej regulacji prawnej wynika, że do odpowiedzialności za dług celny stosuje się odpowiednio przepisy o odpowiedzialności podatkowej osób trzecich, w tym art. 116 O.p. (odpowiedzialność członka zarządu bądź osoby, która była członkiem zarządu w czasie, gdy upływał termin płatności należności). Zgodnie z art. 116 § 1 O.p., za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w organizacji, prostej spółki akcyjnej, prostej spółki akcyjnej w organizacji, spółki akcyjnej lub spółki akcyjnej w organizacji odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu, jeżeli egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna, a członek zarządu: 1) nie wykazał, że: a) we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub w tym czasie zostało otwarte postępowanie restrukturyzacyjne w rozumieniu ustawy z dnia \[...\] maja 2015 r. - Prawo restrukturyzacyjne albo zatwierdzono układ w postępowaniu o zatwierdzenie układu, o którym mowa w tej ustawie, albo b) niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości nastąpiło bez jego winy; 2) nie wskazuje mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części. Przepis art. 116 § 2 O.p. stanowi, że odpowiedzialność członków zarządu obejmuje zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał w czasie pełnienia przez nich obowiązków członka zarządu, oraz zaległości wymienione w art. 52 oraz art. 52a O.p. powstałe w czasie pełnienia obowiązków członka zarządu. Nadto zakres odpowiedzialności podmiotów, o których mowa w art. 116 O.p., obejmuje - na postawie art. 107 § 1 O.p. - zaległości podatkowe podatnika oraz należności wskazane w art. 107 § 2, tj.: podatki niepobrane oraz pobrane, a niewpłacone przez płatników lub inkasentów; odsetki za zwłokę od zaległości podatkowych; niezwrócone w terminie zaliczki naliczonego podatku od towarów i usług oraz oprocentowanie tych zaliczek; koszty postępowania egzekucyjnego. Stosownie także do brzmienia do art. 108 § 2 pkt 2 lit. a O.p., postępowanie w sprawie odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej nie może zostać wszczęte przed dniem doręczenia decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego. W razie wystawienia tytułu wykonawczego na podstawie deklaracji, na zasadach przewidzianych w przepisach o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, przed orzeczeniem o odpowiedzialności osoby trzeciej nie wymaga się uprzedniego wydania decyzji, o której mowa w § 2 pkt 2 (art. 108 § 3 O.p.). Wówczas postępowanie w sprawie odpowiedzialności osoby trzeciej nie może zostać wszczęte przed dniem wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Z brzmienia ww. art. 116 O.p. wynika, że w sprawie odpowiedzialności podatkowej członka zarządu za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością organy podatkowe obowiązane są wykazać w ramach postępowania dowodowego tzw. pozytywne przesłanki tej odpowiedzialności, tj.: 1) istnienie zaległości podatkowych spółki, 2) że strona postępowania pełniła obowiązki członka zarządu spółki w czasie, w którym upływał termin płatności zobowiązań podatkowych spółki, 3) bezskuteczność w całości lub w części egzekucji zaległości podatkowych wobec spółki. Do negatywnych przesłanek odpowiedzialności podatkowej członka zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, które powinien wykazać on, zalicza się: 1) wykazanie, że we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub w tym czasie zostało otwarte postępowanie restrukturyzacyjne w rozumieniu ustawy Prawo restrukturyzacyjne, albo zatwierdzono układ w postępowaniu o zatwierdzenie układu, o którym mowa w ustawie Prawo restrukturyzacyjne, albo że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości nastąpiło bez jego winy; ewentualnie 2) wskazanie mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części. Zasadniczą kwestią sporną, która determinuje w sprawie odpowiedzialność solidarną skarżącego ze Spółką, jest ustalenie istnienia zaległości z tytułu długu celnego w dacie wydania przez organ I instancji decyzji o tej odpowiedzialności Skarżącego ze Spółką. Decyzję w sprawie organ celno-skarbowy (jako organ I instancji) wydał \[...\] stycznia 2025 r. Nie jest sporne w sprawie, że taka decyzja, jako ustalająca tę odpowiedzialność, ma charakter decyzji konstytutywnej, zatem dla jej wejścia do obrotu prawnego konieczne jest jej doręczenie stronie. W sprawie decyzja ta została doręczona pełnomocnikowi Skarżącego \[...\] lutego 2025 r. Dalej, konieczne w sprawie jest ustalenie, czy w dacie doręczenia stronie decyzji o solidarnej odpowiedzialności ze spółką za dług celny organ celno-skarbowy wykazał istnienie zaległości z tytułu należności celnych spółki Jak wynika z akt sprawy, decyzją z dnia \[...\] lipca 2022 r. nr \[...\], Naczelnik Z. Urzędu Celno-Skarbowego w S. określił spółce należności celne w wysokości \[...\] zł w postaci ostatecznego cła antydumpingowego należnego z tytułu importu foli aluminiowej, objętej procedurą dopuszczenia do obrotu, na podstawie zgłoszenia celnego nr \[...\] z dnia \[...\] lipca 2018 r., pochodzącej z Chińskiej Republiki Ludowej wraz z należnymi odsetkami. Decyzja ta została doręczona pełnomocnikowi spółki \[...\] lipca 2022 r. Od decyzji strona nie złożyła odwołania, wobec czego stała się ona ostateczna w administracyjnym toku instancji (także prawomocna). Na podstawie art. 65 ust. 1 Prawa celnego, Spółka jako dłużnik celny zobowiązana była do zapłaty ww. kwoty w terminie 10 dni licząc od dnia doręczenia decyzji, tj. \[...\] sierpnia 2022 r. Po upływie tego terminu niezapłacone przez Spółkę należności przywozowe przekształciły się w zaległość z tytułu długu celnego. Według składu orzekającego w sprawie, ustalając, czy w sprawie doszło do przedawnienia należności z tytułu długu celnego Spółki, organy obu instancji prawidłowo odwołały się do poniższych regulacji Prawa celnego oraz UKC. Na podstawie art. 65 ust. 1 Prawa celnego, termin, o którym mowa w art. 108 ust. 1 UKC (kwota należności celnych przywozowych lub wywozowych odpowiadająca długowi celnemu, podana do wiadomości zgodnie z art. 102, zostaje uiszczana przez dłużnika w terminie wyznaczonym przez organy celne), wynosi 10 dni. Na podstawie natomiast art. 102 ust. 7 Prawa celnego, kwot należności można dochodzić w terminie 5 lat, licząc od dnia, w którym zostały zaksięgowane. Jak stanowi natomiast przepis art. 65 ust. 8 Prawa celnego, bieg terminu przedawnienia, o którym mowa w ust. 7, zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym dłużnik został zawiadomiony. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zakończono postępowanie egzekucyjne. W sprawie do zaksięgowania kwoty długu celnego z tytułu cła antydumpingowego doszło w dniu wydania decyzji z dnia \[...\] lipca 2022 r. Zatem, nawet bez uwzględnienia sytuacji powodującej przerwanie biegu terminu przedawnienia, przedawnienie ww. należności celnej nastąpi po upływie 5 lat, tj. \[...\] lipca 2027 r. Jednak, w rozpoznawanej sprawie bieg terminu przedawnienia ww. należności przerwany został \[...\] czerwca 2020 r. wskutek zastosowania skutecznego środka egzekucyjnego w postaci zajęcia rachunku bankowego spółki w banku Bank \[...\] SA. (TW \[...\], TW \[...\], TW \[...\]). Zawiadomienie o dokonanym zajęciu wraz z odpisem tytułów wykonawczych zostało doręczone spółce \[...\] czerwca 2020 r. Tym samym do dnia wydania niniejszej decyzji zaległości wynikające z niedoboru cła antydumpingowego nie uległy przedawnieniu. Odnosząc się do przeciwnej argumentacji Skarżącego, że w sprawie doszło do przedawnienia prawa do wydania decyzji orzekającej o solidarnej odpowiedzialności Skarżącego ze Spółką za ww. należności, gdyż dług celny - w jego ocenie - powstał w dacie złożenia przez Spółkę pierwotnego zgłoszenia celnego (3 lipca 2018 r.), a nie w dacie wydania decyzji, na podstawie której m.in. zaksięgowano kwotę długu celnego (8 lipca 2022 r.), należy uznać, że argumentacja skarżącego pomija zasadniczą kwestię, tj. istotnej odmienności regulacji, tak Prawa celnego jak i UKC, od regulacji prawa podatkowego, w zakresie trybu i sposobu zgłaszania należności celnych przez zgłaszającego oraz weryfikacji poprawności takiego zgłoszenia przez właściwe organy celne, a w konsekwencji skutków poprawnego zgłoszenia celnego i wadliwego zgłoszenia celnego, tj. w wyniku niewypełnienia warunków lub obowiązków wynikających z przepisów prawa celnego, w szczególności w sytuacji, gdy dochodzi do weryfikacji zgłoszenia celnego poprzez objęcie zgłoszonego towaru cłem antydumpingowym. Zgodnie z art. 5 pkt 18 UKC, dług celny oznacza nałożony na określoną osobę obowiązek zapłaty stosownej kwoty należności celnych przywozowych lub wywozowych, określonej dla danych towarów na mocy obowiązujących przepisów prawa celnego. Na podstawie art. 77 ust. 1 lit. a i ust. 2 UKC, dług celny w przywozie powstaje w wyniku objęcia towarów nieunijnych podlegających należnościom celnym przywozowym jedną z następujących procedur celnych: a) dopuszczenia do obrotu, w tym na mocy przepisów o końcowym przeznaczeniu. Dług celny powstaje w chwili przyjęcia zgłoszenia celnego (art. 77 ust. 2 UKC). Powołane przepisy art. 77 ust. 1 i ust. 2 UKC statuują warunki dokonania przez zgłaszającego do objęcia właściwą procedurą towarów nieunijnych. W przypadku prawidłowego zgłoszenia celnego, dług celny powstaje w chwili przyjęcia zgłoszenia celnego (art. 77 ust. 2 UKC). Jednak, jak wynika z przepisów następujących po art. 77 UKC, normodawca unijny określił sytuacje, w których do powstania długu celnego dochodzi w innym momencie, niż w chwili przyjęcia zgłoszenia celnego. I tak, w art. 78 ust. 1 UKC przyjęto, że dług celny (w sytuacji tam określonej) powstaje w wyniku przyjęcia zgłoszenia do powrotnego wywozu dotyczącego danych produktów. Normodawca unijny także dalej, tj. w art. 79 UKC, uregulował natomiast te szczególne sytuacje, gdy dług celny powstaje w innym momencie, niż w chwili przyjęcia zgłoszenia celnego, również w wyniku niespełnienia przez zgłaszającego warunków lub obowiązków wynikających z przepisów prawa celnego. Tak m.in. postanowił w art. 79 ust. 2 lit. b UKC, przyjmując, że dług celny powstaje z chwilą, gdy przyjęte zostaje zgłoszenie celne o objęcie towarów procedurą celną, a następnie zostaje stwierdzone, że warunek wymagany do objęcia towarów tą procedurą lub przyznania zwolnienia z cła lub obniżonej stawki celnej przywozowej ze względu na końcowe przeznaczenia towarów nie został faktycznie wypełniony. W dalszych jednostkach redakcyjnych UKC, postanowiono, że w przypadku gdy należna kwota należności celnych przywozowych lub wywozowych jest równa kwocie wpisanej do zgłoszenia celnego, zwolnienie towarów przez organy celne jest równoznaczne z powiadomieniem dłużnika o długu celnym (art. 102 ust. 2). Jednak, jeżeli ust. 2 nie ma zastosowania, dłużnik zostaje powiadomiony o długu celnym przez organy celne, gdy są one w stanie określić należną kwotę należności celnych przywozowych lub wywozowych i wydać decyzję w tej sprawie (art. 102 ust.3). W przepisie art. 103 ust. 1 UKC przewidziano, że dłużnika nie powiadamia się o długu celnym po upływie okresu 3 lat dnia powstania długu celnego, a w art. 103 ust. 2 UKC, że w przypadku, gdy dług celny powstał w wyniku czynu, który w czasie popełnienia podlegał sądowemu postępowaniu karnemu, okresu trzech lat przedłuża się minimalnie do pięciu lat oraz maksymalnie do dziesięciu lat, zgodnie z prawem krajowym. W Prawie celnym (w prawie krajowym) ww. okres maksymalny określono na pięć lat (art. 65 ust. 7). Z kolei w art. 104 ust. 1 UKC przewidziano, że organy celne, o których mowa w art. 101, księgują zgodnie z prawem krajowym należną kwotę należności celnych przywozowych lub wywozowych określoną zgodnie z tym artykułem. Nadto, zgodnie z art. 108 ust. 1 UKC, kwota należności celnych przywozowych lub wywozowych odpowiadająca długowi celnemu, podana do wiadomości zgodnie z art. 102, zostaje uiszczona przez dłużnika w terminie wyznaczonym przez organy celny (...). Termin, o którym mowa w art. 108 ust. 1 UKC, wynosi 10 dni (art. 65 ust. 1 Prawa celnego). Jak z powyższej regulacji prawnej wynika, przepisy Prawa celnego i UKC, co do momentu powstania długu celnego i terminu zapłaty należności celnych, zawierają własne, szczególne regulacje, które są odrębne od tych określonych w prawie podatkowym. Na gruncie tych szczególnych regulacji prawnych, obowiązek zapłaty należności celnych uzależniony jest od powiadomienia dłużnika o określonej w zgłoszeniu celnym albo w decyzji, kwocie należności celnych i od dnia powiadomienia liczony jest termin na zapłatę tych należności. Zatem, obszerna argumentacja Skarżącego co do charakteru deklaratoryjnego decyzji organu celnego, wydanej na podstawie art. 102 ust. 3 w zw. z art. 79 ust. 2 lit. b UKC i jej skutków co do liczenia terminu powstania długu celnego (według Skarżącego od dnia przyjęcia zgłoszenia celnego, tj. \[...\] lipca 2018 r. - art. 77 ust. 2 UKC), a zatem upływu terminu na wydanie decyzji o zaksięgowaniu długu celnego i powiadomienia dłużnika o powstaniu długu celnego, tj. 5 lat od przyjęcia zgłoszenia celnego, czyli \[...\] lipca 2023 r. - art. 103 ust. 2 UKC) i w konsekwencji - niedopuszczalności liczenia terminu o powstaniu długu celnego od daty powiadomienia Skarżącego o zaksięgowaniu długu celnego na podstawie decyzji z dnia \[...\] lipca 2022 r., nie zasługiwała na uwzględnienie. Niewątpliwie bowiem decyzja z dnia \[...\] lipca 2022 r., którą m.in. powiadomiono skarżącego o zaksięgowaniu kwoty długu celnego z tytułu cła antydumpingowego nie nosi cech decyzji deklaratoryjnej. Decyzja ta nie może potwierdzać, że dług celny powstał w chwili przyjęcia zgłoszenia celnego (3 lipca 2018 r.), z kilku powodów, po pierwsze - przepis art. 79 ust. 2 lit. b UKC wyraźnie wskazuje inny moment powstania długu celnego wobec stwierdzonych później, tj. po przyjęciu zgłoszenia celnego, nieprawidłowości; po drugie - decyzja ta nie może potwierdzać zadeklarowania przez zgłaszającego towaru do procedury celnej należności, których tenże nie zadeklarował, czyli cła antydumpingowego, ustalonego dopiero w decyzji o zaksięgowaniu należności celnych; po trzecie - użycie przez normodawcę unijnego w art. 102 ust. 3 UKC wyrazu "określić" w odniesieniu do działań organów celnych (gdy organy celne są w stanie "określić" należną kwotę należności celnych), nie oznacza, że decyzja takich organów ma charakter deklaratoryjny, tym bardziej, że in fine tej regulacji użyto zwrotu: "i wydać decyzję w tej sprawie", bez przymiotnika określającego charakter decyzji; po czwarte - nie wskazano w tej regulacji, że chodzi o decyzję deklaratoryjną, a nawet gdyby normodawca unijny użył zwrotu: "i wydać decyzję określającą należną kwotę należności celnych", to i tak dalej nie dowodziłoby to, że w takiej regulacji chodziłoby o decyzję deklaratoryjną, bowiem z całego powołanego kontekstu regulacyjnego (Prawo celne i UKC), jasno wynika, że decyzja organu celnego wydana na podstawie art. 102 ust. 3 w zw. z art. 79 ust. 2 lit. b UKC ma charakter decyzji konstytutywnej, czyli wywołującej skutki od daty jej doręczenia. Mając na uwadze powołaną argumentację, należało uznać, że skoro organ I instancji wydał i doręczył skarżącemu decyzję w przedmiocie długu celnego oraz powiadomił skarżącego o zaksięgowaniu długu celnego decyzją z \[...\] lipca 2022 r., doręczoną spółce \[...\] lipca 2022 r. (w trybie art. 150 Ordynacji podatkowej), to dług celny powstał \[...\] sierpnia 2022 r. (10 dni od dnia zaksięgowania i powiadomienia - art. 108 ust. 1 UKC oraz art. 65 ust 1 i ust. 7 Prawa celnego). Zatem, organ celno-podatkowy mógł w terminie do końca 2025 r. wydać także decyzję orzekającą o odpowiedzialności solidarnej skarżącego ze spółką za zaległości celne (art. 118 § 1 O.p.). Decyzja tego organu została wydana \[...\] stycznia 2025 r. i doręczona pełnomocnikowi Skarżącego \[...\] lutego 2025 r., a więc przed upływem terminu, niezależnie od ww. okoliczności przerwania biegu terminu na dochodzenie zaksięgowanych należności, wynikających z art. 65 ust. 7 i ust. 8 Prawa celnego. Odnosząc się w dalszej kolejności do kwestii wykazania przez organy zaistnienia w sprawie pozytywnych przesłanek odpowiedzialności Skarżącego ze Spółką za dług celny, należy podzielić ocenę tychże organów, że w sprawie takie przesłanki zaistniały. Jak już wskazano, Spółka zobowiązana była do zapłaty kwoty długu celnego w terminie 10 dni licząc od dnia doręczenia decyzji, tj. do \[...\] sierpnia 2022 r. Po upływie tego terminu niezapłacone przez Spółkę należności przywozowe przekształciły się w zaległość z tytułu długu celnego. Wszczęta do majątku Spółki egzekucja okazała się w znacznej części bezskuteczna. W wyniku bowiem zajęcia wierzytelności Spółki uzyskano kwotę \[...\]zł, którą zarachowano na koszty egzekucyjne. Innych rachunków bankowych Spółki nie ustalono w aplikacji Ognivo. W zasobach JPK ustalono jednego kontrahenta, u którego dokonano zajęcia wierzytelności. Dłużnik poinformował, że Spółce nie przysługują żadne wierzytelności. W wyniku skierowanych zapytań o nieruchomości ustalono, że Spółka nie posiada nieruchomości. Na podstawie CEPiK ustalono, że Spółka posiada samochód osobowy \[...\]. Organ egzekucyjny dokonał zajęcia i odebrania tego pojazdu. Dokonano też zajęcia ruchomości w postaci maszyn. W wyniku sprzedaży ruchomości w drodze licytacji uzyskano łącznie \[...\] zł. Kwotę tę zarachowano na część kosztów egzekucyjnych. \[...\] września 2022 r., nr \[...\] organ umorzył postępowanie egzekucyjne z uwagi na brak ujawnionego majątku, z którego można byłoby prowadzić skutecznie egzekucję. W tej sytuacji także, skoro postępowanie egzekucyjne zakończone zostało \[...\] września 2022 r., to bieg terminu przedawnienia zaczął biec od nowa, tj. od \[...\] września 2022 r. (art. 65 ust. 8 Prawa celnego). Oceniając dalej zaistnienie przesłanki pełnienia przez Skarżącego, w okresie w którym upływał termin płatności należności celnych Spółki, funkcji prezesa - według składu orzekającego w sprawie - organy wykazały, że wymieniony taką funkcję pełnił. Jak ustaliły bowiem organy, wymieniony od daty zawarcia, tj. od \[...\] października 2013 r., umowy spółki z ograniczoną odpowiedzialnością do daty wydania decyzji w sprawie, faktycznie pełnił tę funkcję. Z umowy spółki wynika, że został on powołany \[...\] października 2013 r. na prezesa jednoosobowego zarządu Spółki na 5-letnią kadencję, która wygasła w dniu zatwierdzenia sprawozdania finansowego za rok 2018, tj. - jak wynika z Krajowego Rejestru Sądowego - \[...\] marca 2019 r. Jednak, po tej dacie Skarżący podejmował w imieniu Spółki szereg czynności faktycznych, dowodzących, że nadal pełnił funkcję prezesa jednoosobowego zarządu. Jak też ustaliły organy, w dacie wydania zaskarżonej decyzji ww. Spółka nie prowadziła już działalności gospodarczej. Prezes jej zarządu - obywatel \[...\], przebywa w \[...\] i brak jest z nim kontaktu. Prokurentem spółki jest obywatelka \[...\] z kartą pobytu do \[...\] marca 2021 r. Organy, poddając w sprawie analizie terminy "kadencja" i "mandat", a nadto odwołując się szeroko do orzecznictwa Sądu Najwyższego i Naczelnego Sądu Administracyjnego, w sposób uprawniony wywiodły, że - na gruncie przepisów k.s.h. - w przypadku spółki z o.o. pojęcie mandatu jest komplementarne wobec pojęcia kadencji, gdyż obejmuje szerszy aspekt upoważnienia do pełnienia obowiązków i wykonywania praw członka zarządu. Członek zarządu posiadający mandat jest uprawniony do realizacji wszelkich uprawnień członka zarządu, pomimo upływu kadencji, na którą został powołany, bowiem okres faktycznego sprawowania funkcji (ważności mandatu) może być znacząco dłuższy od kadencji. W sprawie, jak prawidłowo ustaliły to organy, rezygnacja przez wymienionego z funkcji prezesa zarządu ww. Spółki nie została zgłoszona do Krajowego Rejestru Sądowego. Nadto, po zatwierdzeniu sprawozdania finansowego za rok 2018 r. (po \[...\] marca 2019 r.), wymieniony wykonywał szereg czynności w imieniu Spółki. Z Krajowego Rejestru Sądowego wynika, że po \[...\] marca 2019 r. dokonane były przez sąd rejestrowy wpisy w następujących datach: \[...\] marca 2019 r., \[...\] lutego 2020 r., \[...\] czerwca 2020 r., \[...\] listopada 2020 r. (zmiany danych w rejestrze), które mogły być dokonane jedynie na wniosek wymienionego, gdyż - zgodnie z danymi z tego rejestru - nie było innej osoby uprawnionej do reprezentowania Spółki. Ponadto \[...\] lutego 2020 r. odbyło się zgromadzenie wspólników Spółki, na którym przedstawiono sprawozdanie z działalności zarządu Spółki za rok 2019; przedłożono bilans oraz rachunek zysków i strat; informacje dodatkowe do sprawozdania finansowego; wnioski i uchwały w przedmiocie przyjęcia sprawozdania, bilansu oraz przeznaczenia zysków spółki. Na wszystkich tych dokumentach znajdowały się podpisy prezesa zarządu spółki - Skarżącego. Także w uchwale nr \[...\] zgromadzenia wspólników Spółki z dnia \[...\] lutego 2020 r. widniał podpis prezesa zarządu Spółki. W dokumencie tym w § 2 zapisano, że: "Zarząd działa w roku 2020". Nadto w okresie pandemii Covid-19 spółka korzystała z pomocy de minimis. Pomoc ta, rekompensująca negatywne konsekwencje ekonomiczne związane z COVID-19, została Spółce udzielona \[...\] czerwca 2020 r. przez Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Zatem, jak prawidłowo wykazały organy w sprawie, także po \[...\] marca 2019 r., Skarżący nie kwestionował swojego statusu jako członka zarządu Spółki z powodu wygaśnięcia mandatu, ani też tego statusu nie kwestionowała Spółka. Zatem faktyczne wykonywanie przez Skarżącego obowiązków członka zarządu w spółce z ograniczoną odpowiedzialnością powoduje odpowiedzialność podatkową tego podmiotu, przewidzianą w art. 116 § 2 O.p. W sytuacji bowiem, gdy taka osoba, z akceptacją zgromadzenia wspólników, pomimo wygaśnięcia mandatu, nadal wykonuje obowiązki członka zarządu, może ponosić odpowiedzialność na podstawie art. 116 § 1 O.p., tym bardziej, że żadna nowa osoba nie została w jej miejsce powołana. W konsekwencji, okres pełnienia przez Skarżącego funkcji członka zarządu Spółki obejmował także dzień \[...\] sierpnia 2022 r., czyli dzień, w którym upłynął termin płatności kwoty długu celnego zaksięgowanego ww. decyzją z dnia \[...\] lipca 2022 r. Według składu orzekającego w sprawie organy obu instancji prawidłowo także przyjęły, że Skarżący nie wykazał zaistnienia przesłanek egzoneracyjnych, wyłączających jego odpowiedzialność solidarną ze Spółką za ww. dług celny, tj. zgłoszenia we właściwym czasie wniosku o ogłoszenie upadłości albo, że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości nastąpiło bez jego winy. Na podstawie art. 10 ustawy z dnia 8 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe (Dz. U. z 2020 r. poz. 1228); dalej: "u.p.u.", w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2016 r., upadłość ogłasza się w stosunku do dłużnika, który stał się niewypłacalny. Zgodnie z art. 11 ust. 1 u.p.u., dłużnik jest niewypłacalny, jeżeli utracił zdolność do wykonywania swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych. Art. 11 ust. 1a u.pu. stanowi, że domniemywa się, że dłużnik utracił zdolność do wykonywania swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych, jeżeli opóźnienie w wykonaniu zobowiązań pieniężnych przekracza trzy miesiące, natomiast z brzmienia art. 11 ust. 2 u.p.u. wynika, że dłużnik będący osobą prawną albo jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną, jest niewypłacalny także wtedy, gdy jego zobowiązania pieniężne przekraczają wartość jego majątku, a stan ten utrzymuje się przez okres przekraczający dwadzieścia cztery miesiące. Na podstawie art. 21 ust. 1 u.p.u., dłużnik jest obowiązany, nie później niż w terminie trzydziestu dni od dnia, w którym wystąpiła podstawa do ogłoszenia upadłości, zgłosić w sądzie wniosek o ogłoszenie upadłości. Z przywołanych regulacji wynika, że u.p.u. wprowadza dwie niezależne od siebie przesłanki ogłoszenia upadłości, tj.: niewykonywanie wymagalnych zobowiązań pieniężnych (tzw. niewypłacalność płynnościowa art. 11 ust 1 i 1 a u.p.u.) albo w postaci trwającego ponad 24 miesiące stanu nadwyżki pasywów nad aktywami (tzw. niewypłacalność zadłużeniowa). Przesłanki te mają charakter alternatywny i równorzędny, co oznacza, że zaistnienie chociażby jednej z nich, daje podstawę do ogłoszenia upadłości przedsiębiorcy, a tym samym obliguje jego reprezentantów do złożenia stosownego wniosku. Moment ziszczenia się choćby jednej z wymienionych przesłanek jest czasem, w którym to członek zarządu, chcący uwolnić się od odpowiedzialności, powinien złożyć wniosek o upadłość (bądź wszczęcie postępowania układowego). Jak prawidłowo przyjęły organy obu instancji, w sprawie zaistniała pierwsza z przesłanek wskazanych w u.p.u., bowiem Spółka zaprzestała regulowania zobowiązań z tytułu nieuiszczenia cła antydumpingowego. Pierwsza, najstarsza zaległość nieuiszczenia cła antydumpingowego wynikała z decyzji wydanej przez Naczelnika Z. Urzędu Celno-Skarbowego w S. z dnia \[...\] lutego 2020 r. nr \[...\] Spółka nie zapłaciła w terminie płatności (tj. do \[...\] marca 2020 r.) zobowiązania w kwocie \[...\]zł. Druga zaległość w kwocie \[...\]zł wynikała z decyzji tegoż organu z dnia \[...\] lutego 2020 r. nr \[...\], której Spółka także nie zapłaciła w terminie płatności (tj. do \[...\] marca 2020 r.). Nie był to stan przejściowy, bowiem z upływem czasu zaległe zobowiązania z tytułu nieuiszczenia cła antydumpingowego wzrastały. Spółka stała się niewypłacalna \[...\] marca 2020 r., zatem podstawa do ogłoszenia upadłości wystąpiła \[...\] czerwca 2020 r. Wniosek o ogłoszenie upadłości powinien był zostać złożony w terminie 30 dni, licząc od dnia \[...\] czerwca 2020 r. Jednak w sprawie zastosowanie znajdował przepis art. 15 zzra ustawy z dnia \[...\] marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 374); dalej: "ustawa o COVID-19". Zgodnie z tym przepisem, jeżeli podstawa do ogłoszenia upadłości dłużnika powstała w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19, a stan niewypłacalności powstał z powodu COVID-19, bieg terminu do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości, o którym mowa w art. 21 u.p.u. nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega przerwaniu. Po tym okresie termin ten biegnie na nowo. Jeżeli stan niewypłacalności powstał w czasie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 domniemywa się, że zaistniał z powodu COVID-19 (ust. 1). Nadto, jeżeli termin na zgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości ustalany jest z uwzględnieniem postanowień ust. 1 i wniosek o ogłoszenie upadłości zostanie złożony przez dłużnika w tym terminie, a brak jest wcześniejszego wniosku o ogłoszenie upadłości, określone przepisami u.p.u., terminy, dla których obliczania znaczenie ma dzień zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości, wydłuża się o liczbę dni pomiędzy dniem zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości, a ostatnim dniem, w którym wniosek ten winien być złożony stosownie do art. 21 ust. 1, lub odpowiednio art. 21 ust. 2a u.p.u., bez uwzględniania postanowień ust. 1 niniejszego artykułu. Dla skorzystania z przepisu 15zzra ustawy COVID-19, konieczne było spełnienie przez dłużnika dwóch przesłanek: 1) podstawa do ogłoszenia upadłości dłużnika powstała w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19, 2) stan niewypłacalności powstał z powodu COVID-19\. W sprawie podstawa do ogłoszenia upadłości Spółki powstała w okresie obowiązywania stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19\. W zakresie drugiej przesłanki, tj. stanu niewypłacalności, ustawodawca wprowadził domniemanie prawne, zgodnie z którym, jeżeli stan niewypłacalności powstał w czasie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 domniemywa się, że zaistniał z powodu COVID-19\. W sprawie stan niewypłacalności powstał w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego, a zatem druga przesłanka także została spełniona. Stan zagrożenia epidemicznego przestał obowiązywać w Polsce 1 lipca 2023 r. (rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 14 czerwca 2023 r. - Dz. U. z 2023 r. poz. 1118), więc termin do ogłoszenia upadłości Spółki upłynął 31 lipca 2023 r., jednak stan zagrożenia epidemicznego oraz stan epidemii nie wyłączał uprawnienia do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości. Członek zarządu mógł złożyć stosowny wniosek o ogłoszenie upadłości w okresie obowiązywania epidemii COVID-19\. Jak wynika z akt sprawy, Spółka złożyła \[...\] kwietnia 2020 r. do Sądu Rejonowego \[...\] w S. wniosek o ogłoszenie upadłości, jednak wobec nieuzupełnienia braków formalnych wniosku, zarządzeniem z dnia \[...\] października 2020 r. (prawomocnym od \[...\] listopada 2020 r.) wniosek ten został zwrócony (pismo Sądu Rejonowego \[...\] w S. \[...\] z dnia \[...\] kwietnia 2025 r. sygn. akt \[...\]). Zatem, zwrot wniosku oznacza, że w sprawie ani nie zgłoszono wniosku o upadłość (art. 130 § 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 2024 r. poz. 1568), ani też nie doszło do ogłoszenia upadłości Spółki. W okolicznościach sprawy nie można również mówić o braku winy Skarżącego w niezgłoszeniu we właściwym czasie wniosku o ogłoszenie upadłości. Skarżący bowiem, jako członek zarządu Spółki, będąc uprawniony i zobowiązany do kontrolowania stanu finansów i majątku Spółki, w sytuacji, gdy Spółka zaprzestała wykonywania swoich wymagalnych zobowiązań, miał obowiązek zgłoszenia wniosku o ogłoszenia upadłość lub otwarcie postępowania układowego. Jeżeli członek zarządu nie wykona tego obowiązku, aby uwolnić się od odpowiedzialności za zobowiązania spółki, powinien wykazać, że pomimo zachowania należytej staranności, obiektywnie zaistniały przyczyny, które uniemożliwiły jemu podjęcie działań zmierzających do wszczęcia postępowania upadłościowego lub układowego. O braku winy, o którym mowa w art. 116 § 1 O.p., w sytuacji niezłożenia we właściwym czasie wniosku o ogłoszenie upadłości można mówić jedynie wtedy, gdy członek zarządu spółki, przy zachowaniu należytej staranności podczas prowadzenia jej spraw, wniosku takiego nie złożył w wymaganym terminie z przyczyn od niego niezależnych. Brak takiej winy jest kategorią obiektywną i można się na niego powoływać jedynie w sytuacji, gdy członek zarządu nie miał żadnych możliwości prowadzenia spraw spółki, a brak tych możliwości wynikał z przyczyn od niego całkowicie niezależnych. Odnosząc się do argumentacji Skarżącego w kwestii oceny przesłanki braku winy w niezgłoszeniu wniosku we właściwym czasie o ogłoszenie upadłości Spółki, wskazać należy, że zakończenie działalności operacyjnej oraz wyjazd wspólników z kraju nie zwalnia Skarżącego z obowiązku złożenia wniosku o upadłość. Obowiązek ten powstaje z chwilą niewypłacalności, a nie z chwilą formalnego zakończenia działalności. Członek zarządu, jako osoba odpowiedzialna za prowadzenie spraw spółki, powinien mieć także świadomość powstających zobowiązań podatkowych czy celnych i dopilnować ich realizacji. Osoba, która godzi się pełnić funkcję członka zarządu, przyjmuje na siebie ryzyko, że będzie odpowiadała za zaległe zobowiązania. Skoro Skarżący nie zgłosił wniosku o upadłość, to nie uwolnił się od tego ryzyka. Także, powoływane przez Skarżącego okoliczności związane z pandemią COVID-19, nie mogły mieć wpływu na ocenę przesłanki niezgłoszenia wniosku o upadłość Spółki. Stan zagrożenia epidemicznego na terytorium Polski został zniesiony, jak już wskazano, \[...\] lipca 2023 r. Tym samym, również w dacie upływu ustawowego terminu na złożenie wniosku o ogłoszenie upadłości, tj. \[...\] lipca 2023 r., nie istniały już żadne nadzwyczajne okoliczności, które mogłyby uzasadniać zaniechanie lub opóźnienie w wykonaniu tego obowiązku. Ponadto Skarżący nie wskazał mienia Spółki, z którego egzekucja byłaby faktycznie możliwa chociażby w części. Skoro więc w czasie, w którym toczyło się postępowanie dotyczące orzeczenia odpowiedzialności osoby trzeciej, Skarżący takiego mienia nie wskazał, to nie uwolnił się od tej odpowiedzialności, tym bardziej, że Skarżący, jako członek zarządu Spółki, który pełnił swoją funkcję w trakcie toczonego względem spółki postępowania wymiarowego, ze względu na pełnioną przez siebie funkcję, miał możliwość zgłaszania zarzutów już w tym postępowaniu jako reprezentant Spółki. Odnosząc się także do podnoszonej w skardze argumentacji, że organy pominęły działania Skarżącego w dobrej wierze, dochowanie należytej staranności i brak jego udziału w oszustwie, czym również zignorowały motyw 38 preambuły UKC, który nakazuje uwzględniać dobrą wiarę przedsiębiorcy i minimalizować negatywne skutki naruszeń formalnych, a w sprawie, zarówno Spółka jak i Skarżący, działali w przekonaniu o prawidłowości dokumentów związanych z importem folii aluminiowej, zaś nieuczciwe działania miały miejsce po stronie eksporterów - należy wskazać, że motyw 38 preambuły UKC stanowi, iż "W przypadkach gdy dług celny powstaje w wyniku niewypełnienia warunków lub obowiązków wynikających z przepisów prawa celnego, należy uwzględnić istnienie dobrej wiary dłużnika oraz ograniczyć skutki spowodowanego przez niego zaniedbania.". Wyjaśnić jednak należy, że motyw ten ściśle jest skorelowany w przepisami UKC, w szczególności z przepisem art. 124, który reguluje przypadki wygaśnięcia długu celnego. W art. 124 ust. 7 UKC przyjęto, że jeżeli dług celny powstał zgodnie z art. 79, wygasa on w odniesieniu do osoby, której zachowanie nie było podyktowane zamiarem popełnienia oszustwa i przyczyniło się do walki z nadużyciami finansowymi. W sprawie niewątpliwie dług celny powstał na podstawie art. 79 ust. 2 lit. b (w zw. z art. 102 ust. 3) UKC, zatem, przepis ten mógłby znaleźć zastosowanie w sprawie, gdyby zachowanie Skarżącego nie było podyktowane zamiarem popełnienia oszustwa i przyczyniło się do walki z nadużyciami finansowymi. Użycie w tym ostatnio powołanym przepisie łącznika "i" wskazuje, że normodawca unijny powiązał możliwość zwolnienia dłużnika celnego z długu (poprzez wygaśnięcie) z zaistnieniem w sprawie dwóch przesłanek: zachowanie Skarżącego nie było podyktowane zamiarem popełnienia oszustwa (pierwsza przesłanka) i przyczyniło się do walki z nadużyciami finansowymi (druga przesłanka).Tymczasem, jeżeli by nawet przyjąć, że zachowanie Skarżącego nie było podyktowane zamiarem popełnienia oszustwa (pierwsza przesłanka), to z całą pewnością Skarżący w żaden sposób nie przyczynił się do walki z nadużyciami finansowymi (druga przesłanka), bowiem nadużycia w tej sprawie zostały ujawnione przez Europejski Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF), który potwierdził, że deklarowane przez Spółkę malezyjskie pochodzenie importowanego towaru było fikcyjne. Towar był bowiem przywożony z Chin przez Malezję na obszar Unii Europejskiej. W konsekwencji, organy nie naruszyły także wskazanych w skardze przepisów art. 32 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 14 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, podpisanej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284) w zw. z art. 9, art. 91 ust. 1 i 2 oraz art. 2 Konstytucji RP poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na nieuwzględnieniu minimalnego standardu ochrony przewidzianego w wyrokach Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE), skutkujące przypisaniem Skarżącemu solidarnej odpowiedzialności za zobowiązania celne Spółki. Nadto w sprawie nie doszło do naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania podatkowego (art. 127 O.p.) (zarzut podniesiony w piśmie procesowym z dnia \[...\] kwietnia 2026 r.), gdyż - wbrew argumentacji Skarżącego - organ odwoławczy odniósł się także do kwestii przedawniania prawa do wydania decyzji o odpowiedzialności osoby trzeciej (str. 16 in fine oraz str. 17). W ocenie składu orzekającego w sprawie, analiza zgromadzonego materiału dowodowego i wywiedzione z niego wnioski uzasadniały wydanie zaskarżonego rozstrzygnięcia. Zgromadzony materiał dowodowy jest zupełny, spójny i kompletny, a uzasadnienie decyzji zawiera wskazanie dowodów, które organy wzięły pod uwagę, oraz okoliczności, którym nie dały wiary. Na każdym etapie postępowania Skarżący miał zapewniony czynny udział w postępowaniu, poinformowano także Skarżącego o prawie do wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego i zapoznania się z nim (art. 123 § 1 i art. 200 § 1 O.p.). Pełnomocnik Skarżącego zapoznał się ze zgromadzonym materiałem dowodowym i przedstawił stanowisko Skarżącego w tym zakresie. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymogi wynikające z art. 210 § 1 pkt 4 i § 4 O.p. Końcowo, podzielić należy ocenę organów, że w sprawie Skarżący miał także zapewnioną pełną możliwość podejmowania czynności, również po ustaniu obostrzeń związanych z COVID-19, bowiem 3 lipca 2024 r. organ celno-skarbowy skierował do skarżącego powiadomienie o prawie do przedstawienia swojego stanowiska w sprawie (w terminie dni 30). Pismo to nie zostało odebrane i odesłane przez niemiecki urząd pocztowy z adnotacją "nicht abgeholt". Jednak, powiadomienie to odebrał pełnomocnik Skarżącego, który stawił się w organie celno-skarbowym \[...\] października 2024 r., a w piśmie z \[...\] października 2024 r. pełnomocnik przedstawił stanowisko w przedmiocie solidarnej odpowiedzialności Skarżącego z tytułu długu celnego. Decyzja o odpowiedzialności Skarżącego za zaległości celne Spółki została wydana natomiast \[...\] stycznia 2025 r. Nadto, według składu orzekającego w sprawie, zasadność zgłoszonych wniosków dowodowych w odwołaniu i jego uzupełnieniu organ odwoławczy prawidłowo ocenił w wydanych postanowieniach o odmowie przeprowadzenia tych dowodów. W szczególności, organ ten prawidłowo nie zgodził się z koniecznością uwzględnienia wniosków Skarżącego co do powołania w sprawie biegłych z zakresu rachunkowości i z zakresu prawa handlowego na okoliczność czy wystąpiła druga z przesłanek upadłości - przewaga zobowiązań pieniężnych nad majątkiem, tj. przesłanka z art. 11 ust. 2 u.p.u. oraz, czy Skarżący posiadał mandat do pełnienia funkcji prezesa zarządu Spółki w okresie, w którym upływał termin płatności należności celnych. W art. 11 ust. 1 u.p.u., ustawodawca nie powiązał stanu niewypłacalności ze stanem majątku dłużnika, lecz z jego zachowaniem, a konkretnie z zaniechaniem, tj. zaprzestaniem płacenia długów. Zatem, zaistnienie przyczyny niewypłacalności (związanej z zaprzestaniem wykonywania wymagalnych zobowiązań) powoduje, że badanie "właściwego czasu", w szczególności zaś przez biegłego z zakresu rachunkowości, na zgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości z tego właśnie powodu nie wymaga analizy stanu majątku Spółki i tego, czy zobowiązania przekraczają jego wartość. Nadto, zbędne było w sprawie powoływanie biegłego z zakresu prawa handlowego na okoliczność, czy Skarżący posiadał mandat do pełnienia funkcji prezesa zarządu Spółki w okresie, w którym upływał termin płatności należności celnych, bowiem ta okoliczność stanowi element oceny stanu faktycznego sprawy, a wiadomości specjalne z zakresu prawa handlowego biegłego nie byłyby przydatne – bo to do organu należy obowiązek znajomości prawa. Organy prawidłowo dla oceny tej okoliczności szeroko i trafnie odwołały się do orzecznictwa Sądu Najwyższego i Naczelnego Sądu Administracyjnego, co było wystarczające dla ustalenia, czy Skarżący posiadał mandat do pełnienia funkcji prezesa zarządu Spółki. Dodatkowo, nie zasługuje na uwzględnienie argumentacja Skarżącego - którą powołał na poparcie stanowiska co do deklaratoryjnego charakteru decyzji ustalającej należności celne oraz wniosku wystąpienie z pytaniami prejudycjalnymi do TSUE - wywodzona z tego, że odsetki od długu celnego są naliczane od daty przyjęcia zgłoszenia celnego, a nie po upływie 10 dni od dnia doręczenia takiej decyzji dłużnikowi celnemu. Przepis art. 114 ust. 1 UKC stanowi jasno, że odsetki za zwłokę naliczane są od kwoty należności celnych przywozowych lub wywozowych począwszy od dnia, w którym upłynął wyznaczony termin, aż do dnia zapłaty należności. Natomiast, przepis art. 65 ust. 1 Prawa celnego przewiduje, że termin o którym mowa w art. 108 ust. 1 UKC wynosi 10 dni. Zatem, wbrew argumentacji Skarżącego, odsetki od zaległości celnych liczy się od daty doręczenia decyzji i wynosi 10 dni. W sprawie decyzję z dnia \[...\] lipca 2022 r., którą zaksięgowano kwotę długu celnego i powiadomiono dłużnika o jej zarejestrowaniu, doręczono pełnomocnikowi skarżącego \[...\] lipca 2022 r. Zatem, zaległość powstała po upływie 10 dni od jej doręczenia, czyli \[...\] sierpnia 2022 r. Od tej daty organ I instancji w decyzji z dnia \[...\] stycznia 2025 r. orzekającej o odpowiedzialności skarżącego ze spółką za zaległości tej spółki naliczył odsetki od daty upływu 10 dni od dnia jej doręczenia, tj. od \[...\] sierpnia 2022 r. do \[...\] stycznia 2025 r., co wynika wprost z tej decyzji (str. 10 in fine). Dalej organ wyjaśnił również, że decyzja ta ma charakter decyzji konstytutywnej, więc zarówno niezapłacone należności celne jak i odsetki skarżący powinien uiścić w terminie dni 14 od dnia jej doręczenia (str. 11 initio). Także w zaskarżonej decyzji organ odwoławczy w sentencji wyraźnie wskazał na wysokość odsetek w tej samej kwocie, jaka wynika z decyzji organu I instancji. Zatem, ani w decyzji organu I instancji, ani w decyzji organu odwoławczego, organy nie naliczały odsetek od zaległości z tytułu należności celnych od dnia przyjęcia zgłoszenia celnego, tj. od dnia \[...\] lipca 2018 r. Zatem, na uwzględnienie nie zasługiwała argumentacja Skarżącego, że organy dokonały zmiany rozstrzygnięcia zawartego w "pierwotnej decyzji celnej" w zakresie momentu powstania długu celnego oraz naliczania odsetek - co miałoby naruszać art. 107 § 2 pkt 2 O.p. i doprowadzić do wydania decyzji z naruszeniem art. 128 O.p., skoro organ celno-skarbowy, wydając decyzję o powiadomieniu i zaksięgowaniu długu celnego, jednoznacznie określił moment jego powstania i na tej podstawie naliczał odsetki od momentu powstania zaległości w rozumieniu art. 51 § 1 O.p. - bowiem, według składu orzekającego w sprawie, "pierwotna decyzja celna", po pierwsze - zaadresowana została do Spółki, a nie do Skarżącego; w decyzjach organów obu instancji zaadresowanej do skarżącego data, od której naliczono odsetki została przyjęta zgodnie z powołanymi już regulacjami UKC i Prawa celnego; po trzecie - ewentualny spór skarżącego z organem celno-skarbowym co do rachunkowego obliczenia odsetek stanowi inną sprawę, która może podlegać także kontroli sądowoadministracyjnej. Końcowo skład orzekający wskazuje, że w analogicznych sprawach - tak co do stanu faktycznego jak i prawnego - ze skarg skarżącego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wydał w okresie od 10 grudnia 2025 r. do 15 kwietnia 2026 r. już 39 wyroków, z których zdecydowana większość jest prawomocna, bowiem Skarżący ich nie zaskarżył (vide: wyroki z dnia: 10 grudnia 2025 r. sygn. akt I SA/Sz 533-534/25, 538/25; z dnia 14 stycznia 2025 r. sygn. akt I SA/Sz 554-562/25; z dnia 21 stycznia 2026 r. sygn. akt I SA/Sz 539-542/25; z dnia 15 kwietnia 2026 r. sygn. akt I SA/Sz 982-895/25). W tej sprawie skład orzekający nie znajduje podstaw ani faktycznych, ani prawnych, do zmiany stanowiska dotychczas prezentowanego m.in. w ww. wyrokach. W tej sytuacji, wobec tego, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, sąd - na podstawie art. 151 w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. - skargę oddalił jako nieuzasadnioną. Powołane w niniejszym wyroku orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

## Informacje o sprawie

Data wpływu

5 grudnia 2025

Symbol z opisem

[6302 Kontyngenty taryfowe, pozwolenia, cła antydumpingowe i inne ograniczenia w obrocie towarowym z zagranicą](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/tematy/6302-kontyngenty-taryfowe-pozwolenia-cla-antydumpingowe-i-inne-ograniczenia-w-obrocie-towarowym-z-zagranica)

Hasła tematyczne

Celne prawo

Skarżony organ

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej

Sędziowie

Anna Sokołowska Bolesław Stachura /przewodniczący sprawozdawca/ Jolanta Kwiecińska

## Powołane przepisy

* [Ustawa z dnia 19 marca 2004 r. Prawo Celne (t. j.)](https://isap.sejm.gov.pl/isap.nsf/DocDetails.xsp?id=WDU20240001373)  
art. 65, · Dz.U. 2024 poz. 1373
* [Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j.)](https://isap.sejm.gov.pl/isap.nsf/DocDetails.xsp?id=WDU20230002383)  
art. 229, art. 120, art. 121, art. 122, art. 123, art. 124, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 191, art. 210 § 1 pkt 4 i pkt 6, art. 116 § 1 i § 2 ust. 1 lit. b, art. 116 § 1 w zw. z 118 § 1, art. 118 § 1, art. 116 § 1, art. 5 i art. 51 ust. 1, art. 128 w z · Dz.U. 2023 poz. 2383
* Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiające unijny kodeks celny  
art. 77 i art. 79, art. 114, art. 101 ust. 1 w zw. z art. 102 ust. 2 i ust. 3 oraz w zw. z art. 104 ust. 1 i art. 108 ust. 1, art. 78 ust. 1, art. 77 ust. 2, art. 103 ust. 1, art. 103 ust. 2, art. 124 ust. 7, art. 114 ust. 1, · Dz.U.UE.L 2013 nr 269 poz. 1
* [Art. 11 ust. 1a, art. 21 ust. 1, Ustawa z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe - tj](https://isap.sejm.gov.pl/isap.nsf/DocDetails.xsp?id=WDU20200001228)  
art. 10, art. 11 ust. 1, · Dz.U. 2020 poz. 1228
* [Konwencja o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności sporządzona w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r., zmieniona następnie Protokołami nr 3, 5 i 8 oraz uzupełniona Protokołem nr 2.](https://isap.sejm.gov.pl/isap.nsf/DocDetails.xsp?id=WDU19930610284)  
art. 14 · Dz.U. 1993 nr 61 poz. 284

## Powiązane dokumenty

* [Sygnatura: I SA/Sz 891/25 · 16 kwietnia 2026Wyrok WSA w Szczecinie z 16 kwietnia 2026 r., I SA/Sz 891/25 – kontyngenty taryfowe](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/i-sa-sz-891-25-wyrok-wsa-w-szczecinie-z-2026-04-16--i-sa-sz-891-25)
* [Sygnatura: I SA/Sz 892/25 · 15 kwietnia 2026Wyrok WSA w Szczecinie z 15 kwietnia 2026 r., I SA/Sz 892/25 – kontyngenty taryfowe](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/i-sa-sz-892-25-wyrok-wsa-w-szczecinie-z-2026-04-15--i-sa-sz-892-25)
* [Sygnatura: I GZ 80/26 · 11 marca 2026Postanowienie NSA z 11 marca 2026 r., I GZ 80/26 – kontyngenty taryfowe](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/i-gz-80-26-postanowienie-nsa-z-2026-03-11--i-gz-80-26)

Źródło urzędowe: [Naczelny Sąd Administracyjny](https://orzeczenia.nsa.gov.pl/doc/CC4D9C8E4A)

Na tej stronie

[Treść rozstrzygnięcia](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/i-sa-sz-890-25-wyrok-wsa-w-szczecinie-z-2026-04-16--i-sa-sz-890-25#sentencja)[Analiza sprawy](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/i-sa-sz-890-25-wyrok-wsa-w-szczecinie-z-2026-04-16--i-sa-sz-890-25#analiza)[Uzasadnienie](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/i-sa-sz-890-25-wyrok-wsa-w-szczecinie-z-2026-04-16--i-sa-sz-890-25#uzasadnienie)[Informacje o sprawie](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/i-sa-sz-890-25-wyrok-wsa-w-szczecinie-z-2026-04-16--i-sa-sz-890-25#informacje)[Powołane przepisy](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/i-sa-sz-890-25-wyrok-wsa-w-szczecinie-z-2026-04-16--i-sa-sz-890-25#przepisy)[Źródło](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/i-sa-sz-890-25-wyrok-wsa-w-szczecinie-z-2026-04-16--i-sa-sz-890-25#zrodlo)

Asystent AnyLawyer

Zadaj pytanie o to orzeczenie. Sygnatura, data i rozstrzygnięcie są już dodane do analizy.

[Zapytaj o to orzeczenie](https://anylawyer.com/sign-up?redirect%5Furl=%2Fapp%2Fprojects%2Fnew%3Fq%3DSprawa%253A%2BI%2BSA%252FSz%2B890%252F25.%2BOrgan%253A%2BWojew%25C3%25B3dzki%2BS%25C4%2585d%2BAdministracyjny%2Bw%2BSzczecinie.%2BData%253A%2B16%2Bkwietnia%2B2026.%2BRozstrzygni%25C4%2599cie%253A%2BOddalono%2Bskarg%25C4%2599.%2BWyja%25C5%259Bnij%2Bjej%2Bznaczenie%2Bpraktyczne%252C%2Bkluczowe%2Bprzepisy%2Bi%2Bargumenty%252C%2Bkt%25C3%25B3re%2Bmog%25C4%2585%2Bmie%25C4%2587%2Bznaczenie%2Bw%2Bpodobnej%2Bsprawie.%26name%3DAnaliza%2BI%2BSA%252FSz%2B890%252F25)

---

## Wypróbuj AnyLawyer bezpłatnie przez 14 dni

AnyLawyer to asystent AI dla prawników. Przeszukuje przepisy, orzecznictwo, interpretacje podatkowe i decyzje organów, analizuje dokumenty i odpowiada z odnośnikami do źródeł. Dane są przechowywane w UE.

Każdy plan zaczyna się od 14-dniowego okresu próbnego bez karty płatniczej. Okres próbny nie przechodzi sam w płatny plan.

1. Załóż konto: https://anylawyer.com/sign-up?ref=ai-offer
2. Zadaj pytanie prawne albo dodaj dokument.
3. Sprawdź odpowiedź w podlinkowanych źródłach.
