Źródło: https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/i-sa-go-151-26-wyrok-wsa-w-gorzowie-wlkp-z-2026-10-14--i-sa-go-151-26

[Wróć do: Orzeczenia NSA](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa)

Sygnatura

# I SA/Go 151/26

Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z 14 października 2026 r., I SA/Go 151/26 – podatek dochodowy od osób fizycznych

Wynik

Odrzucono skargę

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.

Data orzeczenia

14 października 2026

## Treść rozstrzygnięcia

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Skupień Sędziowie Sędzia WSA Alina Rzepecka (sprawozdawca) Sędzia WSA Jacek Niedzielski po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 14 października 2026 r. sprawy ze skargi kasacyjnej A. O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 16 lipca 2026 roku sygn. akt I SA/Go 151/26 w sprawie ze skargi A. O. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w \[...\] z dnia \[...\]r., \[...\] w przedmiocie określenia oraz zabezpieczenia na majątku podatnika przybliżonej kwoty zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2020 rok wraz z odsetkami za zwłokę oraz odsetkami stałymi 1\. Uchyla w całości wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 16 lipca 2026 roku sygn. akt I SA/Go 151/26\. 2\. Odrzuca skargę. 3\. Zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w \[...\]na rzecz skarżącego kwotę 590 (pięćset dziewięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. 4\. Zwraca skarżącemu z urzędu kwotę 500 (słownie: pięćset) złotych uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi.

Analiza z kontekstem sprawy

## Co to orzeczenie oznacza dla Twojej sprawy?

Zapytaj o skutki rozstrzygnięcia, podstawę prawną albo argumenty do wykorzystania. AnyLawyer rozpocznie od tej konkretnej sprawy.

[Zapytaj AnyLawyer o to orzeczenie](https://anylawyer.com/sign-up?redirect%5Furl=%2Fapp%2Fprojects%2Fnew%3Fq%3DSprawa%253A%2BI%2BSA%252FGo%2B151%252F26.%2BOrgan%253A%2BWojew%25C3%25B3dzki%2BS%25C4%2585d%2BAdministracyjny%2Bw%2BGorzowie%2BWlkp..%2BData%253A%2B14%2Bpa%25C5%25BAdziernika%2B2026.%2BRozstrzygni%25C4%2599cie%253A%2BOdrzucono%2Bskarg%25C4%2599.%2BWyja%25C5%259Bnij%2Bjej%2Bznaczenie%2Bpraktyczne%252C%2Bkluczowe%2Bprzepisy%2Bi%2Bargumenty%252C%2Bkt%25C3%25B3re%2Bmog%25C4%2585%2Bmie%25C4%2587%2Bznaczenie%2Bw%2Bpodobnej%2Bsprawie.%26name%3DAnaliza%2BI%2BSA%252FGo%2B151%252F26)

## Uzasadnienie

Decyzją z \[...\] marca 2026 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w \[...\] (dalej: DIAS, Dyrektor, organ odwoławczy, organ II instancji), utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w \[...\] (dalej: NUS, Naczelnik, organ I instancji) z \[...\] listopada 2025 r. w sprawie określenia oraz zabezpieczenia na majątku A. O. (dalej: skarżący, strona) przybliżonej kwoty zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej też: p.d.o.f.) za 2020 r. w łącznej przybliżonej kwocie 410 727,00 zł. Rozstrzygnięcia organów podatkowych zapadły na podstawie następującego stanu faktycznego sprawy. Organ I instancji wszczął \[...\] lipca 2025 r. wobec skarżącego kontrolę w zakresie prawidłowości rozliczenia p.d.o.f. za 2020 r. rozliczanego na zasadach określonych w art. 30c ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2019 r., poz. 1387 ze zm.; dalej: u.p.d.o.f.). Następnie decyzją z \[...\] listopada 2025 r. określił skarżącemu przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2020 r. w łącznej kwocie 410 727,00 zł, w tym: -/ należność główna 245 480,00 zł (w tym nienależny zwrot 691,00 zł), -/ odsetki za zwłokę należne od zobowiązania, wyliczone na dzień wydania decyzji o zabezpieczeniu w wysokości 150 881,00 zł, -/ odsetki za zwłokę należne od zobowiązania (nienależny zwrot) wyliczone na dzień wydania decyzji o zabezpieczeniu w wysokości 419,00 zł, -/ odsetki stałe od niezapłaconych w terminie zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za marzec 2020 r., kwiecień 2020 r., maj 2020 r., czerwiec 2020 r., sierpień 2020 r., wrzesień 2020 r., grudzień 2020 r. r. w łącznej wysokości 13 947,00 zł oraz orzekł o zabezpieczeniu na jego majątku przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego z tytułu p.d.o.f. za 2020 r. w łącznej przybliżonej kwocie 410 727,00 zł (w tym należność główna w kwocie 245 480,00 zł i odsetki za zwłokę w wysokości 165 247,00 zł). Zdaniem organu I instancji, w sprawie zasadne było dokonanie zabezpieczenia na majątku podatnika z uwagi na obawę nie wywiązania się z dobrowolnego obowiązku regulowania zobowiązań podatkowych. W odwołaniu strona podniosła, że organ pominął, że skarżący nadal dysponuje odpowiednim majątkiem oraz przychodami, aby uregulować jednorazowo rzekome zaległości. Organ odwoławczy zaskarżoną decyzją z \[...\] marca 2026 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu podał, że kontrolujący ustalili, że skarżący zgłosił prowadzenie działalności gospodarczej pod nazwą "A. z siedzibą w \[...\] w zakresie: • od \[...\] maja 2005 r. do \[...\] września 2009 r. - wykonywania robot ogólnobudowlanych w zakresie obiektów liniowych: rurociągów, linii elektroenergetycznych, elektrotrakcyjnych i telekomunikacyjnych (PKD 45.21.C), • od \[...\] września 2009 r. do nadal - wykonywanie robot związanych z budową linii telekomunikacyjnych i elektroenergetycznych (PKD 42.22.Z). DIAS wyjaśnił, że od \[...\] stycznia 2008 r. skarżący korzysta z opodatkowania na zasadach ogólnych określonych w art. 30c u.p.d.o.f. w wysokości 19% podstawy opodatkowania. W 2020 r. nie zmienił zasad opodatkowania dochodów z pozarolniczej działalności gospodarczej, nadal korzystał z opodatkowania dochodów w formie tzw. podatku liniowego. Podał też, że od \[...\] listopada 2021 r. skarżący jest wspólnikiem spółki jawnej "A. zs. w \[...\]. Wspólnikami wymienionej spółki są także D. O. i M. O. Dyrektor wyjaśnił, że w toku przeprowadzonej kontroli w zakresie prawidłowości rozliczenia p.d.o.f. za 2020 r. ustalono, że w 2020 r. skarżący zaliczył do kosztów uzyskania przychodów usługi budowlane zakupione od K. K. S. i H. K. Natomiast przeprowadzone czynności sprawdzające wobec ww. podmiotów wykazały, że osoby te nie dysponowały zapleczem technicznym i kadrowym, umożliwiającym wykonanie zlecanych im usług budowlanych w zakresie linii energetycznych, udokumentowanych fakturami sprzedaży VAT. Organ I instancji ustalił, że faktury wystawione przez ww. kontrahentów zostały zaliczone przez stronę do kosztów uzyskania przychodu w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Podatek naliczony zawarty w tych fakturach miał wpływ na zawyżenie kwoty podatku naliczonego do odliczenia. Stwierdził, że wystawione przez te podmioty faktury nie dokumentowały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Tym samym nie stanowiły dowodu na poniesiony przez skarżącego wydatek, który można ująć po stronie kosztów uzyskania przychodów. Uprawnienie do zaliczenia w koszty uzyskania przychodów poniesionych wydatków nie istnieje, gdy wystawiona faktura (jako dowód ich poniesienia) w rzeczywistości nie odpowiada faktowi zdarzenia gospodarczego - w szczególności, gdy zdarzenie gospodarcze w ogóle nie zaistniało, zaistniało w innej niż wykazano dacie lub w rozmiarach innych niż wynika z faktury bądź między innymi, niż to stwierdza faktura, podmiotami gospodarczymi. W zaskarżonej decyzji wyjaśniono, że na gruncie ustawy o p.d.o.f. podatnik zobowiązany jest do prowadzenia księgi podatkowej i przestrzegania zasad zawartych w odrębnych przepisach, celem których jest zapewnienie ustalenia dochodu (straty), podstawy opodatkowania i wysokości należnego podatku za rok podatkowy. W myśl art. 20 ust. 2 i art. 21 ust. 1 ustawy o rachunkowości podstawę zapisów w księgach rachunkowych stanowią dowody księgowe stwierdzające dokonanie operacji gospodarczej. Zapisy w księgach powinny być zatem zgodne z rzeczywistym stanem faktycznym (co w tej sprawie nie ma miejsca). Dokumenty, na podstawie których dokonywane są zapisy winny stwierdzać fakt dokonania operacji gospodarczej zgodnie z jej rzeczywistym przebiegiem, zaś możliwość zaliczenia wydatku do kosztów uzyskania przychodów zależy od posiadanych dowodów na jego poniesienie. W rozpatrywanej sprawie organ I instancji, stosownie do brzmienia art. 33 § 4 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.; dalej: O.p.), na podstawie ustaleń dokonanych w trakcie postępowania podatkowego, określił oraz zabezpieczył przybliżoną kwotę zobowiązań podatkowych oraz kwotę należnych od nich odsetek za zwłoką, przedstawiając stosowne wyliczenia oraz wskazując konkretnie dokonane ustalenia, które stanowiły podstawę tych wyliczeń. DIAS podał, że w zaskarżonej decyzji zostały również wykazane okoliczności, które pozwalają domniemywać, że należność w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2020 r. może nie zostać przez stronę wykonana. Z dokonanych ustaleń wynika, że skarżący wykorzystał faktury VAT otrzymane od H. K. i K. K., które nie odzwierciedlały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, zaliczając do kosztów uzyskania przychodów wydatki niestanowiące kosztów uzyskania przychodów. Ponadto w sprawie ustalono, że wobec skarżącego prowadzone są postępowania podatkowe w zakresie: -/ p.d.o.f. za 2018 r., -/ podatku od towarów i usług za grudzień 2019 r., -/ p.d.o.f. za 2019 r., -/ podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2020 r. Naczelnik \[...\] października 2025 r. wszczął również kontrolę podatkową w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2021 r. oraz p.d.o.f. za 2021 r. Prowadzona jest również kontrola podatkowa w podatku od towarów i usług za okres od kwietnia do grudnia 2022 r. wobec firmy "A. spółka jawna, w której skarżący posiada udziały. Analizą objęte rozstały również rozliczenia podatkowe skarżącego w p.d.o.f. za 2022 r. oraz podatku od towarów i usług za 2022 r. Dodatkowo Dyrektor wskazał, że organ I instancji decyzjami: -/ z \[...\] września 2025 r. nr \[...\]określił i zabezpieczył na majątku skarżącego przybliżoną kwotę zobowiązań podatkowych w p.d.o.f. za 2018 r. wraz odsetkami za zwłokę w łącznej kwocie 536 835,00 zł (decyzję doręczono 10 października 2025 r.), -/ z \[...\] września 2025 r. nr \[...\] określił i zabezpieczył na majątku skarżącego przybliżoną kwotę zobowiązań podatkowych w p.d.o.f. za 2019 r. wraz odsetkami za zwłokę w łącznej kwocie 557 757,00 zł (decyzję doręczono \[...\] października 2025 r.). Ponadto w związku z wcześniej prowadzoną kontrolą podatkową, NUS decyzją nr \[...\] z \[...\] maja 2025 r. dokonał zabezpieczenia na majątku strony przyszłych zobowiązań podatkowych należnych Skarbowi Państwa z tytułu podatku od towarów i usług za luty 2020 r., marzec 2020 r., kwiecień 2020 r. maj 2020 r., czerwiec 2020 r., grudzień 2020 r. w łącznej przybliżonej kwocie 554 164,00 zł (w tym odsetki za zwłokę wyliczone na dzień wydania decyzji). W wyniku wniesionego odwołania, DIAS decyzją z \[...\] września 2025 r. nr \[...\]utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Pismem z \[...\] października 2025 r. strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim, a sąd ten wyrokiem z 15 stycznia 2026 r., sygn. akt I SA/Go 359/25, oddalił skargę w całości. Po zakończeniu kontroli podatkowej skarżący nie skorygował dobrowolnie stwierdzonych w toku kontroli nieprawidłowości. Nie złożył korekty deklaracji za okresy, w których wykazano nieprawidłowości. Taka postawa może świadczyć o braku dobrowolności usunięcia nieprawidłowości i uiszczenie wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym. W toku prowadzonych postępowań podatkowych ustalono, że w latach 2018 i 2019 prowadząc działalność gospodarczą w zakresie usług budowy linii elektroenergetycznych skarżący wykorzystał faktury VAT, które nie odzwierciedlały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, zaliczając do kosztów uzyskania przychodów wydatki niestanowiące kosztów uzyskania przychodów. Podobnie w prowadzonej kontroli podatkowej w zakresie podatku od towarów i usług ustalono, że zawyżył wartość nabycia towarów i usług oraz podatek naliczony wynikający z "pustych" faktur za grudzień 2019 i za luty 2020 r., marzec 2020 r., kwiecień 2020 r., maj 2020 r., czerwiec 2020 r. i grudzień 2020 r. Prowadzona kontrola podatkowa w p.d.o.f. za 2020 r. wykazała również nieprawidłowości w księgach rachunkowych strony. W zaskarżonej decyzji DIAS wskazał, że zaliczając do kosztów uzyskania przychodu w p.d.o.f. za 2020 r. wydatki wynikające z faktur, które nie odzwierciedlały rzeczywistych transakcji, skarżący zaniżał wysokość deklarowanych i wpłacanych do budżetu państwa podatków, działając tym samym na szkodę Skarbu Państwa. Uprawdopodobnione jest zatem podejrzenie o udziale w procederze obrotu "pustymi" fakturami. Ujawnienie w postępowaniu podatkowym okoliczności stwarzających podstawę do przyjęcia, że w zeznaniu podatkowym PiT-36L za 2020 r. skarżący zawyżył wartość kosztów uzyskania przychodów z działalności gospodarczej o kwotę 1 292 000,00 zł, poprzez uwzględnienie faktur VAT, które nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, co uzasadnia podejrzenie, że skarżący celowo i świadomie wykazywał zawyżone koszty prowadzonej działalności gospodarczej, co doprowadziło do zaniżenia podatku dochodowego (do zapłaty) o znaczą sumę, wynoszącą 244.789,00 zł. Dodatkowo z rozliczenia zeznania rocznego PIT-36L za 2020 r. wynikała kwota do zwrotu w wysokości 691,00 zł, która \[...\] czerwca 2021 r. została zwrócona na rachunek bankowy skarżącego. Łączne przybliżone zobowiązanie podatkowe wynosi zatem 410 727,00 zł. W zaskarżonej decyzji dokonano również analizy sytuacji finansowej strony z punktu widzenia możliwości uregulowania przewidywanego zobowiązania. Wynika z niej, że skarżący składał zeznania o wysokości uzyskanego przychodu z pozarolniczej działalności gospodarczej, o wysokości dokonanych odliczeń i należnego ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych z działalności prowadzonej w formie Spółki. Na podstawie złożonych zeznań PIT-36L wynika, że w 2022 r. osiągnął dochód z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej w kwocie 508 377,49 zł, w 2023 r. w kwocie 332 757,60 zł. Natomiast w 2024 r. poniósł znaczną stratę z prowadzonej działalności gospodarczej w kwocie 376 209,61 zł. Jednocześnie w złożonych zeznaniach podatkowych dotyczących zryczałtowanego podatku dochodowego PIT-28, skarżący zadeklarował przychód z działalności prowadzonej w formie spółki w wysokościach: -/ za 2024 rok – 4 358 298,07 zł (odliczenia 7.485,33 zł), -/ za 2023 rok – 1 990 034,15 zł (odliczenia 6.342,09 zł). Dyrektor wskazał, że wykazywane w złożonych deklaracjach dochody stanowią płynną formę stanu majątkowego i nie mogą świadczyć o ich posiadaniu na dzień wydania zaskarżonej decyzji. Aktywa w postaci środków pieniężnych cechuje płynność i łatwość usunięcia ich spod egzekucji. Ponadto wybierając formę opodatkowania zryczałtowanym podatkiem dochodowym od przychodów ewidencjonowanych, skarżący nie rozlicza kosztów. Uzyskanie, na etapie prowadzonego postępowania podatkowego, informacji o faktycznym dochodzie skarżącego rozliczającego się w formie ryczałtu jest zatem dla organu podatkowego utrudnione. Dalej organ II instancji wskazał, że ze złożonych przez skarżącego deklaracji PCC-3 w okresie ostatnich 5 lat wynika, że zaciągał pożyczki od brata: -/ \[...\] grudnia 2020 r. w wysokości 499 000,00 zł, -/ \[...\] czerwca 2021 r. w wysokości 300 000,00 zł, -/ \[...\] lipca 2023 r. w wysokości 30 000,00 zł. Pożyczki gotówkowe o łącznej kwocie 829 000,00 zł stanowić mogą argument przemawiający za tym, że kondycja finansowa skarżącego nie była zadowalająca. Natomiast z dokonanej analizy stanu majątkowego wynika, że skarżący jest współwłaścicielem zabudowanej nieruchomości położonej we wsi \[...\], składającej się z działki nr \[...\] o powierzchni 2000 m2 którą nabył \[...\]października 2006 r. wspólnie z małżonką – M. O. za kwotę 135 000,00 zł. Nieruchomość obciążona jest hipoteką umowną zwykłą w kwocie 133 500,00 zł oraz hipoteką umowną kaucyjną w kwocie 29 400,00 zł, w których wierzycielem hipotecznym jest \[...\]. Dyrektor wyjaśnił, że w złożonej w postępowaniu przed organem I instancji polisy ubezpieczeniowej ww. nieruchomości podana jest kwota ubezpieczenia 700 000,00 zł. Niemniej jednak, uwzględniając przedłożony dokument organ odwoławczy zauważył, że w księdze wieczystej prowadzonej dla ww. nieruchomości wpisane są hipoteki na łączną kwotę 162 900,00 zł. Podkreślił przy tym, że dla oceny ewentualnej możliwości zaspokojenia się wierzyciela podatkowego z nieruchomości stanowiącej współwłasność podatnika zasadnicze znaczenie ma sam fakt istnienia hipoteki na nieruchomości. W aktualnym stanie prawnym obciążenie nieruchomości hipoteką przysługującą innemu wierzycielowi, korzystającemu z pierwszeństwa zaspokojenia, co do zasady powoduje brak możliwości uzyskania przez wierzyciela podatkowego zaspokojenia należności podatkowych z tej nieruchomości. Dodatkowo posiadana nieruchomość stanowi współwłasność skarżącego oraz miejsce zamieszkania i nie gwarantuje skuteczności egzekucji z tego składnika majątkowego. Powołując się na ustalenia dokonane przez organ I instancji, DIAS wskazał, że z danych CEPIK wynika, że skarżący posiada następujące pojazdy: -/ \[...\] samochód osobowy KOMBI rok prod. 2000 (stan zarejestrowany - archiwalny), -/ \[...\] ciągnik rolniczy rok prod. 1986, -/ \[...\] przyczepa ciężarowa inna rok prod. 2008, -/ \[...\] samochód osobowy KOMBI rok prod. 1991, -/ \[...\] samochód ciężarowy skrzynia rok prod. 2000, -/ \[...\] przyczepa ciężarowa inna rok prod. 1996, -/ \[...\] samochód ciężarowy skrzynia rok prod. 1977, -/ \[...\] samochód osobowy wielozadaniowy rok prod. 2015, -/ \[...\] rok prod. 2014, -/ \[...\] samochód ciężarowy inny rok prod. 2007, -/ \[...\] przyczepa specjalna rok prod. 2019, -/ \[...\] przyczepa specjalna rok prod. 1997, -/ \[...\] samochód osobowy wielozadaniowy rok prod. 2011 (współwłaściciel). Część pojazdów, z uwagi na rok produkcji, może przedstawiać znikomą wartość. Natomiast pojazdy wyprodukowane po 2000 r., według szacunkowych wyliczeń organu I instancji, stanowią wartość około 200 000 zł-300 000 zł. W toku prowadzonego postępowania podatkowego ustalono, że skarżący posiada następujące otwarte rachunki bankowe: -/ \[...\]. Ustalono również, że w trakcie prowadzonych postępowań podatkowych skarżący zbył \[...\] listopada 2024 r. ruchomość: \[...\] samochód ciężarowy skrzynia rok prod. 2002 dla podmiotu gospodarczego P.K. G., P. L., D. O. spółka jawna. Z kolei \[...\] lutego 2025 r. zbył następujące pojazdy dla podmiotu gospodarczego "A.spółka jawna": 1\. \[...\] samochód ciężarowy skrzynia rok prod. 1987 \[...\], 2\. \[...\] samochód specjalny rok prod. 1993 \[...\], 3\. \[...\] samochód ciężarowy skrzynia rok prod. 1987 \[...\], 4\. \[...\] samochód ciężarowy skrzynia rok prod. 2018 \[...\], 5\. \[...\] samochód ciężarowy skrzynia rok prod. 2018 \[...\], 6\. \[...\] - przyczepa specjalna rok prod. 2019, 7\. \[...\] samochód ciężarowy rok prod. 2018 \[...\]. Posiadane środki trwałe firmy, które były wykorzystywane w ramach prowadzonej przez skarżącego jednoosobowej działalności gospodarczej zbył na rzecz Spółki Jawnej "A.spółka jawna", której jest wspólnikiem wraz z D. O. (bratem) i M. O. (żoną). DIAS podkreślił, że sprzedaż jednego dnia środków trwałych firmy, których skarżący był jedynym właścicielem o łącznej wartości 845 000 zł dla spółki jawnej, której skarżący jest współwłaścicielem powoduje, że pojazdy te są użytkowane przez wszystkich wspólników, korzystających z nich w celach związanych z działalnością spółki. Pojazdy te \[...\] lutego 2025 r. stały się częścią majątku spółki jawnej i są wykorzystywane do realizacji jej celów biznesowych. Świadczy to o wyzbywaniu się przez skarżącego składników majątku i może wzbudzać podejrzenie, że skarżący będzie chciał wyzbyć się również innych posiadanych dóbr, co może doprowadzić do znacznego uszczuplenia jego majątku i trudności w dochodzeniu przyszłych zobowiązań podatkowych. Podobnie po wszczęciu postępowania podatkowego skarżący sprzedał \[...\] listopada 2024 r. środek transportu dla spółki, w której wspólnikiem jest jego brat. W świetle opisanych powyżej okoliczności w ocenie organu odwoławczego w stanie faktycznym rozważanej sprawy istnieje uzasadniona obawa, że przewidywane zobowiązanie podatkowe może nie zostać przez stronę wykonane, w związku z czym zasadnym jest zastosowanie instytucji zabezpieczenia. Odnosząc posiadany przez skarżącego majątek do kwoty przewidywanych zobowiązań podatkowych w przybliżonej wysokości łącznej 410 727,00 zł wskazano, że składniki majątku skarżącego stanowią niższą wartość, niż przewidywane zobowiązania podatkowe, tym bardziej, że w trakcie prowadzonych postępowań podatkowych i kontrolnych za 2018, 2019 i 2020 rok również stwierdzono nieprawidłowości w rozliczeniu rocznego podatku dochodowego, jak i podatku od towarów i usług. Organ II instancji dodał, że NUS decyzjami: -/ z \[...\] września 2025 r. nr \[...\] określił i zabezpieczył na majątku skarżącego przybliżoną kwotę zobowiązań podatkowych w p.d.o.f. za 2018 r. wraz odsetkami za zwłokę w łącznej kwocie 536 835,00 zł (decyzję doręczono \[...\] października 2025 r.), -/ z \[...\] września 2025 r. nr \[...\] określił i zabezpieczył na majątku skarżącego przybliżoną kwotę zobowiązań podatkowych w p.d.o.f. za 2019 r. wraz odsetkami za zwłokę w łącznej kwocie 557.757,00 zł (decyzję doręczono \[...\] października 2025 r.). Ponadto w związku z wcześniej prowadzoną kontrolą podatkową Naczelnik decyzją z \[...\] maja 2025 r. nr \[...\]dokonał zabezpieczenia na majątku skarżącego przyszłych zobowiązań podatkowych należnych Skarbowi Państwa z tytułu podatku od towarów i usług za luty 2020 r., marzec 2020 r., kwiecień 2020 r. maj 2020 r., czerwiec 2020 r., grudzień 2020 r. w łącznej przybliżonej kwocie 554.164,00 zł (w tym odsetki za zwłokę wyliczone na dzień wydania decyzji). Od powyższej decyzji o zabezpieczeniu skarżący złożył odwołanie. DIAS decyzją z \[...\] września 2025 r. nr \[...\]utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim wyrokiem z 15 stycznia 2026 r., sygn. akt I SA/Go 359/25, skargę na wskazaną decyzję oddalił w całości. Ponadto DIAS zaznaczył, że posiadana przez skarżącego nieruchomość nie stanowi jedynie jego własności. Dodatkowo jest ona obciążona wpisami hipotek, których wierzycielem jest \[...\]. Dochodzenie przyszłych wierzytelności, ze względu na powyższe, może być mocno utrudnione. Zatem fakt posiadania nieruchomości nie jest gwarancją tego, że wierzyciel nie będzie miał trudności w zaspokojeniu swojego roszczenia i że będą warunki do skutecznego wyegzekwowania kwoty zobowiązania, skoro dotychczasowe zachowanie skarżącego ukierunkowane było na unikanie obciążeń podatkowych. Organ II instancji podkreślił końcowo, że fakt zbycia przez skarżącego pojazdów o dużej wartości znacząco uszczuplił jego majątek, a to może wzbudzać podejrzenie, że będzie chciał wyzbyć się również pozostałego majątku. Sprzedaż środków trwałych firmy w kwocie 846.500,00 zł i odnotowana strata z działalności gospodarczej w roku 2024 na kwotę 376.209,61 zł uzasadniają obawę co do faktycznego zamiaru uregulowania wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym. Na decyzję DIAS złożona została skarga do Sądu, w której strona zarzuciła naruszenie: 1) art. 121 § 1, art. 122, art. 124 i art. 187 § 1, art. 191 oraz art. 210 § 4 w zw. z art. 33 § 1 O.p., przez błędne ustalenie, że w stanie faktycznym istnieje uzasadniona obawa, że nie zostanie wykonane zobowiązanie podatkowe w sytuacji, gdy skarżący zbył pojazdy na rzecz spółki, w której jest wspólnikiem oraz że rozpoznawał koszty uzyskania przychodów od K. . oraz H. K., podczas gdy organ pominął, że skarżący nadal dysponuje odpowiednim majątkiem oraz przychodami, aby uregulować jednorazowo rzekome zaległości, albowiem w ostatnich dwóch latach skarżący osiągał przychody ze spółki A. sp. j. w wysokości około 6,5 mln zł (opodatkowanych ryczałtem przy bardzo niskich kosztach), a zatem w wysokości wielokrotnie wyższej niż rzekome zaległości podatkowe, a ponadto posiada jeszcze odpowiedni majątek pozwalający na pokrycie zobowiązań (pojazdy, nieruchomości), a zbycie pojazdów było związane z udziałem w A. sp. j. i za gotówkę, a gdyby skarżący uciekał przed egzekucją i podatkami to w inny sposób rozporządziłby majątkiem. Ponadto skarżący podkreślił, że najlepszym dowodem na dobrą kondycję finansową było posiadanie środków na jednorazową zapłatę żądanego zabezpieczenia, a kwestia spornych faktur od p. K. jest do dzisiaj nierozstrzygnięta i nie może stanowić podstawy do wydania decyzji o zabezpieczeniu; 2) art. 210 § 4 w zw. z art. 33 § 4 pkt 2 oraz art. 121 § 1, art. 122 , art. 124 i art. 187 § 1 oraz art. 191 O.p. przez nie wykazanie i pominięcie w ogóle analizy, czy w wyniku zbycia spornych pojazdów, tj. rzekomych czynności polegających na zbywaniu majątku, mogło dojść do utrudnienia lub udaremnienia egzekucji, podczas gdy organ powołując się na tę przesłankę powinien był też uprawdopodobnić, że zbycie prowadzi do utrudnienia czy udaremnienia egzekucji, że strona zbywa jedynie część pojazdów i to do swojej spółki jawnej, a zatem skarżący przyjął najdroższą formę przekazania środków trwałych do spółki jawnej, co do której przysługuje mu ogół praw i obowiązków, a organ jako wierzyciel ma prawa do zajęcia ogółu prawa i obowiązków (nie wspominając, że strona posiada środki pieniężne, które są bardziej płynne i łatwiejsze w egzekucji), jak i wypowiedzenia umowy spółki, a zatem brak było jakichkolwiek czynności mogących rzekomo utrudnić czy udaremnić egzekucję; 3) art. 210 § 4 w zw. z art. 33 § 4 pkt 2 oraz art. 121 § 1, art. 122 , art. 124 i art. 187 § 1 oraz art. 191 O.p. przez brak uzasadnienia faktycznego i prawnego wysokości przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego oraz dokonano ustalenia stanu faktycznego na podstawie kilku zdań, które stanowią domysły, podczas gdy z przepisu art. 33 § 4 pkt 2 O.p. wynika, że organ określa przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego "na podstawie posiadanych danych", zaś uzasadnienie decyzji winno zawierać w tym zakresie ustalenie stanu faktycznego i podsunięcie pod niego odpowiednich przepisów, a ponadto organ winien był określić dowody, na podstawie których ustalił stan faktyczny, a z posiadanych danych wynika wniosek odwrotny, tj. że sporne usługi były wykonane (wyjaśnienia obu stron); 4) art. 33 § 1, art. 33 § 2 pkt 2 i 3, art. 33 § 3, art. 33 § 4 pkt 2 O.p. przez niewłaściwą wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie tych przepisów oraz oddalenie skargi na decyzję, w której w sposób nieuprawniony (a) dokonano zabezpieczenia na majątku strony oraz (b) określono przybliżone kwoty zaległości podatkowych z tytułu podatku od towarów i usług, gdy tymczasem brak było jakichkolwiek przesłanek do zabezpieczenia majątku, albowiem zarówno sytuacja majątkowa strony, jak i powoływane przez organ zbywanie majątku, nie wskazywało, iżby było prawdopodobne, że strona nie wykona przyszłej decyzji, a tym samym, że dojdzie do udaremnienia czy utrudnienia egzekucji, tym bardziej że organ nie kwestionował posiadanych środków pieniężnych, a strona dobrowolnie wykonała decyzję, a ponadto (b) z zebranego materiału dowodowego (zeznania świadków, wyjaśnienia strony) wyraźnie wynika, że brak jakiegokolwiek materiału wskazującego na możliwość określenia przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego w wysokości innej niż zadeklarowanej przez skarżącego. Wobec powyższego strona wniosła o uchylenie spornej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Uzasadniając powyższe zarzuty skarżący wywodzi, że w zaskarżonej decyzji nie wykazano, że zachodzi uzasadniona obawa, że rzekome zaległości nie zostaną wykonane, a w szczególności, że skarżący trwale nie uiszcza wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym (skarżący bowiem reguluje swoje zobowiązania) lub dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić egzekucję (tylko część majątku została zbyta i to w wersji najkorzystniejszej dla organu). Skarżący wyjaśnił, że reguluje bieżące zobowiązania podatkowe i nie posiada żadnych zaległości podatkowych. Ponadto posiada majątek wystarczający na zaspokojenie zobowiązań, są to środki transportu oraz nieruchomość. Skarżący podkreśla, że nie unika egzekucji poprzez przenoszenie majątku na spółkę. Gdyby skarżący miał unikać egzekucji poprzez przenoszenie majątku na spółkę, to wniósłby wkład do spółki jawnej, w której jest wspólnikiem, tj. zamieniłby pojazdy na udziały. Tymczasem skarżący sprzedał pojazdy, czyli zamienił aktywa na środki pieniężne, a zatem nie pozbył się w ogóle aktywów, a co istotne - opodatkował tę sprzedaż. Sama sprzedaż była uzasadniona biznesowo, jej celem było wzmocnienie aktywów spółki i zwiększenie jej przychodów, a tym samym i przychodów skarżącego. Ponadto skarżący podkreśla, że z tytułu udziału w spółce osiąga znaczne dochody, które pozwalają na zapłatę podatku. Dalej skarżący wywodzi, że nie zweryfikowano, na ile posiadany majątek pozwala na zaspokojenie rzekomych zaległości w VAT. Ponadto niezrozumiałe dla skarżącego jest, dlaczego organ skupił się na sprzedaży części majątku oraz stracie w działalności za 2024 r., a w żaden sposób nie skomentował faktu, że skarżący osiągnął przychód ze spółki w wysokości 4.358.298,07 zł przy stawce ryczałtu 5,5 %, która wskazuje na bardzo dużą rentowność. W odpowiedzi na skargę DIAS podtrzymał argumentację wyrażoną w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi w całości. Wyrokiem z 16 lipca 2026 r., sygn. akt I SA/Go 151/26 WSA oddalił w całości skargę strony. Na wstępie wskazał, że sprawy dotyczące określenia oraz zabezpieczenia na majątku skarżącego przybliżonej kwoty podatku, były już przedmiotem oceny tutejszego Sądu. I tak w wyrokach z 15 stycznia 2026 r., sygn. akt I SA/Go 359/25, z 16 kwietnia 2026 r., sygn. akt I SA/Go 94/26 oraz z 23 kwietnia 2026 r., sygn. akt I SA/Go 95/26 , Sąd oddalił w całości skargi strony. Sąd rozpoznający niemniejszą sprawę w pełni zaaprobował argumentację zawartą w uzasadnieniach wskazanych orzeczeniach i przyjął ją jako własną. W motywach rozstrzygnięcia podał, że w sprawie dokonano analizy sytuacji finansowej strony pod kątem możliwości uregulowania przewidywanego zobowiązania. Ocenił, że wykazywane w złożonych deklaracjach dochody stanowią płynną formę stanu majątkowego i nie mogą świadczyć o ich posiadaniu na dzień wydania zaskarżonej decyzji. Aktywa w postaci środków pieniężnych cechuje płynność i łatwość usunięcia ich spod egzekucji. WSA zauważył też, że co prawda skarżący jest współwłaścicielem zabudowanej nieruchomości, jednak jest ona obciążona hipotekami sumarycznie na znaczną kwotę, a ponadto stanowi ona zarazem miejsce zamieszkania skarżącego i nie gwarantuje skutecznej egzekucji. Poza tym, skarżący nie przedłożył w toku kontroli podatkowej oświadczenia o nieruchomościach oraz prawach majątkowych, które mogą być przedmiotem hipoteki przymusowej i rzeczach ruchomych oraz zbywalnych prawach majątkowych, które mogą być przedmiotem zastawu skarbowego (druk ORD-HZ). Sąd I instancji ocenił również, że skarżący, pomimo że jest właścicielem kilkunastu pojazdów, to jednak zbył łącznie 8 pojazdów, z czego 7 na rzecz na rzecz "A. spółka jawna", której jest wspólnikiem, na łączną kwotę 846 500 zł. Zdaniem Sądu, tego rodzaju postępowanie rodzi uzasadniona obawę, że skarżący zamierza wyzbyć się majątku, co może doprowadzić do trudności w dochodzeniu przyszłych zobowiązań. Odnosząc posiadany przez skarżącego majątek do kwoty przewidywanych zobowiązań podatkowych w przybliżonej wysokości łącznej 410 727,00 zł, w tym odsetki za zwłokę 165 247,00 zł, WSA zauważył też, że składniki majątku skarżącego stanowiły niższą wartość, niż przewidywane zobowiązania podatkowe. Aczkolwiek nawet zakładając, że skarżący był w posiadaniu składników majątkowych o wartości przekraczającej prognozowane zobowiązanie podatkowe, to nie ma gwarancji, że wykona przyszłą decyzję. Sąd I instancji stanął na stanowisku, że sposób postępowania skarżącego w niniejszej sprawie zasadnie rodził obawę, że wierzyciel może nie uzyskać spłaty zobowiązania. Ustalenia dokonane w kontroli podatkowej dowodzą, że skarżący trwale nie uiszczał wymagalnych zobowiązań publicznoprawnych, a postępowania podatkowe prowadzone za 2018, 2019 i 2020 rok także wykazały nieprawidłowości w rozliczeniach. Z tego też tytułu, organ I instancji kolejną decyzją z \[...\] września 2025 r. określił i zabezpieczył na majątku skarżącego przybliżoną kwotę zobowiązań podatkowych w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2018 r. wraz odsetkami za zwłokę w łącznej kwocie 536.835 zł, a także decyzją z \[...\] września 2025 r. określił i zabezpieczył na majątku skarżącego przybliżoną kwotę zobowiązań podatkowych w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2019 r. wraz odsetkami za zwłokę w łącznej kwocie 557 757,00 zł, a także decyzję z \[...\] maja 2025 r. zabezpieczającą zobowiązanie podatkowe z tytułu podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2020 r. w łącznej przybliżonej kwocie 554 164,00 zł (w tym odsetki za zwłokę wyliczone na dzień wydania decyzji). WSA dostrzegł również, że powodem wszczęcia kontroli wobec skarżącego było nieprawidłowe rozliczenie przez niego p.d.o.f. przez zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów, kosztów wynikających z tzw. "pustych faktur". Podkreślił, że posługiwanie się nierzetelnymi fakturami jest jedną z okoliczności uzasadniających wystąpienie obawy niewykonania zobowiązania podatkowego. W tym kontekście nie ma znaczenia to, że usługi związane z budową linii energetycznych przez skarżącego zostały wykonane, a co za tym idzie musiały zostać poniesione koszty związane z wykonaniem usługi (okoliczność nie jest kwestionowana). Jednak organ kwestionuje rzetelność faktur dokumentujących te koszty. W ocenie Sądu I instancji istniała uzasadniona obawa, że przewidywane zobowiązania podatkowe mogą nie zostać przez skarżącego wykonane, co z kolei uzasadnia wydanie decyzji o zabezpieczeniu. To, że doszło do spłaty zabezpieczonej kwoty nie oznacza, że decyzja organu dotycząca zabezpieczenia była błędna. Wyjaśnił, że kwota została zabezpieczona przez organ egzekucyjny dopiero po skierowaniu do \[...\]. zawiadomień o zabezpieczeniu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego. Zabezpieczenie należności wynikających z zaskarżonej decyzji nie nastąpiło na wniosek skarżącego, o którym mowa w art. 33d § 2 O.p. ale z uwagi, że została wydana decyzja o zabezpieczeniu. W skardze kasacyjnej strona, zarzuciła: I. Na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2026 r. poz. 143; dalej: P.p.s.a.), naruszenie przepisów postępowania mających wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c) i pkt 3, art. 133 § 1, art. 134 § 1, art. 141 § 4 oraz 151 P.p.s.a. w zw. z art. 33 § 1, § 2 pkt 2 i 3, § 3, § 4 pkt 2, , art. 56b pkt 1, art. 121 § 1, art. 122 par. 1 i 2 pkt 1-3, art. 124, art. 187 § 1 oraz art. 191, art. 210 § 4, art. 233 § 1 pkt 1 i 2 lit. a i b oraz § 2 O.p. przez oddalenie skargi na decyzję oraz: 1\. Zaakceptowanie ustalenia o "uzasadnionej obawie" niewykonania zobowiązania w oparciu o rozumowanie, w którym Sąd wprost przyznał, że nawet gdyby uznać, iż skarżący jest w posiadaniu składników majątkowych o wartości przekraczającej prognozowane zobowiązanie podatkowe, to i tak "nie ma gwarancji, że wykona przyszłą decyzję" - co oznacza przyjęcie standardu dowodowego niemożliwego do spełnienia przez jakiegokolwiek podatnika, gdyż żaden stan majątkowy nie jest w stanie dać bezwzględnej "gwarancji" wykonania przyszłego, jeszcze nieokreślonego zobowiązania, a tym samym czyni przesłankę z art. 33 § 1 O.p. iluzoryczną i zwalnia organ z rzeczywistego ciężaru jej uprawdopodobnienia. 2\. Naruszenie art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez zaniechanie przeprowadzenia własnej, indywidualnej oceny okoliczności niniejszej sprawy i zastąpienie jej odesłaniem do argumentacji zawartej w uzasadnieniach trzech odrębnych wyroków dotyczących innych okresów rozliczeniowych i innych zobowiązań podatkowych (I SA/Go 359/25, I SA/Go 94/26, I SA/Go 95/26), przy czym Sąd wprost stwierdził, że "w pełni aprobuje argumentację zawartą w uzasadnieniach wskazanych orzeczeniach i przyjmuje ją jako własną" - co stanowi naruszenie obowiązku samodzielnego rozpoznania sprawy i sporządzenia uzasadnienia odnoszącego się do konkretnego stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy, a nie do stanów faktycznych spraw odrębnych. 3\. Błędną ocenę okoliczności zbycia przez skarżącego pojazdów na rzecz spółki jawnej "A.w której skarżący jest wspólnikiem, jako "wyzbywania się majątku" rodzącego obawę niewykonania zobowiązania, bez wyjaśnienia, dlaczego przekazanie składników majątku do spółki osobowej, w której zbywca zachowuje ogół praw i obowiązków wspólnika (w tym prawo do majątku spółki i możliwość zajęcia tego prawa przez wierzyciela na podstawie art. 33d § 1 O.p. w zw. z odpowiednimi przepisami k.s.h. o egzekucji z ogółu praw i obowiązków), miałoby stanowić większe zagrożenie dla egzekucji niż utrzymanie tych składników w majątku osobistym skarżącego. 4\. Wewnętrznie sprzeczną ocenę znaczenia obciążenia hipotecznego nieruchomości położonej w \[...\] - Sąd zaakceptował stanowisko organu, że sam fakt istnienia jakiejkolwiek hipoteki na nieruchomości wyklucza możliwość zaspokojenia wierzyciela podatkowego, bez uwzględnienia, że suma wpisanych hipotek (162.900 zł) była wielokrotnie niższa od wartości nieruchomości wskazanej w polisie ubezpieczeniowej (700.000 zł), a zatem pozostawała znaczna nadwyżka wartości nieruchomości ponad obciążenie hipoteczne, mogąca stanowić przedmiot zaspokojenia wierzyciela podatkowego w dalszej kolejności zaspokojenia. 5\. Oparcie ustalenia o "trwałym nieuiszczaniu wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym" na decyzjach zabezpieczających dotyczących PIT za 2018 i 2019 r. oraz VAT za 2020 r., które w dacie wydania zaskarżonego wyroku nie były ostateczne (były przedmiotem odwołań i skarg, w tym skarg kasacyjnych do NSA), a zatem nie mogły stanowić dowodu na "trwałość" niewykonywania zobowiązań w rozumieniu art. 33 § 1 O.p., skoro sama wysokość i zasadność tych zobowiązań pozostawała sporna. 6\. Pominięcie przy ocenie sytuacji majątkowej skarżącego wyjaśnienia przyczyn zaciągnięcia pożyczek od brata (łącznie 829.000 zł w okresie 2020–2023) i automatyczne przyjęcie, że fakt ich zaciągnięcia "stanowić może argument przemawiający za tym, że kondycja finansowa skarżącego nie była zadowalająca", bez zbadania celu gospodarczego tych pożyczek i bez uwzględnienia, że w tym samym okresie skarżący deklarował dochody rzędu setek tysięcy złotych rocznie oraz przychody ze spółki jawnej rzędu kilku milionów złotych rocznie; 7\. Naruszenie art. 133 § 1 i art. 134 § 1 P.p.s.a. poprzez pominięcie przy orzekaniu okoliczności, że sprzedaż pojazdów do spółki jawnej została opodatkowana i odbyła się za wynagrodzeniem, co samo w sobie przeczy tezie o działaniu w celu uszczuplenia majątku dostępnego dla egzekucji, a nadto pominięcie, że skarżący z tytułu udziału w tej spółce uzyskiwał regularnie przychody rzędu kilku milionów złotych rocznie, co czyni wątpliwym twierdzenie o "utrudnieniu dochodzenia przyszłych zobowiązań". 8\. Naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c) i pkt 3, art. 133 § 1, art. 134 § 1, art. 141 § 4 oraz 151 i P.p.s.a. w zw. z art. 144 § 1a, art. 145 § 2 i art. 150 § 1-4 O.p. oraz art. 35e § 1 ustawy o Krajowej Administracji Skarbowej (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1131, ze zm.) - przez pominięcie zarzutu wadliwości doręczenia decyzji organu I i II instancji, w sytuacji gdy korespondencja kierowana do pełnomocnika skarżącego w toku niniejszego postępowania - w tym decyzja NUS z \[...\] listopada 2025 r. oraz decyzja DIAS z \[...\] marca 2026 r. - była udostępniana na koncie w systemie e-Urząd Skarbowy w trybie automatycznego powiadomienia (awizacji), bez jej faktycznego, aktywnego pobrania przez pełnomocnika, mimo że pełnomocnictwo szczególne złożone do akt sprawy wskazywało jako adres do doręczeń platformę ePUAP, a zgoda na korzystanie z e-Urzędu Skarbowego (formularz ZGD-1) została wyrażona na wiele lat przed udzieleniem tego pełnomocnictwa i nie stanowiła zmiany adresu do doręczeń obowiązującego w niniejszym postępowaniu. II. Na podstawie art. 174 pkt 1 P.p.s.a., zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego mających wpływ na wynik sprawy, tj. art. 33 § 1, art. 33 § 2 pkt 2 i 3, art. 33 § 3, art. 33 § 4 pkt 2, art. 56b pkt 1 O.p., przez ich błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie, polegające na: a) przyjęciu, że przesłankę "uzasadnionej obawy" wypełnia sam fakt zbycia składników majątku na rzecz podmiotu, w którym zbywca zachowuje ogół praw i obowiązków wspólnika, bez ustalenia, że zbycie to rzeczywiście utrudnia lub udaremnia egzekucję w rozumieniu art. 33 § 1 O.p. - skoro wierzyciel podatkowy zachowuje możliwość zaspokojenia się z prawa majątkowego wspólnika w spółce jawnej, b) przyjęciu wykładni, zgodnie z którą nawet stan majątkowy przewyższający wartość zabezpieczanego zobowiązania nie wyklucza istnienia "uzasadnionej obawy" jego niewykonania, co w istocie eliminuje funkcję gwarancyjną art. 33 § 1 O.p. i czyni tę przesłankę spełnioną w każdym stanie faktycznym, niezależnie od rzeczywistej sytuacji majątkowej podatnika, c) przyjęciu, że obciążenie nieruchomości hipoteką o wartości niższej od wartości samej nieruchomości całkowicie wyklucza możliwość zaspokojenia wierzyciela podatkowego, bez zbadania rzeczywistej relacji między wysokością hipoteki a wartością nieruchomości, d) przyjęciu, że nieostateczne, zaskarżone decyzje zabezpieczające dotyczące innych okresów podatkowych mogą stanowić samodzielny dowód na "trwałe nieuiszczanie wymagalnych zobowiązań" w rozumieniu art. 33 § 1 O.p. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz decyzji, względnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Jednocześnie zrzekł się przeprowadzenia rozprawy i wniósł o rozpoznanie sprawy również pod jego nieobecność. Ponadto wniósł o zasądzenie od strony przeciwnej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W piśmie z \[...\] września 2026 r. skarżący sprecyzował zarzuty skargi kasacyjnej w ten sposób, że w zakresie zarzutów procesowych: 1\. W podstawie prawnej zarzutu naruszenia art. 122 O.p. doprecyzował, że zarzut ten obejmuje naruszenie art. 122 § 1 i § 2 pkt 1-3 O.p.. 2\. W zakresie pkt 10, zarzut otrzymuje brzmienie: na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. – zarzucam naruszenie art. 151, art. 141 § 4 w zw. z art. 134 § 1 P.p.s.a w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., w związku z art. 144 § 1a i § 5, art. 145 § 2, art. 146 § 1, art. 150 § 1–4, z art. 138c § 1, art. 138j § 1 pkt 2, art. 211 i art. 212 O.p. oraz art. 35e ust. 1, 4 pkt 1 i 2, ust. 5 i ust. 10 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (tj. z dnia 5 sierpnia 2025 r. Dz.U. z 2025 r. poz. 1131, ze zm.), w brzmieniu obowiązującym w dacie spornych doręczeń, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na oddaleniu skargi wskutek braku błędnego przyjęcia że doszło do doręczenia decyzji organu I i II Instancji oraz przyjęcia że samo umieszczenie decyzji na koncie pełnomocnika w e-Urzędzie Skarbowym oraz upływ 14 dni wywołały skutek doręczenia, mimo braku faktycznego odebrania decyzji, podczas gdy w złożonym następnie pełnomocnictwie szczególnym wskazano jako adres do doręczeń adres elektroniczny ePUAP, a wcześniejsza zgoda wyrażona na formularzu ZGD-1 nie stanowiła zawiadomienia o zmianie tego adresu w rozumieniu art. 146 § 1 O.p.; uchybienie to doprowadziło do błędnego uznania, że decyzje zostały skutecznie doręczone i wywołały skutki procesowe związane z ich doręczeniem. Z kolei w piśmie z \[...\] września 2026 r. pełnomocnik skarżącego sprecyzował, że wnosi o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości. W odpowiedzi na skargę kasacyjną DIAS wniósł o jej oddalenie w całości oraz zasądzenie od skarżącego zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 179a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 – zwanej dalej "p.p.s.a.), jeżeli przed przedstawieniem skargi kasacyjnej Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu wojewódzki sąd administracyjny stwierdzi, że w sprawie zachodzi nieważność postępowania albo podstawy skargi kasacyjnej są oczywiście usprawiedliwione, uchyla zaskarżony wyrok lub postanowienie rozstrzygając na wniosek strony także o zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego i na tym samym posiedzeniu ponownie rozpoznaje sprawę. Od wydanego orzeczenia przysługuje skarga kasacyjna. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę stwierdza, że podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 144 § 1a i art. 145 § 2 O.p. poprzez nieprawidłowe doręczenie zaskarżonej decyzji jest zasadny. W konsekwencji zaskarżony skargą kasacyjną wyrok tutejszego Sądu z 16 lipca 2026 r., sygn. akt I SA/Go 151/26 podlega uchyleniu, a skarga odrzuceniu, albowiem zaskarżona nią decyzja nie weszła do obrotu prawnego. Skoro zaskarżona decyzja nie została prawidłowo doręczona, termin, o którym mowa w art. 53 § 1 P.p.s.a. nie rozpoczął biegu. Skarga wniesiona przed rozpoczęciem terminu do jej wniesienia jest skargą przedwczesną i podlega, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., odrzuceniu jako niedopuszczalna. Z akt sprawy wynika, że w toku postępowania podatkowego, w \[...\] grudnia 2025 r., profesjonalny pełnomocnik skarżącego (doradca podatkowy) złożył do akt sprawy pełnomocnictwo szczególne na formularzu PPS-1, w którym jako adres elektroniczny wskazał adres na platformie ePUAP. Jednocześnie poza sporem pozostaje okoliczność, że pełnomocnik wiele lat wcześniej wyraził ogólną zgodę na doręczanie mu korespondencji na konto w systemie teleinformatycznym e-Urząd Skarbowy (dalej: "e-US") w trybie art. 35e ust. 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1131 ze zm.; dalej: "ustawa o KAS. Organ drugiej instancji wydał decyzję w dniu \[...\] marca 2026 r. i ekspediował ją wyłącznie na konto pełnomocnika w systemie e-US. Wobec nieodebrania dokumentu przez pełnomocnika, mimo wygenerowania powiadomień systemowych, organ przyjął – na podstawie art. 35e ust. 10 pkt 2 ustawy o KAS – że z upływem 14 dni od dnia umieszczenia pisma na koncie w e-US (tj. z dniem \[...\] marca 2026 r.) ziściła się fikcja prawna doręczenia zastępczego. Istotne w niniejszej sprawie jest to, że zgodnie z art. 147 ust. 3 ustawy z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1045 – zwana dalej "u.d.e.") doręczenie korespondencji nadanej przez podmiot publiczny posiadający elektroniczną skrzynkę podawczą w ePUAP do osoby fizycznej lub podmiotu niebędącego podmiotem publicznym, o których mowa w ust. 2, nieposiadających adresu do doręczeń elektronicznych, jeżeli:1)korespondencja ta stanowi odpowiedź na podanie albo wniosek złożone w ramach usługi udostępnionej w ePUAP, albo2)ta osoba fizyczna lub ten podmiot wystąpiły do organu administracji publicznej o doręczenie korespondencji na konto w ePUAP - jest równoważne w skutkach prawnych z doręczeniem przy wykorzystaniu publicznej usługi rejestrowanego doręczenia elektronicznego do dnia \[...\] grudnia 2025 r. Ponadto przepis art. 9 ust. 1 pkt 3) ww. ustawy stanowi, że do posiadania adresu do doręczeń elektronicznych wpisanego do bazy adresów elektronicznych, powiązanego z publiczną usługą rejestrowanego doręczenia elektronicznego albo kwalifikowaną usługą rejestrowanego doręczenia elektronicznego jest obowiązany doradca podatkowy wykonujący zawód. Równocześnie art. 27a ust. 1 ustawy z 5 lipca 1996 r. o doradztwie podatkowym wskazuje, że doradca podatkowy wykonujący zawód obowiązany jest posiadać adres do doręczeń elektronicznych, o którym mowa w art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych (Dz. U. z 2026 r. poz. 3 i 507), wpisany do bazy adresów elektronicznych, o której mowa w art. 25 tej ustawy. Zgodnie z art. 155 ust. 10 pkt 1 lit. a) u.d.e. Minister właściwy do spraw informatyzacji, mając na uwadze uwarunkowania techniczne i organizacyjne niezbędne do doręczania korespondencji z wykorzystaniem publicznej usługi rejestrowanego doręczenia elektronicznego lub publicznej usługi hybrydowej oraz udostępnienia w systemie teleinformatycznym punktu dostępu do usług rejestrowanego doręczenia elektronicznego w ruchu transgranicznym, ogłasza w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej komunikat określający termin wdrożenia rozwiązań technicznych umożliwiających. Termin określony w komunikacie (Dz. U. z 2024 r. poz. 1078) to 1 stycznia 2025 r. Rozważenia zatem wymaga, czy w stanie prawnym obowiązującym w 2026 r. organ podatkowy był uprawniony do przyjęcia fikcji prawnej doręczenia zastępczego decyzji na koncie profesjonalnego pełnomocnika w systemie teleinformatycznym e-Urząd Skarbowy (w oparciu o ogólną zgodę wyrażoną przez tego pełnomocnika na podstawie art. 35e ust. 1 ustawy o KAS) w sytuacji, gdy pełnomocnik ten w 2025 r. złożył do akt postępowania pełnomocnictwo szczególne (PPS-1) ze wskazaniem adresu ePUAP i równocześnie w dacie wydania i ekspediowania decyzji w 2026 r., miał obowiązek posiadania adresu do doręczeń elektronicznych (ADE) wpisanego do Bazy Adresów Elektronicznych (BAE). Rozstrzygając tak zarysowane zagadnienie, Sąd w składzie orzekającym w pełni podziela i przyjmuje za własne stanowisko wyrażone w wyroku składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 sierpnia 2026 r., sygn. akt I FSK 1307/25\. W orzeczeniu tym NSA sformułował zasadę interpretacyjną: "Wyrażenie przez pełnomocnika zgody, o której mowa w art. 35e ust. 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (...) nie uchyla możliwości doręczenia w postępowaniu pełnomocnikowi pisma pod adres wskazany w pełnomocnictwie, lecz de lege lata uprawnia organ do doręczenia pisma, adresowanego do pełnomocnika na jego konto w e-Urzędzie Skarbowym, przy czym doręczenie takie nie jest możliwe poprzez ziszczenie się fikcji prawnej doręczenia zastępczego, lecz wyłącznie przez faktyczne pobranie (odebranie) pisma przez adresata, zaś ciężar wykazania skutecznego doręczenia spoczywa w tym względzie na organie podatkowym." Przenosząc powyższą wykładnię na grunt niniejszej sprawy oraz uwzględniając ewolucję stanu prawnego, jaka nastąpiła z dniem 1 stycznia 2026 r. w związku z wygaśnięciem okresu przejściowego dla platformy ePUAP, należy wskazać na kilka kluczowych elementów normatywnych. Punktem wyjścia dla oceny prawidłowości doręczeń w postępowaniu podatkowym pozostaje niezmiennie art. 145 § 2 O.p., zgodnie z którym (w brzmieniu obowiązującym w marcu 2026 r.), jeżeli ustanowiono pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi pod adresem wskazanym w pełnomocnictwie. Przepis ten koreluje z art. 138c § 1 oraz art. 144 § 5 O.p., które nakładają na profesjonalnego pełnomocnika (adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego) bezwzględny obowiązek wskazania adresu elektronicznego (adresu do doręczeń elektronicznych) i ustanawiają zasadę doręczania mu pism za pomocą środków komunikacji elektronicznej albo w siedzibie organu podatkowego. Jak trafnie wyjaśnił skład siedmiu sędziów NSA w powołanym wyroku I FSK 1307/25, przepisy ustawy o KAS regulują wyłącznie organizacyjno-funkcjonalny aspekt działania systemu teleinformatycznego e-US i nie uchylają gwarancyjnych norm Ordynacji podatkowej. W konsekwencji wyrażenie przez osobę fizyczną wykonującą zawód doradcy podatkowego ogólnej zgody na doręczanie pism na konto w e-US (art. 35e ust. 1 ustawy o KAS) nie stanowi oświadczenia o zmianie adresu w konkretnym postępowaniu podatkowym w rozumieniu art. 146 § 1 O.p. Zgoda ta jest bowiem składana poza aktami jakiegokolwiek postępowania, ma charakter generalny i systemowy, a samo konto w e-US nie jest adresem elektronicznym, który pełnomocnik mógłby wpisać w formularzu PPS-1\. W realiach badanej sprawy brak skutku modyfikującego jest tym bardziej oczywisty, że zgoda w e-US została wyrażona przed wstąpieniem pełnomocnika do sprawy i złożenia pełnomocnictwa szczególnego (PPS-1). Złożenie w 2025 r. pełnomocnictwa na formularzu PPS-1 wykreowało po stronie pełnomocnika i reprezentowanego przez niego podatnika prawnie chronioną ekspektatywę (art. 121 § 1 O.p. w zw. z art. 2 Konstytucji RP), że korespondencja w tej konkretnej sprawie będzie kierowana w reżimie doręczeń na adres do doręczeń elektronicznych, a nie na konto wewnątrz systemu teleinformatycznego organu. Ocenić również należy utratę mocy przepisów przejściowych (art. 147 ust. 3 u.d.e.), które umożliwiały kierowanie przez podmioty publiczne korespondencji na adres na platformie ePUAP jedynie do dnia 31 grudnia 2025 r. Zdaniem Sądu utracenie przez ePUAP statusu prawnie skutecznego kanału doręczeń dla podmiotów niepublicznych nie oznaczało, że jedynym właściwym i obarczonym pełnym rygorem procesowym (w tym fikcją doręczenia) kanałem stało się konto w e-US. Takie rozumowanie pomija systemową konstrukcję art. 144 § 1a oraz art. 144a § 1 pkt 1 O.p. Zgodnie z art. 144 § 1a O.p., organ podatkowy doręcza pisma na adres do doręczeń elektronicznych, chyba że doręczenie następuje na konto w systemie teleinformatycznym organu podatkowego albo w siedzibie organu podatkowego. Z kolei w myśl art. 144a § 1 pkt 1 O.p., w przypadku doręczenia na adres do doręczeń elektronicznych, pisma doręcza się na adres do doręczeń elektronicznych wpisany do bazy adresów elektronicznych. W 2025 r., składając pełnomocnictwo szczególne i wskazując w nim adres ePUAP, pełnomocnik działał w granicach ówczesnego prawa przejściowego, w którym skrytka ePUAP pełniła funkcję surogatu adresu do doręczeń elektronicznych. Z dniem 1 stycznia 2026 r., wraz z pełnym wdrożeniem publicznej usługi rejestrowanego doręczenia elektronicznego (PURDE), funkcję tę przejął właściwy adres do doręczeń elektronicznych (ADE) zdefiniowany w art. 2 pkt 1 u.d.e., do którego posiadania profesjonalni pełnomocnicy zostali zobowiązani z mocy ustawy. Okoliczność, że pełnomocnik w 2026 r. nie złożył do akt sprawy nowego formularza PPS-1 aktualizującego adres ePUAP na adres ADE, nie pozbawiła go ochrony gwarancyjnej wynikającej z art. 145 § 2 w zw. z art. 144 § 1a i art. 144a § 1 pkt 1 O.p. Baza Adresów Elektronicznych (BAE) jest bowiem rejestrem publicznym, z którego organ podatkowy ma obowiązek korzystać z urzędu. Natomiast art. 7 ust. 1 u.d.e. wprost stanowi, że wpis adresu do doręczeń elektronicznych do bazy adresów elektronicznych jest równoznaczny z żądaniem doręczania korespondencji przez podmioty publiczne na ten adres. Skoro w pełnomocnictwie szczególnym pełnomocnik oświadczył wolę otrzymywania korespondencji na zewnętrzny adres elektroniczny (a nie poprzez wewnętrzny portal podatkowy organu) i miał obowiązek posiadania aktywnego adresu ADE wpisanego do BAE, to właśnie adres ADE – w miejsce wygaszonego ustawowo adresu ePUAP – stanowił podstawowy, przypisany do tego pełnomocnika procesowy punkt komunikacji elektronicznej w rozumieniu art. 144 § 1a w zw. z art. 144a § 1 pkt 1 O.p. Jak przesądził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku I FSK 1307/25, użyty w art. 144 § 1a O.p. zwrot "chyba że doręczenie następuje na konto w systemie teleinformatycznym organu podatkowego" nie ustanawia hierarchii pierwszeństwa w relacji do art. 145 § 2 tej ustawy. W ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę, wyrażenie ogólnej zgody na e-US oznacza jedynie rozszerzenie dopuszczalnych form komunikacji, pozostawiając organowi możliwość skierowania pisma na konto w e-US. Wybór tego alternatywnego kanału przez organ obarczony jest jednak zasadniczym ograniczeniem gwarancyjnym: w sytuacji, gdy pełnomocnik dysponuje adresem do doręczeń elektronicznych (zarówno wskazanym w pełnomocnictwie, jak i – po wygaśnięciu ePUAP – ujawnionym w BAE), doręczenie pisma na konto w e-US nie może nastąpić w trybie fikcji prawnej doręczenia zastępczego. Fikcja doręczenia jest bowiem instytucją wyjątkową i skrajnie dolegliwą, gdyż wiąże negatywne dla strony skutki procesowe (w tym utratę prawa do merytorycznego rozpoznania odwołania) z samym upływem czasu, mimo braku zapoznania się z treścią rozstrzygnięcia. W warunkach wielokanałowości doręczeń elektronicznych, będącej – jak zauważył NSA – efektem istotnych mankamentów legislacyjnych prawodawcy, niedopuszczalne jest przerzucanie na podatnika i jego pełnomocnika ryzyka związanego z tym, z którego spośród dostępnych kanałów teleinformatycznych zdecyduje się skorzystać organ podatkowy (art. 121 § 1 i art. 2a O.p.). Pełnomocnik posiadający obowiązkowy adres ADE w BAE, który złożył w sprawie pełnomocnictwo szczególne, ma pełne prawo oczekiwać, że korespondencja wywołująca skutki doręczenia zastępczego (w trybie art. 42 u.d.e. w zw. z art. 144a § 2 O.p.) będzie kierowana na jego skrzynkę doręczeń obsługującą ADE, nie zaś na konto w e-US (założone częstokroć dla celów osobistych lub incydentalnych). Niezbędna jest również analiza funkcjonalnego powiązania pomiędzy wskazanym w pełnomocnictwie szczególnym z 2025 r. adresem ePUAP a adresem do doręczeń elektronicznych (ADE).Niezwykle istotne jest również to, że choć w płaszczyźnie ściśle normatywnej elektroniczna skrzynka podawcza na platformie ePUAP (art. 3 pkt 17 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne) oraz adres i skrzynka do doręczeń elektronicznych (art. 2 pkt 1 i pkt 9 u.d.e.) stanowią odrębne konstrukcje prawne, to z woli samego ustawodawcy zostały one funkcjonalnie i użytkowo zintegrowane w ramach jednego, wspólnego rządowego środowiska teleinformatycznego. Stosownie do art. 58 ust. 2 pkt 1 i 2 u.d.e., minister właściwy do spraw informatyzacji oraz minister właściwy do spraw gospodarki zapewniają funkcjonowanie systemów teleinformatycznych umożliwiających użytkownikom dostęp do zasobów skrzynek doręczeń znajdujących się w systemie teleinformatycznym operatora wyznaczonego oraz dostęp do publicznej usługi rejestrowanego doręczenia elektronicznego (PURDE). Jednocześnie, na mocy art. 58 ust. 4 pkt 1 u.d.e., operator wyznaczony został ustawowo zobowiązany do zintegrowania swojego systemu teleinformatycznego z systemami, o których mowa w ust. 1 i 2 tego artykułu. Z kolei na podstawie art. 19a ust. 1 powołanej ustawy o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne w zw. z art. 148 ust. 1 u.d.e., ten sam minister właściwy do spraw informatyzacji zapewnia funkcjonowanie platformy ePUAP oraz gwarantuje użytkownikom dostęp do zgromadzonej tam korespondencji w okresie przejściowym trwającym aż do dnia 30 września 2029 r. W wykonaniu przywołanych norm ustawowych organy administracji rządowej udostępniły obywatelom oraz profesjonalnym pełnomocnikom zunifikowany interfejs użytkownika (funkcjonujący na portalach rządowych gov.pl / edoreczenia.gov.pl jako wspólny panel obsługujący połączone skrzynki do e-Doręczeń i ePUAP). W rezultacie, z perspektywy percepcji użytkownika oraz organizacji pracy kancelarii prawnej, obsługa korespondencji wpływającej zarówno w dotychczasowym reżimie ePUAP, jak i w docelowym reżimie publicznej usługi rejestrowanego doręczenia elektronicznego (ADE), odbywa się w jednym i tym samym miejscu – za pośrednictwem jednej zintegrowanej "skrzynki" odbiorczej, po jednokrotnym uwierzytelnieniu się pełnomocnika w tym samym systemie teleinformatycznym. Powyższe uwarunkowania techniczno-prawne mają znaczenie dla oceny dochowania standardów z art. 121 § 1 O.p. w zw. z art. 2 Konstytucji RP. Jak zaakcentował skład siedmiu sędziów NSA w wyroku o sygn. I FSK 1307/25, zasada zaufania obywatela do państwa i stanowionego przez nie prawa opiera się na bezpieczeństwie prawnym i przewidywalności działań organów władzy publicznej, co ma chronić stronę i jej reprezentanta przed tzw. "pułapkami procesowymi". Skoro pełnomocnik skarżącego w 2025 r., składając pełnomocnictwo szczególne na formularzu PPS-1, wskazał w nim adres ePUAP, to w sposób jednoznaczny oświadczył organowi podatkowemu, że miejscem, w którym oczekuje doręczeń w tej konkretnej sprawie, jest rządowy portal obsługujący doręczenia zewnętrzne (wspólne środowisko ePUAP/e-Doręczeń), nie zaś wewnętrzny portal resortowy Krajowej Administracji Skarbowej (e-US). Wraz z upływem dnia 31 grudnia 2025 r. i wygaśnięciem przepisów przejściowych (art. 147 ust. 2 i 3 u.d.e.), pełnomocnik miał pełne, usprawiedliwione podstawy oczekiwać, że po 1 stycznia 2026 r. korespondencja w toku tego samego postępowania wpłynie do tego samego, wspólnie prowadzonego środowiska odbiorczego. W tej sytuacji brak złożenia przez pełnomocnika w 2026 r. odrębnego pisma aktualizacyjnego do akt sprawy był w pełni zrozumiały i nie mógł być poczytany na niekorzyść podatnika. Z punktu widzenia pełnomocnika jego wola procesowa wyrażona w pełnomocnictwie szczególnym (wskazująca na adres ePUAP i w konsekwencji zewnętrzną skrzynkę rządową zintegrowaną dla ePUAP i e-Doręczeń) pozostawała niezmienna, a organ podatkowy posiadał z urzędu dostęp do Bazy Adresów Elektronicznych (art. 144a § 1 pkt 1 O.p. oraz art. 60 ust. 3 u.d.e.). Pominięcie przez organ zintegrowanej skrzynki doręczeń (ADE/ePUAP) i skierowanie decyzji do zupełnie odrębnego, resortowego systemu e-Urząd Skarbowy – na podstawie ogólnej, wcześniejszej pozaprocesowej zgody– przy jednoczesnym zastosowaniu na tym koncie rygoru fikcji doręczenia zastępczego, stanowiło działanie zaskakujące dla strony i rażąco naruszające zasadę prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych (art. 121 § 1 O.p.). W konsekwencji, skierowanie przez organ II instancji decyzji na konto pełnomocnika w e-US mogło wywołać skutek prawny doręczenia wyłącznie poprzez faktyczne pobranie (odebranie) pisma przez pełnomocnika. Dopóki pełnomocnik dokumentu tego z konta w e-US nie pobrał, przyjęcie fikcji doręczenia po upływie 14 dni było prawnie bezskuteczne, a decyzja pozostawała niedoręczona. W razie braku pobrania pisma z konta w e-US organ podatkowy miał obowiązek wyekspediować decyzję na adres do doręczeń elektronicznych (ADE) pełnomocnika wpisany do BAE (art. 144 § 1a w zw. z art. 144a § 1 pkt 1 O.p.), gdzie dopiero możliwe byłoby skuteczne zastosowanie reżimu doręczenia zastępczego z art. 42 u.d.e. Z uwagi na skuteczność omówionego zarzutu, na podstawie art. 179a P.p.s.a. Sąd orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku. Odrzucenie skargi nastąpiło na podstawie art. 58 § 1 pkt 6p.p.s.a., bowiem, jak wskazano na wstępie, skarga wniesiona przed rozpoczęciem terminu do jej wniesienia jest skargą przedwczesną, a jej wniesienie niedopuszczalne. W konsekwencji odnoszenie się do pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej jest bezprzedmiotowe. O zasądzeniu kosztów orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 P.p.s.a. Na zasądzoną kwotę składa się wpis od skargi kasacyjnej - 250 zł, opłata za wydanie odpisu wyroku wraz z uzasadnieniem - 100 zł oraz wynagrodzenie doradcy podatkowego zgodne z § 2 ust. 2 pkt 2 w zw. z § 2 ust. 1 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 16 sierpnia 2018 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1687) – 240 zł. Zwrot wpisu sądowego od skargi nastąpił na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.

## Informacje o sprawie

Data wpływu

11 maja 2026

Symbol z opisem

[6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/tematy/6112-podatek-dochodowy-od-osob-fizycznych-w-tym-zryczaltowane-formy-opodatkowania)

Hasła tematyczne

Podatkowe postępowanie

Skarżony organ

Dyrektor Izby Skarbowej

Sędziowie

Dariusz Skupień /przewodniczący/ Alina Rzepecka /sprawozdawca/ Jacek Niedzielski

## Powołane przepisy

* [Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi](https://isap.sejm.gov.pl/isap.nsf/DocDetails.xsp?id=WDU20260000143)  
art. 179a, art. 58 § 1 pkt 6, art. 203 pkt 1, art. 232 § 1 pkt 1 · Dz.U. 2026 poz. 143
* [Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j.)](https://isap.sejm.gov.pl/isap.nsf/DocDetails.xsp?id=WDU20250000111)  
art. 144 ust. 3 · Dz.U. 2025 poz. 111
* [Ustawa z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych](https://isap.sejm.gov.pl/isap.nsf/DocDetails.xsp?id=WDU20240001045)  
art. 147 ust. 1 · Dz.U. 2024 poz. 1045
* [Ustawa z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej](https://isap.sejm.gov.pl/isap.nsf/DocDetails.xsp?id=WDU20250001131)  
art. 35e ust. 1 · Dz.U. 2025 poz. 1131

## Powiązane dokumenty

* [Sygnatura: I SA/Wr 111/26 · 14 października 2026Wyrok WSA we Wrocławiu z 14 października 2026 r., I SA/Wr 111/26 – podatek dochodowy od osób fizycznych](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/i-sa-wr-111-26-wyrok-wsa-we-wroclawiu-z-2026-10-14--i-sa-wr-111-26)
* [Sygnatura: II FSK 1694/23 · 14 października 2026Wyrok NSA z 14 października 2026 r., II FSK 1694/23 – podatek dochodowy od osób fizycznych](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/ii-fsk-1694-23-wyrok-nsa-z-2026-10-14--ii-fsk-1694-23)
* [Sygnatura: I SA/Wr 114/26 · 14 października 2026Wyrok WSA we Wrocławiu z 14 października 2026 r., I SA/Wr 114/26 – podatek dochodowy od osób fizycznych](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/i-sa-wr-114-26-wyrok-wsa-we-wroclawiu-z-2026-10-14--i-sa-wr-114-26)

Źródło urzędowe: [Naczelny Sąd Administracyjny](https://orzeczenia.nsa.gov.pl/doc/B00B4A3E27)

Na tej stronie

[Treść rozstrzygnięcia](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/i-sa-go-151-26-wyrok-wsa-w-gorzowie-wlkp-z-2026-10-14--i-sa-go-151-26#sentencja)[Analiza sprawy](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/i-sa-go-151-26-wyrok-wsa-w-gorzowie-wlkp-z-2026-10-14--i-sa-go-151-26#analiza)[Uzasadnienie](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/i-sa-go-151-26-wyrok-wsa-w-gorzowie-wlkp-z-2026-10-14--i-sa-go-151-26#uzasadnienie)[Informacje o sprawie](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/i-sa-go-151-26-wyrok-wsa-w-gorzowie-wlkp-z-2026-10-14--i-sa-go-151-26#informacje)[Powołane przepisy](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/i-sa-go-151-26-wyrok-wsa-w-gorzowie-wlkp-z-2026-10-14--i-sa-go-151-26#przepisy)[Źródło](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/i-sa-go-151-26-wyrok-wsa-w-gorzowie-wlkp-z-2026-10-14--i-sa-go-151-26#zrodlo)

Asystent AnyLawyer

Zadaj pytanie o to orzeczenie. Sygnatura, data i rozstrzygnięcie są już dodane do analizy.

[Zapytaj o to orzeczenie](https://anylawyer.com/sign-up?redirect%5Furl=%2Fapp%2Fprojects%2Fnew%3Fq%3DSprawa%253A%2BI%2BSA%252FGo%2B151%252F26.%2BOrgan%253A%2BWojew%25C3%25B3dzki%2BS%25C4%2585d%2BAdministracyjny%2Bw%2BGorzowie%2BWlkp..%2BData%253A%2B14%2Bpa%25C5%25BAdziernika%2B2026.%2BRozstrzygni%25C4%2599cie%253A%2BOdrzucono%2Bskarg%25C4%2599.%2BWyja%25C5%259Bnij%2Bjej%2Bznaczenie%2Bpraktyczne%252C%2Bkluczowe%2Bprzepisy%2Bi%2Bargumenty%252C%2Bkt%25C3%25B3re%2Bmog%25C4%2585%2Bmie%25C4%2587%2Bznaczenie%2Bw%2Bpodobnej%2Bsprawie.%26name%3DAnaliza%2BI%2BSA%252FGo%2B151%252F26)

---

## Wypróbuj AnyLawyer bezpłatnie przez 14 dni

AnyLawyer to asystent AI dla prawników. Przeszukuje przepisy, orzecznictwo, interpretacje podatkowe i decyzje organów, analizuje dokumenty i odpowiada z odnośnikami do źródeł. Dane są przechowywane w UE.

Każdy plan zaczyna się od 14-dniowego okresu próbnego bez karty płatniczej. Okres próbny nie przechodzi sam w płatny plan.

1. Załóż konto: https://anylawyer.com/sign-up?ref=ai-offer
2. Zadaj pytanie prawne albo dodaj dokument.
3. Sprawdź odpowiedź w podlinkowanych źródłach.
