Źródło: https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/i-osk-796-26-wyrok-nsa-z-2026-10-21--i-osk-796-26

[Wróć do: Orzeczenia NSA](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa)

Sygnatura

# I OSK 796/26

Wyrok NSA z 21 października 2026 r., I OSK 796/26 – status bezrobotnego

Wynik

Oddalono skargę kasacyjną

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Data orzeczenia

21 października 2026

Prawomocne

tak

## Treść rozstrzygnięcia

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Sobieralski Sędziowie Sędzia NSA Piotr Przybysz Sędzia NSA Piotr Niczyporuk (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 21 października 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej F. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 stycznia 2026 r., sygn. akt II SA/Wa 472/25 w sprawie ze skargi F. C na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia 28 stycznia 2025 r. nr 77/2025 w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej oddala skargę kasacyjną.

Analiza z kontekstem sprawy

## Co to orzeczenie oznacza dla Twojej sprawy?

Zapytaj o skutki rozstrzygnięcia, podstawę prawną albo argumenty do wykorzystania. AnyLawyer rozpocznie od tej konkretnej sprawy.

[Zapytaj AnyLawyer o to orzeczenie](https://anylawyer.com/sign-up?redirect%5Furl=%2Fapp%2Fprojects%2Fnew%3Fq%3DSprawa%253A%2BI%2BOSK%2B796%252F26.%2BOrgan%253A%2BNaczelny%2BS%25C4%2585d%2BAdministracyjny.%2BData%253A%2B21%2Bpa%25C5%25BAdziernika%2B2026.%2BRozstrzygni%25C4%2599cie%253A%2BOddalono%2Bskarg%25C4%2599%2Bkasacyjn%25C4%2585.%2BWyja%25C5%259Bnij%2Bjej%2Bznaczenie%2Bpraktyczne%252C%2Bkluczowe%2Bprzepisy%2Bi%2Bargumenty%252C%2Bkt%25C3%25B3re%2Bmog%25C4%2585%2Bmie%25C4%2587%2Bznaczenie%2Bw%2Bpodobnej%2Bsprawie.%26name%3DAnaliza%2BI%2BOSK%2B796%252F26)

## Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 21 stycznia 2026 r., sygn. akt II SA/Wa 472/25 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: "Sąd I instancji"), na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, ze zm., dalej: "p.p.s.a."), oddalił skargę F. C. (dalej: "Skarżący") na decyzję Wojewody Mazowieckiego (dalej: "Wojewoda") z 28 stycznia 2025 r. nr 77/2025 w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Skarżący. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie: 1\. przepisów postępowania, tj. art. 174 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia wyroku z naruszeniem art. 141 § 4 p.p.s.a. (brak wskazania podstawy faktycznej rozstrzygnięcia - brak numerów kart akt, oparcie się na "wiedzy potocznej" Sądu zamiast na dowodach); 2\. przepisów postępowania, tj. art. 174 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. oraz art. 7, 8, 9 i 10 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572, dalej: "k.p.a.") poprzez bierność Sądu I instancji, polegającą na niewyjaśnieniu stanu faktycznego w zakresie kluczowych okoliczności - mylący interfejs portalu praca.gov.pl, przyjęcie braku aktywności Skarżącego przy automatycznym "odebraniu" pisma, bierność organu po 9 listopada 2024 r. przejawiająca się tym, że pomimo posiadania przez organ informacji o zwrocie pisma (automatycznym odebraniu) nie podjął on próby kontaktu ze Skarżącym przy pomocy poczty e-mail lub numeru telefonu, co czynił wcześniej w sprawach mniejszej wagi (informacja meldunkowa); 3\. prawa materialnego, tj. art. 174 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. oraz art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2024 r. poz. 475 ze zm., dalej: "u.p.z.") w zw. z art. 7, 8 i 10 k.p.a. poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 33 ust. 4 pkt 4 u.p.z. polegające na przyjęciu, że Skarżący nie wykazał "uzasadnionej przyczyny niestawiennictwa", podczas gdy organ i Sąd I instancji pominęli naruszenie zasad lojalności i zaufania (art. 7 i 8 k.p.a.); 4\. prawa materialnego, tj. art. 174 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. oraz art. 33 ust. 4 pkt 4 u.p.z. w zw. z art. 7, 8 i 10 k.p.a. - błędna wykładnia i niewłaściwe zastosowanie art. 33 ust. 4 pkt 4 u.p.z. poprzez uznanie braku staranności wyłącznie po stronie Skarżącego, przy całkowitym pominięciu braku staranności organu oraz sprzeczności rozstrzygnięcia ze społecznym przeznaczeniem prawa; 5\. przepisów postępowania, tj. art. 174 § 1 pkt 2 p.p.s.a. poprzez całkowite pominięcie merytorycznego odniesienia się do wyroku WSA w Bydgoszczy - sygn. II SA/Bd 1086/12, który był kluczowy dla oceny sprawy; 6\. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 44 § 4 k.p.a. oraz art. 39¹ § 1 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że doszło do skutecznego doręczenia Skarżącemu decyzji organu w trybie tzw. fikcji doręczenia elektronicznego za pośrednictwem portalu praca.gov.pl, podczas gdy konto na tym portalu nie spełnia wymogów adresu elektronicznego w rozumieniu art. 2 pkt 1 ustawy o świadczeniu usług drogą elektroniczną, a Skarżący nie wyraził wyraźnej zgody na doręczanie pism wyłącznie tym kanałem. Wobec powyższego Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i uznanie, że Skarżący nie utracił statusu osoby bezrobotnej na mocy decyzji Prezydenta \[...\] (dalej: "Prezydent") z 8 stycznia 2025 r. podtrzymanej decyzją Wojewody z 28 stycznia 2025 r., ewentualnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Nadto, wniósł o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzupełnieniu skargi kasacyjnej Skarżący zrzekł się przeprowadzenia rozprawy. Odpowiedzi na skargę kasacyjnej nie wniesiono. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie podać należy, że sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 182 § 2 p.p.s.a., ponieważ Skarżący kasacyjnie zrzekł się rozprawy, a druga strona, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądała przeprowadzenia rozprawy. Przystępując do rozważań na tle podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia należało wspomnieć, że według art. 193 zdanie drugie p.p.s.a., w brzmieniu obowiązującym od 15 sierpnia 2015 r., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie określony został zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok w przypadku, gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w związku z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a. Mając to na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny mógł zrezygnować z przedstawienia pełnej relacji co do przebiegu sprawy i sprowadzić swoją dalszą wypowiedź już tylko do rozważań mających na celu ocenę zarzutów postawionych wobec wyroku Sądu I instancji. Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności, o których mowa w § 2 powołanego przepisu, co oznacza, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznawał sprawę w granicach podstaw i zarzutów powołanych w skardze kasacyjnej. W niniejszej sprawie Skarżący w podstawach skargi kasacyjnej powołał się zarówno na pkt 1 art. 174 p.p.s.a., jak i na pkt 2 tego przepisu prawa. W tym miejscu zaznaczyć należy, że obowiązkiem Skarżącego kasacyjnie jest ścisłe określenie jednostki redakcyjnej aktu normatywnego, wobec którego zawiera się w treści skargi kasacyjnej zarzuty (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 5 października 2010 r., sygn. akt I GSK125/09; 23 listopada 2010 r., sygn. akt II FSK 1165/09; 1 grudnia 2010 r., sygn. akt II FSK 1507/09; 8 grudnia 2010 r., sygn. akt I GSK 619/09; 19 lipca 2013 r., sygn. akt I OSK 2766/09, orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, pod adresem internetowym http:/orzeczenia.nsa.gov.pl – dalej jako "CBOSA", aprobowane przez J. Drachala, A. Wiktorowską, R. Stankiewicza w: red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Prawo o postępowaniu administracyjnym. Komentarz, C.H. Beck 2021, s. 860, nb 19). Zarzuty i ich uzasadnienie, winny być ujęte precyzyjnie i zrozumiale, gdyż - z uwagi na związanie sądu kasacyjnego granicami skargi kasacyjnej - Naczelny Sąd Administracyjny może uwzględnić tylko te przepisy, które zostały wyraźnie wskazane w skardze kasacyjnej jako naruszone. Nie jest natomiast władny badać, czy sąd administracyjny I instancji nie naruszył innych przepisów (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 października 2000 r., sygn. akt IV CKN 1518/00, OSNC 2001/3/39 i Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 sierpnia 2004 r., sygn. akt FSK 299/04, OSP 2005/3/36). Sąd nie może zastępować strony i precyzować czy uzupełniać przytoczone podstawy kasacyjne, zwłaszcza jeśli weźmie się pod uwagę wymóg sporządzenia skargi kasacyjnej przez profesjonalnego pełnomocnika (art. 176 p.p.s.a.). Mając powyższe na względzie odnotować należy, że zarzuty wniesionej skargi kasacyjnej zostały postawione niestarannie. I tak, w złożonej skardze kasacyjnej jako podstawę zarzutów naruszenia przepisów postępowania wskazano nieistniejący przepis, tj. art. 174 § 1 pkt 2 p.p.s.a., podczas, gdy powinien być to art. 174 pkt 2 p.p.s.a. (pkt 1, 2 i 5 petitum skargi kasacyjnej). To samo dotyczy zarzutów naruszenia prawa materialnego, gdzie podano nieistniejący art. 174 § 1 pkt 3 p.p.s.a. zamiast prawidłowego art. 174 pkt 1 p.p.s.a. (pkt 3 i 4 petitum skargi kasacyjnej). Również zarzuty naruszenia art. 8 i 10 k.p.a. (pkt 2, 3 i 4 petitum skargi kasacyjnej) zostały skonstruowane w sposób niestaranny z punktu widzenia wymagań art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Zauważyć bowiem należy, że art. 8 k.p.a. dzieli się na 2 paragrafy, art. 10 k.p.a. dzieli się na 3 paragrafy - każdy z nich o różnej treści normatywnej. Także art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. (przytoczony w pkt 4 petitum skargi kasacyjnej) dzieli się na dalsze jednostki redakcyjne (litery), zaś autor skargi kasacyjnej nie wskazał, naruszenia którego podpunktu upatruje w zaskarżonym wyroku. Wadliwość sporządzonej w niniejszej sprawie skargi kasacyjnej, w świetle uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 października 2009 r., sygn. akt I OPS 10/09 (źródło CBOSA) nie dyskwalifikuje automatycznie tak sformułowanych zarzutów. Analiza przytoczonych podstaw kasacyjnych oraz uzasadnienia skargi kasacyjnej pozwala określić granice zaskarżenia. Zważywszy, że pomimo częściowo błędnej konstrukcji zarzutów możliwe jest ustalenie granic wniesionej skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że została ona sporządzona w stopniu umożliwiającym jej merytoryczne rozpoznanie. Pomimo tego skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Istotą sporu w niniejszej sprawie jest to, czy Skarżący po zarejestrowaniu się jako osoba bezrobotna, za pomocą systemu teleinformatycznego praca.gov.pl został prawidłowo zawiadomiony przez organ za pomocą tego systemu o obowiązku stawienia się w urzędzie pracy 10 grudnia 2024 r., a w konsekwencji czy w okolicznościach sprawy przyjąć można, że w omawianym przypadku zachodzi uzasadniona przyczyna niestawiennictwa Skarżącego. Dodać przy tym należy, że powyższe wezwanie zostało doręczone Skarżącemu 9 listopada 2024 r., w trybie tzw. doręczenia zastępczego, na podstawie Urzędowego Poświadczenia Doręczenia. Skutkiem natomiast niestawienia się Skarżącego we wskazanym terminie, przy jednoczesnym niepoinformowaniu organu w terminie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa była utrata przez niego statusu osoby bezrobotnej. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, stanowisko organów orzekających sprawie, które następnie podzielił Sąd I instancji należy uznać za prawidłowe. W realiach niniejszej sprawy prawidłowa jest bowiem konstatacja, że Skarżący został prawidłowo zawiadomiony przez organ o obowiązku stawienia się w urzędzie 10 grudnia 2024 r. oraz nie uzasadnił w ustawowym terminie przyczyn swojego niestawiennictwa. Kluczową kwestią w niniejszej sprawie jest to, że to Skarżący wybrał jeden z dwóch środków - jakim skutecznie organ mógł z nim korespondować. Jak wynika bowiem z akt administracyjnych sprawy Skarżący 26 września 2024 r. w formie elektronicznej za pomocą systemu teleinformatycznego praca.gov.pl złożył "Wniosek o dokonanie rejestracji jako bezrobotny/poszukujący pracy", w którym m.in. w rubryce "6\. Dane kontaktowe" zaznaczył pkt 1, tj. kontakt poprzez konto w systemie praca.gov.pl. Podał także w pkt 3 adres e-mail oraz w pkt 4 nr telefonu. Nie zaznaczył i nie wypełnił pkt 2, tj. kontakt listowny. Skarżący zaznaczył przy tym pole potwierdzające zapoznanie się z warunkami zachowania statusy bezrobotnego, w tym jego utratą w przypadku m.in. niestawienia się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i niepowiadomienia w okresie 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa. Dokument został opatrzony potwierdzonym profilem zaufanym ePUAP przez Skarżącego. Wobec powyższego prawidłowo Sąd I instancji uznał, że powyższe pozwala stwierdzić, iż Skarżącemu prawidłowo, zgodnie z jego wolą ujawnioną we wniosku rejestracyjnym, wysłano w formie dokumentu elektronicznego na konto praca.gov.pl (konto w systemie teleinformatycznym organu) wezwanie do stawiennictwa w siedzibie urzędu pracy. Dodatkowo Skarżący otrzymał 25 października 2024 r. na podany we wniosku rejestrującym adres e-mail wiadomość o przesłaniu na konto w portalu praca.gov.pl - dokumentu urzędowego wymagającego potwierdzenia odbioru. Co istotne, powyższego faktu Skarżący nie kwestionował i przyznał we wniesionym odwołaniu od decyzji Prezydenta i we wniesionej skardze do Sądu I instancji, że 25 października 2024 r. otrzymał na skrzynkę e-mail \[...\] informację, że na jego konto w praca.gov.pl zostało dostarczone nowe pismo, a także w jaki sposób należy potwierdzić doręczenie pisma w skrzynce odbiorczej na koncie praca.gov.pl. Nie zakwestionował także, że przedmiotowe wezwanie skutecznie wpłynęło na jego konto w portalu praca.gov.pl. Konsekwencją natomiast nieodebrania prawidłowo wysłanej korespondencji elektronicznej w określonym czasie jest przyjęcie doręczenia zastępczego. Jak bowiem stanowi art. 41 ust. 1 powołanej ustawy o doręczeniach elektronicznych, dowód otrzymania jest wystawiany po: 1) odebraniu korespondencji przekazanej na adres do doręczeń elektronicznych podmiotu niepublicznego; 2) wpłynięciu korespondencji na adres do doręczeń elektronicznych podmiotu publicznego; 3) upływie 14 dni od dnia wpłynięcia korespondencji przesłanej przez podmiot publiczny na adres do doręczeń elektronicznych podmiotu niepublicznego, jeżeli adresat nie odebrał go przed upływem tego terminu. Przez odebranie dokumentu elektronicznego rozumie się każde działanie adresata posiadającego adres do doręczeń elektronicznych, powodujące, że adresat dysponuje dokumentem, który wpłynął na ten adres, i może zapoznać się z treścią odebranego dokumentu (ust. 2 ). W świetle zaś art. 42 ust. 2, w przypadku, o którym mowa w art. 41 ust. 1 pkt 3, korespondencję uznaje się za doręczoną w dniu następującym po upływie 14 dni od wskazanego w dowodzie otrzymania dnia wpłynięcia korespondencji na adres do doręczeń elektronicznych podmiotu niepublicznego. Z akt administracyjnych sprawy wynika natomiast, że Urzędowe Poświadczenie Doręczenia wezwania z 25 października 2024 r., z którego wynika: data pierwszego zawiadomienia: 2024-10-25, data ponownego zawiadomienia: 2024-11-05, data uznania pisma za doręczone: 2024-11-09\. W związku z powyższy organy orzekające w sprawie dysponowały dokumentem uzasadniającym przyjęcie skutecznego doręczenia przedmiotowego wezwania z dniem 9 listopada 2024 r. i z tą datą należy wiązać określone skutki procesowe. Wskazać przy tym należy, że prawidłowo Sąd I instancji podał, że Skarżący nie przedstawił jakichkolwiek dowodów wskazujących na nieskuteczność dokonanego doręczenia wezwania do stawiennictwa w urzędzie w celu aktywizacji zawodowej. Natomiast podnosi argument niewłaściwej funkcjonalność, na tle innych portali publicznych, portalu praca.gov.pl, w szczególności nieczytelności funkcji otwierania dokumentów przesyłanych adresatowi konta. Odnosząc się do powyższej kwestii przypomnieć należy, że zgodnie z art. 33 ust. 4 pkt 4 u.p.z. starosta pozbawia statusu bezrobotnego, który nie stawił się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomił w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa; pozbawienie statusu bezrobotnego następuje od dnia niestawienia się w powiatowym urzędzie pracy odpowiednio na okres wskazany w pkt 3, w zależności od liczby niestawiennictw, tj. na 120 dni w przypadku pierwszego niestawiennictwa. Stosownie natomiast do treści art. 33 ust. 3 u.p.z., bezrobotny ma obowiązek zgłaszania się do właściwego powiatowego urzędu pracy w wyznaczonym przez urząd terminie w celu przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy lub innej formy pomocy proponowanej przez urząd lub w innym celu wynikającym z ustawy i określonym przez urząd pracy, w tym potwierdzenia gotowości do podjęcia pracy. Jak z powyższego zatem wynika, przepis art. 33 ust. 4 pkt 4 u.p.z. wprawdzie dopuszcza możliwość niestawiennictwa w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie, jednakże to na bezrobotnym spoczywa wówczas obowiązek usprawiedliwienia swego niestawiennictwa, poprzez wskazanie uzasadnionej przyczyny. Sąd I instancji prawidłowo więc uznał, że choć ustawodawca posłużył się tu pojęciem nieostrym ("uzasadniona przyczyna"), to nie powinno budzić wątpliwości, że chodzi tu tylko o takie powody niestawiennictwa bezrobotnego w powiatowym urzędzie pracy, które - obiektywnie rzecz ujmując - uniemożliwiały mu stawienie się w wyznaczonym miejscu i terminie. Takie stanowisko jest ugruntowane w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 17 lutego 2017 r., sygn. akt I OSK 2176/15; 17 stycznia 2014 r., sygn. akt I OSK 90/13, czy z dnia 27 lipca 2012 r., sygn. akt I OSK 142/12, źródło CBOSA). Zatem, na organie stosującym ww. przepis spoczywał obowiązek dokonania oceny stanu faktycznego z uwzględnieniem podanego kryterium, jakim w omawianym przypadku była "zasadność" przyczyny niestawiennictwa strony. Sąd I instancji słusznie zaś zaakceptował tę ocenę, dokonaną przez organy a sprowadzającą się do stanowiska, że o zasadności niestawiennictwa mogą świadczyć okoliczności natury obiektywnej, niezależne od strony, to jest na które nie miała wpływu. Nie są zaś uzasadnione przyczyny, które zaistniały w wyniku niestaranności zainteresowanego w działaniu, czy jego lekkomyślności. Skład orzekający podziela zatem stanowisko, że argumentacja Skarżącego o niewłaściwej funkcjonalność, na tle innych portali publicznych, portalu praca.gov.pl, w szczególności nieczytelności funkcji otwierania dokumentów przesyłanych adresatowi konta - nie mieści się w rozumieniu przesłanki "uzasadnionych przyczyn", ponieważ można było jej uniknąć przy zachowaniu należytej staranności w dbaniu o własne interesy, tym bardziej, że to Skarżący wybrał taki sposób komunikowania się z organem, rezygnując z korespondencji drogą listowną. Oznacza to tym samym, że Skarżący mógł i powinien pozostawać w uzasadnionym przekonaniu, że wszelka korespondencja kierowana do niego będzie następowała poprzez konto we wskazanym systemie teleinformatycznym organu, względnie na adres e-mail. Zgodzić się w tym miejscu należy z Sądem I instancji, że kontaktowanie się ze Skarżącym poprzez pocztę e-mail lub telefonicznie ma charakter pomocniczy i nie może zastępować wymaganych przepisami k.p.a. form doręczenia. Z tych wszystkich powodów za nieuzasadnione należy uznać zarzuty naruszenia art. 33 ust. 4 pkt 4 u.p.z., art. 44 § 4 k.p.a. i art. 39¹ § 1 k.p.a. Jednocześnie wskazania wymaga, że Sąd I instancji nie mógł naruszyć art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., gdyż go nie stosował. Wojewódzki Sąd Administracyjny w zaskarżonym wyroku oddalił skargę w oparciu o art. 151 p.p.s.a. i jedynie ten przepis winien zasadniczo stanowić podstawę zarzutu. Zaakceptowanie przez Sąd I instancji stanowiska organu nie narusza również art. 141 § 4 p.p.s.a. Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. może być podstawą uwzględnienia skargi kasacyjnej, gdy wada uzasadnienia nie pozwala na kontrolę instancyjną orzeczenia lub gdy uzasadnienie obejmuje rozstrzygnięcie, którego nie ma w sentencji orzeczenia. Funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się bowiem w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny. Tworzy to więc po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej, jego kontroli (zob. uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1620/10 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 grudnia 2024 r., sygn. akt III OSK 2718/23, źródło CBOSA). Uzasadnienie wyroku powinno być tak sporządzone, aby wynikało z niego, dlaczego sąd uznał zaskarżone orzeczenie za zgodne lub niezgodne z prawem, dlaczego nie stwierdził czy stwierdził w rozpatrywanej sprawie naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego czy też przepisów procedury w stopniu, który mógłby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 stycznia 2011 r., sygn. akt II OSK 1985/09, źródło CBOSA). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego - Sąd I instancji odniósł się do wszystkich kwestii istotnych z punktu widzenia merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy i wskazał powody, dla których uznał, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Treść uzasadnienia zaskarżonego w niniejszej sprawie czyni go więc w pełni poddającym się kontroli kasacyjnej i wprost wynika z niego rezultat i wnioski przeprowadzonej kontroli działalności administracji publicznej. Dodać także należy, że z art. 141 § 4 p.p.s.a. nie wynika dla sądu administracyjnego obowiązek szczegółowego omówienia w uzasadnieniu każdej okoliczności, czy każdego argumentu lub twierdzenia, jakie pojawiło się w badanej sprawie. Uzasadnienie wyroku ma być "zwięzłe", co należy rozumieć w ten sposób, że sąd administracyjny powinien się odnieść wyłącznie do kwestii istotnych z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy, aby nie czynić wywodu nadmiernie rozbudowanym, a przez to niejasnym (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 lutego 2008 r., sygn. akt II FSK 1801/06, źródło CBOSA). Należy tu podnieść, że Sąd I instancji nie miał obowiązku bezpośrednio odnieść się do przytoczonego w skardze wyroku WSA w Bydgoszczy – sygn. akt II SA/Bd 1086/12, ponieważ dotyczył on innej sprawy, a dokonana wykładnia przepisów w tej sprawie nie wiąże sądu na podstawie art. 153 p.p.s.a. Ponadto zarzuty naruszenia podstawowych zasad postępowania administracyjnego nie zostały uzasadnione, co zwalnia Naczelny Sąd Administracyjny z obowiązku ich rozpatrzenia (art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 9 k.p.a. i 10 k.p.a.). Za chybiony należało również uznać zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. Stosownie do treści tego przepisu sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. Brak związania zarzutami i wnioskami skargi powinien być rozumiany w ten sposób, że sąd bada w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonego aktu, czynności lub bezczynności organu administracji publicznej. Sąd może uwzględnić skargę z powodu innych uchybień niż te, które przytoczono w skardze, jak również stwierdzić nieważność zaskarżonego aktu, mimo że skarżący wnosił o jego uchylenie. Naruszenie przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. może nastąpić w przypadku, gdy Sąd I instancji rozpozna sprawę, wykraczając poza jej granice albo nie zauważy niewskazanego w skardze naruszenia prawa przez organy administracji orzekające w sprawie. W niniejszej sprawie nie sposób przypisać Sądowi I instancji powyższych uchybień. Przeprowadził on bowiem kontrolę kwestionowanego rozstrzygnięcia nadzorczego. Z tych względów skarga kasacyjna podlegała oddaleniu zgodnie z art. 184 p.p.s.a.

## Informacje o sprawie

Data wpływu

1 czerwca 2026

Symbol z opisem

[6330 Status bezrobotnego](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/tematy/6330-status-bezrobotnego)

Skarżony organ

Wojewoda

Sędziowie

Krzysztof Sobieralski /przewodniczący/ Piotr Niczyporuk /sprawozdawca/ Piotr Przybysz

## Powołane przepisy

* [Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi](https://isap.sejm.gov.pl/isap.nsf/DocDetails.xsp?id=WDU20260000143)  
art. 184 · Dz.U. 2026 poz. 143

## Inne orzeczenia w tej sprawie

* [II SA/Wa 472/25 - Wyrok WSA w Warszawie z 2026-01-21](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/ii-sa-wa-472-25-wyrok-wsa-w-warszawie-z-2026-01-21--ii-sa-wa-472-25)

## Powiązane dokumenty

* [Sygnatura: II SA/Bd 562/26 · 21 października 2026Wyrok WSA w Bydgoszczy z 21 października 2026 r., II SA/Bd 562/26 – status bezrobotnego](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/ii-sa-bd-562-26-wyrok-wsa-w-bydgoszczy-z-2026-10-21--ii-sa-bd-562-26)
* [Sygnatura: II SA/Wa 1969/25 · 20 października 2026Wyrok WSA w Warszawie z 20 października 2026 r., II SA/Wa 1969/25 – status bezrobotnego](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/ii-sa-wa-1969-25-wyrok-wsa-w-warszawie-z-2026-10-20--ii-sa-wa-1969-25)
* [Sygnatura: III SA/Kr 1102/26 · 19 października 2026Wyrok WSA w Krakowie z 19 października 2026 r., III SA/Kr 1102/26 – status bezrobotnego](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/iii-sa-kr-1102-26-wyrok-wsa-w-krakowie-z-2026-10-19--iii-sa-kr-1102-26)

Źródło urzędowe: [Naczelny Sąd Administracyjny](https://orzeczenia.nsa.gov.pl/doc/3A94C199F8)

Na tej stronie

[Treść rozstrzygnięcia](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/i-osk-796-26-wyrok-nsa-z-2026-10-21--i-osk-796-26#sentencja)[Analiza sprawy](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/i-osk-796-26-wyrok-nsa-z-2026-10-21--i-osk-796-26#analiza)[Uzasadnienie](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/i-osk-796-26-wyrok-nsa-z-2026-10-21--i-osk-796-26#uzasadnienie)[Informacje o sprawie](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/i-osk-796-26-wyrok-nsa-z-2026-10-21--i-osk-796-26#informacje)[Powołane przepisy](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/i-osk-796-26-wyrok-nsa-z-2026-10-21--i-osk-796-26#przepisy)[Inne orzeczenia w tej sprawie](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/i-osk-796-26-wyrok-nsa-z-2026-10-21--i-osk-796-26#w-sprawie)[Źródło](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/i-osk-796-26-wyrok-nsa-z-2026-10-21--i-osk-796-26#zrodlo)

Asystent AnyLawyer

Zadaj pytanie o to orzeczenie. Sygnatura, data i rozstrzygnięcie są już dodane do analizy.

[Zapytaj o to orzeczenie](https://anylawyer.com/sign-up?redirect%5Furl=%2Fapp%2Fprojects%2Fnew%3Fq%3DSprawa%253A%2BI%2BOSK%2B796%252F26.%2BOrgan%253A%2BNaczelny%2BS%25C4%2585d%2BAdministracyjny.%2BData%253A%2B21%2Bpa%25C5%25BAdziernika%2B2026.%2BRozstrzygni%25C4%2599cie%253A%2BOddalono%2Bskarg%25C4%2599%2Bkasacyjn%25C4%2585.%2BWyja%25C5%259Bnij%2Bjej%2Bznaczenie%2Bpraktyczne%252C%2Bkluczowe%2Bprzepisy%2Bi%2Bargumenty%252C%2Bkt%25C3%25B3re%2Bmog%25C4%2585%2Bmie%25C4%2587%2Bznaczenie%2Bw%2Bpodobnej%2Bsprawie.%26name%3DAnaliza%2BI%2BOSK%2B796%252F26)

---

## Wypróbuj AnyLawyer bezpłatnie przez 14 dni

AnyLawyer to asystent AI dla prawników. Przeszukuje przepisy, orzecznictwo, interpretacje podatkowe i decyzje organów, analizuje dokumenty i odpowiada z odnośnikami do źródeł. Dane są przechowywane w UE.

Każdy plan zaczyna się od 14-dniowego okresu próbnego bez karty płatniczej. Okres próbny nie przechodzi sam w płatny plan.

1. Załóż konto: https://anylawyer.com/sign-up?ref=ai-offer
2. Zadaj pytanie prawne albo dodaj dokument.
3. Sprawdź odpowiedź w podlinkowanych źródłach.
