Źródło: https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/i-osk-4002-18-wyrok-nsa-z-2021-03-24--i-osk-4002-18

[Wróć do: Orzeczenia NSA](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa)

Sygnatura

# I OSK 4002/18

Wyrok NSA z 24 marca 2021 r., I OSK 4002/18 – sprawy objęte dekretem o gruntach warszawskich

Wynik

Oddalono skargę kasacyjną

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Data orzeczenia

24 marca 2021

Prawomocne

tak

## Treść rozstrzygnięcia

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jolanta Rudnicka (spr.) Sędziowie sędzia NSA Monika Nowicka sędzia NSA Mariola Kowalska po rozpoznaniu w dniu 24 marca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. P. i B. P., od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 lutego 2018 r., sygn. akt I SA/Wa 518/17 w sprawie ze skargi B. P. i M. P. na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia \[...\] stycznia 2017r. nr \[...\] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę kasacyjną.

Analiza z kontekstem sprawy

## Co to orzeczenie oznacza dla Twojej sprawy?

Zapytaj o skutki rozstrzygnięcia, podstawę prawną albo argumenty do wykorzystania. AnyLawyer rozpocznie od tej konkretnej sprawy.

[Zapytaj AnyLawyer o to orzeczenie](https://anylawyer.com/sign-up?redirect%5Furl=%2Fapp%2Fprojects%2Fnew%3Fq%3DSprawa%253A%2BI%2BOSK%2B4002%252F18.%2BOrgan%253A%2BNaczelny%2BS%25C4%2585d%2BAdministracyjny.%2BData%253A%2B24%2Bmarca%2B2021.%2BRozstrzygni%25C4%2599cie%253A%2BOddalono%2Bskarg%25C4%2599%2Bkasacyjn%25C4%2585.%2BWyja%25C5%259Bnij%2Bjej%2Bznaczenie%2Bpraktyczne%252C%2Bkluczowe%2Bprzepisy%2Bi%2Bargumenty%252C%2Bkt%25C3%25B3re%2Bmog%25C4%2585%2Bmie%25C4%2587%2Bznaczenie%2Bw%2Bpodobnej%2Bsprawie.%26name%3DAnaliza%2BI%2BOSK%2B4002%252F18)

## Uzasadnienie

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 20 lutego 2018 r., sygn. I SA/Wa 518/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę B. P. i M. P. na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia \[...\] stycznia 2017r. nr \[...\] utrzymującą w mocy decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia \[...\] lipca 2013r. nr \[...\] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Ministerstwa Gospodarki Komunalnej nr \[...\] z dnia \[...\] czerwca 1962 r. utrzymującej w mocy orzeczenie Prezydium Rady Narodowej w m.st. Warszawie nr \[...\] z dnia \[...\] kwietnia 1962 r. o odmowie przyznania użytkowania wieczystego do gruntu nieruchomości warszawskiej. Sąd I instancji wskazał, że niezabudowana nieruchomość warszawska pod nazwą "\[...\]" została objęta działaniem dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz.U. Nr 50, poz. 279). W dniu wejścia w życie dekretu J. P. była właścicielką m.in. nieruchomości o pow. 6 ha 6835,93 m 2(w tym działki nr \[...\] o pow. 2 ha 0405,68 m2 i działki nr \[..\] o pow. 4 ha 6430,25 m2). Z dniem wejścia w życie ww. dekretu, tj. z dniem 21 listopada 1945 r., przedmiotowa nieruchomość przeszła na własność Gminy m.st. Warszawy, a następnie na własność Skarbu Państwa na podstawie art. 32 ust. 2 ustawy z dnia 20 marca 1950 r. o terenowych organach jednolitej władzy państwowej (Dz.U. Nr 14, poz. 130). W dniu 19 września 1949 r. do Wydziału Polityki Budowlanej Zarządu Miejskiego w m.st. Warszawie wpłynął wniosek B. P., działającego jako pełnomocnik swojej żony J. P., o przyznanie prawa użytkowania do celów rolnych przez J. P. gruntu położonego na nizinie W. o pow. 6 ha 6835,93 m. Prezydium Rady Narodowej w m.st. Warszawie orzeczeniem administracyjnym nr \[...\] z dnia \[...\] kwietnia 1962 r. odmówiło spadkobiercom J. P. przyznania prawa użytkowania wieczystego do gruntu nieruchomości warszawskiej położonej przy ul. \[...\] od ul. \[...\], ozn. nr hip "\[...\]" reszta dz. \[...\] w dwóch częściach. W uzasadnieniu orzeczenia wskazano, że na podstawie planu zagospodarowania przestrzennego teren nieruchomości warszawskiej przy ul. \[...\] od ul. \[...\] przeznaczony został pod użyteczność publiczną - lotnisko. Korzystanie przez wnioskodawcę z gruntu będącego przedmiotem odmowy - zdaniem organu orzekającego - nie da się pogodzić z przeznaczeniem terenu według planu zagospodarowania przestrzennego. Od powyższego orzeczenia w dniu 28 kwietnia 1962 r. zostało wniesione odwołanie. Odwołania brak w aktach sprawy. Data jego złożenia wynika z pism Prezydium Rady Narodowej w m.st. Warszawie z dnia 19 maja 1962 r. i 25 maja 1962 r. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru ww. decyzji z dnia \[...\] kwietnia 1962 r. przez J. P. wynika, że odwołanie złożono w terminie. W piśmie z dnia 19 maja 1962 r. przekazującym odwołanie do organu II instancji Prezydium Rady Narodowej w m.st. Warszawie wskazało, że na nieruchomości znajduje się teren lotniska "\[...\]". W odniesieniu do zarzutów odwołania organ stwierdził, że teren nieruchomości przy ul. \[...\] od ul. \[...\] według planu sytuacyjnego zajmowany jest przez Lotnisko "\[...\]", dla którego reguluje się obecnie stan prawny. W dodatkowym piśmie wyjaśniającym z dnia 9 czerwca 1962 r. Prezydium Rady Narodowej w m.st. Warszawie wskazało, że teren o powierzchni 43.750 m2, co do którego odmówiono prawa użytkowania wieczystego, według wykazu nieruchomości leży na terenie "\[...\]". Ministerstwo Gospodarki Komunalnej decyzją nr \[...\] z dnia \[...\] czerwca 1962 r. utrzymało w mocy zaskarżone orzeczenie Prezydium Rady Narodowej w m.st. Warszawie nr \[...\] z dnia \[...\] kwietnia 1962 r. wobec tego, że przedmiotowy grunt przeznaczony został w planie zagospodarowania przestrzennego na cele użyteczności publicznej, a dalsze korzystanie z tego gruntu przez byłego właściciela nie jest możliwe. Pismem z dnia 30 stycznia 2001 r. M. P. wystąpiła z wnioskiem o stwierdzenie nieważności wyżej wymienionych decyzji jako wydanych z rażącym naruszeniem prawa. Obecnie następcami prawnymi byłej właścicielki nieruchomości warszawskiej pod nazwą "\[...\]" są spadkobiercy: M. P., B. P., E. P., U. P. i L. G. W toku postępowania nadzorczego ustalono, że w dacie wydania kwestionowanych orzeczeń dekretowych przedmiotowa nieruchomość pod nazwą "\[...\]" objęta była Planem etapowym i kierunkowym dzielnicy \[...\] zatwierdzonym uchwałą Prezydium Rady Narodowej m.st. Warszawy Nr \[...\] z dnia \[...\] stycznia 1961r. Na kopii fragmentu tego planu uprawniony geodeta zaznaczył położenie nieruchomości objętej kwestionowanymi orzeczeniami dekretowymi, tj. części działki nr \[...\] o pow. 43.750 m2, która mieści się na terenach zielonych oraz komunikacji drogowej, które to tereny znajdują się w obrębie lotniska sportowego. Jednocześnie geodeta oznaczył na zdjęciu oryginału Planu Ogólnego Warszawy \[...\] zatwierdzonego w dniu \[...\] stycznia 1961 r. położenie przedmiotowej nieruchomości, które wyraźnie mieści się w granicach lotniska sportowego Aeroklubu Warszawskiego. W postępowaniu nadzorczym ustalono ponadto, że przed wojną rozpoczęto postępowania związane z planowaną budową lotniska na \[...\], ale nie odnaleziono dokumentów dotyczących lokalizacji oraz planów zabudowy. Jak wynika z pisma Ministerstwa Komunikacji z dnia 28 czerwca 1938 r., planowane były kolejne wywłaszczenia na potrzeby lotniska na \[...\], zaznaczone na załączonym do pisma szkicu sytuacyjnym. Geodeta dokonał naniesienia nieruchomości pod nazwą "\[...\]" na powyższy szkic, z którego wynika jednoznacznie, że cała nieruchomość była objęta planem lotniska, a część nieruchomości została już wywłaszczona. Ministerstwo Komunikacji przesłało do Biura Regulacji i Pomiarów Zarządu Miejskiego przy piśmie z dnia 9 lutego 1939 r. plan zatwierdzonych granic lotniska komunikacyjnego na \[...\], w którym wskazano, że tereny obwiedzione grubą linią wejdą w obręb lotniska i muszą być spod zabudowy wyłączone. Teren ten obejmował nieruchomość ozn. hip. "\[...\] dz. Nr \[...\] i \[...\]". Granice lotniska zostały również wykazane na mapie wykonanej w lipcu 1939 r. przez Wydział Planowania Miasta Zarządu Miejskiego w m.st. Warszawie. Po wojnie na terenie niezakończonego lotniska rozpoczęto budowę lotniska sportowego Aeroklubu Warszawskiego. We fragmentach wspomnień z wydawnictwa wydanego w 1959 r. pt. "XXX-lecie Aeroklubu Warszawskiego 1927-1957" zawarte są informacje, że powstające na dawnych moczarach grochowskich G. nowe lotnisko stolicy jest potężną inwestycją mającą kosztować około 40 min zł, a fundusze na ten cel obciążają Ministerstwo Komunikacji. Projekt budowy uwzględnia również dojazdy, jeden od strony ul. \[...\], drugi od ul. \[...\]. Jeszcze przed wojną zaakceptowano plan lokalizacji na \[...\] lotniska komunikacyjnego. W celu budowy lotniska wraz z portem lotniczym Ministerstwo Komunikacji rozpoczęło wykupywanie gruntów pod tę inwestycję. Lotnisko zatem, jakie zaczęło powstawać na tych terenach, miało stanowić własność publiczną. Zajmować miało obszar znacznie przekraczający granice nieruchomości pn. "\[...\]". Zgodnie z założeniami powojennego planu zagospodarowania przestrzennego (planu zatwierdzonego w dniu \[...\]\\ stycznia 1961 r.) tereny położone na południe od ulicy \[...\] stanowić miały obszar lotniska. Przedmiotowa nieruchomość mieściła się w granicach zaplanowanego lotniska, a więc obiektu o charakterze użyteczności publicznej. Plan dla nieruchomości "\[...\]" wskazał bezpośrednio, iż grunt ten stanowić będzie w przeważającej części tereny zielone, a w części drogi. Tereny te miały służyć prawidłowemu użytkowaniu lotniska i jako takie miały być wcielone w jego obszar. Ze względu na skalę planowanej inwestycji, będącej spójnym założeniem urbanistycznym budowa, organizacja i eksploatacja lotniska cywilnego na \[...\] oraz towarzyszącej mu infrastruktury w postaci portu lotniczego, dróg, parkingów, przejść pieszych itd. mogły być realizowane przez podmioty państwowe, nie zaś osoby prywatne, w szczególności przez poszczególnych właścicieli nieruchomości wchodzących w skład obszaru planowanego lotniska. Tak określona funkcja przewidziana w planie dla gruntu przedmiotowej nieruchomości stanowiącego własność Skarbu Państwa, przy uwzględnieniu dokumentacji wskazującej zamierzenia urbanistyczne realizacji na tym obszarze lotniska cywilnego, wykluczała możliwość pogodzenia dalszego korzystania z gruntu przez dotychczasową właścicielkę z jednoczesną realizacją celu wskazanego w planie zagospodarowania przestrzennego. W dacie wydania decyzji Ministerstwa Gospodarki Komunalnej z dnia \[...\] czerwca 1962 r. utrzymującej w mocy orzeczenie administracyjne Prezydium Rady Narodowej w m.st. Warszawie z dnia \[...\] kwietnia 1962 r. obowiązywały przepisy ustawy z dnia 31 maja 1962 r. - Prawo lotnicze (Dz.U. Nr 32, poz. 153 ze zm.), które nie przewidywały możliwości zakładania ani zarządu lub użytkowania lotnisk przez osoby fizyczne. W związku z powyższym korzystanie z nieruchomości przez jej dotychczasową właścicielkę, będącą osobą fizyczną (jej następców prawnych) pozostawało w sprzeczności z przeznaczeniem nieruchomości określonym w planie zagospodarowania przestrzennego, a tym samym organy dekretowe wydając badane rozstrzygnięcia zastosowały się do dyspozycji zawartej w art. 7 ust. 2 dekretu z dnia 26 października 1945 r. Sąd I instancji stwierdził, że organ nadzoru dokonał prawidłowej oceny kontrolowanych w postępowaniu nadzorczym decyzji, trafnie uznając, że nie są one dotknięte żadną z wad z art. 156 § 1 k.p.a. Odnosząc się do zarzutów skargi co do nieuprawnionego dokonywania oceny legalności decyzji wydanych w trybie art. 7 ust. 2 dekretu w aspekcie istnienia przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a. i w oparciu o przepis art. 54 ustawy z 12 marca 1958 r. Sąd I instancji wskazał, że w przedmiotowej sprawie z uwagi na rodzaj użyteczności publicznej nie było możliwości uwzględnienia wniosku na podstawie dekretu. Ponadto Sąd dodał, że na terenie Warszawy niemożliwe było prowadzenie postępowania wywłaszczeniowego w trybie ustawy z 12 marca 1958 r., gdyż z mocy dekretu wszystkie grunty przeszły na własność gminy, a po marcu 1950 r. stały się własnością Skarbu Państwa. Dlatego przepisy ustawy z 12 marca 1958 r. stanowiły pewne rozszerzenie katalogu przesłanek, na podstawie których można było odmówić dotychczasowym właścicielom prawa własności czasowej. Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z 12 marca 1958 r. wywłaszczenie nieruchomości było dopuszczalne, jeżeli wywłaszczana nieruchomość była ubiegającemu się o wywłaszczenie niezbędna m.in. na cele użyteczności publicznej. W ocenie Sądu I instancji z zebranych dokumentów archiwalnych wynika, że usytuowanie na wskazanym terenie lotniska sportowego Aeroklubu Warszawskiego mieściło się także w przesłance art. 3 ust.1 w zw. z art. 54 ustawy z 12 marca 1958 r. Sąd ponadto podkreślił, że spadkobiercom byłego właściciela zostało przyznane odszkodowanie za przedmiotową nieruchomość na podstawie przepisów ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości. Nastąpiło to decyzją Naczelnika Dzielnicy Warszawa-W. z dnia \[...\] maja 1976r. Fakt ten przemawia za przyjęciem tezy o zastosowaniu w sprawie przejęcia nieruchomości przepisów tej ustawy, gdyż tylko wówczas możliwe było przyznanie odszkodowania z tego tytułu. Bowiem odszkodowanie wynikające z art. 9 ust. 1 dekretu z 26 października 1945 r. nie było w praktyce wypłacane z powodu niewykonania delegacji zawartej w art. 9 ust. 3 tego dekretu i wydania stosownych przepisów wykonawczych, zresztą jest tak do dnia dzisiejszego. Wobec tego nie można, zdaniem Sądu I instancji, pominąć regulacji przepisu art. 54 przywołanej ustawy. Stanowi on, że poprzedniemu właścicielowi gruntu, który na podstawie dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy przeszedł na własność Państwa, może być odmówione prawo własności czasowej tego gruntu, stosownie do przepisów tego dekretu niezależnie od przyczyn wymienionych w art. 7 ust. 2 tego dekretu, także ze względu na cele określone w art. 3 tej ustawy. Celami tymi były: użyteczność publiczna, obrona Państwa, wykonanie zadań określonych w zatwierdzonych planach gospodarczych. Sporna nieruchomość była przeznaczona na jeden z tych celów, przeto odmowa uwzględnienia żądania przyznania własności czasowej przedmiotowej nieruchomości znajdowała również oparcie w przywołanym przepisie, gdyż przeznaczenie to sprzeciwiało się korzystaniu z gruntu przez byłego właściciela. Zatem zarówno przeznaczenie planistyczne spornego terenu, jak i cel jego zagospodarowania – zdaniem Sądu Wojewódzkiego - bronią dotychczasowych decyzji. Nie ma przy tym znaczenia jak wskazano wyżej, że w orzeczeniu dekretowym nie powołano przepisów ustawy z 12 marca 1958 r., skoro taki przepis obowiązywał, a tylko wadliwie nie został powołany. Wadliwość ta nie stanowi jednakże rażącego naruszenia prawa. Skoro orzeczenie odpowiada przesłankom z art. 54 ustawy z 12 marca 1958 r., to nie ma podstaw do stwierdzenia nieważności takiego orzeczenia. Ze wszystkich wyżej omówionych przyczyn Sąd I instancji uznał, że organ nadzoru dokonał prawidłowej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego nie naruszając przepisów postępowania, co czyni niezasadnym zarzuty skargi dotyczące naruszenia wskazanych w niej przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. W ocenie Sądu Wojewódzkiego Minister prawidłowo przedstawił stan sprawy, dokonał właściwej oceny legalności decyzji dekretowych wskazując na obowiązujące w dacie wydania przepisy prawa materialnego i dokonując ich właściwej wykładni w odniesieniu do stanu faktycznego z postępowania zwykłego, słusznie wskazując, że kontrolowane decyzje nie są dotknięte żadną z wad wymienionych w przepisie art. 156 § 1 k.p.a. Wobec tego zarzuty skargi co do naruszenia przepisów art. 6,7, 8,77, 107 § 3 k.p.a. są niezasadne, a wskazane w uzasadnieniu skargi przepisy ustawy z dnia 20 maja 1955r. o niektórych podatkach i opłatach terenowych oraz ustawy z dnia 22 kwietnia 1959r. o utrzymaniu czystości i porządku w miastach i osiedlach pozostają bez wpływu na uznanie wskazanego wyżej celu za cel użyteczności publicznej. Od powyższego wyroku skargę kasacyjną złożyli M. P. i B. P., reprezentowani przez radcę prawnego, zaskarżając w całości wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: I. Na podstawie art.174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie przepisów prawa materialnego: 1\. art. 156 §1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art.7 ust.2 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy ( Dz. U. Nr 50, poz. 279) poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, dokonanie niedopuszczalnej rozszerzającej wykładni art.7 ust.2 dekretu i w rezultacie błędne uznanie, że nie zachodziły przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji Ministerstwa Gospodarki Komunalnej z dnia \[...\] czerwca 1962 r. nr \[...\] oraz utrzymanego nią w mocy orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowej w m.st. Warszawie z dnia \[...\] kwietnia 1962 r. nr \[...\] odmawiającego przyznania prawa użytkowania wieczystego do gruntu nieruchomości warszawskiej położonej przy ul. \[...\] od ul. \[...\], ozn. nr hip. "\[...\]" reszta dz. \[...\] w dwóch częściach, w sytuacji, gdy decyzje te rażąco naruszały art. 7 ust. 2 dekretu, gdyż przeznaczenie przedmiotowej nieruchomości w Planie Etapowym i Kierunkowym Dzielnicy \[...\] zatwierdzonym uchwałą Prezydium Rady Narodowej m.st. Warszawy nr \[...\] z dnia \[...\] stycznia 1961 r. pod parki, zieleńce i skwery ( a nie pod lotnisko, jak sprzecznie z tym planem ustalił organ nadzoru i WSA) nie wykluczało przyznania prawa własności czasowej (użytkowania wieczystego), szczególnie w sytuacji nie odnalezienia decyzji lokalizacyjnych, czy innych aktów planowania, konkretyzujących takie przeznaczenie, jako terenów użyteczności publicznej, 2\. art.7 ust.2 dekretu w zw. z art.54 w zw. z art.3 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości ( Dz.U. tj.1961 r., Nr 18, poz. 94 ze zm.) poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że art.54 ustawy wywłaszczeniowej rozszerzał przesłanki, jakie należało brać pod uwagę przy rozpatrywaniu wniosku z art.7 ust.2 dekretu. II. Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a.: naruszenie przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art.141 § 4 p.p.s.a., poprzez nieustosunkowanie się w uzasadnieniu wyroku w sposób wyczerpujący do zarzutów podniesionych w skardze oraz niewykazanie w uzasadnieniu wyroku w bezsporny sposób, że brak było przesłanek do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji. Powołując się na powyższe podstawy skarżący wnosili o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz decyzji Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia \[...\] stycznia 2017r. nr \[...\] i utrzymanej przez nią w mocy decyzji Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia \[...\] lipca 2013 r. nr \[...\] a ponadto decyzji Ministerstwa Gospodarki Komunalnej nr \[...\] z dnia \[...\] czerwca 1962 r. i utrzymanego nią w mocy orzeczenia Prezydium Rady Narodowej w m.st. Warszawie nr \[...\] z dnia \[...\] kwietnia 1962 r. o odmowie przyznania użytkowania wieczystego, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, rozpoznanie sprawy na rozprawie. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej rozwinięto wskazane powyżej zarzuty. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I Izby Ogólnoadministracyjnej w Naczelnym Sądzie Administracyjnym z dnia 29 grudnia 2020 r. poinformowano strony postępowania, że na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zm.), Przewodniczący Wydziału zarządził o skierowaniu sprawy na posiedzenie niejawne celem rozpoznania skargi kasacyjnej. Wskazano, że każda ze stron postępowania ma prawo – w terminie 7 dni od daty otrzymania niniejszego pisma – do pisemnego dodatkowego przedstawienia swojego stanowiska w sprawie, w granicach zarzutów złożonej skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna jako nieuzasadniona podlega oddaleniu. Dokonując kontroli instancyjnej zaskarżonego wyroku Naczelny Sąd Administracyjny miał na uwadze, że zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. tj. 2019 r., poz. 2325, dalej "p.p.s.a.") w postępowaniu kasacyjnym rozpoznanie sprawy sądowoadministracyjnej następuje w granicach skargi kasacyjnej przy uwzględnieniu z urzędu przesłanek nieważności postępowania. W niniejszej sprawie nie wystąpiły wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, dlatego też Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznanie sprawy ograniczył do zbadania zasadności zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej. W skardze kasacyjnej w ramach zarzutu naruszenia art. 156 §1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art.7 ust.2 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz.U. Nr 50, poz. 279) skarżący zakwestionowali stanowisko wyrażone w zaskarżonym wyroku, że decyzje dekretowe nie naruszały rażąco prawa. Ponadto wskazywali na błędne ustalenie przeznaczenia przedmiotowej nieruchomości w Planie Etapowym i Kierunkowym Dzielnicy \[...\] zatwierdzonym uchwałą Prezydium Rady Narodowej m.st. Warszawy nr \[...\] z dnia \[...\] stycznia 1961 r. - pod lotnisko, jak sprzecznie z tym planem – ich zdaniem - ustalił organ nadzoru i Sąd Wojewódzki, a nie pod parki, zieleńce i skwery. Uzasadniając tak sformułowany zarzut skarżący kasacyjnie wskazywali na brak powołania się w uzasadnieniach decyzji dekretowych na zapisy jakiegokolwiek planu zagospodarowania przestrzennego, co ich zdaniem już świadczy o rażącym naruszeniu art.7 ust.2 dekretu. Ponadto skarżący dla wykazania słuszności swego stanowiska w kwestii dotyczącej określenia przeznaczenia przedmiotowej nieruchomości w planie z 1961 r. przywołali złożony przez nich do akt sprawy dowód w postaci opracowania geodezyjnego z dnia 26 maja 2015 r. wykonanego przez uprawnionego geodetę S. S. Odnosząc się do powyższego, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, brak wyartykułowania w uzasadnieniu orzeczenia z 1962 r., na jakim planie miejscowym opierał się organ dekretowy negatywnie rozpoznając wniosek o przyznanie prawa własności czasowej oraz lakoniczne uzasadnienie orzeczenia dekretowego nie stanowi o jego nieważności. Plan zagospodarowania przestrzennego był aktem normatywnym powszechnie obowiązującym w stosunkach lokalnych, a to oznacza, że jego uregulowania stanowiły element systemu prawnego obowiązującego w określonym momencie czasowym na danym obszarze. Z tego względu sam fakt, że w orzeczeniach dekretowych nie wskazano konkretnego planu nie oznacza, że w ten sposób umotywowane rozstrzygnięcie dekretowe obarczone jest wadą rażącego naruszenia prawa, w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Istoty bowiem tej wady upatrywać należy w tym, że podjęte rozstrzygnięcie sprawy pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa, a wywołane tym naruszeniem skutki powodują, że dotkniętego tego rodzaju wadliwością rozstrzygnięcia nie da się pogodzić z panującym porządkiem prawnym. Sama zaś wadliwość uzasadnienia takiej decyzji, jeśli jej rozstrzygnięcie jest zgodne z prawem, tego rodzaju skutków nie wywołuje. W sprawach dotyczących stwierdzenia nieważności orzeczeń dekretowych podstawowe znaczenie ma ustalenie, jakie przeznaczenie dla określonej nieruchomości warszawskiej przewidywał plan zabudowy (zagospodarowania przestrzennego) obowiązujący w dacie wydania orzeczenia dekretowego. W rozpoznawanej sprawie poza sporem jest, że w dacie wydania kontrolowanych w tym postępowaniu decyzji dekretowych przedmiotowa nieruchomość objęta była Planem etapowym i kierunkowym dzielnicy \[...\] zatwierdzonym przez Prezydium Rady Narodowej Warszawie uchwalą nr \[...\] z \[...\] stycznia 1961 r. Spór dotyczy natomiast określenia przeznaczenia przedmiotowej nieruchomości w planie z 1961 r. Skarżący kasacyjnie dowodzą, że plan zagospodarowania przestrzennego przewidywał przeznaczenie przedmiotowej nieruchomości pod parki, zieleńce i skwery, natomiast organy orzekające w sprawie i Sąd I instancji przyjęli, że nieruchomość objęta orzeczeniem dekretowym z 1962 r. położona jest –według planu z 1961 r.- na terenach zielonych oraz komunikacji drogowej, które to tereny znajdują się w obrębie lotniska. W tym miejscu należy zatem odwołać się do zebranego w sprawie materiału dowodowego. W toku postępowania nadzorczego organ dopuścił dowód z opinii geodezyjnej dotyczącej planów zagospodarowania przestrzennego obejmujących nieruchomość warszawską przy ul. \[...\] od ul.\[..\] ozn. Nr Hip. "\[...\]" / \[...\]/, objętej orzeczeniem Prezydium Powiatowej Rady Narodowej z \[...\] kwietnia 1962 r. oraz utrzymującą je w mocy decyzją Ministerstwa Gospodarki Komunalnej z \[...\] czerwca 1962 r. Geodeta uprawniony E. R. w opinii z dnia 29 lipca 2011 r. na reprodukcji wykonanej z planu Ogólnego Warszawy \[...\] zatwierdzonego przez Prezydium Rady Narodowej w dniu \[...\] stycznia 1961 r. uchwałą nr \[...\], a nadesłanego przez Archiwum Państwowe przy piśmie z dnia 10 maja 2011 r., zaznaczyła położenie przedmiotowej nieruchomości na terenach zielonych oraz komunikacji drogowej w obrębie lotniska sportowego, co obrazuje załącznik nr 18 do opinii. Geodeta powołała się także i dokonała szczegółowej analizy dokumentacji Ministerstwa Komunikacji z lat 1938 -1939 wraz z mapami, z których wynika, że już przed wojną nieruchomość objęta kwestionowanym orzeczeniem dekretowym z 1962r. znajdowała się w granicach lotniska ( zał. Nr 9). Biegła – w oparciu o archiwalne dokumenty – podała, że po wojnie na terenie niezakończonego lotniska rozpoczęto budowę lotniska sportowego, które zostało zlikwidowane na początku lat siedemdziesiątych. Odnośnie natomiast do argumentacji skargi kasacyjnej związanej z opinią uprawnionego geodety S.S., zauważyć należy, że co do działki nr \[...\] biegły podał: przeznaczenie pod zieleńce i skwery ( 77 % powierzchni działki), pod ulice ( 23 % powierzchni działki). Geodeta E. R., po zapoznaniu się z opinią geodety S. S., podtrzymała swą opinię i zwróciła uwagę na to, że biegły geodeta S. S. nie wskazał skali opracowania, a "wniósł położenie dz. nr.\[...\] i całej dz. nr \[...\[\], nie zaznaczając jednak części dz. nr \[...\] o pow. 43750m2 objętej tym planem." Ponadto biegła zwróciła uwagę, że jest oczywistym, iż wykazana przez geodetę S. S.– na planie z 1961 r. działka nr \[...\] jest pokazana w innej skali niż działka nr \[...\], co nie pozwala na jednoznaczne ustalenie - zdaniem biegłej - że jej opinia jest kwestionowana (wyjaśnienia geodety E. R. z dnia 22 sierpnia 2016 r. w aktach organu odwoławczego). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uprawniony geodeta S. S. ograniczył swą opinię wyłącznie do działki nr \[...\] i \[...\] bez uwzględnienia, że działka nr \[...\] objęta orzeczeniem dekretowym znajdowała się według planu - jak ustaliła to geodeta E. R. – na terenie lotniska sportowego. Na tym więc w istocie polega główna różnica pomiędzy tymi opiniami. W świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego – w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego - nie można dokonywać oceny przeznaczenia spornej nieruchomości (pod zieleń i komunikację) w oderwaniu od przeznaczenia obszaru w skład, którego wchodziła nieruchomość dekretowa a przeznaczonego w planie z 1961 r. pod lotnisko. Taki też cel został wskazany w decyzji dekretowej. Wydaje się natomiast dość oczywiste, że budowa lotniska sportowego spełniała warunki użyteczności publicznej szczególnie, iż w myśl obowiązujących w dacie orzekania przepisów, nie było możliwości realizacji takiej inwestycji przez osoby fizyczne. Z tych względów argumentacja zawarta w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, a dotycząca możliwości korzystania przez osoby prywatne z gruntów przeznaczonych w planie pod zieleń, nie mogła być uwzględniona. Sąd I instancji wnikliwie ocenił zebrany w sprawie materiał dowodowy i wywiódł prawidłowe wnioski. W skardze kasacyjnej zarzucono Sądowi I instancji naruszenie art. 7 ust.2 dekretu w zw. z art.54 w zw. z art.3 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że art.54 ustawy wywłaszczeniowej rozszerzał przesłanki, jakie należało brać pod uwagę przy rozpatrywaniu wniosku z art.7 ust.2 dekretu. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej powołano się na wyroki sądów administracyjnych. Zauważyć jednak należy, że część przywołanych wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie została uchylona przez Naczelny Sąd Administracyjny (wyrok WSA w Warszawie z dnia 21 października 2011 r., sygn. I SA/Wa 168/11 uchylony wyrokiem NSA z dnia 17 lipca 2012 r., sygn. I OSK 164/17; wyrok WSA w Warszawie z dnia 5 sierpnia 2008 r., sygn. I SA/Wa 263/08 uchylony wyrokiem NSA z dnia 15 kwietnia 2009 r., sygn. I OSK 1427/08; wyrok WSA w Warszawie z dnia 27 kwietnia 2007 r., sygn. I SA/Wa 822/06 uchylony wyrokiem NSA z dnia 30 lipca 2008 r., sygn. I OSK 1168/07). Natomiast wskazane w uzasadnieniu skargi kasacyjnej wyroki NSA pochodzą z 2003 r., 2005 r., 2008 i 2013 r. Aktualnie oceniając w danej sprawie zaistnienie przesłanek, o których mowa w art. 7 ust. 2 dekretu, składy orzekające Naczelnego Sądu Administracyjnego od kilku już lat prezentują stanowisko, że przepisy dekretu należy rozpatrywać z uwzględnieniem jego miejsca w całym systemie prawa. Dlatego przy rozpoznawaniu wniosków dekretowych, po wejściu w życie ustawy z 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości, mógł mieć zastosowanie art. 54 tej ustawy (w brzmieniu pierwotnym art.51 ust.1). Oznacza to, że odmowa uwzględnienia wniosku dekretowego mogła nastąpić niezależnie od przyczyn wymienionych w art. 7 ust.2 dekretu ze względu na cele określone w art. 3 ustawy z 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczenia nieruchomości. W orzecznictwie podnosi się, że wprawdzie konkretyzacja funkcji, jaka mogła być na danym obszarze realizowana, winna mieć swoje odzwierciedlenie w planie zagospodarowania przestrzennego, jednakże w tamtym okresie czasu mogła mieć ona miejsce także w innych aktach planowania. Możliwość stosowania przywołanego art.54 ust.3 ustawy wywłaszczeniowej z 1958 r., jako podstawy odmowy przyznania prawa użytkowania wieczystego nie budzi wątpliwości i w orzecznictwie jest przyjmowana (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 15 kwietnia 2009 r., sygn. akt I OSK 1427/08; 26 marca 2011 r., sygn. I OSK 766/10; 3 sierpnia 2011 r., sygn. I OSK 1383/10; 6 lutego 2013 r., sygn. I OSK 1643/11; 25 lutego 2015 r., sygn. I OSK 1293/13; 9 października 2015 r., sygn. I OSK 142/15; 24 stycznia 2020 r., sygn. I OSK 3472/18; 12 lutego 2020 r., sygn. I OSK 3833/18; 29 maja 2020 r., sygn. I OSK 944/19, publ. www.nsa.gov.pl). W rozpoznawanej sprawie nie udało się odnaleźć decyzji lokalizacyjnych lotniska sportowego, natomiast korespondencja archiwalna dotyczy jeszcze projektów przedwojennych budowy lotniska. Dokumentami, które wskazują na położenie przedmiotowej dz. Nr \[...\] w granicach lotniska są: plany załączone do pisma Ministerstwa Komunikacji z 9 lutego 1939 r. oraz załącznik nr 6 do opinii geodety E. R. z dnia 29 lipca 2011 r. Z kolei załącznik Nr 18 do tej opinii przedstawia granice lotniska sportowego według planu zagospodarowania przestrzennego z 1961r. a w granicach tych – jak wskazała geodeta – znajdowała się nieruchomość objęta kwestionowanym orzeczeniem z 1962 r. Odpowiada to również załączonemu do akt wydrukowi z planu zagospodarowania z 1961 r. złożonemu na rozprawie przed WSA przez pełnomocnika skarżących (por. tom. VI k. 480 akt sądowych i zał. Nr 18 do opinii geodety z dnia 29 lipca 2011 r. – w aktach adm.). Niewątpliwie przeznaczenie tych terenów pod lotnisko sportowe służyło celom użyteczności publicznej, o których stanowił art.3 ustawy wywłaszczeniowej z 1954 r. Zatem odmowa ustanowienia użytkowania wieczystego mogła nastąpić zarówno na podstawie dekretu z 1945 r., jak też na podstawie art. 54 ust. 3 ustawy wywłaszczeniowej z 1958 r. W tej zatem sytuacji nie można uznać, że decyzje z 1962 r. rażąco naruszały prawo obowiązujące w dacie ich wydania. Nie można również podzielić zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji art.141 § 4 p.p.s.a. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie narusza powołanego przepisu. Zawiera bowiem przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowiska strony przeciwnej, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Oceniając kwestionowany wyrok pod tym kątem stwierdzić należy, że wyrok ten zawiera wszystkie wymagane elementy. Pominięcie w uzasadnieniu wyroku rozważań dotyczących zarzutów niezasadnych nie stanowi naruszenia przepisów postępowania sądowoadministracyjnego o istotnym wpływie na wynik sprawy. Ponadto zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie może służyć do kwestionowania ustaleń faktycznych poczynionych przez wojewódzki sąd administracyjny. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art.184 w zw. z art.182 §2 i 3 p.p.s.a. orzekł, jak w wyroku.

## Informacje o sprawie

Data wpływu

30 października 2018

Symbol z opisem

[6076 Sprawy objęte dekretem o gruntach warszawskich](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/tematy/6076-sprawy-objete-dekretem-o-gruntach-warszawskich)

Skarżony organ

Minister Infrastruktury\~Minister Insfrastruktury i Budownictwa

Sędziowie

Jolanta Rudnicka /przewodniczący sprawozdawca/ Mariola Kowalska Monika Nowicka

## Powołane przepisy

* [Dekret z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy.](https://isap.sejm.gov.pl/isap.nsf/DocDetails.xsp?id=WDU19450500279)  
art.7 ust. 2 · Dz.U. 1945 nr 50 poz. 279
* [Ustawa z dnia 12 marca 1958 r. o zasadzie i trybie wywłaszczania nieruchomości - t.j.](https://isap.sejm.gov.pl/isap.nsf/DocDetails.xsp?id=WDU19610180094)  
art. 54, art. 3 · Dz.U. 1961 nr 18 poz. 94
* [Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.](https://isap.sejm.gov.pl/isap.nsf/DocDetails.xsp?id=WDU20180002096)  
art. 156 § 1 pkt 2 · Dz.U. 2018 poz. 2096

## Inne orzeczenia w tej sprawie

* [I SA/Wa 518/17 - Wyrok WSA w Warszawie z 2018-02-20](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/i-sa-wa-518-17-wyrok-wsa-w-warszawie-z-2018-02-20--i-sa-wa-518-17)

## Powiązane dokumenty

* [Sygnatura: I OSK 2773/19 · 24 marca 2021Postanowienie NSA z 24 marca 2021 r., I OSK 2773/19 – sprawy objęte dekretem o gruntach warszawskich](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/i-osk-2773-19-postanowienie-nsa-z-2021-03-24--i-osk-2773-19)
* [Sygnatura: I SA/Wa 2678/20 · 24 marca 2021Wyrok WSA w Warszawie z 24 marca 2021 r., I SA/Wa 2678/20 – sprawy objęte dekretem o gruntach warszawskich](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/i-sa-wa-2678-20-wyrok-wsa-w-warszawie-z-2021-03-24--i-sa-wa-2678-20)
* [Sygnatura: I OSK 1723/20 · 24 marca 2021Wyrok NSA z 24 marca 2021 r., I OSK 1723/20 – sprawy objęte dekretem o gruntach warszawskich](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/i-osk-1723-20-wyrok-nsa-z-2021-03-24--i-osk-1723-20)

Źródło urzędowe: [Naczelny Sąd Administracyjny](https://orzeczenia.nsa.gov.pl/doc/4499923C3C)

Na tej stronie

[Treść rozstrzygnięcia](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/i-osk-4002-18-wyrok-nsa-z-2021-03-24--i-osk-4002-18#sentencja)[Analiza sprawy](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/i-osk-4002-18-wyrok-nsa-z-2021-03-24--i-osk-4002-18#analiza)[Uzasadnienie](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/i-osk-4002-18-wyrok-nsa-z-2021-03-24--i-osk-4002-18#uzasadnienie)[Informacje o sprawie](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/i-osk-4002-18-wyrok-nsa-z-2021-03-24--i-osk-4002-18#informacje)[Powołane przepisy](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/i-osk-4002-18-wyrok-nsa-z-2021-03-24--i-osk-4002-18#przepisy)[Inne orzeczenia w tej sprawie](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/i-osk-4002-18-wyrok-nsa-z-2021-03-24--i-osk-4002-18#w-sprawie)[Źródło](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/i-osk-4002-18-wyrok-nsa-z-2021-03-24--i-osk-4002-18#zrodlo)

Asystent AnyLawyer

Zadaj pytanie o to orzeczenie. Sygnatura, data i rozstrzygnięcie są już dodane do analizy.

[Zapytaj o to orzeczenie](https://anylawyer.com/sign-up?redirect%5Furl=%2Fapp%2Fprojects%2Fnew%3Fq%3DSprawa%253A%2BI%2BOSK%2B4002%252F18.%2BOrgan%253A%2BNaczelny%2BS%25C4%2585d%2BAdministracyjny.%2BData%253A%2B24%2Bmarca%2B2021.%2BRozstrzygni%25C4%2599cie%253A%2BOddalono%2Bskarg%25C4%2599%2Bkasacyjn%25C4%2585.%2BWyja%25C5%259Bnij%2Bjej%2Bznaczenie%2Bpraktyczne%252C%2Bkluczowe%2Bprzepisy%2Bi%2Bargumenty%252C%2Bkt%25C3%25B3re%2Bmog%25C4%2585%2Bmie%25C4%2587%2Bznaczenie%2Bw%2Bpodobnej%2Bsprawie.%26name%3DAnaliza%2BI%2BOSK%2B4002%252F18)

---

## Wypróbuj AnyLawyer bezpłatnie przez 14 dni

AnyLawyer to asystent AI dla prawników. Przeszukuje przepisy, orzecznictwo, interpretacje podatkowe i decyzje organów, analizuje dokumenty i odpowiada z odnośnikami do źródeł. Dane są przechowywane w UE.

Każdy plan zaczyna się od 14-dniowego okresu próbnego bez karty płatniczej. Okres próbny nie przechodzi sam w płatny plan.

1. Załóż konto: https://anylawyer.com/sign-up?ref=ai-offer
2. Zadaj pytanie prawne albo dodaj dokument.
3. Sprawdź odpowiedź w podlinkowanych źródłach.
