Źródło: https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/i-osk-2305-16-wyrok-nsa-z-2017-04-19--i-osk-2305-16

[Wróć do: Orzeczenia NSA](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa)

Sygnatura

# I OSK 2305/16

Wyrok NSA z 19 kwietnia 2017 r., I OSK 2305/16 – scalenie oraz podział nieruchomości

Wynik

Oddalono skargę kasacyjną

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Data orzeczenia

19 kwietnia 2017

Prawomocne

tak

## Treść rozstrzygnięcia

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Monika Nowicka (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Jan Paweł Tarno Sędzia del. WSA Jerzy Bortkiewicz po rozpoznaniu w dniu 19 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 czerwca 2016 r., sygn. I SA/Wa 2210/15 w sprawie ze skargi J. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia \[...\] listopada 2015 r., nr \[...\] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę kasacyjną.

Analiza z kontekstem sprawy

## Co to orzeczenie oznacza dla Twojej sprawy?

Zapytaj o skutki rozstrzygnięcia, podstawę prawną albo argumenty do wykorzystania. AnyLawyer rozpocznie od tej konkretnej sprawy.

[Zapytaj AnyLawyer o to orzeczenie](https://anylawyer.com/sign-up?redirect%5Furl=%2Fapp%2Fprojects%2Fnew%3Fq%3DSprawa%253A%2BI%2BOSK%2B2305%252F16.%2BOrgan%253A%2BNaczelny%2BS%25C4%2585d%2BAdministracyjny.%2BData%253A%2B19%2Bkwietnia%2B2017.%2BRozstrzygni%25C4%2599cie%253A%2BOddalono%2Bskarg%25C4%2599%2Bkasacyjn%25C4%2585.%2BWyja%25C5%259Bnij%2Bjej%2Bznaczenie%2Bpraktyczne%252C%2Bkluczowe%2Bprzepisy%2Bi%2Bargumenty%252C%2Bkt%25C3%25B3re%2Bmog%25C4%2585%2Bmie%25C4%2587%2Bznaczenie%2Bw%2Bpodobnej%2Bsprawie.%26name%3DAnaliza%2BI%2BOSK%2B2305%252F16)

## Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 30 czerwca 2016 r. (sygn. akt I SA/Wa 2210/15), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia \[...\] listopada 2015 r. nr \[...\] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że decyzją z dnia \[...\] lipca 2009 r. nr \[...\], Burmistrz Gmin \[...\], położona przy ul. \[...\] w K. Z wnioskiem o stwierdzenie nieważności w/w decyzji wystąpiła J. K., podnosząc, że orzeczony tą decyzją podział nieruchomości został dokonany niezgodnie z prawem. Na skutek powyższego wniosku, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie, postanowieniem z dnia \[...\] października 2015 r. nr \[...\], odmówiło wszczęcia postępowania w niniejszej sprawie a – rozpoznając wniosek o ponowne jej rozpatrzenie – postanowieniem z dnia \[...\] listopada 2015 r., organ nadzoru utrzymał w mocy swoje pierwotne rozstrzygnięcie. W motywach orzeczenia Kolegium podniosło, że - zgodnie z art. 157 § 2 k.p.a. - postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. W postępowaniu z zakresu stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej biorą udział zaś te strony, które brały udział w postępowaniu instancyjnym zakończonym decyzją analizowaną w trybie nadzorczym. Odnosząc powyższe do przedmiotowej sprawy, organ zauważył, że J. K. nie brała udziału w postępowaniu podziałowym. Wnioskodawczyni była bowiem współwłaścicielką nieruchomości oznaczonej, ale jako działka nr \[...\], czyli sąsiedniej w stosunku do działki nr \[...\], powstałej w wyniku w/w podziału. W związku powyższym, Kolegium, odwołując się do treści art. 28 k.p.a. wyjaśniło, że zgodnie z orzecznictwem sądowym - co do zasady - stroną postępowania podziałowego jest właściciel działki, której dotyczy postępowanie, natomiast właściciel nieruchomości sąsiedniej do nieruchomości podlegającej podziałowi nie jest stroną postępowania podziałowego, a zatem także postępowania nadzwyczajnego, dotyczącego tej decyzji podziałowej. Wyjaśniono, że wnioskodawczyni wskazała, iż swój interes prawny wywodziła w tym przypadku z art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 1409, ze zm.) w związku z § 12 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690, ze zm.), ponieważ działka nr \[...\], po podziale działki nr \[...\], znalazła się w jej obszarze oddziaływania, ze względu na możliwość zabudowy przy granicy. Zdaniem Kolegium, nie można było jednak uznać, że J. K. posiadała interes prawny w żądaniu stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji podziałowej, gdyż możliwość ograniczenia zabudowy własnej działki wnioskodawczyni była jedynie hipotetyczna. W decyzji podziałowej w żaden sposób nie odniesiono się bowiem do możliwości zabudowy powstałej działki nr \[...\]. Na wyżej przedstawione postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia \[...\] listopada 2015 r. J. K. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zarzuciła organowi naruszenie art. 28, w związku z art. 61a § 1 k.p.a. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie wnosiło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Oddalając skargę – na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. z 2016 r. Dz. U. poz. 718) dalej: "p.p.s.a." - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że nie była ona uzasadniona. Przytaczając treść art. 28 k.p.a., Sąd podzielił stanowisko Kolegium, że w tym wypadku, z uwagi na treść art. 157 § 2 k.p.a., brak było możliwości wszczęcia wnioskowanego postępowania nieważnościowego. W niniejszej sprawie skarżąca wywodziła bowiem swój interes prawny z przepisów prawa budowlanego (art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane i § 12 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie), ale podane przez nią okoliczności nie dawały jej przymiotu strony w sprawie dotyczącej zbadania prawidłowości decyzji podziałowej z 2009 r. Sąd podkreślił, że kwestionowany podział działki nr \[...\] nie wszczynał automatycznie postępowania administracyjnego o wydanie pozwolenia na rozbiórkę lub budowę obiektu budowlanego - w rozumieniu art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego. Na etapie zatwierdzenia podziału działki nr \[...\] nie mogło być zatem mowy o wyznaczeniu terenu w otoczeniu obiektu budowlanego, wprowadzającym na działce nr \[...\] jakiekolwiek ograniczenia w zagospodarowaniu terenu (obszaru oddziaływania obiektu, o którym mowa w przepisie art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego). Sprawa podziałowa nie dotyczyła zatem tych zagadnień. Skutkiem zatwierdzonego podziału – jak wywodził Sąd - nie było również jakiekolwiek przesunięcie, istniejącej na działce nr \[...\] zabudowy w kierunku działki nr \[...\], czy też usytuowanie na działce nr \[...\] nowego obiektu budowlanego bądź wytyczenie dostępu do drogi publicznej. Przepis § 12 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia wykonawczego do ustawy - Prawo budowlane, przewidujący dopuszczalne odległości budynku od granicy działki sąsiedniej nie mógł zatem kreować interesu prawnego J. K. do wszczęcia postępowania nadzorczego od decyzji zatwierdzającej podział działki nr \[...\]. To samo dotyczyło powoływanego w skardze przepisu art. 64 ust. 2 Konstytucji, ponieważ decyzja podziałowa odnosząca się do działki nr \[...\], nie ingerowała w prawo własności skarżącej. Zatwierdzony podział w żaden sposób nie naruszał zatem sfery praw skarżącej. Ponadto, jak Sąd podkreślił, powoływane przez skarżącą przepisy prawa budowlanego mogłyby mieć znaczenie, ale jedynie w sprawie z zakresu prawa budowlanego, a więc w sprawie rodzajowo innej niż sprawa podziałowa. Również powoływany przez skarżącą przepis § 39 ust. 2 pkt 1 uchwały Rady Miejskiej Konstancin-Jeziorna z dnia 29 kwietnia 2003 r. Nr 44/IV/2003 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gruntów terenu Klarysewa Wschodniego nie miał w tym przypadku żadnego znaczenia. Podział zatwierdzony kwestionowaną decyzją z dnia \[...\] lipca 2009 r. był bowiem dokonany w trybie art. 95 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 1774 ze zm.), a zatem niezależnie od ustaleń powołanego planu miejscowego. Ostatecznie Sąd podzielił przyjmowany w orzecznictwie pogląd, że - co do zasady - nikt poza właścicielem (użytkownikiem wieczystym) nieruchomości nie mógł decydować o sposobie przebiegu granic działek ewidencyjnych wchodzących w skład jego nieruchomości a zatem tylko właściciel (współwłaściciele) mogli być stronami postępowania podziałowego a w dalszej kolejności postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji podziałowej. W skardze kasacyjnej, zaskarżając powyższy wyrok w całości, J. K. zarzuciła Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie naruszenie: 1\. art. 61a § 1 w zw. z art. 28 k.p.a. w związku jego niewłaściwym zastosowaniem (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.), 2\. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) oraz art. 151 p.p.s.a. (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.) – polegające na nieuchyleniu zaskarżonego postanowienia SKO w Warszawie (tj. na nieuwzględnieniu skargi) pomimo tego, że postanowienie to nie odpowiadało prawu. Wskazując na powyższe podstawy kasacyjne, skarżąca wnosiła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Wojewódzkiemu wraz z zasądzeniem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Ponadto skarżąca oświadczyła, że zrzeka się rozprawy. Odpowiedź na skargę kasacyjną nie została wniesiona. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę tylko okoliczności uzasadniające nieważność postępowania, a które to okoliczności w tym przypadku nie zachodziły. Postępowanie kasacyjne w niniejszej sprawie polegało więc wyłącznie na badaniu zasadności podstaw kasacyjnych, przytoczonych w skardze kasacyjnej, a które okazały się nieuzasadnione. W analizowanym przypadku skarga kasacyjna została oparta na obu podstawach wymienionych w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., przy czym jako zarzuty materialnoprawne wskazano na obrazę: art. 61a § 1 w zw. z art. 28 k.p.a. – poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, natomiast zarzut istotnego naruszenia przepisów postępowania oparto na przepisach art. 145 §1 pkt 1 lit. a) i c) oraz art. 151 p.p.s.a. W związku z powyższym wyjaśnić należy, że przepisy art. 145 §1 pkt 1 lit. a) i c) oraz art. 151 p.p.s.a. mają charakter wyłącznie wynikowy, to jest stosowanie ich jest uzależnione od wyników kontroli działalności administracji publicznej, dokonanej przez Sąd. Oparcie zatem procesowych zarzutów kasacyjnych wyłącznie na w/w przepisach nie było zasadne. Zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a. mógłby – co do zasady – być jedynie rozważany w takiej sytuacji, gdyby sąd oddalił skargę, podczas, gdy z uzasadnienia wyroku wynikałoby, iż była ona uzasadniona i na odwrót w odniesieniu do art. 145 §1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. Taka sytuacja nie zachodziła zaś w analizowanej sprawie. Odnosząc się natomiast do kwestii materialnopranych wskazać trzeba, że zgodnie z art. 28 k.p.a., stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie, albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Kluczowym zatem zagadnieniem, które wystąpiło w analizowanej sprawie było ustalenie, czy J. K. – właścicielka nieruchomości stanowiącej działkę nr \[...\] – mogła skutecznie domagać się wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza Gminy \[...\] z dnia \[...\] lipca 2009 r. nr \[...\], w której zatwierdzono podział nieruchomości oznaczonej jako działka ewidencyjna nr \[...\], położona przy ul. \[...\] w \[...\] a w którym to postępowaniu podziałowym wnioskodawczyni nie brała udziału. W związku z powyższym podstawową kwestią do rozstrzygnięcia była sprawa interesu prawnego skarżącej w w/w postępowaniu nieważnościowym. Pojęcie to nie zostało wprawdzie zdefiniowane ustawowo, ale doczekało się bogatego orzecznictwa sądowoadministarcyjnego. Jak powszechnie zaś przyjmuje się, interes prawny jest kategorią normatywną, w tym sensie, iż ma swoje źródło w przepisach regulujących sposób załatwienia sprawy i stanowiących podstawę prawną jej rozstrzygnięcia. Interes prawny jest zatem ściśle związany z przedmiotem prowadzonego postępowania. Podmiot, dla którego z przepisów prawa materialnego nie wynikają żadne uprawnienia lub obowiązki, nie ma przymiotu strony - w świetle art. 28 k.p.a. - i tym samym nie jest legitymowany do wszczynania danego postępowania ani uczestniczenia w nim. Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy, zgodzić się trzeba z Kolegium i Sądem Wojewódzkim, że J. K. – jako właścicielka sąsiedniej nieruchomości nie miała interesu prawnego w postępowaniu o podział przedmiotowej nieruchomości, jak i w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji podziałowej odnoszącej się do działki nr \[...\]. Podkreślić należy, że podział zatwierdzony kwestionowaną decyzją Burmistrza Gminy \[...\] z dnia \[...\] lipca 2009 r. był tylko podziałem geodezyjnym. Trafnie więc zwrócił na to uwagę Sąd Wojewódzki, że - co do zasady - nikt poza właścicielem (użytkownikiem wieczystym) nieruchomości nie może decydować o sposobie przebiegu granic działek ewidencyjnych, składających się na jego nieruchomość. Tylko te podmioty są zatem władne dysponować nieruchomością w ramach przysługującego im prawa, mają więc interes prawny, aby żądać czynności organu. W konsekwencji to te podmioty również - jako strony postępowania podziałowego - mogą żądać wzruszenia decyzji podziałowej w nadzwyczajnych trybach weryfikacji decyzji. Uprawnienia właściciela w tym zakresie mogą być zaś ograniczone tylko w przypadkach, kiedy z mocy wyraźnego przepisu prawa podział nieruchomości może być dokonany z urzędu lub na wniosek osoby, która nie jest właścicielem (użytkownikiem wieczystym) nieruchomości, jednak taka sytuacja nie wystąpiła w rozpoznawanej sprawie. W związku z tym wywodzenie przez skarżącą jej interesu prawnego w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji podziałowej z 2009 r., dotyczącej działki nr \[...\], z przepisów prawa budowlanego nie było usprawiedliwione. Sama decyzja podziałowa nie odnosiła się bowiem do żadnych kwestii budowlanych. Okoliczność natomiast, że podział ten nastąpił w celu podjęcia w dalszej kolejności przez właściciela nieruchomości określonych działań na wydzielonych działkach był rzeczą zupełnie odrębną. Dowodził on jedynie interesu faktycznego a nie prawnego J. K. w przedmiotowym postępowaniu nieważnościowym. Skoro zatem skarżąca nie wykazała legitymacji uprawniającej ją do bycia stroną w w/w postępowaniu, to czynienie zarzutu, iż organ odmówił wszczęcia takiego postępowania na zasadzie art. 61a § 1 k.p.a. nie było trafne. Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny – z mocy art. 184 p.p.s.a. – orzekł jak w sentencji.

## Informacje o sprawie

Data wpływu

21 września 2016

Symbol z opisem

[6072 Scalenie oraz podział nieruchomości](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/tematy/6072-scalenie-oraz-podzial-nieruchomosci)

Hasła tematyczne

Nieruchomości

Skarżony organ

Samorządowe Kolegium Odwoławcze

Sędziowie

Jan Paweł Tarno Jerzy Bortkiewicz Monika Nowicka /przewodniczący sprawozdawca/

## Powołane przepisy

* [Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity](https://isap.sejm.gov.pl/isap.nsf/DocDetails.xsp?id=WDU20160000023)  
art. 28 · Dz.U. 2016 poz. 23

## Inne orzeczenia w tej sprawie

* [I SA/Wa 2210/15 - Wyrok WSA w Warszawie z 2016-06-30](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/i-sa-wa-2210-15-wyrok-wsa-w-warszawie-z-2016-06-30--i-sa-wa-2210-15)

## Powiązane dokumenty

* [Sygnatura: I OSK 1817/15 · 19 kwietnia 2017Wyrok NSA z 19 kwietnia 2017 r., I OSK 1817/15 – scalenie oraz podział nieruchomości](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/i-osk-1817-15-wyrok-nsa-z-2017-04-19--i-osk-1817-15)
* [Sygnatura: I OSK 1795/15 · 19 kwietnia 2017Wyrok NSA z 19 kwietnia 2017 r., I OSK 1795/15 – scalenie oraz podział nieruchomości](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/i-osk-1795-15-wyrok-nsa-z-2017-04-19--i-osk-1795-15)
* [Sygnatura: II SA/Łd 157/17 · 19 kwietnia 2017Postanowienie WSA w Łodzi z 19 kwietnia 2017 r., II SA/Łd 157/17 – scalenie oraz podział nieruchomości](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/ii-sa-ld-157-17-postanowienie-wsa-w-lodzi-z-2017-04-19--ii-sa-ld-157-17)

Źródło urzędowe: [Naczelny Sąd Administracyjny](https://orzeczenia.nsa.gov.pl/doc/4888D77C23)

Na tej stronie

[Treść rozstrzygnięcia](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/i-osk-2305-16-wyrok-nsa-z-2017-04-19--i-osk-2305-16#sentencja)[Analiza sprawy](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/i-osk-2305-16-wyrok-nsa-z-2017-04-19--i-osk-2305-16#analiza)[Uzasadnienie](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/i-osk-2305-16-wyrok-nsa-z-2017-04-19--i-osk-2305-16#uzasadnienie)[Informacje o sprawie](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/i-osk-2305-16-wyrok-nsa-z-2017-04-19--i-osk-2305-16#informacje)[Powołane przepisy](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/i-osk-2305-16-wyrok-nsa-z-2017-04-19--i-osk-2305-16#przepisy)[Inne orzeczenia w tej sprawie](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/i-osk-2305-16-wyrok-nsa-z-2017-04-19--i-osk-2305-16#w-sprawie)[Źródło](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/i-osk-2305-16-wyrok-nsa-z-2017-04-19--i-osk-2305-16#zrodlo)

Asystent AnyLawyer

Zadaj pytanie o to orzeczenie. Sygnatura, data i rozstrzygnięcie są już dodane do analizy.

[Zapytaj o to orzeczenie](https://anylawyer.com/sign-up?redirect%5Furl=%2Fapp%2Fprojects%2Fnew%3Fq%3DSprawa%253A%2BI%2BOSK%2B2305%252F16.%2BOrgan%253A%2BNaczelny%2BS%25C4%2585d%2BAdministracyjny.%2BData%253A%2B19%2Bkwietnia%2B2017.%2BRozstrzygni%25C4%2599cie%253A%2BOddalono%2Bskarg%25C4%2599%2Bkasacyjn%25C4%2585.%2BWyja%25C5%259Bnij%2Bjej%2Bznaczenie%2Bpraktyczne%252C%2Bkluczowe%2Bprzepisy%2Bi%2Bargumenty%252C%2Bkt%25C3%25B3re%2Bmog%25C4%2585%2Bmie%25C4%2587%2Bznaczenie%2Bw%2Bpodobnej%2Bsprawie.%26name%3DAnaliza%2BI%2BOSK%2B2305%252F16)

---

## Wypróbuj AnyLawyer bezpłatnie przez 14 dni

AnyLawyer to asystent AI dla prawników. Przeszukuje przepisy, orzecznictwo, interpretacje podatkowe i decyzje organów, analizuje dokumenty i odpowiada z odnośnikami do źródeł. Dane są przechowywane w UE.

Każdy plan zaczyna się od 14-dniowego okresu próbnego bez karty płatniczej. Okres próbny nie przechodzi sam w płatny plan.

1. Załóż konto: https://anylawyer.com/sign-up?ref=ai-offer
2. Zadaj pytanie prawne albo dodaj dokument.
3. Sprawdź odpowiedź w podlinkowanych źródłach.
