Źródło: https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/i-fsk-615-18-wyrok-nsa-z-2020-08-28--i-fsk-615-18

[Wróć do: Orzeczenia NSA](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa)

Sygnatura

# I FSK 615/18

Wyrok NSA z 28 sierpnia 2020 r., I FSK 615/18 – podatek od towarów i usług

Wynik

Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę Zasądzono zwrot kosztów postępowania

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Data orzeczenia

28 sierpnia 2020

Prawomocne

tak

## Treść rozstrzygnięcia

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Artur Mudrecki (sprawozdawca), Sędzia NSA Ryszard Pęk, Sędzia WSA del. Ewa Rojek, po rozpoznaniu w dniu 28 sierpnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 30 listopada 2017 r., sygn. akt I SA/Sz 727/17 w sprawie ze skargi G. T. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 16 maja 2017 r. nr \[...\] w przedmiocie zastosowania przepisów prawa podatkowego 1) uchyla zaskarżony wyrok w całości, 2) oddala skargę, 3) zasądza od G. T. na rzecz Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej kwotę 460 (słownie: czterysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Analiza z kontekstem sprawy

## Co to orzeczenie oznacza dla Twojej sprawy?

Zapytaj o skutki rozstrzygnięcia, podstawę prawną albo argumenty do wykorzystania. AnyLawyer rozpocznie od tej konkretnej sprawy.

[Zapytaj AnyLawyer o to orzeczenie](https://anylawyer.com/sign-up?redirect%5Furl=%2Fapp%2Fprojects%2Fnew%3Fq%3DSprawa%253A%2BI%2BFSK%2B615%252F18.%2BOrgan%253A%2BNaczelny%2BS%25C4%2585d%2BAdministracyjny.%2BData%253A%2B28%2Bsierpnia%2B2020.%2BRozstrzygni%25C4%2599cie%253A%2BUchylono%2Bzaskar%25C5%25BCony%2Bwyrok%2Bi%2Boddalono%2Bskarg%25C4%2599%2BZas%25C4%2585dzono%2Bzwrot%2Bkoszt%25C3%25B3w%2Bpost%25C4%2599powania.%2BWyja%25C5%259Bnij%2Bjej%2Bznaczenie%2Bpraktyczne%252C%2Bkluczowe%2Bprzepisy%2Bi%2Bargumenty%252C%2Bkt%25C3%25B3re%2Bmog%25C4%2585%2Bmie%25C4%2587%2Bznaczenie%2Bw%2Bpodobnej%2Bsprawie.%26name%3DAnaliza%2BI%2BFSK%2B615%252F18)

## Uzasadnienie

1\. Wyrok Sądu pierwszej instancji Wyrokiem z 30 listopada 2017 r., sygn. akt I SA/Sz 727/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie (dalej: Sąd pierwszej instancji) uwzględnił skargę G.T. (dalej: Strona, Skarżąca, G.) i uchylił interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 16 maja 2017 r. w przedmiocie zastosowania przepisów prawa podatkowego. 2\. Przedstawiony przez Sąd pierwszej instancji stan faktyczny 2.1\. G. zwróciła się do organu o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w zakresie prawa do częściowego odliczenia podatku naliczonego dotyczącego wydatków mieszanych (poniesionych nie później niż do dnia 31 grudnia 2015 r.) przy zastosowaniu proporcji sprzedaży, o której mowa w art. 90 ust. 3 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2016 r., poz. 710 ze zm.; dalej: ustawa o VAT), oraz nieuwzględniania zdarzeń spoza zakresu VAT w kalkulacji proporcji sprzedaży, braku obowiązku stosowania jakiejkolwiek innej wstępnej lub późniejszej alokacji podatku naliczonego (klucza podziału, współczynnika proporcji, etc.), braku obowiązku naliczenia podatku należnego z tytułu wykorzystywania wydatków mieszanych do zdarzeń pozostających poza ustawą. 2.2\. Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, że G. jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług. Zdecydowana większość zadań wykonywanych przez G. jest realizowana w ramach reżimu publicznoprawnego. Niemniej jednak, wybrane czynności (zdarzenia) G. wykonuje na podstawie zawieranych umów cywilnoprawnych i traktuje je jako podlegające regulacjom ustawy o VAT. W ramach tych czynności G. dokonuje: a) czynności opodatkowanych podatkiem VAT według odpowiednich stawek - w szczególności: dokonuje sprzedaży działek pod zabudowę, świadczy usługi najmu lokali użytkowych, dokonuje ustanowienia prawa użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowych, pobiera opłaty z tytułu wieczystego użytkowania nieruchomości oraz dokonuje refaktur mediów związanych z dzierżawionymi/wynajmowanymi lokalami użytkowymi. Transakcje te wykazuje w rejestrach sprzedaży i deklaracjach VAT jako opodatkowane według właściwych stawek podatku; b) czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem VAT, ale zwolnionych od tego podatku, tj. sprzedaż tzw. "starszych/używanych" budynków i lokali oraz wynajem lokali na cele mieszkalne; c) czynności/zdarzeń spoza zakresu przedmiotowego ustawy o VAT, w tej grupie znajdują się zarówno dochody z tytułu podatku od nieruchomości i opłaty skarbowej oraz udział w podatkach dochodowych, jak również czynności niezwiązane z uzyskiwaniem wpływów (budowa ogólnodostępnej infrastruktury gminnej). W związku z wykonywaniem ww. czynności (zdarzeń) G. ponosi szereg wydatków, z tytułu których kontrahenci wystawiają na rzecz G. faktury VAT. W odniesieniu do podatku naliczonego wynikającego z wydatków, które są bezpośrednio i wyłącznie ponoszone w związku z wykonywaniem czynności podlegających opodatkowaniu VAT – G. korzysta z prawa do odliczenia podatku naliczonego. W tym też celu dokonuje bezpośredniego przyporządkowania kwot podatku naliczonego do wydatków związanych z czynnościami opodatkowanymi w celu odliczenia całości podatku. W odniesieniu do wydatków związanych bezpośrednio i wyłącznie z pozostałymi czynnościami oraz zdarzeniami - podatek naliczony nie jest odliczany. Jednocześnie G. ponosi szereg wydatków na nabycie towarów i usług, przy czym G. nie jest znana żadna metoda, na podstawie której można by wydatki te w sposób bezpośredni i wyłączny przyporządkować do danej kategorii, są to tzw. wydatki mieszane na usługi doradcze, prawnicze, usługi IT - wykonywane przez tych samych pracowników, w tym samym lokalu i przy pomocy tych samych materiałów i urządzeń biurowych. 2.3\. W związku z powyższym opisem G. zadała następujące pytania: 1) czy w odniesieniu do wydatków mieszanych G. ma prawo do częściowego odliczenia podatku naliczonego w oparciu o proporcję sprzedaży, o której mowa w art. 90 ust. 3 ustawy o VAT; 2) czy występujące po stronie G. zdarzenia G. powinna traktować jako pozostające poza zakresem ustawy o VAT i tym samym nie uwzględniać ich w kalkulacji proporcji sprzedaży, o której mowa w art. 90 ust. 3 ustawy o VAT; 3) czy w celu określenia powyższej kwoty podatku naliczonego (podlegającej częściowemu odliczeniu, poza proporcją sprzedaży) - w odniesieniu do wydatków mieszanych – G. jest dodatkowo/równolegle zobowiązana do zastosowania jakiejkolwiek innej, wstępnej lub późniejszej, alokacji podatku naliczonego (klucza podziału, współczynnika, proporcji), a jeśli tak, to w jaki sposób G. powinna ją wyliczyć i zastosować? 2.4\. Przedstawiając własne stanowisko w sprawie i obszernie je uzasadniając G. wywiodła, że: 1) w odniesieniu do wydatków mieszanych ma prawo do częściowego odliczenia podatku naliczonego w oparciu o proporcję sprzedaży, o której mowa w art. 90 ust. 3 ustawy o VAT; 2) występujące po stronie G. zdarzenia, G. powinna traktować jako pozostające poza zakresem ustawy o VAT i tym samym nie powinna ich uwzględniać w kalkulacji proporcji sprzedaży; 3) w celu określenia kwoty podatku naliczonego (podlegającego częściowemu odliczeniu, poza proporcją sprzedaży) - w odniesieniu do wydatków mieszanych – G. nie jest zobowiązana do zastosowania jakiejkolwiek innej, wstępnej lub późniejszej, alokacji podatku naliczonego. 2.5\. W interpretacji indywidualnej organ uznał stanowisko G. w zakresie prawa do odliczenia podatku naliczonego dotyczącego wydatków mieszanych na podstawie proporcji sprzedaży, o której mowa w art. 90 ust. 3 ustawy o VAT, nieuwzględniania zdarzeń spoza zakresu opodatkowania podatkiem od towarów i usług w kalkulacji proporcji sprzedaży orz braku obowiązku stosowania alokacji podatku naliczonego VAT w kalkulacji proporcji sprzedaży oraz braku obowiązku stosowania jakiejkolwiek innej, wstępnej lub późniejszej, alokacji podatku naliczonego za nieprawidłowe. 2.6\. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem G. złożyła skargę do Sądu pierwszej instancji i wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji zarzucając naruszenie: I. przepisów prawa materialnego, tj.: - art. 86 ust. 1 oraz art. 90 ust. 1-3 ustawy o VAT przez ich błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że w przedmiotowej sprawie dokonując odliczenia części VAT naliczonego od tzw. wydatków mieszanych, oprócz zastosowania proporcji sprzedaży, Skarżąca powinna uwzględnić również inne, dodatkowe, przy tym w żaden sposób nieokreślone przez organ, alokacje podatku naliczonego; - art. 1 ust. 2 Dyrektywy 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L, Nr 347; dalej: Dyrektywa 112 lub Dyrektywa VAT) przez jego niezastosowanie prowadzące do naruszenia zasady neutralności podatku i obciążenia ciężarem VAT podmiotu, który nabyte towary i usługi częściowo wykorzystuje do wykonywania czynności opodatkowanych; II. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynika sprawy, tj.: - art. 14b § 1 O.p., w szczególności przez brak analizy wniosków płynących z przywołanego przez Skarżącą rozstrzygnięcia zawartego w uchwale składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 października 2011 r., sygn. akt I FSP 9/10; - art. 14c § 1 i 2 O.p. przez brak wskazania prawidłowego stanowiska z uzasadnieniem prawnym w zakresie pytania nr 3; - art. 121 § 1 O.p. przez działanie naruszające zasadę pogłębiania zaufania do organów, ze względu na brak merytorycznej poprawności i staranności działania Dyrektora KIS, działającego w tym zakresie w imieniu Ministra Rozwoju i Finansów. 2.7\. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. 3\. Uzasadnienie rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji 3.1\. Sąd pierwszej instancji uznał, że skarga zasługiwała na uwzględnienie i na podstawie art. 146 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) uchylił zaskarżoną interpretację indywidualną. Istota sporu interpretacyjnego w rozpoznawanej sprawie sprowadzała się do zagadnienia, czy w odniesieniu do tzw. wydatków mieszanych G. ma prawo do częściowego odliczenia podatku naliczonego w oparciu o proporcję sprzedaży, o której mowa w art. 90 ust. 3 ustawy o VAT, czy występujące po stronie G. zdarzenia należy traktować jako pozostające poza zakresem ustawy o VAT i nie uwzględniać ich w kalkulacji proporcji sprzedaży, o której mowa w tym przepisie oraz, czy w celu określenia kwoty podatku naliczonego podlegającej częściowemu odliczeniu, poza proporcją sprzedaży, o której mowa w art. 90 ust. 3, G. w odniesieniu do wydatków mieszanych jest dodatkowo/równolegle zobowiązana do zastosowania jakiejkolwiek innej, wstępnej lub późniejszej, alokacji podatku naliczonego, a jeśli tak, to w jaki sposób G. powinna ją wyliczyć i zastosować? 3.2\. Kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia tak zdefiniowanej kwestii spornej miała w ocenie Sądu pierwszej instancji uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 października 2011 r., sygn. akt I FPS 9/10\. W uchwale tej NSA zajął stanowisko, że w świetle przepisów art. 86 ust. 1 oraz art. 90 ust. 1 i 2 ustawy o VAT czynności nie podlegające opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług nie mogą wpłynąć na zakres prawa do odliczenia podatku naliczonego przy zastosowaniu art. 90 ust. 3 powołanej ustawy. Dlatego w przypadku podatku naliczonego wynikającego z wydatków związanych tylko z czynnościami opodatkowanymi oraz z czynnościami niepodlegającymi podatkowi, a których nie da się jednoznacznie przypisać do jednej z tych kategorii czynności, podatnik nie stosuje odliczenia częściowego wedle proporcji określonej na podstawie art. 90 ust. 3 ustawy o VAT, lecz odliczenie pełne. Brak możliwości dokonania odpowiedniego rozdziału wobec braku odpowiednich instrumentów prawnych nie może prowadzić do pozbawiania podatnika prawa do odliczenia tej części podatku naliczonego, która pozostaje w związku z czynnościami opodatkowanymi. Założenie to byłoby sprzeczne z naczelną zasadą systemu VAT – zasadą neutralności. 4\. Skarga kasacyjna i odpowiedź na skargę kasacyjną 4.1\. Skargę kasacyjną wniósł Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej zaskarżając powyższy wyrok w całości. Na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 86 ust. 1 w związku z art. 90 ust. 1-3 ustawy o VAT poprzez błędną wykładnię i nieprawidłową ocenę możliwości zastosowania do przedstawionego we wniosku o interpretację stanu faktycznego, polegającą na przyjęciu przez Sąd, że w sytuacji, gdy G. wykonuje czynności uprawniające do odliczenia podatku od towarów i usług, zwolnione z opodatkowania i nieuprawniające do odliczenia, a ponadto nie jest możliwe wyodrębnienie całości lub części kwot podatku naliczonego związanego z czynnościami w związku z którymi takie prawo do odliczenia nie przysługuje, G. nie stosuje odliczenia częściowego według proporcji określonej na podstawie art. 90 ust. 3 ustawy o VAT lecz odliczenie pełne. Ponadto Sąd błędnie przyjął, że Skarżąca nie ma obowiązku zastosowania metody umożliwiającej wyodrębnienie podatku naliczonego związanego z wykonywaniem czynności opodatkowanych od wydatków związanych jednocześnie ze sferą gospodarczą i niegospodarczą G. w sytuacji, gdy obowiązek przyjęcia i określenia metody podziału tych wydatków ciąży na Skarżącej. 4.2\. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. 4.3\. G. nie wniosła odpowiedzi na skargę kasacyjną. 5\. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 5.1\. Zarzuty skargi kasacyjnej są uzasadnione, a zatem rozpoznawany środek odwoławczy odnosi zamierzony skutek. 5.2\. Na ocenę zasadności zarzutów skargi kasacyjnej istotny wpływ ma wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 8 maja 2019 r. w sprawie C-566/17 Z.G.Z.M. w Polkowicach (ECLI:EU:C:2019:390). W orzeczeniu tym Trybunał orzekł, że art. 168 lit. a) dyrektywy Rady 2006/112/WE z 28 listopada 2006 roku w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U.UE.L.2006, Nr 347, poz.1) należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on praktyce krajowej zezwalającej podatnikowi na pełne odliczenie podatku od wartości dodanej (VAT) naliczonego w związku z nabyciem przez niego towarów i usług w celu prowadzenia zarówno działalności gospodarczej, opodatkowanej VAT, jak i działalności niemającej charakteru gospodarczego, która nie wchodzi w zakres stosowania VAT, ze względu na brak we właściwych przepisach podatkowych szczególnych uregulowań dotyczących kryteriów i metod podziału, które umożliwiłyby podatnikowi określenie części tego VAT naliczonego, którą należy uważać za związaną, odpowiednio, z jego działalnością gospodarczą i z działalnością niemającą charakteru gospodarczego. 5.3\. W omawianym wyroku Trybunał wskazał, że mimo braku odpowiednich uregulowań w Dyrektywie 112 co do ustalenia metod i kryteriów podziału kwot VAT naliczonego pomiędzy działalność gospodarczą i działalność niemającą charakteru gospodarczego, co należy do swobodnego uznania państw członkowskich, które - korzystając z tego uprawnienia - powinny uwzględniać cel i strukturę dyrektywy VAT i na tej podstawie określić sposób obliczania obiektywnie odzwierciedlający część wydatków faktycznie przypadających odpowiednio na każdy z tych dwóch rodzajów działalności (zob. w szczególności wyrok z 25 lipca 2018 r., w sprawie C-140/17 G.R., EU:C:2018:595, pkt 58 i przytoczone tam orzecznictwo). W latach podatkowych spornych w postępowaniu głównym (przed 1 stycznia 2016 r. – przyp. NSA) obowiązujące w Polsce ustawodawstwo nie zawierało uregulowań dotyczących kryteriów i metod podziału, pomiędzy działalność gospodarczą i działalność niemającą charakteru gospodarczego, podatku naliczonego z tytułu wydatków mieszanych. Spoczywający na podatniku obowiązek podziału kwot VAT naliczonego pomiędzy działalność gospodarczą i działalność niemającą takiego charakteru wynika z samego brzmienia art. 168 lit. a) Dyrektywy 112\. Przepis ten przewiduje bowiem prawo do odliczenia podatku naliczonego wyłącznie w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane na potrzeby opodatkowanych transakcji podatnika. 5.4\. Z powołanego wyroku Trybunału wynika zatem, że jakkolwiek Dyrektywa VAT nie ustanawia żadnych szczególnych uregulowań dotyczących kryteriów i metod podziału VAT naliczonego od wydatków mieszanych, pomiędzy działalność gospodarczą i działalność niemającą charakteru gospodarczego, sam brak takich uregulowań we właściwych przepisach podatkowych nie oznacza, że podatnik ma prawo odliczyć w całości VAT obciążający te wydatki również w odniesieniu do części podatku naliczonego, która jest związana z transakcjami nieobjętymi wspólnym systemem VAT. Przyznanie prawa do pełnego odliczenia skutkowałoby rozszerzeniem zakresu tego prawa, wbrew podstawowym zasadom wspólnego systemu VAT. Pozwolenie bowiem podatnikowi dokonującemu zarówno transakcji gospodarczych, jak i transakcji niemających charakteru gospodarczego, na pełne odliczenie VAT naliczonego od wydatków mieszanych, prowadziłoby do przyznania korzyści sprzecznej z zasadą neutralności podatkowej, która - zdaniem Trybunału - jest przeniesieniem przez prawodawcę Unii na grunt VAT ogólnej zasady równego traktowania (zob. podobnie wyrok z 29 października 2009 r., w sprawie C-174/08 NCC C.D. A/S, EU:C:2009:669, pkt 41 i przytoczone tam orzecznictwo). 5.5\. Zatem z omawianego orzeczenia Trybunału wynika, że brak w ustawodawstwie państwa członkowskiego szczegółowych uregulowań dotyczących kryteriów i metod podziału VAT naliczonego między działalność gospodarczą a działalność niemającą charakteru gospodarczego, co do zasady nie może mieć wpływu na zakres prawa do odliczenia przewidzianego w art. 168 Dyrektywy 112\. Brak przy tym we właściwych przepisach podatkowych uregulowań technicznych mających charakter drugorzędny w stosunku do zasadniczego elementu podatku, sam w sobie nie narusza zasady legalizmu podatkowego, jako ogólnej zasady prawa Unii. Trybunał podniósł także, że jak wynika z postanowienia odsyłającego, w przypadku braku przewidzianych we właściwych przepisach podatkowych szczegółowych uregulowań dotyczących kryteriów i metod podziału VAT naliczonego pomiędzy działalność o charakterze gospodarczym i działalność niemającą charakteru gospodarczego, podatnik może uzyskać ze strony właściwych krajowych organów podatkowych interpretację podatkową analizującą jego konkretną sytuację i wskazującą mu prawidłowe sposoby stosowania prawa. Ponadto, zgodnie z informacjami, którymi dysponuje Trybunał, podatnik może wybrać odpowiednią metodę do celów przeprowadzenia takiego podziału. W tych okolicznościach i w świetle w szczególności art. 86 ustawy o VAT, brak takich uregulowań nie wydaje się uniemożliwiać podatnikowi określenia kwoty VAT podlegającego odliczeniu. 5.6\. W odniesieniu do pytania 3 zawartego we wniosku o interpretację w zakresie wskazania sposobu obliczenia proporcji, którą G. powinna stosować poza proporcją wynikającą z art. 90 ust. 3 ustawy o VAT, Naczelny Sąd Administracyjny podziela pogląd wyrażony przez ten Sąd w wyroku z 6 sierpnia 2020 r., sygn. akt I FSK 726/20\. Zgodnie z nim, sformułowany w wyroku Trybunału Sprawiedliwości w sprawie C-566/17 postulat, aby organ interpretacyjny wskazał podatnikowi "prawidłowe sposoby stosowania prawa" został powiązany z konkretną sytuacją podatnika. Postulat ten należało odczytywać w kontekście obowiązującego w dacie wydania zaskarżonej interpretacji brzmienia art. 14b § 3 O.p., który nakładał na składającego wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązek wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Powyższe oznaczało, że realiach rozpoznawanej sprawy, G. w stanowisku własnym mogła – jak wskazał Trybunał Sprawiedliwości UE – wybrać "odpowiednią metodę do celów przeprowadzenia takiego podziału" i wówczas takie stanowisko mogłoby być poddane ocenie przez organ interpretacyjny. 5.7\. Zagadnienie będące przedmiotem sporu pozostawało przedmiotem licznych orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego, które zapadły już po wydaniu wyroku przez Trybunał w sprawie z 8 maja 2019 r., C-566/17\. W szczególności w judykaturze zarysował się pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 lipca 2019 r., sygn. akt I FSK 119/17, który znalazł swoje odzwierciedlenie w późniejszych orzeczeniach Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 2 lipca 2019 r., I FSK 111/17; 3 lipca 2019 r., I FSK 73/17; 9 lipca 2019 r., I FSK 1207/17; 9 lipca 2019 r., I FSK 277/17; 9 lipca 2019 r., I FSK 1208/17; 16 lipca 2019 r., I FSK 522/17; 7 sierpnia 2019 r., I FSK 606/17; 7 sierpnia 2019 r., I FSK 137/17; 23 sierpień 2019 r., I FSK 819/17; 5 września 2019 r., I FSK 829/17; 5 września 2019 r., I FSK 1719/15; 5 września 2019 r., I FSK 1540/15; 27 września 2019 r., I FSK 1833/15; 13 grudnia 2019 r., I FSK 621/16; 17 grudnia 2019 r., I FSK 1750/16; 4 marca 2020 r., I FSK 920/16; 12 marca 2020 r., I FSK 1290/15; 13 marca 2020 r., I FSK 127/17; 6 lipca 2020 r., I FSK 1165/16). Również Naczelny Sąd Administracyjny rozpatrujący przedmiotową sprawę podziela poglądy i argumentację wyrażoną w wyroku z 2 lipca 2019 r., sygn. akt I FSK 119/17\. 5.8\. Z uwagi na pierwszeństwo i powagę interpretacji przepisów Dyrektywy VAT zawartej w wyroku Trybunału Sprawiedliwości UE z 18 maja 2019 r. (C- 566/17), a także uwzględniając zasadę efektywności prawa unijnego, jak również ekonomiki postępowania sądowoadministracyjnego – należy odstąpić od wszczęcia procedury przewidzianej przez art. 269 § 1 p.p.s.a. Niecelowe jest bowiem kierowanie do poszerzonego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego występującego w sprawie niniejszej zagadnienia prawnego dotyczącego w istocie sprawy rozstrzygniętej w wyroku z 18 maja 2019 r. w sprawie C- 566/17 (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 maja 2013 r., sygn. akt I FSK 147/13). 5.9\. Przy ocenie zasadności zarzutów skargi kasacyjnej nie można jednak pominąć tego, że w stanie prawnym obowiązującym do 31 grudnia 2015 r. brak było regulacji w krajowej ustawie o podatku od towarów i usług w zakresie zasad odliczania podatku naliczonego w odniesieniu do zakupionych towarów i usług wykorzystywanych do celów tzw. "mieszanych" (podlegających i niepodlegających systemowi VAT). Dotychczasowe orzecznictwo Trybunału wskazywało na to, że określenie metod podziału podatku naliczonego związanego z działalnością gospodarczą oraz pozostającą poza VAT pomiędzy działalność mającą charakter gospodarczy i tę niemającą charakteru gospodarczego, należy do państw członkowskich, które "(...) są upoważnione do stosowania w danym przypadku klucza inwestycyjnego bądź klucza transakcyjnego, bądź też jeszcze innego właściwego klucza, nie będąc przy tym zobowiązane do ograniczania się do jednej z tych metod (wyrok w sprawie C-437/06 S.G.I.u.V. AG, EU:C:2008:166, pkt 38)" (pkt 29 i 30). 5.10\. Biorąc pod uwagę, że praktyka sądowa w zakresie ustalenia sposobu kalkulacji proporcji wyznaczającej zakres prawa do odliczenia VAT bazowała na uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 października 2011 r., sygn. akt I FPS 9/10 oraz to, że podatnik nie powinien ponosić konsekwencji niewłaściwej (jak się okazało) interpretacji przepisów prawa, do której się stosuje, należy podzielić stanowisko zajęte w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie o sygn. akt I FSK 119/17, że: "1) Przepis art. 86 ust. 1 ustawy o VAT należy – w świetle wyroku TSUE z dnia 8 maja 2019 r. w sprawie C-566/17 \[...\] – rozumieć w ten sposób, że brak w stanie prawnym obowiązującym do 31 grudnia 2015 r. w ww. ustawie uregulowań dotyczących kryteriów i metod podziału, które umożliwiłyby podatnikowi określenie podlegającej odliczeniu części naliczonego podatku od towarów i usług związanego z jego działalnością gospodarczą i z działalnością niemającą charakteru gospodarczego - nie dawał podatnikowi podstawy na pełne odliczenie tego podatku. 2) Wyrażone w art. 2 Konstytucji RP zasady demokratycznego państwa prawa oraz pewności prawa sprzeciwiają się temu, aby w przypadku okresów rozliczeniowych sprzed dnia 1 stycznia 2016 r. podatnicy, którzy z uwagi na brak w stanie prawnym obowiązującym do 31 grudnia 2015 r. w ustawie o VAT uregulowań dotyczących kryteriów i metod podziału, umożliwiających podatnikowi określenie podlegającej odliczeniu części naliczonego podatku od towarów i usług związanego z jego działalnością gospodarczą i z działalnością niemającą charakteru gospodarczego, dokonali pełnego odliczenia tego podatku zgodnie z wykładnią prawa wyrażoną przez NSA w uchwale NSA (7) z 24 października 2011 r. (sygn. akt I FPS 9/10), ponosili tego konsekwencje i byli - z uwagi na zmianę wykładni art. 86 ust. 1 ustawy o VAT w sposób określony w punkcie 1 - zobligowani do korekty rozliczeń tych okresów rozliczeniowych, co do których zobowiązania podatkowe nie uległy przedawnieniu". 5.11\. Jak zauważono bowiem w wyroku z 2 lipca 2019 r., sygn. akt I FSK 119/17 następstwa zmiany utrwalonego orzecznictwa co do ustalenia metod i kryteriów podziału kwot podatku naliczonego pomiędzy działalność gospodarczą i działalność niemającą takiego charakteru odnośnie okresów rozliczeniowych do 31 grudnia 2015r., z uwagi na uwzględnienie stanowiska TSUE wyrażonego w wyroku z dnia 8 maja 2019 r. (C-566/17 r.), muszą mieć na względzie przestrzeganie powyższych przesłanek zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań, a tym samym ochrony praw podmiotowych. Realizacja tej ochrony będzie uzależniona od konkretnych okoliczności sytuacji podatkowo-prawnej poszczególnych podatników i możliwości narażenia ich na konsekwencje finansowe z tego tytułu. Dlatego też w wyroku I FSK 119/17 trafnie stwierdzono, że: 1) zasada ochrony uzasadnionych oczekiwań nie będzie "chroniła" podatników w sprawach takich jak rozpoznawana, dotyczących interpretacji prawa podatkowego, czyli w istocie dotyczących wykładni oraz sposobu stosowania interpretowanych przepisów prawa podatkowego na tle opisanego we wniosku przez podatnika zagadnienia; 2) zasada ta powinna "chronić" podatników, którzy w następstwie interpretacji prawa podatkowego lub kierując się wykładnią zawartą w uchwale NSA (7) z dnia 24 października 2011 r., sygn. akt I FPS 9/10, nie dokonywali alokacji podatku naliczonego (klucza podziału, współczynnika, proporcji, etc.) w odniesieniu do ponoszonych wydatków mieszanych (do końca 2015 r.), i realizowali "pełne" prawo do odliczenia z tego tytułu, gdyż w tej sytuacji mogą ponieść konsekwencje podatkowe omawianej zmiany wykładni prawa. 5.12\. Mając na względzie, że niniejsza sprawa nie dotyczy decyzji podatkowej zobowiązującej skarżącą G. do korekty rozliczeń okresów rozliczeniowych, co do których zobowiązania podatkowe nie uległy przedawnieniu, ale interpretacji podatkowej, czyli wykładni oraz sposobu stosowania interpretowanych przepisów prawa podatkowego na tle opisanego we wniosku przez podatnika zagadnienia za zasadny należy uznać zarzut naruszenia art. 86 ust. 1 oraz 90 ust. 1-3 ustawy o VAT za zasadny. 5.13\. Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok oraz na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę, jako niezasadną. 5.14\. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a.

## Informacje o sprawie

Data wpływu

26 marca 2018

Symbol z opisem

[6110 Podatek od towarów i usług 6560](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/tematy/6110-podatek-od-towarow-i-uslug)

Hasła tematyczne

Interpretacje podatkowe Podatek od towarów i usług

Skarżony organ

Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej

Sędziowie

Artur Mudrecki /przewodniczący sprawozdawca/ Ewa Rojek Ryszard Pęk

## Powołane przepisy

* [Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług](https://isap.sejm.gov.pl/isap.nsf/DocDetails.xsp?id=WDU20160000710)  
art. 86 ust. 1, art. 90 ust. 3 · Dz.U. 2016 poz. 710

## Inne orzeczenia w tej sprawie

* [I SA/Sz 727/17 - Wyrok WSA w Szczecinie z 2017-11-30](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/i-sa-sz-727-17-wyrok-wsa-w-szczecinie-z-2017-11-30--i-sa-sz-727-17)

## Powiązane dokumenty

* [Sygnatura: I FSK 634/18 · 28 sierpnia 2020Wyrok NSA z 28 sierpnia 2020 r., I FSK 634/18 – podatek od towarów i usług](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/i-fsk-634-18-wyrok-nsa-z-2020-08-28--i-fsk-634-18)
* [Sygnatura: I FSK 636/18 · 28 sierpnia 2020Wyrok NSA z 28 sierpnia 2020 r., I FSK 636/18 – podatek od towarów i usług](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/i-fsk-636-18-wyrok-nsa-z-2020-08-28--i-fsk-636-18)
* [Sygnatura: I FSK 2037/17 · 28 sierpnia 2020Wyrok NSA z 28 sierpnia 2020 r., I FSK 2037/17 – podatek od towarów i usług](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/i-fsk-2037-17-wyrok-nsa-z-2020-08-28--i-fsk-2037-17)

Źródło urzędowe: [Naczelny Sąd Administracyjny](https://orzeczenia.nsa.gov.pl/doc/B9AEBFB7B5)

Na tej stronie

[Treść rozstrzygnięcia](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/i-fsk-615-18-wyrok-nsa-z-2020-08-28--i-fsk-615-18#sentencja)[Analiza sprawy](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/i-fsk-615-18-wyrok-nsa-z-2020-08-28--i-fsk-615-18#analiza)[Uzasadnienie](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/i-fsk-615-18-wyrok-nsa-z-2020-08-28--i-fsk-615-18#uzasadnienie)[Informacje o sprawie](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/i-fsk-615-18-wyrok-nsa-z-2020-08-28--i-fsk-615-18#informacje)[Powołane przepisy](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/i-fsk-615-18-wyrok-nsa-z-2020-08-28--i-fsk-615-18#przepisy)[Inne orzeczenia w tej sprawie](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/i-fsk-615-18-wyrok-nsa-z-2020-08-28--i-fsk-615-18#w-sprawie)[Źródło](https://anylawyer.com/orzeczenia-nsa/i-fsk-615-18-wyrok-nsa-z-2020-08-28--i-fsk-615-18#zrodlo)

Asystent AnyLawyer

Zadaj pytanie o to orzeczenie. Sygnatura, data i rozstrzygnięcie są już dodane do analizy.

[Zapytaj o to orzeczenie](https://anylawyer.com/sign-up?redirect%5Furl=%2Fapp%2Fprojects%2Fnew%3Fq%3DSprawa%253A%2BI%2BFSK%2B615%252F18.%2BOrgan%253A%2BNaczelny%2BS%25C4%2585d%2BAdministracyjny.%2BData%253A%2B28%2Bsierpnia%2B2020.%2BRozstrzygni%25C4%2599cie%253A%2BUchylono%2Bzaskar%25C5%25BCony%2Bwyrok%2Bi%2Boddalono%2Bskarg%25C4%2599%2BZas%25C4%2585dzono%2Bzwrot%2Bkoszt%25C3%25B3w%2Bpost%25C4%2599powania.%2BWyja%25C5%259Bnij%2Bjej%2Bznaczenie%2Bpraktyczne%252C%2Bkluczowe%2Bprzepisy%2Bi%2Bargumenty%252C%2Bkt%25C3%25B3re%2Bmog%25C4%2585%2Bmie%25C4%2587%2Bznaczenie%2Bw%2Bpodobnej%2Bsprawie.%26name%3DAnaliza%2BI%2BFSK%2B615%252F18)

---

## Wypróbuj AnyLawyer bezpłatnie przez 14 dni

AnyLawyer to asystent AI dla prawników. Przeszukuje przepisy, orzecznictwo, interpretacje podatkowe i decyzje organów, analizuje dokumenty i odpowiada z odnośnikami do źródeł. Dane są przechowywane w UE.

Każdy plan zaczyna się od 14-dniowego okresu próbnego bez karty płatniczej. Okres próbny nie przechodzi sam w płatny plan.

1. Załóż konto: https://anylawyer.com/sign-up?ref=ai-offer
2. Zadaj pytanie prawne albo dodaj dokument.
3. Sprawdź odpowiedź w podlinkowanych źródłach.
